॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 17

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

சூர்ப்பணகையின் காதல் வேண்டுகோள்

ஆசிரமத்துக்குத் திரும்புதல், சூர்ப்பணகையின் வருகை, ராமனின் தன்னறிமுகம், அவளுடைய காதல் வேண்டுகோளும் சீதையைப் பழித்தலும்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ஹேமந்த ருது வர்ணனைக்குப் பின், கோதாவரிக் கரையில் நீராடிய ராமன், சீதை, லக்ஷ்மணன் மூவரும் தேவர்களுக்கும் பிதிரர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து, உதித்த சூரியனைத் துதித்தனர். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவர்கள் அந்தக் கரையிலிருந்து தங்கள் ஆசிரமத்துக்குத் திரும்புகிறார்கள். ஆசிரமத்தை அடைந்து, ராகவன் லக்ஷ்மணனுடன் முற்பகல் கடமைகளை முடித்துக்கொண்டு பர்ணசாலைக்குச் சென்றான். அங்கே மகரிஷிகளால் போற்றப்பட்டு அவன் இன்பமாக வாழ்ந்தான் — வனவாசம் இங்கே துன்பமாக அல்ல, அமைதியான தவமயமான வாழ்வாகவே விவரிக்கப்படுகிறது. இரண்டே சொற்களால் கவி அவன் நிலையைக் குறிப்பிடுகிறார் — ‘சுகித:’ (இன்புற்றவன்) என்பதால் உள்நிலையையும், ‘பூஜ்யமான:’ (போற்றப்படுபவன்) என்பதால் புறத்தே உள்ள மதிப்பையும். பர்ணசாலையில் சீதையுடன் அமர்ந்திருந்த நீண்ட கைகளையுடைய ராமன், சித்திரை நட்சத்திரத்துடன் கூடிய சந்திரனைப்போல் பொலிந்தான் — இந்த உவமை தம்பதியரின் அழகையும், ஒருவருக்கொருவர் பொருத்தத்தையும், மென்மையையும் குறிப்பிடுகிறது; சந்திரனுக்கும் சித்திரைக்கும் உள்ள நித்திய உடனிருப்பு போன்றதே ராமனுக்கும் சீதைக்கும் உள்ளது. சகோதரன் லக்ஷ்மணனுடன் அவன் பலவிதமான கதைகளைப் பேசினான் — தவவனத்திலும் உடன்பிறப்புப் பாசம் குறையவில்லை. இவ்வாறு கவி அமைதியான, இன்பமான ஒரு சித்திரத்தை நிறுவுகிறார்; அதில் அடுத்தே சூர்ப்பணகையின் வருகையால் பெருங்கலக்கம் உண்டாகப் போகிறது. இன்பச் சித்திரத்துக்கு உடனடியாக அடுத்து ஆபத்தை நுழைப்பது ராமாயணத்தின் புகழ்பெற்ற அமைப்பு முறை; அது இங்கும் காணப்படுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்திலிருந்தே ஆரண்ய காண்டத்தின் முக்கியக் கதை தொடங்குகிறது.

ராமன் கதைகளில் மனம் ஈடுபட்டு அமர்ந்திருந்தபோது, ஒரு ராக்ஷசி தற்செயலாக அந்த இடத்துக்கு வந்தாள். ‘யத்ருச்சயா’ (தற்செயலாக) என்ற சொல் இங்கு மிகுந்த கனமுடையது — பேராபத்து பெரும்பாலும் எதிர்பாராமலேயே வருகிறது. அவள் பத்துத் தலைகளுடைய ராவணனின் தங்கை, சூர்ப்பணகை என்ற பெயருடையவள். ராமனின் அருகே சென்று அவள் தேவர்களுக்கு நிகரான அவனைக் கண்டாள் — ஒளிவீசும் முகமுடையவன், நீண்ட கைகளுடையவன், தாமரை இதழ்போல் நீண்ட கண்களுடையவன், யானைபோல் கம்பீரமாக நடப்பவன், ஜடாமுடி தரித்தவன். மென்மையானவனும், பேராற்றல் உடையவனும், அரச இலக்கணங்கள் நிறைந்தவனும், நீலோற்பலம் போன்ற கருநிறத்தவனும், மன்மதனுக்கு நிகரான ஒளியுடையவனும், இந்திரனுக்கு நிகரானவனுமான அவனைக் கண்டு, அவள் அக்கணமே காமத்தால் மயங்கினாள். இங்கே கவி முரண் அணியால் நீண்டதொரு இணைச்சொல் வர்ணனையைச் செய்கிறார்; ஒவ்வொரு சொல்லிலும் ராமனின் நற்பண்பும் ராக்ஷசியின் குறையும் ஒரே நேரத்தில் வைக்கப்படுகின்றன — ராமன் அழகிய முகமுடையவன், அவள் அவலட்சண முகமுடையவள்; அவனுடைய இடை சிறுத்தது, அவள் பெருவயிறுடையவள்; அவன் கண்கள் அகன்றவை, அவள் கோணல் கண்ணுடையவள்; அவன் கூந்தல் அழகியது, அவள் தலைமுடி செம்பு நிறமானது; அவன் உருவம் இனியது, அவள் உருவம் விகாரமானது; அவன் குரல் இனிமையானது, அவள் குரல் பயங்கரமானது; அவன் இளைஞன், அவள் கொடிய கிழவி; அவன் நேர்மையானவன், சூதற்றவன், அவள் வக்கிரமாகப் பேசுபவள், கோணலானவள்; அவன் நெறிப்படி நடப்பவன், அவள் மிகத் தீய நடத்தையுடையவள்; அவன் இனியவன், அவள் காண்பதற்கு வெறுக்கத்தக்கவள். பத்தே இணைகளால் கவி அவர்களுக்கிடையிலான முழு ஒவ்வாமையைக் காட்டுகிறார்; அதனால் வரப்போகும் மறுப்புக்குக் களம் அமைகிறது — அவள் எதை வேண்டப் போகிறாளோ அது இயல்பிலேயே இயலாதது என்பது வாசகருக்கு முன்பே தெரிந்துவிடுகிறது. இந்த வர்ணனை நகைச்சுவையையும் கருணையையும் ஒருசேர எழுப்புகிறது. இங்கே ஒரு நுட்பமான விந்தையும் உண்டு — ராக்ஷசி வெளியே மனங்கவரும் உருவத்தைத் தரித்திருக்கிறாள்; ஆயினும் கவி அவளுடைய உண்மை உருவத்தையே வாசகருக்குக் காட்டுகிறார்; இதனால் மாயையின் இயலாமை குறிப்பிடப்படுகிறது. ஐந்தாம் சுலோகத்தில் ‘கதாசம்சக்தசேதஸ:’ (கதைகளில் மனம் ஈடுபட்டவன்) என்ற சொல்லால், அந்தக் கணத்தில் ராமன் சற்றும் ஐயமின்றி இருந்தான் என்பதைக் கவி தெளிவாக்குகிறார் — நம்பிக்கையுள்ள நெஞ்சிலேயே ஆபத்து நுழைகிறது.

உடலில் எழுந்த காமத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அந்த ராக்ஷசி ராமனிடம் கேட்டாள்: ‘ஜடை தரித்து, தவசியின் கோலம் பூண்டு, மனைவியுடனும் வில்லம்புடனும் இருக்கும் நீ, ராக்ஷசர்கள் வாழும் இந்தப் பகுதிக்கு எப்படி வந்தாய்? உன் வருகையின் நோக்கம் என்ன, காரணம் என்ன? அதை உள்ளபடி சொல்ல வேண்டும்.’ இங்கே ஒரே வாக்கியத்தில் கவி ஒரு முரணை நிறுவுகிறார் — ஜடையும் தவக்கோலமும் தவசிக்குரியவை, ஆனால் வில்லம்பு தரிப்பது க்ஷத்திரியனுக்குரியது; இதுவே அவளுடைய ஆவலுக்கு வேர். மேலும் ‘ராக்ஷசசேவிதம்’ (ராக்ஷசர்கள் வாழும்) என்ற சொல்லால் அவள் தன் குலத்தின் உரிமையைக் குறிப்பிடுகிறாள் — இந்தக் காடு எங்களுடையது, நீயோ அந்நியன் என்று. இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட பகைவரை வாட்டும் ராமன், நேர்மையான புத்தியால் அனைத்தையும் சொல்லத் தொடங்கினான் — சூழ்ச்சியோ, வஞ்சனையோ, மறைப்போ அவன் இயல்பில் இல்லை; இந்த எளிமையே வரப்போகும் ஆபத்துக்கு வித்தாகவும் ஆகிறது. அவன் சொன்னான்: ‘தேவர்களுக்கு நிகரான வீரமுடைய தசரதன் என்ற மன்னன் இருந்தான்; நான் அவனுடைய மூத்த மகன், உலகில் ராமன் என்ற பெயரால் அறியப்பட்டவன். இவன் என் இளைய சகோதரன் லக்ஷ்மணன், எப்போதும் என்னைப் பின்பற்றுபவன். இவள் என் மனைவி வைதேகி, சீதை என்று புகழ்பெற்றவள். தந்தை, தாய் இருவரின் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு, தர்மத்தையே விரும்பி, தர்மத்துக்காக இந்தக் காட்டில் வாழ நான் இங்கே வந்திருக்கிறேன்.’ நான்கு வாக்கியங்களில் அவன் குலத்தையும், சகோதரனையும், மனைவியையும், வனவாசத்தின் காரணத்தையும் சொல்கிறான் — அதிகமாக எதுவுமில்லை, மறைக்கப்பட்டதும் எதுவுமில்லை. இந்த விடையால் ராமனின் எளிமையும், தந்தை சொல்லில் உள்ள உறுதியும், தர்மப் பற்றும் வெளிப்படுகின்றன.

பிறகு ராமன் தானே திரும்பக் கேட்கிறான்: ‘உன்னைப் பற்றி அறிய விரும்புகிறேன்; நீ யாருடையவள், நீ யார், யாருடைய குலத்தவள்? நீ மனங்கவரும் அங்கங்களை உடையவளாக இருக்கிறாய், ஆயினும் எனக்கு ராக்ஷசியாகவே தோன்றுகிறாய். நீ இங்கே எதற்காக வந்தாய், அதை உள்ளபடி சொல்.’ இங்கே ராமனின் நுண்ணிய பார்வை வெளிப்படுகிறது — மாயையால் செய்யப்பட்ட அழகிய உருவம் அவனை ஏமாற்ற முடியவில்லை; அங்கங்கள் மனங்கவர்வனவாகத் தெரிந்தாலும், உள்ளே இருக்கும் ராக்ஷசத் தன்மையை அவன் அறிகிறான். காமத்தால் வாட்டப்பட்ட அவள் அவன் சொல்லைக் கேட்டு விடையளித்தாள்: ‘ராமா, உண்மையைச் சொல்கிறேன், என் சொல்லைக் கேள். நான் சூர்ப்பணகை என்ற பெயருடைய, விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்ல ராக்ஷசி. எல்லோருக்கும் அச்சமூட்டும் நான் தனியாக இந்தக் காட்டில் திரிகிறேன். ராவணன் என் சகோதரன் — அவன் பெயர் உன் காதில் விழுந்திருக்கக்கூடும். அவன் விச்ரவஸின் மகன், வீரன்; மற்றொரு சகோதரன் பெருவலிமை உடைய கும்பகர்ணன், எப்போதும் மிகுந்த உறக்கமுடையவன். விபீஷணனோ தர்மாத்மா, ராக்ஷசர்களின் நடத்தை உடையவன் அல்லன்; போரில் புகழ்பெற்ற வீரமுடைய கரனும் தூஷணனும் என் சகோதரர்களே.’ இவ்வாறு தன் குலத்தின் வலிமையையும் சகோதரர்களின் புகழையும் காட்டி அவள் ராமனைக் கவர விரும்புகிறாள். ஆனால் இந்தச் சகோதரர் பட்டியலே வாசகருக்கு வரப்போகும் போரை நினைவூட்டுகிறது — கரனும் தூஷணனும் இருபத்தைந்தாம் சர்க்கம் முதல் போர் புரிவார்கள்; ராவணன் முழுக் கதையின் மையமாவான். விபீஷணனின் தர்மாத்மாத் தன்மையும் இங்கேதான் முதன்முதலில் குறிப்பிடப்படுகிறது; அது பின்னர் யுத்த காண்டத்தில் பெரும் பயனைத் தரும். மேலும் அவள் தன்னை ‘காமரூபிணீ’ (விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்லவள்) என்று தானே சொல்கிறாள் — இதனால் ராமனின் முன்னூகம் அக்கணமே மெய்ப்படுகிறது; அவளே தன் வாயால் அதை ஒப்புக்கொள்கிறாள்.

அதன்பின் அவள் தன் நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறாள்: ‘அவர்கள் அனைவரையும் நான் வலிமையால் மிஞ்சியவள்; ராமா, உன்னை முதன்முறை கண்டதிலிருந்தே, ஆண்களில் சிறந்தவனான உன்னை உள்ளத்தால் கணவனாகக் கருதி உன்னை அணுகியிருக்கிறேன். நான் ஆற்றல் நிறைந்தவள், என் வலிமையால் விரும்பியபடி எங்கும் செல்லவல்லவள்; நீண்ட காலத்துக்கு நீ என் கணவனாக இரு. சீதையை வைத்து என்ன செய்யப் போகிறாய்?’ அவளுடைய வாதம் இருவகை — ஒருபுறம் தன் வலிமையாலும் செல்வத்தாலும் ஆசைகாட்டுதல், மறுபுறம் சக்களத்தியைப் பழித்தல். பிறகு அவள் சீதையைப் பழிக்கத் தொடங்குகிறாள்: ‘விகாரமானவளும் அவலட்சணமானவளுமான இவள் உனக்கு ஏற்றவள் அல்லள்; நானே உனக்குப் பொருத்தமானவள், ஆகவே என்னை மனைவியாகப் பார். அவலட்சணமான, கற்பற்ற, பயங்கரமான, ஒட்டிய வயிறுடைய இந்த மனிதப் பெண்ணை உன் இந்தச் சகோதரனோடு சேர்த்துத் தின்றுவிடுவேன். பிறகு நீ ஆசையுடன் என்னோடு மலைச் சிகரங்களையும் பலவகைக் காடுகளையும் பார்த்துக்கொண்டு தண்டகாரண்யத்தில் திரிவாய்.’ சீதைக்கு அவள் பயன்படுத்தும் அதே அடைமொழிகளை அடுத்த சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணன் சூர்ப்பணகைக்கே திருப்பித் தருவான் — சொல்லைச் சொல்லாலேயே திருப்பித் தரும் இந்த அமைப்பு இந்தக் கதையின் தனி அழகு. தின்றுவிடுவேன் என்ற சொல்லால் அவளுடைய ராக்ஷச இயல்பு திடீரென வெளிப்படுகிறது; மாயையால் செய்த அழகு கரைந்துவிடுகிறது. இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட, சொல்வன்மை மிக்க காகுத்தன், மதுமயக்கக் கண்களுடைய அவளைப் பார்த்துச் சிரித்து, இந்தச் சொல்லைச் சொல்லத் தொடங்கினான். ‘ப்ரஹஸ்ய’ (சிரித்து) என்ற சொல்லால் கவி குறிப்பிடுகிறார் — ராமன் அவளுடைய வேண்டுகோளைக் கோபத்தால் அல்ல, கேலியாலேயே மறுக்கப் போகிறான்; இந்தக் கேலியே பின்னர் பெருங்கேட்டுக்குக் காரணமாகும். இவ்வாறு ராமனின் பேச்சின் தொடக்கத்திலேயே சர்க்கம் நிறுத்தப்படுகிறது; விடை அடுத்த சர்க்கத்தில் வரும் — கவி வாசகரை ஆவலில் நிறுத்துகிறார்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे सप्तदशः सर्गः॥ १७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க