॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 13

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

அகஸ்தியர் பஞ்சவடியைச் சுட்டிக்காட்டுதல்

அகஸ்தியரின் மகிழ்ச்சி, சீதையைப் புகழ்தல், பெண்களின் இயல்பு பற்றிய வருணனை, பஞ்சவடிக்குச் செல்லக் கட்டளை, ராமன் புறப்படுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் அகஸ்தியரின் ஆசிரமத்தை அடைந்து மகரிஷியால் வழிபடப்பட்டான். இந்தச் சர்க்கத்தில் முனிவரே தம் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறார்: ‘ராமா, உன்னிடம் மகிழ்கிறேன்; லக்ஷ்மணா, உன்னிடம் மனநிறைவு கொள்கிறேன்; நீங்கள் இருவரும் சீதையுடன் என்னை வணங்க வந்திருக்கிறீர்கள் என்பதே என் மகிழ்ச்சிக்குக் காரணம்.’ ‘உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’ என்ற ஆசீர்வாதச் சொல் ராமனுக்கு; ‘மனநிறைவு கொள்கிறேன்’ என்பது தனியாக லக்ஷ்மணனுக்கு — முனிவர் இருவரிடமும் தனித்தனியே அன்பு காட்டுகிறார்; ‘வணங்க’ என்ற சொல்லால் அவர்கள் வருகையின் நோக்கம் பணிவே, எந்த வேண்டுகோளும் அன்று என்று சுட்டப்படுகிறது. பிறகு அவர் வழிநடைக் களைப்பை நினைவுகூர்கிறார் — வழியின் உழைப்பால் உண்டான களைப்பு உங்களை வருத்துகிறது; ஜனகன் மகளான மைதிலியும் தெளிவாக ஏங்கித் தவிக்கிறாள் என்று. அதன் பின் சீதையின் தியாகத்தை வருணிக்கிறார் — மென்மையான இவள் ஒருபோதும் துன்பங்களால் இழிவுபடுத்தப்படாதவள்; ஆயினும் கணவனின் மீதுள்ள அன்பால் தூண்டப்பட்டு, குறைகள் மிகுந்த காட்டுக்கு வந்திருக்கிறாள். ஆகவே அவர் ராமனுக்கு அறிவுறுத்துகிறார் — ‘இவள் இங்கே எப்படி மகிழ்ந்திருப்பாளோ அப்படிச் செய்’ என்று; காட்டில் உன்னைப் பின்தொடர்ந்து அவள் அரிய செயலைச் செய்திருக்கிறாள் என்றும் சொல்கிறார். இறுதியில் பெண்களின் இயல்பின் பொதுவான அடையாளத்தைச் சொல்கிறார் — படைப்பின் தொடக்கம் முதலே பெண்கள் நல்ல நிலையில் இருக்கும் கணவனிடம் பற்றுக் கொள்கின்றனர், துன்ப நிலையில் இருப்பவனைக் கைவிடுகின்றனர் என்று. இந்த முரணால் சீதையின் தனிச்சிறப்பை அடுத்து நிலைநாட்டுவதற்கு அடித்தளம் அமைக்கப்படுகிறது.

ஆறாம் சுலோகத்தில் முனிவர் மூன்று உவமைகளால் பெண்களின் சபலத்தைக் காட்டுகிறார் — மின்னல்களின் நிலையாமையையும், ஆயுதங்களின் கூர்மையையும், கருடனுடையதும் காற்றினுடையதுமான வேகத்தையும் அவர்கள் பின்பற்றுகின்றனர் என்று. ஆனால் இந்தப் பழிப்பு பொதுவான பொருளைப் பற்றியதே; சீதையின் நிலையோ வேறானது. ‘உன் மனைவியான இவளோ இந்தக் குறைகள் அற்றவள்’ என்று சொல்லி, அவளைப் புகழத்தக்கவள், எடுத்துக்காட்டாகச் சுட்டத்தக்கவள் என்கிறார் — தேவியருள் அருந்ததி எப்படிப் போற்றப்படுகிறாளோ, அப்படிப் பெண்களுள் இவள். பழிப்பையும் புகழ்ச்சியையும் அருகருகே வைப்பதன் மூலம் கவிஞர் சீதையின் பெருமையை மேலும் கூர்மையாக்குகிறார். எட்டாம் சுலோகத்தில் முனிவர் அந்த இடமே அணிபெற்றது என்கிறார் — சௌமித்ரியுடனும் வைதேகியுடனும் ராமன் எங்கே வசிப்பானோ, அந்த இடம் அவர்களுடைய அண்மையாலேயே அலங்கரிக்கப்படுகிறது என்பது கருத்து. இங்கே ‘பகைவரை அடக்குபவனே’ என்ற விளிப்பில் வரவிருக்கும் ராக்ஷசப் போராட்டத்தின் குறிப்பும் பொதிந்துள்ளது.

முனிவரால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ராகவன், கைகூப்பியவாறு, சுடர்விடும் நெருப்பைப் போன்ற அந்த ரிஷியிடம் பணிவான சொல்லைச் சொன்னான்: ‘தம்பியுடனும் மனைவியுடனும் இருக்கும் என் பண்புகளால் குரு மனநிறைவு கொள்கிறார் என்பதால் நான் பாக்கியசாலி, அருள்பெற்றவன்.’ இங்கே ராமன் தன்னைப் புகழ்ந்துகொள்வதில்லை; குருவின் மகிழ்ச்சியையே தன் பாக்கியமாகக் கருதுகிறான் — இதுவே அவனுடைய பணிவின் உச்சம். பிறகு அவன் வேண்டுகிறான்: ‘நீரும் நிறைந்த காடும் உள்ள ஓர் இடத்தை எனக்குச் சுட்டிக்காட்டுங்கள்; அங்கே ஆசிரமம் அமைத்து, ஈடுபாட்டுடன் இனிதாக வாழ்வேன்.’ ‘ஈடுபாட்டுடன்’ என்ற சொல்லால், ராமன் வெறும் தங்குமிடத்தை மட்டும் வேண்டவில்லை, தவத்தில் ஈடுபாட்டையும் தர்மத்தில் நிலைப்பையும் விரும்புகிறான் என்பது தெளிவாகிறது. ‘நீருடைய, காடு நிறைந்த’ என்ற இரண்டு அடைமொழிகளால் தவ வாழ்க்கையின் இரண்டு தேவைகள் — நீரும் விறகும் — சுட்டப்படுகின்றன. முனிவர்களில் சிறந்தவர் ராமன் சொன்னதைக் கேட்டு, சற்று நேரம் தியானித்து, மங்கலமான சொல்லைச் சொன்னார். இந்தக் கண நேரத் தியானம் முக்கியமானது — தங்குமிடத்தைப் பற்றிய முடிவு ராமனின் இன்பத்துக்காக மட்டுமன்று; அடுத்து வரும் நிகழ்ச்சிகள் அனைத்துக்கும் அடிப்படை என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார்.

தர்மாத்மாவான அகஸ்தியர் பஞ்சவடியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்: ‘இங்கிருந்து இரண்டு யோஜனை தொலைவில், கிழங்குகளும் கனிகளும் நீரும் மிகுந்த, மான்கள் நிறைந்த, செழிப்பான, பஞ்சவடி என்று புகழ்பெற்ற இடம் இருக்கிறது. அங்கே சென்று சௌமித்ரியுடன் ஆசிரமம் அமைத்து, தந்தையின் சொல்லைச் சொன்னபடியே கடைப்பிடித்து இன்புற்றிரு.’ பிறகு அவர் தம் அறிவின் மூலத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்: ‘உன்னைப் பற்றிய எல்லா நிகழ்ச்சிகளும் எனக்குத் தெரியும் — தவத்தின் ஆற்றலாலும் தசரதனிடம் கொண்ட அன்பாலும். உன் இதயத்திலுள்ள விருப்பத்தையும் தவத்தால் நான் அறிந்துகொண்டேன் — என்னுடன் தவவனத்தில் வாழ்வதாகச் சொன்னாலும் நீ வேறொன்றை விரும்புகிறாய் என்று. ஆகவேதான் நான் சொல்கிறேன் — பஞ்சவடிக்குச் செல் என்று.’ ‘அப்பா’ என்ற விளிப்பால் முனிவர் ராமனை மகனைப் போலக் காண்கிறார். ‘இரண்டு யோஜனை’ என்ற துல்லியமான அளவைச் சொல்வதன் மூலம் அவர் வழியின் எளிமையையும் சுட்டுகிறார் — அதிகத் தொலைவு செல்ல வேண்டியதில்லை; ஏனெனில் தவசிகளின் அண்மையைக் கைவிடலாகாது. ‘இந்த நிகழ்ச்சிகள் எனக்குத் தெரியும்’ என்ற சொல்லால் முனிவரின் முக்கால ஞானம் வெளிப்படுகிறது; ஆனால் அதைத் தவ வலிமையால் மட்டுமன்று, தசரதனிடம் கொண்ட அன்போடும் இணைந்ததாகச் சொல்கிறார் — அன்போடு கலந்த ஞானமே இந்த முனிவரின் சிறப்பு. ‘இங்கே வாழ்வதாகச் சொன்னாலும்’ என்ற பாதியால் சுட்டப்படுவது — ராமன் முன்பு அங்கேயே தங்க விரும்பியிருந்தான்; ஆனால் முனிவர் அவனுடைய உள்ளார்ந்த உணர்வு வேறு என்று அறிகிறார். இவ்வாறு முனிவரின் சொல் வெறும் கட்டளை அன்று, உள்ளத்தின் விருப்பத்துக்கு அளிக்கும் ஒப்புதல். அதன் பின் அந்த இடத்தின் சிறப்புகள் வரிசையாக எண்ணப்படுகின்றன — இனிய காட்டுப் பகுதி, அங்கே மைதிலி மகிழ்வாள்; புகழத்தக்கது, அதிகத் தொலைவில் இல்லாதது, கோதாவரியின் அருகில் அமைந்தது; ஏராளமான கிழங்குகளும் கனிகளும் பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்களும் உடையது; தனிமையானது, புனிதமானது, இனியது. இருமுறை சொல்லப்பட்ட ‘அங்கே மைதிலி மகிழ்வாள்’ என்ற சொல் சீதையின் இன்பமே முனிவரின் முதன்மை நோக்கம் என்று சுட்டுகிறது. இறுதியில் அவர் மற்றொரு நோக்கத்தையும் காட்டுகிறார்: ‘நீ நல்லொழுக்கம் உடையவன், மனைவியுடன் இருப்பவன், காக்க வல்லவன்; அங்கே வாழ்ந்துகொண்டு நீ தவசிகளையும் காப்பாய்.’ இவ்வாறு தங்குமிடத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவதில் இன்பமும் தர்மமும் ஆகிய இரண்டும் ஒருங்கே அடங்கியுள்ளன.

பிறகு முனிவர் நேரடியாக வழியைக் காட்டுகிறார்: ‘இதோ இலுப்பை மரங்களின் பெரிய காடு தெரிகிறது; இதன் வடக்குப் பக்கமாக, ஓர் ஆலமரத்தையும் அடைந்து செல்ல வேண்டும். பிறகு மேட்டு நிலத்தில் ஏறினால், மலைக்கு அருகிலேயே, எப்போதும் பூத்திருக்கும் காடுடைய, பஞ்சவடி என்று புகழ்பெற்ற இடம் இருக்கிறது.’ ‘இதோ தெரிகிறது’ என்ற நிகழ்காலச் சொல்லால் முனிவர் விரலால் சுட்டுவது போலத் திசையைக் காட்டுகிறார்; கேட்கும் ராமன் அப்போதே அந்தக் காட்டைக் காண்கிறான் என்ற நாடகப் பாங்கான வருணனை இது. அகஸ்தியரால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ராமன் சௌமித்ரியுடன், சத்தியம் பேசும் அந்த ரிஷியைச் சிறப்பித்து விடைபெற்றான். அவரால் அனுமதிக்கப்பட்டு, பாதங்களை வணங்கிய அவர்கள் இருவரும் சீதையுடன் அந்த ஆசிரமத்திலிருந்து பஞ்சவடிக்குச் சென்றனர். கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் சித்திரத்தை நிறைவு செய்கிறது — வில்லைப் பற்றிக்கொண்டு, அம்பறாத்தூணிகளைக் கட்டிக்கொண்டு, போர்களில் அஞ்சாதவர்களான அரசகுமாரர் இருவரும் மகரிஷி காட்டிய வழியில் மன ஒருமையுடன் பஞ்சவடிக்குச் சென்றனர். ‘சத்தியம் பேசுபவர்’ என்ற அடைமொழியால் முனிவரின் உபதேசத்தின் நம்பகத்தன்மை நிறைவு செய்யப்படுகிறது — அவர் சொல்வது நிச்சயமாக உண்மையாகும் என்று. வில் ஏந்துவதாலும் அம்பறாத்தூணிகளைக் கட்டுவதாலும் வரவிருக்கும் போராட்டம் சுட்டப்படுகிறது; ‘மன ஒருமையுடன்’ என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய அமைதியான உறுதி சுட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு சர்க்கம் அமைதியான ஆசிரமத்திலிருந்து புதியதோர் அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे त्रयोदशः सर्गः॥ १३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க