॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 19

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

கரன் பதினான்கு ராக்ஷசர்களை அனுப்புதல்

கரனின் கேள்விகள், அவனுடைய வதச் சபதம், சூர்ப்பணகை ராமன், லக்ஷ்மணன், சீதை ஆகியோரை விவரித்தல், பதினான்கு ராக்ஷசர்களை அனுப்புதல்

முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் சூர்ப்பணகை ஜனஸ்தானத்தில் கரனுக்கு முன்னால் தரையில் விழுந்தாள். இந்தச் சர்க்கத்தில் அந்த ராக்ஷசன், அவ்வாறு விழுந்து கிடக்கும், உருக்குலைந்த, இரத்தத்தில் நனைந்த அவளைக் கண்டு கோபத்தால் கொதித்துக் கேட்கிறான்: ‘முதலில் எழுந்திரு, சொல்; மயக்கத்தையும் பதற்றத்தையும் விடு; தெளிவாகச் சொல் — உன்னை இப்படி உருக்குலைத்தது யார்?’ முதலில் அவன் அவளுடைய மயக்கத்துக்கு ஆறுதல் சொல்லவில்லை, செய்தியைக் கேட்கிறான் — இது கோபத்தின் அவசரம். பிறகு இரண்டு உருவகங்களால் அந்த மனிதனின் துணிச்சலை அவன் விவரிக்கிறான்: ‘எதிரே அமர்ந்திருக்கும், எந்தக் குற்றமும் செய்யாத, விஷமுடைய கருநாகத்தை விளையாட்டாக விரல்நுனியால் குத்துபவன் யார்? இன்று உன்னை அணுகிக் கொடிய விஷத்தைக் குடித்தவனாகி, கழுத்தில் காலனின் பாசக்கயிற்றை மாட்டிக்கொண்டும் மயக்கத்தால் அதை அறியாதிருப்பவன் யார்?’ பாம்பும் விஷமும் கொண்ட உருவகங்கள் மிகப் பொருத்தமானவை — சூர்ப்பணகையே அங்கு விஷமாக இருக்கிறாள்; அவளைத் தொடுவது மரணத்துக்கு வழிவகுக்கும். மீண்டும் அவன் வியப்பை வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘நீ வலிமையும் வீரமும் நிறைந்தவள், விரும்பிய இடம் செல்பவள், விரும்பிய உருவம் எடுப்பவள்; காலனுக்கு நிகரானவளாக இருந்தும் உன்னை இந்த நிலைக்கு ஆளாக்கியது யார்? தேவர், கந்தர்வர், பூதங்கள், மகாத்மாக்களான ரிஷிகள் — இவர்களிடையே உன்னை உருக்குலைத்த இத்தனை பெருவீரம் உடையவன் யார்?’ தங்கையின் வலிமையே இங்கு அவனுடைய வியப்புக்குக் காரணம் — யாராலும் வெல்ல முடியாதவள் வெல்லப்பட்டுவிட்டாள் என்பதால். சர்க்கத்தின் தொடக்கத்திலேயே கவி கரனின் இயல்பை இரண்டு அடையாளங்களால் நிறுவுகிறார் — கோபமும் செருக்கும்; இவையே பின்னர் அவனுடைய அழிவுக்குக் காரணங்களாகும். தேவர், கந்தர்வர், பூதங்கள், ரிஷிகள் என்று குறிப்பிடுவதால் அவன் தன் மனத்தில் உலகம் முழுவதையுமே ஆராய்கிறான்; ஆயினும் உண்மையைத் தொடவில்லை — அவளை உருக்குலைத்தவன் தேவனும் அல்லன், கந்தர்வனும் அல்லன், மனிதனே. இதுவே இங்குள்ள நகைமுரணின் வேர்.

பிறகு கரன் தன் ஆற்றலை விவரிக்கிறான்: ‘அமரர்களில் ஆயிரம் கண்களுடைய, பாகனை அடக்கிய மகேந்திரனைத் தவிர, எனக்குத் தீங்கு செய்யக்கூடிய எவனையும் உலகில் நான் காணவில்லை. சாரசப் பறவை நீரில் கலந்த பாலை மட்டும் உறிஞ்சிக் குடிப்பதுபோல், இன்று நான் உயிரை முடிக்கும் அம்புகளால் அவனுடைய உயிரைப் பறிப்பேன்.’ அன்னம் நீரிலிருந்து பாலைப் பிரிக்கும் நியாயத்தின் உவமை இங்கு இனிமையானது — நீரும் பாலும் கலந்ததிலிருந்து பாலை மட்டும் எடுப்பதுபோல், உடலிலிருந்து உயிரை மட்டும் பறித்தல். அதன்பின் இரண்டு கேள்விகளால் அவன் தன் கோபத்தைக் காட்டுகிறான்: ‘போரில் என்னால் கொல்லப்பட்டு, அம்புகளால் உயிர்நிலைகள் அறுக்கப்பட்ட யாருடைய நுரைத்த இரத்தத்தைப் பூமி குடிக்க விரும்புகிறது? போரில் என்னால் கொல்லப்பட்ட யாருடைய உடலிலிருந்து பறவைகள் ஒன்றுகூடி மகிழ்ச்சியுடன் சதையைப் பிய்த்துத் தின்னப் போகின்றன?’ இந்த இரண்டு கேள்விகளும் உண்மையில் சபதங்களே — மரணம் உறுதி, பெயர் மட்டுமே தெரியவில்லை. ‘பெரும்போரில் என்னால் இழுத்து வீழ்த்தப்பட்ட அந்த அற்பனைத் தேவர்களோ, கந்தர்வர்களோ, பிசாசுகளோ, ராக்ஷசர்களோ காப்பாற்ற முடியாது’ என்று அவன் முழங்குகிறான். இறுதியில் அவன் தங்கையிடம் சொல்கிறான்: ‘மெல்ல நினைவு பெற்று, காட்டில் வீரம் காட்டி உன்னை வென்ற அந்த அடங்காதவனைப் பற்றி எனக்குச் சொல்.’ நான்கு சுலோகங்களில் செருக்கைப் பேசிவிட்டு இறுதியில் அவனுக்குப் பகைவனின் பெயரே தெரியவில்லை — இதனால் கவி அவனுடைய செருக்கின் வெறுமையைக் குறிப்பிடுகிறார். ‘மெல்ல நினைவு பெற்று’ என்ற சொற்களில் அவனுடைய உடன்பிறப்புப் பாசமும் சற்றே வெளிப்படுகிறது; கோபத்தின் நடுவிலும் அவன் அவளுடைய மயக்கத்தை நினைவுகூர்கிறான். ஆனால் ஆறுதல் அவனுக்கு முதன்மையானதல்ல — பழிவாங்குதலே. இவ்வாறு இரண்டாம் பகுதி கரனின் பாத்திரத்தை முழுமையாக்குகிறது — வலிமையுடையவன், கோபக்காரன், செருக்குடையவன், தங்கையிடம் பாசமுடையவன்.

மிகுந்த கோபமுற்ற சகோதரனின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு சூர்ப்பணகை கண்ணீருடன் இவ்வாறு சொன்னாள். அவளுடைய வர்ணனை வரிசையாக மூவரைத் தொடுகிறது. முதலில் இரண்டு ஆண்கள்: ‘இளைஞர்கள், அழகு நிறைந்தவர்கள், மென்மையானவர்கள், பெருவலிமை உடையவர்கள், வெண்டாமரைபோல் அகன்ற கண்களுடையவர்கள், மரவுரியும் கருமான் தோலும் அணிந்தவர்கள்; கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்பவர்கள், புலனடக்கம் உடையவர்கள், தவசிகள், பிரம்மசாரிகள்; தசரதனின் மகன்கள், சகோதரர்கள் — ராமனும் லக்ஷ்மணனும்.’ இங்கே ஒரே இணையில் முரண் மீண்டும் காணப்படுகிறது — பெருவலிமை உடையவர்கள், ஆயினும் தவசிகள்; இதுவே கரனுக்கான ஆபத்தின் அறிவிப்பு; அவனோ அதைக் கவனிக்கவில்லை. பிறகு அவள் சொல்கிறாள்: ‘கந்தர்வ அரசனுக்கு நிகரான, அரச அடையாளங்கள் கொண்ட அவர்கள் தேவர்களா தானவர்களா என்று ஊகிக்கக்கூட என்னால் இயலவில்லை.’ மூன்றாவது சித்திரம்: ‘அவர்கள் இருவருக்கும் நடுவே இளமையான, அழகு நிறைந்த, எல்லா அணிகலன்களும் அணிந்த, அழகிய இடையுடைய ஒரு பெண்ணைக் கண்டேன்.’ சீதையைப் பற்றிய குறிப்பு இங்கு சுருக்கமானது; ஆனால் அதுவே பின்னர் முழுக் கதையின் மையமாகும். இறுதியில் அவள் தன் அவலநிலைக்கு அந்தப் பெண்ணையே காரணமாகச் சொல்கிறாள்: ‘அந்தப் பெண்ணின் பொருட்டு அவர்கள் இருவரும் ஒன்றுசேர்ந்து, ஆதரவற்ற ஒழுக்கங்கெட்டவளை நடத்துவதுபோல், என்னை இந்த நிலைக்கு ஆளாக்கினார்கள். கோணலான நடத்தையுடைய அவளும் அவர்கள் இருவரும் கொல்லப்பட்டதும், போர்முனையில் அவர்களுடைய நுரைத்த இரத்தத்தைக் குடிக்க விரும்புகிறேன்.’ உண்மையில் கோணலான நடத்தையுடையவள் அவளே; இங்கே பழியைப் பிறர்மேல் சுமத்துதல் அவளுடைய இயல்பை வெளிப்படுத்துகிறது. மேலும் இங்கே ஒரு பெரிய வஞ்சனை பொதிந்துள்ளது — அவள் தன் காம வேண்டுகோளையும் சீதையைத் தின்ன முயன்றதையும் முற்றிலும் மறைக்கிறாள், உருக்குலைக்கப்பட்டதை மட்டுமே சொல்கிறாள். அரைகுறை உண்மையே போருக்கு வித்தாகிறது; அவள் அனைத்தையும் சொல்லியிருந்தால் கரன் ஒருவேளை விலகியிருக்கக்கூடும். ராமலக்ஷ்மணர்களிடம் தவசித் தன்மையும் ஆயுதம் தாங்குதலும் ஒருசேர உள்ளன; ஆயினும் கரன் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை என்பதைக் கவி இங்கு நுட்பமாகக் குறிப்பிடுகிறார் — செருக்கு கேட்பதையும் தடுக்கிறது.

அவள் மீண்டும் வற்புறுத்துகிறாள்: ‘இதுவே என் முதல் விருப்பம்; அதை நீ அங்கே நிறைவேற்ற வேண்டும்; அவளுடைய இரத்தத்தையும் அவர்கள் இருவரின் இரத்தத்தையும் நான் போரில் குடிக்க வேண்டும்.’ அவள் இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டிருக்கையில், கோபமுற்ற கரன் காலனுக்கு நிகரான பெருவலிமை உடைய பதினான்கு ராக்ஷசர்களுக்கு ஆணையிட்டான். இதுவே முதல் படை அனுப்புதல்; பதினான்கு என்ற எண்ணிக்கை பின்னர் ராமனின் பதினான்கு அம்புகளால் எதிர்கொள்ளப்படும். கரனின் ஆணை தெளிவானது: ‘ஆயுதம் தாங்கிய, மரவுரியும் கருமான் தோலும் அணிந்த இரண்டு மனிதர்கள் ஒரு பெண்ணுடன் கொடிய தண்டகாரண்யத்துக்குள் நுழைந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் இருவரையும் அந்தத் தீய நடத்தையுடையவளையும் கொன்றுவிட்டுத் திரும்பி வர வேண்டும்; என் இந்தத் தங்கை அவர்களுடைய இரத்தத்தைக் குடிப்பாள். ராக்ஷசர்களே, என் இந்தத் தங்கையின் விருப்பமான ஆசை இது; சென்று உங்கள் வலிமையால் அவர்களை நசுக்கி விரைவில் நிறைவேற்றுங்கள். உங்களால் போரில் கொல்லப்பட்ட அந்த இரு சகோதரர்களையும் கண்டு, இவள் மகிழ்ச்சியுடனும் களிப்புடனும் போர்க்களத்தில் இரத்தத்தைக் குடிப்பாள்.’ தங்கையின் திருப்தியே இங்கு ஆணைக்குக் காரணம் — தர்மமும் அல்ல, நியாயமும் அல்ல; இதனால் ராக்ஷச அரசின் இயல்பு குறிப்பிடப்படுகிறது. இவ்வாறு ஆணையிடப்பட்ட அந்தப் பதினான்கு ராக்ஷசர்களும் அவளுடன் சேர்ந்து, காற்றால் உந்தப்பட்ட மேகங்களைப்போல் அங்கே சென்றனர். மேக உவமை இங்கே இருவகைப் பொருளைச் சுமக்கிறது — ஒருபுறம் அவர்களுடைய கருநிறத்தையும் வேகத்தையும், மறுபுறம் அவர்களுடைய பிறர்வசத் தன்மையையும்; காற்றால் உந்தப்பட்ட மேகங்கள்போல் அவர்கள் பிறருடைய விருப்பத்தால் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள்; தாமாகவே அழிவை நோக்கிச் செல்கிறார்கள். இந்தச் சர்க்கத்தின் அமைப்பையும் கவனிக்க வேண்டும் — தொடக்கத்தில் தங்கையின் வீழ்ச்சியும் கோபமும், நடுவில் செருக்குப் பேச்சுகள், இறுதியில் ஆணையும் புறப்பாடும்; இவ்வாறு உணர்வு படிப்படியாக வளர்ந்து அடுத்த சர்க்கத்தின் போரில் முடிகிறது. கரனின் சொற்களில் ‘இரத்தம்’ என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது, சூர்ப்பணகையின் சொற்களிலும் அப்படியே — இதனால் கவி ராக்ஷச உலகின் கொடூரச் சுவையை ஒரே சொல்லால் தாங்கி நிற்கிறார்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे एकोनविंशः सर्गः॥ १९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க