சர்க்கம்
பஞ்சவடியில் இலைக்குடில் அமைத்தல்
பஞ்சவடியில் நுழைதல், ஆசிரமத்துக்கான இடத்தைத் தீர்மானித்தல், கோதாவரி, மலைகள், காடுகளின் வருணனை, லக்ஷ்மணன் இலைக்குடில் அமைத்தல், ராமனின் அன்புச் சொல்
முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் ஜடாயுவுடன் புறப்பட்ட ராமன் இந்தச் சர்க்கத்தில் பலவகைக் கொடிய விலங்குகளும் மான்களும் நிறைந்த பஞ்சவடியை அடைகிறான். அங்கே அவன் ஒளிமிக்க தம்பி லக்ஷ்மணனை விளித்துச் சொல்கிறான்: ‘முனிவர் சொன்ன இடத்துக்கு, அவர் சுட்டிக்காட்டியபடியே வந்துவிட்டோம்; சௌம்யனே, பூத்துக் குலுங்கும் காடுடைய பஞ்சவடிப் பகுதி இதுவே.’ ‘பலவகைக் கொடிய விலங்குகளும் மான்களும் நிறைந்த’ என்ற முதல் அடைமொழியே சுட்டுகிறது — இந்த இடம் இனியது மட்டுமன்று, அபாயமும் உடையது; காண்டத்தில் அடுத்து நிகழவிருப்பதன் வித்து இங்கேயே பொதிந்துள்ளது. அதன் பின் அவன் வேலையை லக்ஷ்மணனிடம் ஒப்படைக்கிறான்: ‘எல்லாப் பக்கங்களிலும் பார்வையைச் செலுத்து; நீ காட்டில் திறமையானவன்; எந்த இடத்தில் நம் ஆசிரமம் பொருத்தமாக இருக்கும்?’ இங்கே ராமன் தானே முடிவு செய்யவில்லை; தம்பியின் திறமையை மதிக்கிறான் — இதுவே சகோதர உறவின் இனிமை. பிறகு அவன் மூன்று அடையாளங்களைச் சொல்கிறான் — வைதேகியும் நீயும் நானும் மகிழ்ந்திருக்கக்கூடிய இடம், நீர்நிலை அருகில் இருக்கும் இடம், காட்டின் இனிமையும் நீரின் இனிமையும் ஒருங்கே அமைந்து, சமித்தும் பூக்களும் தர்ப்பையும் நீரும் அருகிலேயே கிடைக்கும் இடம். ‘காட்டின் இனிமையும் நீரின் இனிமையும்’ என்ற இணையால் காட்சியின் இரண்டு உறுப்புகள் — நிலமும் நீரும் — ஒன்றாக இணைக்கப்படுகின்றன. முதலில் சீதையின் மகிழ்ச்சி சொல்லப்படுகிறது, பிறகு நீர், இறுதியில் வேள்விப் பொருட்கள் — இல்லறத்தானின் தேவையும் தவசியின் தேவையும் ஆகிய இரண்டும் ஒன்றாகத் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.
ராமனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட லக்ஷ்மணன் கைகூப்பியவாறு சீதையின் முன்னிலையில் காகுத்ஸ்தனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘காகுத்ஸ்தா, நீ நூறு ஆண்டுகள் இருந்தாலும் நான் உனக்குக் கட்டுப்பட்டவனே; ஆகவே நீயே ஓர் அழகிய இடத்தில் ‘இங்கே அமை’ என்று எனக்குச் சொல்.’ ‘நீ நூறு ஆண்டுகள் இருந்தாலும்’ என்ற உயர்வு நவிற்சியால் அவன் தன் கட்டுப்பாட்டை எல்லையற்ற காலத்துக்குரியதாக்குகிறான். ‘சீதையின் முன்னிலையில்’ என்ற சொல் நோக்கமுடையது — சொல்ல வேண்டியதை அவன் மறைக்க வேண்டியதாகக் கருதவில்லை; தமையனின் தலைமையை அனைவர் முன்னிலையிலும் ஏற்றுக்கொள்கிறான். ‘கட்டுப்பட்டவன்’ என்ற ஒரே சொல்லால் லக்ஷ்மணனின் முழு இயல்பும் வெளிப்படுகிறது — தன் விருப்பத்தை முழுமையாகத் துறத்தல். அந்தச் சொல்லால் பேரொளி மிக்க ராமன் மிகவும் மகிழ்ந்தான்; சிந்தித்து, எல்லாச் சிறப்புகளும் கொண்ட ஓர் இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான். ‘சிந்தித்து’ என்ற சொல்லால், ராமன் உடனே முடிவு செய்யவில்லை, ஆராய்ந்த பின்னரே தேர்ந்தெடுத்தான் என்று காட்டப்படுகிறது. பிறகு அவன் ஆசிரமம் அமைப்பதற்காக அந்த அழகிய இடத்தில் அடியெடுத்து வைத்து, தன் கையால் லக்ஷ்மணனின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு சௌமித்ரியிடம் சொன்னான் — கையைப் பற்றுவதே இங்கே அன்பின் நேரடி அடையாளம்; சொல்லுக்கு முன்பே தொடுதலால் ஒப்புதல் வெளிப்படுத்தப்பட்டது.
ராமனின் வருணனை படிப்படியாக விரிகிறது: ‘இந்த இடம் சமதளமானது, அழகுடையது, பூத்த மரங்களால் சூழப்பட்டது; இங்கே இனிய ஆசிரமத்தை முறைப்படி அமைக்க வேண்டும்.’ ‘சமதளமானது’ என்ற சொல்லால் நிலத்தின் சமநிலையும், ‘அழகுடையது’ என்பதால் பொலிவும், ‘பூத்த மரங்களால் சூழப்பட்டது’ என்பதால் சுற்றுச்சூழலும் — மூன்றே சொற்களில் இடத்தின் முழு வடிவமும் சொல்லப்படுகிறது. பிறகு அவன் தொலைவு தொலைவாகப் பார்வையைச் செலுத்துகிறான் — அருகில் சூரியனைப் போன்ற, நறுமணம் கமழும் தாமரைகளால் அழகுபெற்ற இனிய தாமரைக் குளம் தெரிகிறது; தூய உள்ளம் உடைய அகஸ்திய முனிவர் சொன்னபடியே, பூத்த மரங்களால் சூழப்பட்ட இனிய கோதாவரி இதுவே. அது அன்னங்களாலும் காரண்டவங்களாலும் நிறைந்து, சக்கரவாகங்களால் அழகுபெற்று, அதிகத் தொலைவிலும் இல்லாமல் மிக அருகிலும் இல்லாமல், மான் கூட்டங்கள் நீர் பருக நெருங்குவதாக இருக்கிறது — இங்கே ‘அதிகத் தொலைவிலும் இல்லை, மிக அருகிலும் இல்லை’ என்ற சொல்லால் தவ வாழ்க்கைக்கு ஏற்ற அளவு சுட்டப்படுகிறது; ஏனெனில் நீர் மிகத் தொலைவில் இருந்தால் துன்பம், மிக அருகில் இருந்தால் மான்களின் தொல்லை. ‘அகஸ்தியர் சொன்னபடியே’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் முனிவரின் சொல்லின் உண்மையை நேரில் கண்டதால் உறுதிப்படுத்துகிறார் — கேட்டதே காணப்பட்டது. இறுதியில் பார்வை மேலே செல்கிறது — மயில்களின் அகவல் ஒலிக்கும், இனிய, உயர்ந்த, பல குகைகள் உடைய மலைகள் மலர்ந்த மரங்களால் மூடப்பட்டுத் தெரிகின்றன. இவ்வாறு நீர், மலர், பறவை, விலங்கு, மலை என்று வரிசையாக முழுக் காட்சியும் ஓவியமாக்கப்படுகிறது.
மலைகளின் வருணனை விரிக்கப்படுகிறது — இடத்துக்கு இடம் பொன், வெள்ளி, செம்பு நிறமுடைய அழகிய தாதுக்களால் அவை சாளரங்கள் உடையவை போல ஒளிர்கின்றன; மிகுந்த அலங்கார வேலைப்பாடுகளால் வண்ணம் தீட்டப்பட்ட யானைகளைப் போல் இருக்கின்றன. இங்கே உவமை இருமடங்கானது — சாளரங்கள் உடைய மாளிகைகளைப் போலவும், வண்ணக் கோடுகள் தீட்டப்பட்ட யானைகளைப் போலவும். ‘பொன், வெள்ளி, செம்பு’ என்ற மூன்று தாது வண்ணங்களால் மலைகளின் வண்ணச் சித்திரம் வருணிக்கப்படுகிறது; இதே வண்ணங்கள் மாளிகையின் சாளரங்களுக்கும் உண்டு என்பதே உவமையின் பொருத்தம். பிறகு மரங்களின் நீண்ட கணக்கு — சால மரங்கள், பனைகள், தமாலங்கள், பேரீச்சைகள், பலாக்கள், நீவாரங்கள், திநிசங்கள், புன்னைகள், மாமரங்கள், அசோகங்கள், திலகங்கள், தாழைகள், சண்பகங்கள், ஸ்யந்தனங்கள், சந்தனங்கள், கடம்பங்கள், பர்ணாசங்கள், லகுசங்கள், தவங்கள், அசுவகர்ணங்கள், கருங்காலிகள், வன்னி, முருக்கு, பாதிரி; பூப்புதர்களும் கொடிகளும் படர்ந்த அந்தந்த மரங்களால் மலைகள் அனைத்தும் மூடப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தப் பெயர்ப்பட்டியல் வெறும் பட்டியல் அன்று — ஒவ்வொரு மரமும் மரத்தாலோ கனியாலோ பூவாலோ தவ வாழ்க்கைக்குப் பயன்படுவது என்று அறிய வேண்டும். இவற்றில் சில பூக்களுக்காகச் சிறந்தவை, சில கனிகளுக்காக, சில மரத்துக்காக — இவ்வாறு கணக்கிலும் ஒரு வரிசை உள்ளது. இறுதியில் ராமன் முடிவைச் சொல்கிறான்: ‘இது புனிதமானது, இது இனியது, இது மான்களும் பறவைகளும் நிறைந்தது; சௌமித்ரியே, இந்தப் பறவையுடன் சேர்ந்து நாம் இங்கே வசிப்போம்.’ ‘இந்தப் பறவையுடன் சேர்ந்து’ என்ற சொல்லால் ஜடாயு இங்கே குடும்பத்தின் ஓர் உறுப்பாகவே கணக்கிடப்படுகிறான் என்பது தெளிவாகிறது.
ராமனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, பகை வீரர்களைக் கொல்லும், மிகுந்த வலிமையுடைய லக்ஷ்மணன் விரைவிலேயே தமையனுக்கு ஆசிரமத்தை அமைத்தான். இலைக்குடிலின் அமைப்பைக் கவிஞர் சிற்ப சாஸ்திரம் போல வரிசையாக வருணிக்கிறார் — அது மிக விசாலமானது, சுவர்களில் மண் அழுத்திப் பூசப்பட்டது, நீண்ட மூங்கில்களால் உறுதியான தூண்கள் உடையது, மூங்கில் உத்தரங்கள் அமைக்கப்பட்டது, மிக அழகானது. பிறகு வன்னிக் கிளைகளால் பரப்பி, உறுதியான கயிறுகளால் கட்டப்பட்டு, தர்ப்பை, நாணல், கோரை, இலைகள் ஆகியவற்றால் நன்கு வேயப்பட்டு, தரை சமன் செய்யப்பட்டது. ‘விரைவிலேயே’ என்ற சொல்லால் வேலையின் விரைவும், ‘மிகுந்த வலிமையுடையவன்’ என்ற அடைமொழியால் அவனுடைய உடல் வலிமையும் சுட்டப்படுகின்றன. இறுதியில் அவன் ராகவனுக்காகக் காணத்தக்க, ஒப்பற்ற இருப்பிடத்தை அமைத்தான். ‘உறுதியான தூண்கள் உடையது’, ‘மூங்கில் உத்தரங்கள் அமைக்கப்பட்டது’ என்ற சொற்களால் மூங்கிலால் ஆன அடித்தளம் சுட்டப்படுகிறது. நான்கே சுலோகங்கள்; ஆனால் அவற்றில் சுவர், தூண், உத்தரம், கூரை, கட்டு, தரை என்று வீடு கட்டுவதன் எல்லா உறுப்புகளும் எண்ணப்பட்டுள்ளன. இதனால் லக்ஷ்மணனின் பக்தி மட்டுமன்று, திறமையும் காட்டப்படுகிறது — காட்டில் அரசகுமாரன் தன் கையால் வீடு கட்டுகிறான் என்பதே வனவாசத்தின் உண்மையான சித்திரம். இருபத்திரண்டு, இருபத்து மூன்றாம் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அவை வல்கேட் பாடத்தின் விரிவே.
கட்டி முடித்த பின், திருமிகு லக்ஷ்மணன் கோதாவரி நதிக்குச் சென்று நீராடித் தாமரைகளை எடுத்துக்கொண்டு ‘ஸஃபலனாக’ மீண்டும் வந்தான் — ‘ஸஃபல:’ என்ற சொல் இருபொருள் உடையது: கனிகளை எடுத்துக்கொண்டு வந்தவன் என்றும், காரியத்தை நிறைவேற்றியவன் என்றும். தாமரைகளை எடுத்துக்கொண்டு வருவது தெய்வ வழிபாட்டுக்கான ஆயத்தத்தைச் சுட்டுகிறது. பிறகு முறைப்படி பூப்பலியும் சாந்திச் சடங்கும் செய்து, அவன் தான் அமைத்த ஆசிரமத்தை ராமனுக்குக் காட்டினான். புதுமனை புகுவதற்கு முன் வாஸ்து சாந்தி என்ற இல்லற விதி இங்கே வனவாசத்திலும் பின்பற்றப்பட்டது — இடத்தாலும் காலத்தாலும் தர்மம் கைவிடப்படுவதில்லை என்பது கருத்து. ராமன் சீதையுடன் அமைக்கப்பட்ட அந்த அழகிய ஆசிரமத்தைக் கண்டு இலைக்குடிலில் பெருமகிழ்ச்சியை வரவழைத்துக்கொண்டான். ‘மகிழ்ச்சியை வரவழைத்துக்கொண்டான்’ என்ற சொல்லாட்சி சுட்டுகிறது — மகிழ்ச்சி தானே வரவில்லை, ராமனால் கொணரப்பட்டது; ஏனெனில் வனவாசத்தில் மகிழ்ச்சி முயற்சியால் அடைய வேண்டியது. பிறகு மிக மகிழ்ந்த அவன் இரு கைகளாலும் லக்ஷ்மணனைத் தழுவிக்கொண்டு மிகுந்த அன்பு கனிந்த, ஆழ்ந்த சொல்லைச் சொன்னான். தழுவுதலே இங்கே பரிசு; ஏனெனில் காட்டில் கொடுப்பதற்கு வேறெதுவும் இல்லை.
ராமனின் சொல் மூன்று படிகளில் செல்கிறது: ‘மகிழ்கிறேன்; தலைவனே, நீ இந்தப் பெரிய காரியத்தைச் செய்திருக்கிறாய். அதற்காக உனக்குக் கொடுக்க என்னிடம் எதுவும் இல்லை; ஆகவே தழுவுதலை மட்டுமே செய்தேன்.’ பிறகு மிக உயர்ந்த சொல்: ‘உள்ளத்தை அறிபவனும், நன்றி அறிபவனும், தர்மம் அறிபவனுமான உன்னை மகனாகக் கொண்டிருப்பதால், தர்மாத்மாவான என் தந்தை இறந்துவிடவில்லை’; அதாவது உன்னைப் போன்ற மகன் இருக்கும்போது தசரதன் இறந்தான் என்று சொல்லலாகாது; அவர் உன்னிடமே வாழ்கிறார். மூன்று அடைமொழிகளும் வரிசையாக இதயத்தின், நினைவின், தர்மத்தின் அறிவைச் சுட்டுகின்றன. இவ்வாறு லக்ஷ்மணனிடம் சொல்லிவிட்டு, திருவை வளர்க்கும் ராகவன் கனிகள் மிகுந்த அந்த இடத்தில் தன்னடக்கத்துடன் இனிதாக வாழ்ந்தான். சீதையும் லக்ஷ்மணனும் உடனிருந்து பணிவிடை செய்ய, தர்மாத்மாவான அவன் சுவர்க்க உலகில் ஒரு தேவனைப் போலச் சில காலம் வாழ்ந்தான் — ‘சுவர்க்க உலகில் தேவனைப் போல’ என்ற உவமையால் வனவாசத்தின் துயரம் சற்று நேரம் மறைகிறது. ஆனால் ‘சில காலம்’ என்ற சொல்லே சுட்டுகிறது — இந்த அமைதி நீடிப்பதல்ல; பின்னர் பதினேழாம் சர்க்கத்தில் சூர்ப்பணகையின் வருகையால் அது உடைகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे पञ्चदशः सर्गः॥ १५॥