॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 14

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

ஜடாயு தன்னை அறிமுகம் செய்தல்

வழியில் கழுகைக் காணுதல், தந்தையின் நண்பன் என்று தெரிவித்தல், பிரஜாபதிகளின் வம்ச வருணனை, உயிர்களின் படைப்பு வரிசை, சீதையைக் காப்பதாகச் சபதம்

முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் அகஸ்தியரால் அனுமதிக்கப்பட்ட ராமலக்ஷ்மணர்கள் சீதையுடன் பஞ்சவடியை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். இந்தச் சர்க்கத்தில் வழியின் நடுவிலேயே ரகுநந்தனன் பெரிய உடலும் பயங்கர வலிமையும் உடைய ஒரு கழுகைச் சந்தித்தான். ‘பெரிய உடலுடையது’, ‘பயங்கர வலிமையுடையது’ என்ற அடைமொழிகளால் கவிஞர் அந்தப் பறவையின் வெளித்தோற்றத்தையும் வலிமையையும் சுட்டுகிறார்; அடுத்து எழும் ஐயத்துக்கு அதுவே காரணம். காட்டில் இருந்த பெருமைமிக்க அவர்கள் இருவரும் அதைக் கண்டு, பறவை உருவம் தாங்கிய ராக்ஷசன் என்று எண்ணி, ‘நீங்கள் யார்?’ என்று கேட்டனர் — தண்டகாரண்யத்தில் எல்லாமே ஐயத்துக்குரியவை என்ற முந்தைய அனுபவமே இங்கே காரணம். ‘எண்ணினர்’ என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய உள்ளார்ந்த சிந்தனை மட்டுமே சுட்டப்படுகிறது; வெளியே அவர்கள் ஆயுதத்தை உயர்த்தவில்லை, கேள்வி மட்டுமே கேட்கின்றனர் — இதுவே சான்றோரின் மரியாதை. ஆனால் அந்தப் பறவை இனிய, மென்மையான சொல்லால் அவர்களை மகிழ்விப்பது போலச் சொன்னது: ‘குழந்தாய், என்னை உன் தந்தையின் நண்பன் என்று அறிந்துகொள்.’ ‘குழந்தாய்’ என்ற விளிப்பாலேயே உறவு நிலைநாட்டப்பட்டது; ஐயமும் நீங்கியது. தந்தையின் நண்பன் என்று கருதி ராகவன் அதை வழிபட்டு, பதற்றமின்றி அதன் குலத்தையும் பெயரையும் கேட்டான் — முதலில் வழிபாடு, பிறகு கேள்வி என்பது ராமனின் நன்னடத்தை. ராமனின் சொல்லைக் கேட்ட அந்தப் பறவை தன் குலத்தை மட்டும் சொல்லவில்லை; எல்லா உயிர்களின் தோற்றத்தையுமே தொடக்கத்திலிருந்து சொன்னது — ஒரு பறவையின் அறிமுகம் முழுப் படைப்பின் கதையாலேயே நிறைவுபெறுகிறது என்பது கவிஞரின் அமைப்பு.

கழுகு நீண்ட கைகளுடைய ராமனை விளித்துச் சொல்கிறது: ‘முன்னொரு காலத்தில் தோன்றிய பிரஜாபதிகள் அனைவரையும் தொடக்கத்திலிருந்து நான் சொல்கிறேன், கேள்.’ இந்தச் சொல்லாட்சியால் சொல்பவருக்கும் கேட்பவருக்குமிடையே பணிவான உறவு நிலைநாட்டப்படுகிறது; முதிய பறவை அரசகுமாரனை ‘நீண்ட கைகளுடையவனே’, ‘ராகவா’ என்று விளிக்கிறது. பிறகு அது பெயர்களை வரிசையாக எண்ணுகிறது — அவர்களில் முதல்வர் கர்த்தமர், அதன் பின் விக்ருதர், சேஷர், சம்ஸ்ரயர், வீரம் மிக்க பகுபுத்திரர், ஸ்தாணு, மரீசி, அத்திரி, பெருவலிமையுடைய கிரது, புலஸ்தியர், அங்கிரஸ், பிரசேதஸ், புலஹர், தக்ஷர், விவஸ்வான், அரிஷ்டநேமி; இவர்கள் அனைவரிலும் கடைசியானவர் பேரொளி மிக்க காசியபர். இந்தக் கணக்கு வெறும் பெயர்ப்பட்டியல் அன்று — இதன் இறுதியில் காசியபரை வைப்பதன் மூலம், அடுத்து வரும் படைப்புக் கதை முழுவதும் அவரிடமிருந்தே தொடர்கிறது என்று சுட்டப்படுகிறது. இவர்களில் சிலர் புகழ்பெற்ற மகரிஷிகளே — மரீசி, அத்திரி, புலஸ்தியர், அங்கிரஸ், புலஹர், கிரது; மற்றவர்கள் பிரஜாபதிகளாக மட்டுமே எண்ணப்பட்டுள்ளனர். ராவணனின் பாட்டனான புலஸ்தியரும் இங்கே எண்ணப்பட்டுள்ளார் என்பது நினைவுகூரத்தக்கது; ஆகவே அடுத்து வரும் பகையின் வேரும் இதே குல மரத்தில் பொதிந்துள்ளது. பிரஜாபதிகளின் எண்ணிக்கை புராணங்களில் வேறுவேறாகக் காணப்படுகிறது; ஆனால் இங்கே வால்மீகி தம் சொந்த வரிசையையே பின்பற்றுகிறார். பிறகு தக்ஷ பிரஜாபதிக்குப் புகழ்மிக்க, பெரும்புகழ் உடைய அறுபது மகள்கள் பிறந்தனர் என்று கேள்விப்பட்டதாகச் சொல்கிறது. அவர்களுள் காசியபர் அழகிய இடையுடைய எட்டுப் பேரை மணந்தார் — அதிதி, திதி, தனு, காலகா முதலியோரை. அச்சுப் பதிப்பில் இங்கே ஓர் அடிக்குறிப்பு உள்ளது — புராணங்களில் காசியபருக்குப் பதின்மூன்று மனைவியர் என்று சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் இங்கே வருணிக்கப்படும் சந்ததி மரபில் இந்த எட்டுப் பேர் மட்டுமே பயன்படுவதால் எட்டு என்ற எண்ணிக்கை தரப்பட்டுள்ளது.

மீதமுள்ள பெயர்களும் எண்ணப்படுகின்றன — தாம்ரா, குரோதவசா, மனு, அனலா. அந்தக் கன்னியரிடம் மகிழ்ந்த காசியபர் மீண்டும் சொன்னார்: ‘நீங்கள் எனக்கு நிகரான, மூவுலகையும் தாங்கும் மக்களைப் பெறுவீர்கள்.’ ‘மகிழ்ந்த’ என்ற சொல்லால் வரம் அளித்ததன் காரணம் அருளே என்று சுட்டப்படுகிறது; ‘எனக்கு நிகரான’ என்ற சொல்லால் தந்தையின் ஒளி சந்ததிக்குச் செல்வது சுட்டப்படுகிறது. அதிதி, திதி, தனு, காலகா ஆகியோர் அந்தச் சொல்லில் மனம் வைத்தனர்; மற்றவர்களோ மனம் வைக்கவில்லை — விருப்பத்தின் வேறுபாட்டாலேயே சந்ததியின் வேறுபாடு என்பது நுட்பமான கொள்கை. யாருடைய மனம் தந்தையின் சொல்லில் நிலைத்ததோ, அவர்களுடைய சந்ததியே மூவுலகையும் தாங்குவதாயிற்று; அக்கறையற்றவர்களின் சந்ததியோ குறைந்த ஆற்றல் உடையதாயிற்று — இதனால் மன உறுதியின் வலிமை காட்டப்படுகிறது. அதிதியிடம் முப்பத்து மூன்று தேவர்கள் பிறந்தனர் — பன்னிரண்டு ஆதித்தியர்கள், எட்டு வசுக்கள், பதினொரு ருத்திரர்கள், இரண்டு அசுவினிகள். திதியோ புகழ்மிக்க தைத்தியர்களைப் பெற்றாள்; காடுகளும் கடல்களும் உடைய இந்தப் பூமி முன்பு அவர்களுடையதாகவே இருந்தது என்றும் சொல்லப்படுகிறது — இதனால் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்குமிடையே உள்ள பழைய உரிமைப் போராட்டம் சுட்டப்படுகிறது; அது புராணங்களில் பலவாறு விரிக்கப்பட்டுள்ளது. ‘காடுகளும் கடல்களும் உடைய’ என்ற ஒரே சொல்லால் கவிஞர் பூமியின் காடுகளும் கடல்களும் கொண்ட முழு வடிவத்தையே எடுத்துக்கொள்கிறார். தனு அசுவக்கிரீவன் என்னும் மகனைப் பெற்றாள் — அவனே பின்னர் புகழ்பெற்ற தானவன்.

காலகா நரகனையும் காலகனையும் பெற்றாள். தாம்ராவோ உலகப் புகழ்பெற்ற ஐந்து கன்னியரைப் பெற்றாள் — கிரௌஞ்சி, பாசி, சியேனி, திருதராஷ்டிரி, சுகி. இங்கே பெயர்களே பொருளுக்கு ஏற்றவை — ஐந்து கன்னியரின் பெயர்களும் ஐந்து பறவை இனங்களுக்குத் தாய்ப் பெயர்களே. அவர்கள் ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் ஒவ்வொரு பறவை இனம் தோன்றியது — கிரௌஞ்சி ஆந்தைகளைப் பெற்றாள், பாசி பாசப் பறவைகளை, சியேனி ஒளிமிக்க பருந்துகளையும் கழுகுகளையும், திருதராஷ்டிரி அன்னங்களையும் கலகம்சங்களையும் சக்கரவாகங்களையும். இங்கே சொல்பவனான ஜடாயுவின் சொந்த இனமும் எண்ணப்படுகிறது — சியேனியிடமிருந்தே கழுகுகள் என்று. சுகி நதையைப் பெற்றாள்; நதைக்கு வினதை என்னும் மகள் பிறந்தாள் — அவளே பின்னர் கருடனுக்கும் அருணனுக்கும் தாய். இவ்வாறு கழுகு தன் தாய்வழி வம்சத்தையும் இதே வரிசையில் இணைக்கிறது; அதனால் அதன் அறிமுகம் படைப்புக் கதையின் ஓர் உறுப்பாகவே ஆகிறது. பறவைகளின் பிறப்பைச் சொல்வதன் மூலம் கவிஞர் காட்டின் கலகலப்பையே உயிர்ப்பிக்கிறார்; இங்கே ஒவ்வொரு பறவையும் ஏதோ ஒரு தாயின் பிள்ளை என்று கண்டால் காடு ஒரு குடும்பம் போலத் தோன்றுகிறது. அதன் பின் குரோதவசா தன்னிடமிருந்து பிறந்த பத்துக் கன்னியரைப் பெற்றாள் — மிருகி, மிருகமந்தா, ஹரி, பத்திரமதா, மாதங்கி, சார்தூலி, சுவேதா, சுரபி, எல்லா நல்லிலக்கணங்களும் நிறைந்த சுரசா, கத்ரு. பெயர்களே அவர்களுடைய சந்ததியைச் சுட்டுகின்றன — மிருகியிடமிருந்து மான்கள், சார்தூலியிடமிருந்து புலிகள், மாதங்கியிடமிருந்து யானைகள் என்று. பத்துப் பெயர்களில் ‘எல்லா நல்லிலக்கணங்களும் நிறைந்தவள்’ என்ற ஒரே அடைமொழி சுரசாவுக்கு மட்டுமே தரப்பட்டுள்ளது; அதனால் அவள் மற்றவர்களிலிருந்து சிறப்புடையவள் என்று சுட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு கவிஞர் விலங்கு, பறவை உலகம் முழுவதற்கும் ஒரே குல மரத்தை அமைக்கிறார்; அதனால் காட்டில் வாழும் ராமனின் முன் எல்லா உயிர்களும் உறவினர் போலத் தோன்றுகின்றன.

மனிதருள் சிறந்தோரில் சிறந்த ராமனுக்குக் கழுகு இனம் இனமாகச் சந்ததியை எண்ணுகிறது — மிருகியின் சந்ததி மான்கள் அனைத்தும்; மிருகமந்தாவுடையவை கரடிகள், சிருமர மான்கள், சமரி மான்கள். ‘சந்ததி மான்கள் அனைத்தும்’ என்ற வாக்கியத்தில் ஒருமையில் உள்ள ‘அபத்யம்’ — ‘சந்ததி’ — என்ற சொல் தொகுதியைக் குறிப்பது; ஆகவே பன்மையிலுள்ள ‘மான்கள்’ என்ற சொல்லோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளது. பத்திரமதா இராவதி என்னும் மகளைப் பெற்றாள்; அவளுடைய மகனே உலகத்தின் காவலனான பெரிய யானை ஐராவதம். ஹரியின் சந்ததி சிங்கங்களும் தவசிகளான குரங்குகளும் — இந்தச் சொல் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தின் வானரக் குலத்தின் வேரைச் சுட்டுகிறது. சார்தூலி கோலாங்கூலங்களையும் புலிகளையும் மக்களாகப் பெற்றாள்; மாதங்கியின் சந்ததி யானைகள்; சுவேதா திசை யானையை மகனாகப் பெற்றாள். ஐராவதத்துக்குரிய ‘உலகத்தின் காவலன்’ என்ற அடைமொழி அது திசை யானை என்பதைச் சுட்டுகிறது; சுவேதாவின் மகனும் திசை யானையே — இவ்வாறு திசைகளைத் தாங்கும் யானைகளின் குலமும் இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது. கோலாங்கூலங்கள் குரங்குகளின் ஒரு வகையே; ஆகவே குரங்குக்கும் புலிக்கும் தாய் ஒருத்தியே என்ற விந்தையான படைப்பு வரிசை இங்கே சுட்டப்படுகிறது. பிறகு சுரபி இரண்டு மகள்களைப் பெற்றாள் — ரோகிணியையும் புகழ்மிக்க கந்தர்வியையும். ரோகிணி பசுக்களைப் பெற்றாள், கந்தர்வி குதிரைகளை மக்களாகப் பெற்றாள்; சுரசா நாகங்களையும், கத்ரு பாம்புகளையும் பெற்றனர். பசுக்கள், குதிரைகள், நாகங்கள், பாம்புகள் ஆகியவற்றின் பிறப்பு ஒரே சுலோகத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது; அதனால் வீட்டு விலங்குகளும் காட்டுப் பாம்புகளும் ஒரே குலத்தில் பிறந்தவை என்று காட்டப்படுகிறது. மனு மகாத்மாவான காசியபருக்கு மனிதர்களைப் பெற்றாள் — அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், சூத்திரர்கள். அவர்கள் தோன்றிய இடம் வேதச் சொல்லால் சொல்லப்படுகிறது — முகத்திலிருந்து அந்தணர்கள், மார்பிலிருந்து க்ஷத்திரியர்கள், தொடைகளிலிருந்து வைசியர்கள், பாதங்களிலிருந்து சூத்திரர்கள் என்று. ‘என்று வேதம் சொல்கிறது’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் புருஷ சூக்தத்தின் புகழ்பெற்ற வாக்கியத்தையே சான்றாக மேற்கோள் காட்டுகிறார், தம் சொந்தக் கருத்தை அன்று. அனலா புனிதமான கனிகளைத் தரும் எல்லா மரங்களையும் பெற்றாள்; அதனால் படைப்பு வருணனை அசைவனவற்றையும் அசையாதனவற்றையும் தழுவியதாயிற்று. இறுதியில் உறவுமுறைகள் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகின்றன — வினதை சுகியின் பேத்தி, கத்ரு சுரசாவின் சகோதரி என்று. இவ்வாறு தேவர்கள், தைத்தியர்கள், பறவைகள், விலங்குகள், மனிதர்கள், மரங்கள் அனைத்தும் காசியபரின் ஒரே குலத்திலிருந்து தோன்றியவை என்று காட்டுவதன் மூலம் கவிஞர் எல்லா உயிர்களின் உறவை நிலைநாட்டுகிறார் — இந்தக் கதையே பின்னர் சீதையைக் காக்கும் சபதத்துக்கு அற அடிப்படையாகிறது.

கத்ரு பூமியைத் தாங்கும் ஆயிரம் நாகங்களைப் பெற்றாள்; வினதைக்கோ இரண்டு மகன்கள் — கருடனும் அருணனும். ‘அந்த அருணனிடமிருந்து நான் பிறந்தேன்; சம்பாதி என் தமையன்; சியேனியின் மகனான என்னை ஜடாயு என்று அறிந்துகொள்’ என்று அவன் தன்னைத் தெரிவிக்கிறான். நீண்ட வம்சக் கதையின் இறுதியிலேயே தன் பெயரைச் சொல்வது பணிவின் அடையாளம். அதன் பின் முப்பத்து நான்காம் சுலோகம் மூன்று பாதிகளில் சபதத்தைத் தாங்கி நிற்கிறது: ‘நீ விரும்பினால், நான் உன் வாழ்க்கைக்குத் துணையாக இருப்பேன்; இது விலங்குகளும் ராக்ஷசர்களும் உலவும், அணுக அரிய அடர்ந்த காடு; நீ லக்ஷ்மணனுடன் வெளியே சென்றிருக்கும்போது சீதையையும் நான் காப்பேன்.’ நடுப்பாதியே சபதத்தின் காரணத்தைத் தாங்கி நிற்கிறது — காட்டின் பயங்கரமே ஒரு காவலனின் தேவையை நிறுவுகிறது. ‘வாழ்க்கைத் துணை’ என்ற சொல்லால் அவன் காவலனாக இருப்பதை மட்டும் வேண்டவில்லை, உடன் வாழ்வதையே வேண்டுகிறான் — நட்பே அவனுடைய நோக்கம். ராமன் ஜடாயுவை வழிபட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் தழுவிப் பணிந்து நின்றான்; ஏனெனில் ஜடாயுவுடன் தந்தைக்கிருந்த நட்பை அவன் தந்தையின் வாயிலிருந்தே மீண்டும் மீண்டும் கேட்டிருந்தான் — நினைவே இங்கே நம்பிக்கைக்கு அடிப்படை. இறுதியில் அவன் சீதையை அங்கே ஒப்படைத்து, மிகுந்த வலிமையுடைய அந்தப் பறவையுடன், லக்ஷ்மணனுடன் பஞ்சவடிக்குச் சென்றான் — விட்டில் பூச்சிகளை எரிக்க விரும்பும் நெருப்பைப் போலப் பகைவர்களை எரிக்க விரும்பியவனாக. இந்த உவமையே வரவிருக்கும் கர தூஷண வதத்தைச் சுட்டுகிறது; சர்க்கத்தின் இறுதியில் அமைதியான வம்சக் கதையிலிருந்து போரின் நிழல் பரவுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे चतुर्दशः सर्गः॥ १४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க