சர்க்கம்
அகஸ்தியர் ராமனுக்குத் தெய்வீக ஆயுதங்களை அளித்தல்
லக்ஷ்மணன் வருகையைத் தெரிவித்தல், அகஸ்தியரின் விருந்தோம்பல், விஷ்ணுவின் வில், அழியாத அம்பறாத்தூணிகள் இரண்டு, வாள் ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்தல்
ராமனின் ஆணைப்படி ராகவனின் தம்பியான லக்ஷ்மணன் ஆசிரமத்தில் நுழைந்து, அகஸ்தியரின் சீடரை அணுகி இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘தசரதன் என்னும் அரசர் இருந்தார்; அவருடைய மூத்த மகனான வலிமை மிக்க ராமன் மனைவி சீதையுடன் முனிவரைக் காண வந்திருக்கிறான். நானோ அவனுடைய தம்பி; அவனுக்கு நன்மை விரும்புபவன், இணக்கமானவன், பக்தி உடையவன்; உங்கள் காதுக்கு எட்டியிருந்தால், என் பெயர் லக்ஷ்மணன். தந்தையின் ஆணையால் நாங்கள் மிகக் கொடிய இந்தக் காட்டில் நுழைந்திருக்கிறோம்; நாங்கள் அனைவரும் பகவானைக் காண விரும்புகிறோம்; அதைத் தெரிவியுங்கள்.’ லக்ஷ்மணனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்ட அந்தச் சீடர் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லித் தெரிவிப்பதற்காக அக்கினிசாலைக்குள் நுழைந்தார். உள்ளே நுழைந்து, தவத்தால் யாராலும் வெல்ல முடியாத முனிவர்களில் சிறந்தவரிடம் கைகூப்பியவாறு ராமன் வந்ததை உடனே சொன்னார் — லக்ஷ்மணன் சொன்னபடியே, அகஸ்தியரின் அன்புக்குரிய அந்தச் சீடர் தெரிவித்தார்: ‘தசரதனின் மகன்களான ராமனும் லக்ஷ்மணனும் மனைவி சீதையுடன் ஆசிரமத்தில் நுழைந்திருக்கின்றனர். பகைவரை அடக்கும் அவர்கள் இருவரும் உங்களுக்குத் தொண்டு செய்யும் பொருட்டு உங்களைக் காண வந்திருக்கின்றனர்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — லக்ஷ்மணன் தன் அறிமுகத்தை முதலில் தருவதில்லை; தந்தையையும் தமையனையும் முதலில் அறிமுகம் செய்த பின்னரே தன் பெயரைச் சொல்கிறான்; இதுவே உயர்குடியினனின் மரியாதை. ‘உங்கள் காதுக்கு எட்டியிருந்தால்’ என்ற சொல்லில் லக்ஷ்மணனின் பணிவு உச்சத்தை அடைகிறது — அவன் தன் புகழைக் கற்பனை செய்துகொள்வதில்லை; ஐயத்துடனேயே பேசுகிறான். ‘தந்தையின் ஆணையால்’ என்ற காரணத்தால் வனவாசத்தின் காரணம் ஒரே சொல்லில் தெரிவிக்கப்படுகிறது; அங்கே கைகேயியின் பெயரும் இல்லை, பரதனின் பெயரும் இல்லை, எந்தக் குற்றச்சாட்டும் இல்லை — இதனால் ராமகதையின் மரியாதை காக்கப்படுகிறது. சீடரின் தெரிவிப்பும் சிறப்பானது — அவர் தம் அறிவால் எதையும் சேர்ப்பதில்லை; ‘லக்ஷ்மணன் சொன்னபடியே’ லக்ஷ்மணனின் சொல்லையே அப்படியே முனிவரிடம் தெரிவித்தார்; இதுவே சீடனின் நிலைப்பு. ‘தவத்தால் யாராலும் வெல்ல முடியாதவர்’ என்ற அடைமொழியால் அகஸ்தியரின் தவ வலிமை முதலிலேயே சுட்டப்படுகிறது; அதனால் வரவிருக்கும் சந்திப்பின் பெருமை கூடுகிறது. ‘அக்கினிசாலைக்குள் நுழைந்தார்’ என்ற சொல்லால் ஆசிரமத்தின் உட்பகுதி — முனிவர் எப்போதும் இருக்கும் அக்கினிஹோத்திரச் சாலை — காட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு எட்டே சுலோகங்களில் கவிஞர் தெரிவிப்பின் இரண்டு படிகளைக் காட்டுகிறார் — லக்ஷ்மணனிடமிருந்து சீடருக்கு, சீடரிடமிருந்து முனிவருக்கு.
‘இனி இங்கே செய்ய வேண்டியதை உள்ளபடியே ஆணையிட வேண்டும்’ என்று சீடர் தெரிவித்தார். பிறகு சீடரிடமிருந்து கேட்டு, ராமனும் லக்ஷ்மணனும் பெருமைமிக்க வைதேகியும் வந்திருப்பதை அறிந்த முனிவர் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார்: ‘நல்வாய்ப்பாக, நெடுநாளுக்குப் பின் இன்று ராமன் என்னைக் காண வந்திருக்கிறான்; இவன் வருகையை நானும் மனத்தால் விரும்பியிருந்தேன். செல்; மனைவியுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் கூடிய ராமனை உபசரித்து என் அருகே அழைத்து வா; அவனை இன்னும் ஏன் உள்ளே அழைத்து வரவில்லை?’ தர்மம் அறிந்த மகாத்மாவான முனிவரால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சீடர், கைகூப்பி வணங்கி, ‘அப்படியே’ என்றார். அப்போது பரபரப்புடன் வெளியே வந்த அந்தச் சீடர் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னார்: ‘அந்த ராமன் யார்? முனிவரைக் காண வரட்டும், தானே உள்ளே நுழையட்டும்.’ பிறகு சீடருடன் ஆசிரமத்துக்குச் சென்ற லக்ஷ்மணன் அவருக்குக் காகுத்ஸ்தனையும் ஜனகன் மகளான சீதையையும் காட்டினான். அந்தச் சீடர் அகஸ்தியரின் சொல்லைப் பணிவான சொற்களில் சொல்லியபடி, உபசாரத்துக்குத் தகுந்தவனும் நன்கு உபசரிக்கப்பட்டவனுமான ராமனை முறைப்படி உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். பிறகு ராமன் அமைதியான மான்கள் நிறைந்த ஆசிரமத்தைப் பார்த்தபடி சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் நுழைந்தான். இங்கே ‘அவனை இன்னும் ஏன் உள்ளே அழைத்து வரவில்லை?’ என்ற வாக்கியத்தில் முனிவரின் ஆவல் தெளிவாகிறது; ‘பரபரப்புடன்’ என்ற அடைமொழியால் சீடரின் விரைவு சுட்டப்படுகிறது. இங்கே அகஸ்தியரின் பரிவு சிறப்பாகக் கவனிக்கத்தக்கது — அவர் நுழைய அனுமதிப்பதோடு நிற்கவில்லை; ‘ஏன் இன்னும் அழைத்து வரவில்லை?’ என்று சற்றுச் சினத்துடன் கேட்பதுபோலக் கேட்கிறார்; இதனால் அவருடைய ஆவல் வெளிப்படுகிறது. ‘மனத்தால் விரும்பியிருந்தேன்’ என்ற சொல்லால், முனிவர் ராமனின் வருகையை நெடுங்காலமாக எதிர்பார்த்திருந்தார் என்பது தெளிவாகிறது. சீடரின் ‘பரபரப்புடன்’ என்ற அடைமொழியோ குருவின் கட்டளையை உடனே நிறைவேற்றுவதைச் சுட்டுகிறது. ‘உபசாரத்துக்குத் தகுந்தவன், நன்கு உபசரிக்கப்பட்டவன்’ என்ற இரட்டிப்பால் கவிஞர் சொல்கிறார் — உபசாரத்துக்குத் தகுந்தவன் முறையாகவே உபசரிக்கப்பட்டான்; ஆகவே இங்கே எந்தக் குறையும் இல்லை. ராமன் நுழையும்போது ‘அமைதியான மான்கள் நிறைந்த ஆசிரமத்தைப் பார்த்தபடி’ என்ற சொல்லால் ஆசிரமத்தின் அமைதி ஒரே சித்திரத்தில் காட்டப்படுகிறது — மான்களும் அச்சமின்றி இருக்கும் இடத்தில் தவத்தின் ஆற்றல் தானே வெளிப்படுகிறது. இவ்வாறு இங்கே அழைப்பும் பதில் தெரிவிப்பும் ஆகிய வரிசை நிறைவுபெறுகிறது.
உள்ளே நுழைந்த ராமன் அங்கே வரிசையாகப் பல தெய்வ இடங்களைக் காண்கிறான் — பிரம்மாவின் இடம், அக்கினியின் இடம், விஷ்ணுவின் இடம், மகேந்திரனுடையது, சூரியனுடையது, சந்திரனுடையது, பகனுடையது, குபேரனுடையது, தாதா, விதாதா ஆகியோருடையது, வாயுவினுடையது, பாசம் ஏந்திய மகாத்மாவான வருணனுடையது, காயத்ரியினுடையது, வசுக்களுடையது, நாகராஜனுடையது, கருடனுடையது, கார்த்திகேயனுடையது, தர்மத்தினுடையது. இந்த இடங்களின் கணக்கு ஆசிரமம் எல்லாத் தெய்வங்களுக்கும் உரியது என்பதைச் சுட்டுகிறது — ஒரே தவவனத்தில் எல்லாத் தேவர்களும் வழிபடப்படுகின்றனர்; ஆகவே அந்த இடம் முழு தர்மத்தின் மையம் போன்றது. அதற்குள் சீடர்கள் சூழ முனிவரும் வெளியே வந்தார். முனிவர்களின் நடுவே முன்னால் வந்துகொண்டிருந்த, ஒளிமிக்க அவரைக் கண்டு, வீரனான ராமன் திருவை வளர்க்கும் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘லக்ஷ்மணா, இதோ பகவான் அகஸ்திய ரிஷி வெளியே வருகிறார்; அவருடைய பெருந்தன்மையாலேயே இவர் தவங்களின் கருவூலம் என்று அறிகிறேன்.’ இங்கே ராமன் யாரிடமும் கேட்பதில்லை; ஒளியைக் கொண்டே முனிவரை அடையாளம் காண்கிறான் — இதனால் அவனுடைய நுண்ணிய பார்வை மீண்டும் காட்டப்படுகிறது. இந்த இடங்களில் சில தேவர்கள் வேதத்துக்குரியவர்கள் (அக்கினி, சூரியன், வாயு, வருணன், வசுக்கள்), சிலர் புராணங்களுக்குரியவர்கள் (விஷ்ணு, குபேரன், கார்த்திகேயன், கருடன்), ஒரு தெய்வம் யாப்பு வடிவானது (காயத்ரி) — இவ்வாறு எல்லா மரபுகளின் இணைப்பும் ஒரே ஆசிரமத்தில் காட்டப்படுகிறது. இறுதியில் ‘தர்மத்தின் இடம்’ என்று சொல்லப்படுகிறது; அதனால் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் வேர் தர்மமே என்று உட்பொருளாகச் சொல்லப்படுகிறது. கவிஞர் இங்கே வருணனையை விரிப்பதில்லை; பெயர்களை மட்டும் எண்ணிவிட்டு நிறுத்துகிறார்; ஏனெனில் அந்தக் கணக்கே பெருமைக்குச் சான்று. ராமனின் பார்வையும் இடத்திலிருந்து இடத்துக்கு வரிசையாகச் சென்று இறுதியில் முனிவரிடமே நிலைகொள்கிறது; இதுவே கவிஞரின் காட்சியமைப்பு.
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, நீண்ட கைகளுடைய ரகுநந்தனன் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தபடி வந்த அகஸ்தியரின் பாதங்களைப் பற்றினான். வணங்கிய பின் தர்மாத்மாவான ராமன் வைதேகியான சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் கைகூப்பி நின்றான். முனிவர் காகுத்ஸ்தனை ஏற்றுக்கொண்டு, ஆசனமும் நீரும் தந்து வழிபட்டு, நலம் விசாரித்து, ‘அமருங்கள்’ என்றார். அக்கினியில் ஹோமம் செய்து, அர்க்கியம் அளித்து, விருந்தினர்களைச் சிறப்பித்து, வானப்பிரஸ்த தர்மப்படி அவர்களுக்கு உணவளித்தார். பிறகு தர்மம் அறிந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் முதலில் தாமே அமர்ந்துகொண்டு, அமர்ந்து கைகூப்பியிருந்த தர்மத்தில் வல்ல ராமனிடம் சொன்னார்: ‘அக்கினியில் ஹோமம் செய்து, அர்க்கியம் அளித்து, விருந்தினனை வழிபட வேண்டும்; காகுத்ஸ்தா, இதற்கு மாறாக நடக்கும் தவசி பொய்ச்சாட்சி சொன்னவனைப் போல மறுமையில் தன் சதையையே தின்பான். நீயோ உலகம் முழுவதற்கும் அரசன், தர்மத்தில் நடப்பவன், மகாரதன், வழிபடத்தக்கவன், மதிக்கத்தக்கவன், அன்புக்குரிய விருந்தினனாக வந்திருக்கிறாய்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுக் கனிகளாலும் கிழங்குகளாலும் பூக்களாலும் பிறவற்றாலும் ராகவனை விரும்பிய அளவுக்கு வழிபட்ட பின் அகஸ்தியர் அவனிடம் பேசினார். இங்கே இருபத்தொன்பதாம் சுலோகம் மூன்று பாதிகளாக, ஆறு பாதங்களில் அமைந்தது; அதில் முனிவர் முதலில் விருந்தோம்பல் விதியைப் பொதுவாகச் சொல்கிறார், பிறகு அதை மீறுவதன் குற்றத்தைச் சொல்கிறார், இறுதியில் ராமனைப் புகழ்கிறார். இங்கே விருந்தோம்பலின் முழு வரிசையும் காட்டப்படுகிறது — ஏற்றுக்கொள்ளுதல், ஆசனம், நீர், நலம் விசாரித்தல், அமரச் சொல்லுதல், அக்கினிஹோத்திரம், அர்க்கியம் அளித்தல், விருந்தினரை வழிபடுதல், உணவு. முனிவர் தாமே முதலில் அமர்ந்து, பிறகு ராமனை அமரச் செய்கிறார்; இதுவும் விதியின் ஒரு பகுதியே. அவருடைய உபதேசத்தில் அச்சமூட்டும் ஒரு வாக்கியம் உள்ளது — விருந்தினனை வழிபடாத தவசி பொய்ச்சாட்சியைப் போல மறுமையில் தன் சதையையே தின்பான்; இதனால் விருந்தோம்பல் மீறக்கூடாதது என்று நிலைநாட்டப்படுகிறது. பிறகு அவர் ராமனை ‘உலகம் முழுவதற்கும் அரசன்’ என்று விளிக்கிறார் — ராமன் இப்போது மரவுரி தரித்த காட்டுவாசியாக இருந்தாலும், முனிவரின் பார்வையில் அவன் எல்லா உலகுக்கும் அரசனே. இதனால் பின்னர் அளிக்கப்படவிருக்கும் விஷ்ணுவின் வில்லின் பொருத்தமும் நிறுவப்படுகிறது. ‘கனிகளாலும் கிழங்குகளாலும் பூக்களாலும் பிறவற்றாலும் விரும்பிய அளவுக்கு வழிபட்டு’ என்ற சொல்லால் கொடையின் தாராளம் சுட்டப்படுகிறது — விருந்தினன் விரும்பும் அளவுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது, அளவோடு அன்று. ‘கைகூப்பியவன், தர்மத்தில் வல்லவன்’ என்ற ராமனின் இரண்டு அடைமொழிகளால் சீடனின் உணர்வு காட்டப்படுகிறது — தர்மத்தில் வல்லவனாக இருந்தும் குருவின் முன் கைகூப்பியே நிற்கிறான். இவ்வாறு ஒன்பது சுலோகங்களில் கவிஞர் விருந்தோம்பலின் முழு சாஸ்திரத்தையும் காட்டுகிறார்.
பிறகு அகஸ்தியர் ஆயுதங்களை அர்ப்பணிக்கிறார்: ‘மனிதருள் புலியே, இது பொன்னாலும் வைரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட, விசுவகர்மாவால் செய்யப்பட்ட, விஷ்ணுவுக்குரிய தெய்வீகப் பெரிய வில். இது பிரம்மா அளித்த, தவறாத, சூரியனைப் போன்ற சிறந்த அம்பு. இவை இந்திரன் எனக்கு அளித்த, அம்புகள் தீராத இரண்டு அம்பறாத்தூணிகள்; எரியும் நெருப்புகளைப் போன்ற கூர்மையான அம்புகளால் நிறைந்தவை. இது பெரிய வெள்ளி உறையுடைய, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வாள். ராமா, இந்த வில்லால் முன்பு விஷ்ணு போரில் பேரசுரர்களைக் கொன்று தேவர்களின் ஒளிமிக்க செல்வத்தை மீட்டுக் கொணர்ந்தார். மதிப்பளிப்பவனே, வஜ்ரம் ஏந்திய இந்திரன் வஜ்ரத்தை ஏற்பதுபோல, அந்த வில்லையும், அந்த இரண்டு அம்பறாத்தூணிகளையும், அம்பையும், வாளையும் வெற்றிக்காக ஏற்றுக்கொள்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுப் பேரொளி மிக்க பகவான் அகஸ்தியர் அந்தச் சிறந்த ஆயுதங்கள் அனைத்தையும் ராமனுக்கு அளித்துவிட்டு மீண்டும் பேசினார். இங்கே கதையின் பெரிய சந்திப்புப் புள்ளி — இதுவரை ராமன் தவசிகளின் விருந்தினனாக மட்டுமே இருந்தான்; இப்போது விஷ்ணுவின் வில்லையே ஏந்திய காவலனாகிறான். ஆயுதங்களின் மரபும் சுட்டப்படுகிறது — விசுவகர்மா, விஷ்ணு, பிரம்மா, மகேந்திரன், அகஸ்தியர், ராமன்; ஆகவே இந்தக் கொடை ஆயுதக் கொடை மட்டுமன்று, பொறுப்பை ஒப்படைப்பதும் ஆகும். சர்க்கமோ ‘மீண்டும் பேசினார்’ என்று பாதியில் நிறுத்தப்பட்டு முடிகிறது; அதனால் அடுத்த சர்க்கத்தின் மீது ஆவல் பிறக்கிறது. ‘பொன்னாலும் வைரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட’ என்ற வில்லின் வருணனையில் பொன்னும் வைரங்களும்; ‘எரியும் நெருப்புகளைப் போன்ற கூர்மையான அம்புகளால் நிறைந்தவை’ என்ற அம்பறாத்தூணிகளின் வருணனையில் நெருப்பின் உவமை — இவ்வாறு கொடைப் பொருட்களும் ஒளி நிறைந்தவை. ‘அம்புகள் தீராதவை’ என்ற அடைமொழியால் அவற்றின் அழியாமை சுட்டப்படுகிறது; அதனால் வரவிருக்கும் கர தூஷணப் போரில் அம்புகள் தீராது என்பதற்கான முன்னறிவிப்பும் இருக்கிறது. ‘மதிப்பளிப்பவனே’ என்ற விளிப்பும் பொருள் பொதிந்தது — பிறருக்கு மதிப்பளிப்பவனுக்கே இந்த ஆயுதங்கள் தகுந்தவை. இத்துடன் சர்க்கம் முடிவை அடைகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे द्वादशः सर्गः॥ १२॥