॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 18

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

சூர்ப்பணகையை உருக்குலைத்தல்

ராமன் புன்னகையுடன் மறுத்தல், லக்ஷ்மணனின் கேலியான விடை, சீதையை நோக்கிப் பாய்தல், காதும் மூக்கும் அறுக்கப்படுதல்

காமவலையில் கட்டுண்ட சூர்ப்பணகையிடம் ராமன் தன் விருப்பப்படி மென்மையான சொற்களால் புன்னகையுடன் பேசினான். அவனுடைய விடை கடுமையானதல்ல; மென்மையானது, கேலி பொதிந்தது: ‘நான் மணமானவன்; இவள் என் அன்பு மனைவி இருக்கிறாள்; உன்னைப் போன்ற பெண்களுக்குச் சக்களத்தியுடன் வாழ்வது மிகுந்த துன்பம் தருவதாகும்.’ இதனால் அவன் அவளுடைய நலனையே எண்ணுபவன்போல மறுக்கிறான். பிறகு அவன் லக்ஷ்மணனைக் காட்டுகிறான்: ‘இவன் என் இளைய சகோதரன்; நல்லொழுக்கமுடையவன், காண்பதற்கு இனியவன், பொலிவுடையவன், வீரன், லக்ஷ்மணன் என்ற பெயருடையவன், மணமாகாதவன். முன்பு மனைவியில்லாத அவன் மனைவியை விரும்புகிறான்; இளைஞன், காண்பதற்கு இனியவன்; உன்னுடைய இந்த அழகுக்கு ஏற்ற கணவனாக இருப்பான். அகன்ற கண்களுடையவளே, என் இந்தச் சகோதரனைக் கணவனாக ஏற்றுக்கொள்; அழகிய இடையுடையவளே, சக்களத்தி இல்லாதவளாய், சூரியனின் ஒளி மேரு மலையைச் சேர்வதுபோல் நீ இவனைச் சேர்ந்திரு.’ மேருவையும் சூரிய ஒளியையும் கொண்ட உவமை இங்கு இனிமையானது — சூரியக் கதிர்கள் மேருவை அழகுபடுத்துகின்றன; சக்களத்தி இல்லாமை அவள் விரும்புவது — இந்த இரண்டுமே குறிப்பிடப்படுகின்றன. உண்மையில் ராமன் அவளை லக்ஷ்மணனிடம் அனுப்புவதன் மூலம் கேலியே செய்கிறான்; ஆனால் காமத்தால் மயங்கிய அவள் அந்தக் கேலியைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை; இதுவே அவளுடைய அழிவுக்கு வேர். ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும், காமத்தால் மயங்கிய அந்த ராக்ஷசி ராமனை விட்டுவிட்டு உடனே லக்ஷ்மணனிடம் பேசினாள் — காமத்தின் சஞ்சலம் இங்கு வெளிப்படை, ஏனெனில் ஒரே கணத்தில் அவள் வேறொருவனை நோக்கிச் செல்கிறாள். ‘விஸ்ருஜ்ய’ (விட்டுவிட்டு) என்ற சொல், அவளுடைய ஈர்ப்பு எந்த ஒரு தனிநபரிடமும் கட்டுப்பட்டதல்ல, வெறும் உருவத்திலேயே உள்ளது என்பதைக் குறிப்பிடுகிறது. இங்கே வால்மீகி காட்டும் ராமனின் சொல் பொய்யல்ல என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும் — லக்ஷ்மணன் உண்மையிலேயே காட்டில் மனைவியின்றி இருக்கிறான்; ஆனால் சொல்லின் கருத்து வேறு, எழுத்துகள் வேறு — இதுவே கேலி வடிவிலான சொல்சாதுரியம்.

அவள் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னாள்: ‘உன்னுடைய இந்த அழகுக்கு ஏற்ற, சிறந்த நிறமுடைய மனைவி நானே; என்னுடன் நீ இன்பமாகத் தண்டக வனங்கள் எங்கும் திரிவாய்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, சொல்வன்மையில் தேர்ந்த சௌமித்ரி புன்னகைத்து அந்தச் சூர்ப்பணகையிடம் பொருத்தமான சொல்லைச் சொன்னான். அவனுடைய விடை பணிவாலும், புகழ்வதுபோல் இகழ்வதாலும் நிறைந்தது: ‘தாமரை நிறத்தவளே, நானோ ஓர் அடிமை; அடிமையின் அடிமைப் பெண்ணாக, மனைவியாக ஆக நீ எப்படி விரும்புகிறாய்? நான் என் தமையனுக்குக் கட்டுப்பட்டவன், எனக்குச் சுதந்திரம் இல்லை. செல்வம் நிறைந்த அந்தப் பெரியவனுக்கு நீ இளைய மனைவியாக இரு; அதனால் நீ விரும்பியதை அடைந்தவளாய், மகிழ்ந்தவளாய், களங்கமற்ற நிறமுடையவளாய் ஆவாய். அகன்ற கண்களுடையவளே, அவலட்சணமான, கற்பற்ற, பயங்கரமான, ஒட்டிய வயிறுடைய, கிழவியான இந்த மனைவியைக் கைவிட்டு அவன் உன்னையே ஏற்பான். சிறந்த நிறமுடையவளே, அழகிய இடையுடையவளே, எந்த அறிவுள்ள ஆண் இந்தச் சிறந்த உருவத்தைக் கைவிட்டு மனிதப் பெண்களிடம் மனம் வைப்பான்?’ இங்கே லக்ஷ்மணன், முந்தைய சர்க்கத்தில் அவள் சீதைக்குப் பயன்படுத்திய அதே அடைமொழிகளைப் பயன்படுத்துகிறான் — ‘அவலட்சணமான, கற்பற்ற, பயங்கரமான, ஒட்டிய வயிறுடைய’; சொல்லைச் சொல்லாலேயே திருப்பித் தரும் இந்தக் குறிப்புப்பொருள் அமைப்பு கவியின் சாதுரியத்தைக் காட்டுகிறது. சூர்ப்பணகையோ அதனுள் பொதிந்துள்ள குறிப்பைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. லக்ஷ்மணனின் சொல்லில் மூன்று அடுக்குகள் — வெளியே பணிவு, நடுவே புகழ்ச்சி, உள்ளே கூர்மையான கேலி. ‘அடிமையின் அடிமைப் பெண்’ என்ற சொல்லிணையால் அவன் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்வதுபோல் உண்மையில் அவளை மறுக்கிறான். ‘களங்கமற்ற நிறமுடையவள்’, ‘சிறந்த நிறமுடையவளே’ என்ற புகழ்ச்சொற்களும் அவலட்சணமான ராக்ஷசிக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டதால் தாமாகவே கேலியாகின்றன. இங்கே கவி இரு சகோதரர்களின் நடைவேறுபாட்டையும் காட்டுகிறார் — ராமனின் கேலி அமைதியானது, சுருக்கமானது; லக்ஷ்மணனுடையதோ விரிவானது, கூர்மையானது.

லக்ஷ்மணன் இவ்வாறு சொன்னதும், பயங்கரமான, ஒட்டிய வயிறுடைய அவள், கேலியைப் புரிந்துகொள்ளத் தெரியாதவளாய், அந்தச் சொல்லை உண்மையென்றே கருதினாள். ‘பரிஹாஸாவிசக்ஷணா’ (கேலியைப் புரிந்துகொள்ளத் தெரியாதவள்) என்ற ஒரே சொல்லால் கவி வரப்போகும் எல்லா ஆபத்துக்கும் காரணத்தைக் குறிப்பிடுகிறார் — சொல்லின் குறிப்புப்பொருளைப் புரியாத அவள் அதை உறுதிமொழியாகக் கருதுகிறாள். பிறகு காமத்தால் மயங்கிய அவள், பர்ணசாலையில் சீதையுடன் அமர்ந்திருந்த, வெல்லப்பட முடியாத, பகைவரை வாட்டும் ராமனிடம் மீண்டும் சொன்னாள்: ‘அவலட்சணமான, கற்பற்ற, பயங்கரமான, ஒட்டிய வயிறுடைய, கிழவியான இந்த மனைவியைப் பற்றிக்கொண்டிருப்பதால் நீ என்னைப் பெரிதாக மதிக்கவில்லை. இன்றே நீ பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே இந்த மனிதப் பெண்ணைத் தின்றுவிடுவேன்; பிறகு சக்களத்தி இல்லாதவளாய் உன்னுடன் இன்பமாகத் திரிவேன்.’ இவ்வாறு சொல்லி, கொள்ளிக்கட்டை போன்ற கண்களுடைய அவள் கடுங்கோபத்துடன், மான்குட்டியின் கண்களுடைய சீதையை நோக்கிப் பாய்ந்தாள் — பெரிய எரிநட்சத்திரம் ரோகிணி நட்சத்திரத்தின் மீது விழுவதுபோல. எரிநட்சத்திரமும் ரோகிணியும் கொண்ட உவமை மிகப் பொருத்தமானது — ரோகிணி மென்மையானது, மங்களமானது; எரிநட்சத்திரமோ அமங்களமானது, அழிவு தருவது. மரணத்தின் பாசக்கயிறுபோல் பாய்ந்து வரும் அவளைக் கண்டு, பெருவலிமை உடைய ராமன் அவளைத் தடுத்து, கோபத்துடன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘சௌமித்ரியே, கொடியவர்களுடனும் இழிந்தவர்களுடனும் எவ்விதத்திலும் கேலி செய்யக் கூடாது. அன்பனே, பார், வைதேகி எப்படியோதான் உயிருடன் தப்பினாள்.’ இங்கே ராமனின் தன்னைத்தானே பழித்தலும் பொதிந்துள்ளது — இது கேலியின் விளைவு என்பதை அவனே ஒப்புக்கொள்கிறான். ‘எப்படியோதான் உயிருடன்’ என்ற சொற்களால் சீதைக்கு நேர்ந்த ஆபத்தின் கடுமை குறிப்பிடப்படுகிறது; ஒரே கணத்தில் பெருங்கேடு நேர்ந்திருக்கும். இந்த சுலோகத்தால் கவி முழு முந்தைய நிகழ்ச்சியின் நீதியையும் சுருக்கித் தருகிறார் — கொடியவர்களுடன் கேலி செய்யக் கூடாது, ஏனெனில் அவர்கள் கேலியை அறியார், விளைவை மட்டுமே பற்றிக்கொள்வார்கள். பதினைந்தாம், பதினாறாம் சுலோகங்களில் சூர்ப்பணகையின் சொல் பதினேழாம் சர்க்கத்தில் இருந்த அதே அடைமொழிகளை மீண்டும் சுமக்கிறது — இங்கே மீண்டும் சொல்லுதல் கவியின் குறையல்ல, ராக்ஷசியின் ஒருமுகப்பட்ட வெறுப்பின் அடையாளம்.

ராமன் ஆணையிடுகிறான்: ‘ஆண்களில் புலியே, அவலட்சணமான, கற்பற்ற, மிகுந்த செருக்குடைய, பெருவயிறுடைய இந்த ராக்ஷசியை நீ உருக்குலைக்க வேண்டும்.’ கொல்லுமாறு ஆணையிடப்படவில்லை, உருக்குலைக்க மட்டுமே — பெண்ணைக் கொல்லுதல் க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் தடுக்கப்பட்டது, ஆனால் தண்டனை அவசியம் என்ற வரம்பு இங்குக் காக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, கோபமுற்ற பெருவலிமை உடைய லக்ஷ்மணன், ராமன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே வாளை உருவி அவளுடைய காதுகளையும் மூக்கையும் அறுத்தான். காதும் மூக்கும் அறுபட்ட அந்தக் கொடிய சூர்ப்பணகை கோரமாக அலறி, வந்த வழியே காட்டுக்குள் ஓடினாள். உருக்குலைந்த, மிகப் பயங்கரமான, இரத்தத்தில் நனைந்த அவள் மழைக்காலத்து மேகம்போல் பலவிதமாக முழங்கினாள். பல இடங்களிலிருந்து இரத்தம் பெருக, காண்பதற்கே அச்சமூட்டும் அவள் கைகளை உயர்த்தி அலறியபடி பெருங்காட்டுக்குள் நுழைந்தாள். இறுதியில் உருக்குலைக்கப்பட்ட அவள், ராக்ஷசக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு ஜனஸ்தானத்தில் இருந்த கடுந்தேஜஸ் உடைய தன் சகோதரன் கரனை அணுகி, வானிலிருந்து இடி விழுவதுபோல் தரையில் விழுந்தாள். அச்சத்தாலும் மயக்கத்தாலும் நினைவிழந்து, இரத்தத்தில் நனைந்திருந்த அவள், மனைவியுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் ராகவன் காட்டுக்கு வந்ததையும், தான் உருக்குலைக்கப்பட்டதையும் அனைத்தையும் சகோதரனிடம் சொன்னாள். இறுதி இரண்டு சுலோகங்களும் நீண்ட விருத்தத்தில் இயற்றப்பட்டவை; அதனால் கதையின் போக்கு விரைவுபெற்று அடுத்து வரும் போர்ப் பகுதியை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறது. இங்கே கவி உவமைகளால் வர்ணனையைக் கூர்மையாக்குகிறார் — மழைக்காலத்தில் முழங்கும் மேகம்போல் அவளுடைய அலறல், வானிலிருந்து விழும் இடிபோல் அவளுடைய வீழ்ச்சி. இரண்டு உவமைகளுமே வானோடு தொடர்புடையவை, இரண்டுமே பயங்கரமானவை; அதனால் ஒரே உணர்வு படிப்படியாக வளர்கிறது. இந்தச் சர்க்கத்தின் முக்கியத்துவம் இதுவே — இங்கேதான் ராமாயணக் கதை புதிய பாதையை மேற்கொள்கிறது; ஒரு ராக்ஷசியை உருக்குலைத்ததிலிருந்து கரன், தூஷணன் வதம், பிறகு ராவணனின் பகை, பிறகு சீதையைக் கவர்தல் ஆகியவை வரிசையாகத் தொடர்கின்றன. சிறியதாகத் தோன்றும் இந்த நிகழ்ச்சி உண்மையில் முழு மகாகதையின் வேர்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डेऽष्टादशः सर्गः॥ १८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க