॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 20

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

பதினான்கு ராக்ஷசர்களின் வதம்

ராக்ஷசர்களின் வருகை, ராமனின் தர்மமொழி, பதினான்கு நாராசங்களால் அவர்களை வதைத்தல், சூர்ப்பணகையின் மறுபுலம்பல்

பிறகு கொடிய சூர்ப்பணகை ராகவனின் ஆசிரமத்துக்கு வந்து, சீதையுடன் இருந்த அந்தச் சகோதரர்கள் இருவரையும் ராக்ஷசர்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டினாள். அவர்களும் பர்ணசாலையில் அமர்ந்திருந்த, சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனால் பணிவிடை செய்யப்பட்டும் இருந்த பெருவலிமை உடைய ராமனைக் கண்டனர். பார்வையின் வரிசை இங்கு கவியின் நுட்பம் — முதலில் ராக்ஷசர்கள் பார்க்கிறார்கள், பிறகு பொலிவுடைய ராகவன் அந்தச் சூர்ப்பணகையையும் வந்திருக்கும் ராக்ஷசர்களையும் பார்க்கிறான்; இவ்வாறு பார்வை பார்வையைச் சந்திக்கிறது. ராமன் ஒளிவீசும் தேஜஸ் உடைய சகோதரன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘சௌமித்ரியே, சற்று நேரம் சீதையின் அருகிலேயே இரு; இவளுடைய அடிச்சுவட்டில் வந்திருக்கும் இவர்களை நான் வதைக்கப் போகிறேன்.’ இந்த வாக்கியத்தால் ராமனின் இயல்பு வெளிப்படுகிறது — முதல் கவலை சீதையைக் காப்பது, அதன்பிறகே போர்; மேலும் பதினான்கு ராக்ஷசர்களை வதைக்க அவன் ஒருவனே போதும் என்ற தன்னம்பிக்கை. தன்னை அறிந்த ராமனின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்ட லக்ஷ்மணன் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, ராகவனின் சொல்லைப் போற்றி, ஆணையைத் தலைமேல் ஏற்றான் — ஆணையை நிறைவேற்றுவதில் அவனிடம் வாதமும் இல்லை, தாமதமும் இல்லை. பிறகு தர்மாத்மாவான ராகவனும் பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட தன் பெரிய வில்லில் நாண் ஏற்றி, அந்த ராக்ஷசர்களிடம் பேசினான். சொல்லுக்கு முன்பே வில்லில் நாண் ஏற்றப்படுகிறது — தயாராக இருந்தபடியே அவன் பேசுகிறான்; இதுவே வீரனின் வரம்பு. இங்கே முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களில் விவரிக்கப்பட்ட பயங்கர ஆரவாரம் ஒரே கணத்தில் அடங்கிவிடுகிறது — காலனுக்கு நிகரான பதினான்கு ராக்ஷசர்கள் வந்திருக்கிறார்கள், ஆனால் ராமன் சகோதரனுக்கு ஆணையிட்டு வில்லைத் தயார் செய்வது மட்டுமே செய்கிறான்; பதற்றமும் இல்லை, கலக்கமும் இல்லை.

ராமனின் சொல் நான்கு சுலோகங்களில் முறையாக அமைந்துள்ளது — அறிமுகம், கேள்வி, காரணம், வாய்ப்பு. முதலில் அவன் தன்னை அறிமுகப்படுத்துகிறான்: ‘நாங்கள் தசரதனின் மகன்கள், சகோதரர்கள் ராமனும் லக்ஷ்மணனும்; சீதையுடன் கடப்பதற்கரிய தண்டக வனத்துக்குள் நுழைந்திருக்கிறோம். கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்டு, புலனடக்கத்துடன், தவசிகளாக, பிரம்மசாரிகளாகத் தண்டகாரண்யத்தில் வாழ்கிறோம்; நீங்கள் ஏன் எங்களுக்குத் தீங்கிழைக்க வருகிறீர்கள்?’ இதனால் அவன் முதலில் நியாயத்தை நிறுவுகிறான் — குற்றமற்ற தவசிகளுக்குத் தீங்கிழைப்பது அதர்மமே. பிறகு அவன் தான் வந்த காரணத்தைச் சொல்கிறான்: ‘தீங்கிழைப்பவர்களான பாவிகள் உங்களைப் பெரும்போரில் கொல்வதற்காக, ரிஷிகளின் வேண்டுகோளின்படி வில்லுடன் நான் வந்திருக்கிறேன்.’ இங்கே ராமன் தன் சொந்தப் பகையைச் சார்ந்து நிற்கவில்லை, ரிஷிகளின் வேண்டுகோளையே சார்ந்து நிற்கிறான் — தர்மத்தைக் காப்பதே அவன் நோக்கம், பழிவாங்குதல் அல்ல. இறுதியில் அவன் இரண்டு வழிகளையும் தருகிறான்: ‘போரில் நீங்கள் திருப்தி அடைவீர்களென்றால் இங்கேயே நில்லுங்கள், திரும்பிப் போகக் கூடாது; உங்களுக்கு உயிர் வேண்டுமென்றால், இரவில் திரிபவர்களே, திரும்பிச் செல்லுங்கள்.’ பகைவனுக்கும் தப்பியோட வாய்ப்பளிப்பது ஆரியனின் இலக்கணம்; இதனால் கவி ராமனின் தர்மயுத்தப் பற்றை நிறுவுகிறார்; ராக்ஷசர்களுக்கு வரப்போகும் அழிவு அவர்களுடைய சொந்த விருப்பத்தால் விளைந்தது என்பதையும் காட்டுகிறார்.

அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு அந்தப் பதினான்கு ராக்ஷசர்களும் கடுங்கோபம் கொண்டனர். கவி அவர்களை ‘ப்ரஹ்மக்னா: சூலபாணய:’ என்ற இரண்டு அடைமொழிகளால் விவரிக்கிறார் — பிராமணர்களைக் கொன்றவர்கள், கையில் சூலம் ஏந்தியவர்கள்; இதனால் அவர்களுடைய அதர்மமும் ஆயுதமும் ஒருசேரக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. மீண்டும் அவர் இரு தரப்புக்கும் இடையிலான முரணை நிறுவுகிறார் — அவர்கள் சிவந்த கண்களுடையவர்கள், கொடியவர்கள், கடுமையானவர்கள்; ராமனோ சிவந்த கண்களுடையவன், இனிமையாகப் பேசுபவன், வீரம் கண்கூடாகக் காணப்பட்டவன்; கண்களின் சிவப்பு இருவருக்கும் பொதுவானது, ஆனால் ஒருபுறம் கோபத்தால், மறுபுறம் இயல்பால். அவர்கள் களிப்புடன் சொன்னார்கள்: ‘மனிதனே, பெருமைக்குரிய எங்கள் தலைவன் கரனின் கோபத்தைத் தூண்டிவிட்ட நீயே போரில் எங்களால் உடனே கொல்லப்பட்டு உயிரை இழப்பாய். பலராக இருக்கும் எங்களுக்கு முன்னால் போர்முனையில் நிற்கக்கூட ஒருவனான உனக்கு என்ன சக்தி இருக்கிறது? போரில் சண்டையிடுவதைப் பற்றிப் பேசவே வேண்டாம். எங்கள் கைகளால் வீசப்படும் இந்த இரும்புத் தடிகளாலும் சூலங்களாலும் பட்டிசங்களாலும் கொல்லப்பட்டு, நீ உயிரையும் வீரத்தையும் கையில் பற்றிய வில்லையும் விட்டுவிடுவாய்.’ இவ்வாறு சொல்லி, ஆவேசமுற்ற அந்தப் பதினான்கு ராக்ஷசர்களும் ஆயுதங்களையும் வாள்களையும் உயர்த்தியபடி ராமனையே நோக்கிப் பாய்ந்தனர். அவர்களுடைய செருக்கு கரனின் செருக்கின் எதிரொலியே; எண்ணிக்கை பலமே அவர்களுடைய வாதம்; தனியனான ராமனுக்கு முன் அது பயனற்றுப் போகும். ‘ஒருவனான உனக்கு என்ன சக்தி?’ என்ற கேள்விக்கு அடுத்த ஐந்து சுலோகங்களே தாமாக விடையளிக்கும் — கவி கேள்வியைச் செயலாலேயே மறுக்கிறார். வில்லை விட்டுவிடுவாய் என்ற அவர்களுடைய சொல்லும் நகைமுரணானது, ஏனெனில் அதே வில்லே அவர்களுடைய மரணத்துக்குக் காரணமாகும்.

அவர்கள் வெல்லுதற்கரிய ராகவனை நோக்கி அந்தச் சூலங்களை எறிந்தனர்; காகுத்தனோ அந்தப் பதினான்கு சூலங்களையும் அதே எண்ணிக்கையிலான பொன்னணி பூண்ட அம்புகளால் அறுத்தான். எண்ணிக்கையின் சமநிலை இங்குக் காவியத்தின் அழகு — பதினான்கு சூலங்கள், பதினான்கு அம்புகள்; ஒன்றும் கூடவில்லை, குறையவும் இல்லை. பிறகு கடுங்கோபமுற்ற, பெருந்தேஜஸ் உடைய அவன், சூரியனுக்கு நிகரான, கல்லில் தீட்டப்பட்ட பதினான்கு நாராசங்களை எடுத்தான்; வில்லை எடுத்து வளைத்து, இலக்காக நின்ற ராக்ஷசர்களைக் குறிவைத்து, நூறு வேள்விகள் செய்த இந்திரன் வஜ்ராயுதங்களை எறிவதுபோல் அம்புகளை எய்தான். இந்திரனும் வஜ்ரமும் கொண்ட உவமை ராமனின் தெய்வீக வலிமையைக் குறிப்பிடுகிறது. அந்த அம்புகள் வேகமாக ராக்ஷசர்களின் மார்புகளைப் பிளந்து, இரத்தத்தில் தோய்ந்து, புற்றிலிருந்து வெளிவரும் பாம்புகளைப்போல் அப்போது தரையில் விழுந்தன. பாம்பும் புற்றும் கொண்ட உவமை கண்முன் காட்சியாக நிற்கிறது — இரத்தம் தோய்ந்த அம்புகள் மார்பிலிருந்து வெளிவருவது புற்றிலிருந்து வெளிவரும் பாம்புகள்போலத் தோன்றுகிறது. அந்த நாராசங்களால் இதயம் பிளக்கப்பட்ட அந்த ராக்ஷசர்கள் வேரறுந்த மரங்கள்போல் தரையில் விழுந்தனர் — இரத்தத்தில் குளித்து, உருக்குலைந்து, உயிரிழந்து. இரண்டு உவமைகள் இங்கு வரிசையாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன — முதலாவது இயக்கத்தைக் காட்டுகிறது, இரண்டாவது அசைவின்மையை; இவ்வாறு வாழ்விலிருந்து மரணத்துக்கான மாற்றம் சித்திர வடிவில் நிறுவப்படுகிறது. இந்த முழுப் போரும் ஐந்தே சுலோகங்களில் முடிகிறது; இதனால் ராமனுக்குச் சற்றும் சிரமம் இல்லை என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் கரனின் செருக்குப் பேச்சுகள் ஆறு சுலோகங்களில் விரிந்திருந்தன; இங்கோ வதம் ஐந்தே சுலோகங்களில் — சொல்லின் விரிவு, செயலின் சுருக்கம்; இந்த முரண் கவியின் நோக்கமே.

அவர்கள் அனைவரும் தரையில் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டு, அந்த ராக்ஷசி கோபத்தால் நினைவிழந்தவளாய், கரனை அணுகி மீண்டும் துயரத்துடன் தரையில் விழுந்தாள். கவி அப்போது அவளை ‘கிஞ்சித்சம்சுஷ்கசோணிதா’ (சற்றே காய்ந்த இரத்தமுடையவள்) என்று விவரிக்கிறார் — காதுகளிலும் மூக்கிலும் இருந்த காயத்திலிருந்து பெருகிய இரத்தம் இப்போது சற்றே காய்ந்துவிட்டது; இதனால் காலத்தின் போக்கு நுட்பமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘பிசின் வடியும் கொடிபோல்’ என்ற உவமையும் அழகானது — காயத்திலிருந்து கசியும் கொடிபோல் அவள் தோன்றுகிறாள்; அதன் பிசின் அழகல்ல, புண்ணின் அடையாளம். சகோதரனின் அருகே துயரத்தால் வாடிய அவள் பெருங்கூச்சலிட்டாள், ஓலத்துடன் கண்ணீர் சொரிந்தாள், அப்போது முகம் வெளிறியவளானாள். அவள் கரனுக்கு முன்னால் இருமுறை விழுகிறாள் — பதினெட்டாம் சர்க்கத்தின் இறுதியில் முதல்முறை, இங்கே மீண்டும்; மீண்டும் விழுதலே அவளுடைய இயலாமையின் அடையாளம். இறுதியில் போரில் வீழ்த்தப்பட்ட அந்த ராக்ஷசர்களைக் கண்டு, கரனின் தங்கை மீண்டும் ஓடிவந்து, அந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டதை முழுமையாக அனைத்தையும் சொன்னாள். இறுதி சுலோகம் நீண்ட விருத்தத்தில் இயற்றப்பட்டது; அதனால் சர்க்கம் கம்பீரமான தொனியில் முடிகிறது. கரனின் ராக்ஷசர்களுடன் ராமன் செய்த முதல் போர் இந்தச் சர்க்கம்; பதினான்கு பேரின் வதம் பின்னர் நிகழப்போகும் பதினான்காயிரம் பேரின் வதத்துக்கு முன்னறிவிப்புபோல் ஆகிறது; கதை கரனின் கோபத்தின் இரண்டாவது விளைவை நோக்கிச் செல்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे विंशः सर्गः॥ २०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க