॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 16

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

ஹேமந்த ருது வர்ணனையும் பரதனைப் புகழ்தலும்

சரத்காலம் கழிந்து ஹேமந்தம் தொடங்குதல், கோதாவரிக்கு நீராடச் செல்லுதல், லக்ஷ்மணனின் பருவ வர்ணனை, பரதனின் தவத்தைப் புகழ்தல், கைகேயியைப் பழிப்பதைத் தடுத்தல், நீராடல்

முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் ராமன் பர்ணசாலையில் இன்பமாக வாழ்ந்து வந்ததாக விவரிக்கப்பட்டான். இந்தச் சர்க்கத்தில், அவன் அங்கே அவ்வாறு இன்பமாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கையில், சரத்காலம் கழிந்து அவனுக்கு விருப்பமான ஹேமந்த ருது தொடங்கியது — காலத்தின் போக்கே இங்குக் கதையின் போக்காகிறது. ஒருநாள் இரவு விடிந்ததும் ரகுநந்தனன் நீராடுவதற்காக அழகிய கோதாவரி நதிக்குச் சென்றான். பணிவுடன் கையில் கலசம் ஏந்தி, சீதையுடன் பின்தொடர்ந்து வந்த வீரனான சௌமித்ரி இவ்வாறு சொன்னான்: ‘இனிமையாகப் பேசுபவனே, உனக்குப் பிரியமான அந்தக் காலம் வந்துவிட்டது; இதனால் மங்களமான ஆண்டு அணிசெய்யப்பட்டதுபோல் விளங்குகிறது.’ இங்கே ‘உனக்குப் பிரியமான’ என்ற சொல்லால், லக்ஷ்மணன் தமையனின் விருப்பத்தை அறிந்தவன் என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. பிறகு நான்கே சொற்றொடர்களில் பருவத்தின் இயல்பு சுருக்கிச் சொல்லப்படுகிறது — பனியால் உலகம் கரடுமுரடாகிறது, பூமி பயிர்மாலை அணிந்திருக்கிறது, நீர் பயன்படுத்த இயலாததாகிறது, நெருப்போ இனியதாகிறது. இதுவே முழு வர்ணனையின் வித்து — குளிரால் நீர் கைவிடப்படுகிறது, நெருப்பு நாடப்படுகிறது என்ற தலைகீழ் மாற்றம். ‘சரத்வ்யபாயே’ (சரத்காலம் கழிகையில்) என்ற சொல்லால் இரண்டு பருவங்களின் சந்திப்பே குறிப்பிடப்படுகிறது — ஒன்றின் போக்கும் மற்றொன்றின் வரவும். ‘இஷ்ட:’ (விருப்பமான) என்ற அடைமொழி ராமனின் விருப்பத்தைக் குறிக்கிறது; அது அடுத்து வரும் லக்ஷ்மணனின் சொற்களிலேயே வெளிப்படுகிறது. நீராட நதிக்குச் செல்லும் நித்திய கர்மம் வனவாசத்திலும் தடைபடவில்லை என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். வனவாசத்தின் ஒரே சீரான போக்கு இங்கே பருவ வர்ணனையால் உடைக்கப்படுகிறது; கதையும் ஒரு கணம் அமைதியாக நிற்கிறது.

பருவத்தின் சமூக முகமே முதலில் காட்டப்படுகிறது — பாவம் நீங்கிய நல்லோர் உரிய காலத்தில் புதுத் தானியப் படையலான ஆக்ரயண பூஜைகளால் பிதிரர்களையும் தேவர்களையும் வழிபட்டு ஆக்ரயணத்தை நிறைவேற்றியவர்களாக ஆனார்கள்; நாட்டுப்புறங்கள் விரும்பியவை எல்லாம் நிறைந்தவையாகவும், பால் வளம் மிகுந்தவையாகவும் உள்ளன; வெற்றியை நாடும் மன்னர்கள் படையெடுப்புக்காக நடமாடுகின்றனர் — ஹேமந்தமே படையெடுப்புக்கு உரிய பருவம் என்ற ராஜநீதி சாஸ்திரமும் இங்குப் பின்பற்றப்படுகிறது. ‘விகதகல்மஷா:’ (பாவம் நீங்கியவர்கள்) என்ற சொல்லால் யாகத்தின் பயனும் குறிப்பிடப்படுகிறது — புதுத் தானியத்தை உண்பதற்கு முன் தேவர்களுக்கும் பிதிரர்களுக்கும் படைப்பதே பாவம் நீங்குவதற்கான வழி. ‘சம்பன்னதரகோரஸா:’ (பால் வளம் மிகுந்த) என்ற சொல்லால் ஹேமந்தத்தில் பசுக்களின் பால் மிகுதி குறிப்பிடப்படுகிறது; அது வேளாண்மையை முதன்மையாகக் கொண்ட நாட்டின் செழிப்புக்கு அடையாளம். மன்னர்களின் படையெடுப்பும் இந்தக் காலத்திலேயே பொருத்தமானது, ஏனெனில் வழிகள் காய்ந்திருக்கும், நதிகளில் நீர் குறைந்திருக்கும் — இவ்வாறு பருவ வர்ணனை உலக நடைமுறையோடு பின்னப்பட்டிருக்கிறது. ‘க்ருதாக்ரயணகா:’ (ஆக்ரயணம் செய்து முடித்தவர்கள்) என்ற சொல்லால் சடங்கு நிறைவுற்றதும் குறிப்பிடப்படுகிறது. பிறகு திசைகளின் வர்ணனை — யமன் உறையும் தெற்குத் திசையைச் சூரியன் உறுதியாகச் சார்ந்திருக்கையில், வடக்குத் திசை திலகம் இழந்த பெண்ணைப்போல் ஒளியிழந்து நிற்கிறது. திலகம் பெண்ணின் சௌபாக்கியத்தின் அடையாளம் என்பதால் இங்கு உவமை நெஞ்சைத் தொடுகிறது. ‘சேவமானே த்ருடம் சூர்யே’ (சூரியன் உறுதியாகச் சார்ந்திருக்கையில்) என்ற சொல்லால் தக்ஷிணாயனத்தின் உச்சநிலை குறிப்பிடப்படுகிறது. இயல்பாகவே பனிக் களஞ்சியம் நிறைந்த, இப்போது சூரியனும் தொலைவில் இருக்கும் இமவான் தன் பெயருக்கு ஏற்றவனாகத் தெளிவாகத் தோன்றுகிறான் — பெயரின் பொருள் பருவத்தாலேயே மெய்ப்படுகிறது என்பது இங்குள்ள நயம். ‘ஹிமவான் ஹிமவான்’ என்ற இரட்டைச் சொல் ஒருவகை யமகம் போலத் தோன்றுகிறது — பெயரும் பண்பும் ஓரிடத்தில் இணைகின்றன. கோடையில் வெறும் பெயரளவில் மட்டும் ‘பனி உடையவனாக’ இருந்த மலை, இப்போது உண்மையிலேயே பனி உடையவனாகிவிட்டது. பகல்கள் நடமாடுவதற்கு மிக இனியவை, நண்பகலில் தொடுவதற்கு இதமானவை, சூரியனால் இனியவை, நிழலாலும் நீராலும் இனிமையற்றவை; மென்மையான சூரியனும், பனிமூட்டமும், கடுங்குளிரும், காற்றும் கொண்டவை, காடுகள் வெறிச்சோடியவை, பனியால் வாட்டப்பட்டவை — இவ்வாறு அவை விளங்குகின்றன. பகல்களின் வர்ணனையில் முரணே அணியாகிறது — வெயில் இனியது, நிழலும் நீரும் இனிமையற்றவை; கோடையில் எது நேர்மாறாக இருந்ததோ அது இங்குத் தலைகீழாகிவிட்டது. இரவுகளும் மாறிவிட்டன — வெட்டவெளியில் உறங்குவது நின்றுவிட்டது; இரவுகள் பனியால் சிவந்தவையாகவும், குளிர்ந்தவையாகவும், மேலும் நீண்டவையாகவும் ஆகிவிட்டன.

ஒளிக்கோள்களின் வர்ணனை தொடங்குகிறது — தன் அழகைச் சூரியனிடம் இழந்து, பனியால் சிவந்த வட்டத்தை உடைய சந்திரன், மூச்சுக்காற்றால் மங்கிய கண்ணாடிபோல் ஒளி வீசாமல் இருக்கிறான். இந்த உவமை வீட்டுப் பயன்பாட்டிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது; ஆகவே மிகவும் நெஞ்சைத் தொடுவது. பனியால் மாசடைந்த நிலவொளி பௌர்ணமியிலும் பொலிவதில்லை — ‘வெயிலால் கருத்த சீதையைப்போல் அது தென்படுகிறது, ஆனால் ஒளிர்வதில்லை’ என்ற உவமையால் கவி ஒரே சொற்றொடரில் சீதையின் காட்டுத் துன்பத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்; இந்தச் சர்க்கத்தில் கருணைச் சுவையின் ஒரே கீற்று இதுவே. ‘துஷாரமலினா’ (பனியால் மாசடைந்த) என்ற சொல்லில், நிலவொளியின் வெண்மையே மாசடைந்துவிட்டது என்ற முரண் உள்ளது. இயல்பாகவே குளிர்ந்த தொடுகையுடைய மேற்குக் காற்று, பனியால் துளைக்கப்பட்டு, அந்த நேரத்தில் இருமடங்கு குளிர்ச்சியுடன் வீசுகிறது. ‘காலே’ (அந்த நேரத்தில்) என்ற சொல்லால் விடியற்காலையே குறிக்கப்படுகிறது; அப்போதுதான் குளிர் இருமடங்காகிறது. ஆவியால் மூடப்பட்ட, வாற்கோதுமையும் கோதுமையும் நிறைந்த காடுகள், சூரியன் உதித்ததும் கூவும் கிரௌஞ்சங்களோடும் சாரசங்களோடும் அழகுறுகின்றன. பேரீச்சம்பூவின் வடிவுடைய, அரிசி நிறைந்த கதிர்களால் சற்றே தலைசாய்ந்த, பொன்னொளி வீசும் நெற்பயிர்கள் அழகுறுகின்றன — வேளாண் வாழ்வின் சித்திரம் இங்கே நுழைகிறது. வாற்கோதுமை, கோதுமை வயல்கள், கிரௌஞ்ச சாரசங்களின் ஒலி, நெற்பயிர்களின் பொன்னொளி — இந்த மூன்று சித்திரங்களால் காட்டையும் கிராமத்தையும் கலந்து, கவி நாட்டின் செழிப்பையே பருவத்தின் அழகோடு இணைக்கிறார். பனியும் மூடுபனியும் சூழ்ந்த, மெல்லப் பரவும் கதிர்களால், வெகுதூரம் மேலெழுந்துவிட்டாலும் சூரியன் சந்திரனைப்போலவே தோன்றுகிறான். ‘சந்திரனைப்போலத் தோன்றுகிறான்’ என்ற உவமை எல்லோருடைய அனுபவத்திலும் உள்ளது — ஹேமந்தக் காலைகளில் சூரிய வட்டம் மங்கிய ஒளியுடன் சந்திர வட்டம்போலவே காணப்படுகிறது. வெயில் முற்பகலில் அதன் வலிமை உணரப்படாததாகவும், நண்பகலில் தொடுவதற்கு இதமானதாகவும், சற்றே சிவந்தும் சற்றே வெளுத்தும் பூமியில் அழகுறுகிறது.

அதன்பின் நிலத்தின் வர்ணனையும் நீரின் வர்ணனையும் — ஆறு சுலோகங்களில் நீர், நிலம், விலங்கு, பறவை, காடு, தாமரை என்ற வரிசையில் இயற்கையின் எல்லா உறுப்புகளும் தொட்டுக் காட்டப்படுகின்றன. பனித்துளிகள் விழுவதால் சற்றே நனைந்த புல்வெளிகளுடைய காட்டு நிலம், இளவெயில் படிந்து அழகுறுகிறது. ‘ப்ரக்லின்னசாத்வலா’ (நனைந்த புல்வெளிகளுடைய) என்ற சொல்லால் பனித்துளியின் தொடுகையே உணரப்படுகிறது; ‘நிவிஷ்டதருணாதபா’ (இளவெயில் படிந்த) என்ற தொடர்மொழியில், இளஞ்சூரியனின் மென்மையான ஒளி புற்களில் படிந்திருப்பதுபோல் சித்திரிக்கப்படுகிறது. பிறகு மூன்று உயிர்ச்சித்திரங்கள் — மிகுந்த தாகமுடைய காட்டு யானை மிகப் பரந்த குளிர்ந்த நீரை இன்பமாகத் தொட்டும் தன் துதிக்கையைப் பின்னிழுத்துக்கொள்கிறது; கரையில் அமர்ந்திருக்கும் நீர்ப்பறவைகள், துணிவில்லாதவர்கள் போர்க்களத்தில் இறங்கத் தயங்குவதுபோல், நீரில் இறங்குவதில்லை; பனித்துளியெனும் இருளால் கட்டப்பட்டு, மூடுபனியெனும் இருளால் மூடப்பட்டு, பூக்களற்ற காட்டு வரிசைகள் உறங்குவனபோல் தோன்றுகின்றன. யானை துதிக்கையைப் பின்னிழுப்பது மிக நுட்பமான கவனிப்பு; பறவைகளின் தயக்கத்துக்கான உவமை போர் உருவகத்தால் வண்ணமூட்டப்பட்டுள்ளது — வீரகாவியத்தில் பருவ வர்ணனையும் வீரச்சுவையின் நிழலைப் பின்பற்றுகிறது. யானையின் சித்திரத்தில் வினைச்சொற்கள் வரிசையாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன — தொட்டு, தாகமுற்று, பின்னிழுக்கிறது; ஆசைக்கும் குளிருக்கும் இடையிலான முரண் ஒரே சுலோகத்தில் கட்டப்பட்டுள்ளது. பறவைகளின் சித்திரத்தில் ‘அப்ரகல்பா:’ (துணிவில்லாதவர்கள்) என்ற சொல் போரோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளது; ஆகவே இங்கும் வீரச்சுவையின் நிழல் தெரிகிறது. காட்டு வரிசைகளுக்கான ‘உறங்குவனபோல்’ என்ற உவமை ‘பூக்களற்ற’ என்ற அடைமொழியால் வலுப்பெறுகிறது — பூக்கள் இல்லாமையே உறக்கம். பிறகு நதிகள் — ஆவியால் மூடப்பட்ட நீரும், ஒலியால் மட்டுமே அறியப்படும் சாரசங்களும் உடையவையாய், பனியால் நனைந்த மணற்கரைகளோடு விளங்குகின்றன. பனிப்பொழிவாலும், சூரியனின் மென்மையாலும், குளிராலும், மலையுச்சியில் உள்ள நீரும் பெரும்பாலும் சுவையுடையதாகிவிட்டது. நதிகளின் வர்ணனையில் கேட்டலே சான்று, பார்த்தல் அல்ல — ‘ருதவிஜ்ஞேயசாரஸா:’ (ஒலியால் அறியப்படும் சாரசங்கள்) என்ற சொல்லால் ஆவியின் அடர்த்தி குறிப்பிடப்படுகிறது. நீரின் சுவைக்குக் கவியே மூன்று காரணங்களை எண்ணிக் கூறுகிறார் — பனிப்பொழிவு, சூரியனின் மென்மை, குளிர். இறுதியில், மூப்பால் நைந்த இலைகளும், உதிர்ந்த மகரந்தக் கேசரங்களும் கொட்டைகளும் உடைய, பனியால் அழிக்கப்பட்டுத் தண்டுகள் மட்டுமே எஞ்சிய தாமரைக் குளங்கள் பொலிவிழந்துள்ளன — அழகின் அழிவோடு பருவ வர்ணனை முடிகிறது; அதனால் அடுத்து வரும் பிரிவுத் துயர வர்ணனைக்குக் களம் அமைக்கப்படுகிறது.

பருவ வர்ணனையிலிருந்து திடீரென லக்ஷ்மணன் பரதனை நினைவுகூர்கிறான் — ‘ஆண்களில் புலியே, இந்தக் காலத்தில் துயரம் நிறைந்த தர்மாத்மாவான பரதன் உன் மீதுள்ள பக்தியால் நகரத்தில் தவம் செய்கிறான்; அரசையும், மதிப்பையும், பலவகைப்பட்ட பல இன்பங்களையும் துறந்து, தவசியாக, அளவான உணவுடன், குளிர்ந்த தரையில் படுக்கிறான்.’ ‘அஸ்மின் து காலே’ (இந்தக் காலத்திலோ) என்ற சொல்லால் வர்ணனையிலிருந்து கதைக்குத் திடீர்த் தாவல் நிகழ்கிறது; பருவமே நினைவுக்குக் காரணமாகிறது. இங்கே விவரிக்கப்பட்ட பருவத்தின் குளிரே அங்கே பரதனின் துன்பம் என்ற இணைப்பால் வர்ணனை கதையோடு பிணைக்கப்படுகிறது. ‘துக்கசமன்வித:’ (துயரம் நிறைந்த) என்ற சொல்லால், பரதனின் தவம் தன் விருப்பத்தால் அல்ல, பிரிவுத் துயரால் தூண்டப்பட்டது என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது; ‘நியதாஹார:’ (அளவான உணவுடையவன்) என்ற சொல்லால் விரதத்தின் கடுமையும், ‘குளிர்ந்த தரையில் படுக்கிறான்’ என்பதால் பருவத்தோடான இணைப்பும் காட்டப்படுகின்றன. இங்கே ‘நூனம்’ (நிச்சயமாக) என்ற சொல்லால் லக்ஷ்மணன் உறுதியாகச் சொல்லவில்லை, ஊகமாகவே சொல்கிறான் — தொலைவில் இருக்கும் சகோதரனின் நிலையைக் கற்பனையால் மட்டுமே அறிய முடியும். ‘அவனும் நிச்சயமாக இந்த வேளையில் நீராடப் புறப்பட்டு, மக்களால் சூழப்பட்டு, நாள்தோறும் சரயூ நதிக்குச் செல்கிறான்; மிகுந்த சுகத்தில் வளர்ந்த, மென்மையான அவன், பனியால் வாட்டப்பட்டு, இரவின் பிற்பகுதியில் சரயூவில் எவ்வாறு மூழ்குகிறானோ?’ இங்கே சகோதரர் இருவரின் ஒரே நேரச் செயல் — இருவருமே விடியலில் நதியில் நீராடச் செல்கின்றனர் — கவியால் நெஞ்சைத் தொடும் வகையில் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. ‘ப்ரக்ருதிபிர்வ்ருத:’ (மக்களால் சூழப்பட்டவன்) என்ற சொல்லால், அரசைத் துறந்திருந்தும் பரதன் மக்களால் சூழப்பட்டவனாகவே இருக்கிறான் என்ற முரண் காட்டப்படுகிறது — அரசு துறக்கப்பட்டது, ஆனால் அரச தர்மம் துறக்கப்படவில்லை. பிறகு பரதனின் குணங்கள் எண்ணப்படுகின்றன — தாமரை இதழ்போன்ற கண்களுடையவன், கருநிறத்தவன், பொலிவுடையவன், ஒட்டிய வயிறுடையவன், பெருந்தன்மையாளன், தர்மம் அறிந்தவன், சத்தியம் பேசுபவன், நாணத்தைப் போற்றுபவன், புலன்களை வென்றவன், இனிமையாகப் பேசுபவன், மென்மையானவன், நீண்ட கைகளுடையவன், பகைவரை அடக்குபவன்; பலவகை இன்பங்களையும் துறந்து அவன் முழு மனத்துடன் தன் தமையனையே சரணடைந்திருக்கிறான். இந்த அடைமொழிகள் வரிசையாக உடல், ஒழுக்கம், சொல், வலிமை ஆகியவற்றை விவரிக்கின்றன; இறுதியில் ‘முழு மனத்துடன் சரணடைந்தவன்’ என்ற சொல்லில் அனைத்தும் அடங்குகின்றன. இறுதியில் இரண்டு முடிவுகள் — ‘காட்டில் இருக்கும் உன்னையும் அவன் பின்பற்றுகிறான் என்பதால், உன் சகோதரனான மகாத்மா பரதன் சுவர்க்கத்தை வென்றுவிட்டான்’; மேலும், ‘மனிதர்கள் தந்தையின் இயல்பைப் பின்பற்றுவதில்லை, தாயின் இயல்பையே பின்பற்றுகிறார்கள் என்று உலகில் பரவியுள்ள பழமொழியைப் பரதன் பொய்யாக்கிவிட்டான்.’ இந்த இரண்டாவது கூற்றாலேயே அடுத்து வரும் கைகேயி பற்றிய கேள்வி தொடங்கப்படுகிறது.

லக்ஷ்மணனின் பேச்சு ஒரு கேள்வியுடன் முடிகிறது — ‘தசரதனைக் கணவனாகவும், நல்லவனான பரதனை மகனாகவும் உடைய அந்தத் தாய் கைகேயி எவ்வாறு அத்தகைய கொடிய நோக்குடையவளானாள்?’ கேள்வி ஐயத்தின் வடிவில் இருந்தாலும் உண்மையில் அது பழிப்பே; லக்ஷ்மணனின் இயல்பான உணர்ச்சிவேகம் இங்கே மீண்டும் வெளிப்படுகிறது. தர்மசீலனான லக்ஷ்மணன் இவ்வாறு அன்பினால் பேசியபோது, தாயைப் பற்றிய அந்தப் பழிச்சொல்லைப் பொறுக்காத ராகவன் சொன்னான்: ‘அன்பனே, உன் நடுத்தாயை ஒருபோதும் பழிக்கக் கூடாது. இக்ஷ்வாகு குலத் தலைவனான பரதனைப் பற்றிய அந்தப் பேச்சையே பேசு.’ ‘நடுத்தாய்’ என்ற விளியால் ராமன் கைகேயியை மாற்றாந்தாய் என்ற இடத்தில் அல்ல, தாய் என்ற இடத்திலேயே வைக்கிறான்; ‘ஒருபோதும்’ என்ற சொல்லால் தடை எக்காலத்துக்குமானதாக ஆக்கப்படுகிறது. தாயைப் பழிப்பதைத் தடுப்பது ராமனின் ஒழுக்கத்தின் வேரைக் காட்டுகிறது — அவளாலேயே நாடுகடத்தப்பட்டவன், அவனே அவளைப் பழிப்பதைப் பொறுக்கவில்லை. பிறகு அவன் தன் உள்ளத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘வனவாசத்தில் உறுதியான விரதம் கொண்ட என் புத்தி திடமானதுதான்; ஆயினும் பரதன் மீதுள்ள அன்பால் தவிக்கும் அது மீண்டும் சிறுபிள்ளைத்தனமாக்கப்படுகிறது.’ தீரனுக்கும் அன்பால் சலனம் உண்டு என்ற இந்தத் தன்னொப்புதல் இங்கு மிகவும் மனிதத்தன்மை வாய்ந்தது. ‘பாலிசீக்ரியதே’ (சிறுபிள்ளைத்தனமாக்கப்படுகிறது) என்ற செயப்பாட்டு வினைப் பயன்பாட்டால் புத்தியின் இயலாமையே குறிப்பிடப்படுகிறது — அது தானாக அசைவதில்லை, அன்பால் அசைக்கப்படுகிறது. ‘அவனுடைய பிரியமான, இனிமையான, நெஞ்சுக்கு உகந்த, அமுதம் போன்ற, மனத்தை மகிழ்விக்கும் சொற்களை நான் நினைவுகூர்கிறேன். ரகுநந்தனா, மகாத்மாவான பரதனோடும், வீரனான சத்ருக்னனோடும், உன்னோடும் நான் எப்போது ஒன்றுசேர்வேன்?’ என்ற கேள்வியில் புலம்பல் உச்சத்தை அடைகிறது. இந்த இரண்டு சுலோகங்களும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை.

இவ்வாறு புலம்பியபடி காகுத்தன் அங்கே கோதாவரி நதியை அடைந்து, தம்பியுடனும் சீதையுடனும் நீராடினான் — புலம்பல் செயலால் தணிக்கப்பட்டது, ஆனால் நித்திய கர்மம் கைவிடப்படவில்லை. ‘தம்பியுடனும் சீதையுடனும்’ என்ற சொல்லால் மூவரின் உடனிருப்பு குறிப்பிடப்படுகிறது; இந்தக் காண்டத்தில் இதுவே கடைசி அமைதியான சித்திரம். பிறகு அந்த நீரால் பிதிரர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து, பாவமற்ற அவர்கள் உதித்த சூரியனையும் தேவர்களையும் துதித்தனர். நீராடல், தர்ப்பணம், சூரிய உபஸ்தானம் என்ற வரிசையில் அன்றாடச் சடங்குமுறை முறைப்படி பின்பற்றப்படுகிறது. ‘அனகா:’ (பாவமற்றவர்கள்) என்ற அடைமொழியால் மூவரின் களங்கமின்மையும் சொல்லப்படுகிறது — அது தவ வாழ்வின் பயனே. இறுதி சுலோகம் உபஜாதி விருத்தத்தில் சித்திரத்தை நிறைவு செய்கிறது — நீராடிய ராமன், சீதையைத் துணையாகக் கொண்டு, லக்ஷ்மணனுடன், மலையரசன் மகளுடனும் நந்தியுடனும் நீராடிய பகவான் ருத்திரனைப்போல் பொலிந்தான். இந்த உவமையால் தம்பதியரின் தெய்வத்தன்மை குறிப்பிடப்படுகிறது; தம்பியை நந்தியின் இடத்தில் வைத்ததால் அவனது நித்திய சேவகத்தன்மையும் காட்டப்படுகிறது. அமைதியான, தெய்வீகமான சித்திரத்துடன் சர்க்கம் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்திலோ இதே அமைதியின் நடுவே சூர்ப்பணகை நுழைகிறாள் — இந்த முரண் கவியின் திட்டமிட்ட அமைப்பு.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे षोडशः सर्गः॥ १६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க