சர்க்கம்
சூர்ப்பணகையின் மறுபுலம்பலும் கரனைத் தூண்டுதலும்
கரனின் ஆறுதல், பதினான்கு ராக்ஷசர்களின் வதத்தை அறிவித்தல், துயரக் கடல் உருவகம், ராமனைக் கொல்ல வேண்டுதல், கரனைக் கடிதல், மீண்டும் மயக்கம்
முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் பதினான்கு ராக்ஷசர்களைக் கொன்றான்; சூர்ப்பணகை அந்த நிகழ்ச்சி முழுவதையும் கரனிடம் தெரிவித்தாள். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவள் மீண்டும் தரையில் விழுந்து கிடப்பதைக் காண்கிறோம். அவ்வாறு விழுந்து கிடக்கும், கேட்டைக் கொண்டுவர வந்தவளான அவளைக் கண்டு கரன் கோபத்துடன் தெளிவான சொற்களால் பேசினான். அவனுடைய முதல் சொல் கேள்வி வடிவிலேயே இருக்கிறது: ‘உனக்கு விருப்பமானதைச் செய்வதற்காகவே, சதையை உண்ணும் அந்த வீர ராக்ஷசர்களை நான் அனுப்பினேன்; அப்படியிருக்க நீ ஏன் மீண்டும் அழுகிறாய்?’ அதன்பின் அவன் தன் வீரர்களிடம் தனக்குள்ள நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘அவர்கள் என் பக்தர்கள், என்னிடம் பற்றுடையவர்கள், எப்போதும் என் நலனை நாடுபவர்கள்; தாக்கப்பட்டாலும் அவர்கள் கொல்லப்பட மாட்டார்கள்; என் சொல்லை நிறைவேற்றாமல் இருக்கவே மாட்டார்கள்.’ இந்தத் தற்பெருமை கவியால் வேண்டுமென்றே இங்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது — தன் வீரர்களைக் கொல்லப்பட முடியாதவர்கள் என்று கருதுபவனின் வீரர்களே முந்தைய சர்க்கத்தில் கொல்லப்பட்டனர்; இதனால் கரனின் வரப்போகும் அழிவு குறிப்பிடப்படுகிறது. பிறகு அவன் கேட்கிறான்: ‘இதற்கான காரணத்தைக் கேட்க விரும்புகிறேன். ஏன் நீ ‘ஐயோ, தலைவா’ என்று கதறியபடி பாம்புபோல் தரையில் புரள்கிறாய்? நான் உனக்குத் தலைவனாக இருக்கையில் ஏன் ஆதரவற்றவள்போல் புலம்புகிறாய்? எழுந்திரு, எழுந்திரு; இப்படி இருக்காதே, இருக்காதே; இந்தத் தளர்ச்சியை விடு.’ கரன் இவ்வாறு ஆறுதல் சொன்னதும், அடக்குதற்கரிய அந்த ராக்ஷசி கண்ணீர் நிறைந்த கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு சகோதரன் கரனிடம் விடையளித்தாள். இங்கே ஆறுதலும் செருக்கு நிறைந்ததே, கருணை நிறைந்ததல்ல. உண்மையில் கரன் தங்கையின் துயரத்தைப் பற்றிக் கேட்கவில்லை; தன் ஆணை அவமதிக்கப்பட்டதாகவே கருதுகிறான்; ஆகவே அவனுடைய கேள்விகள் ஆறுதல் வடிவில் இருந்தாலும் இகழ்ச்சியின் வாடை கொண்டவை. ‘ந ந குர்யு:’ (செய்யாமல் இருக்கவே மாட்டார்கள்) என்ற இரட்டை மறுப்பு இங்கு மிகுந்த உறுதியைக் காட்டுகிறது.
அவள் முதலில் தன் முந்தைய நிலையை நினைவூட்டுகிறாள்: ‘சற்று முன்புதான் நான் காதுகளும் மூக்கும் அறுபட்டு, பெருகும் இரத்தத்தில் நனைந்து உன்னிடம் வந்தேன்; நீயும் எனக்கு ஆறுதல் சொன்னாய். அப்போது எனக்கு விருப்பமானதைச் செய்வதற்காக நீ கொடிய பதினான்கு வீர ராக்ஷசர்களை அனுப்பினாய்; அவர்கள் லக்ஷ்மணனுடன் ராகவனைக் கொல்லச் சென்றனர். ஆனால் சினத்துடன் சூலங்களையும் பட்டிசங்களையும் கையில் ஏந்தியிருந்த அவர்கள் அனைவரும், உயிர்நிலையைப் பிளக்கும் அம்புகளால் போரில் ராமனால் கொல்லப்பட்டனர்.’ அதன்பின் அவள் தன் அச்சத்தின் வேரைச் சொல்கிறாள்: ‘பெருவேகமுடைய அந்த ராக்ஷசர்கள் ஒரே கணத்தில் தரையில் விழுந்ததைக் கண்டும், ராமனின் அந்தப் பெருஞ்செயலைக் கண்டும் எனக்குப் பெரும் நடுக்கம் உண்டாயிற்று. ஆகவே நான் அஞ்சி, கலங்கி, சோர்ந்துவிட்டேன்; எங்கும் அச்சத்தையே காண்பவளாய் மீண்டும் உன்னையே சரணடைந்தேன்.’ பிறகு முழுமையான ஓர் உருவகத்தால் தன் நிலையை விவரிக்கிறாள்: ‘சோர்வுகளே முதலைகளாக வாழும், நடுக்கங்களே அலைவரிசைகளாக உள்ள, பரந்த துயரக் கடலில் மூழ்கியிருக்கும் என்னை இப்போது ஏன் காப்பாற்றவில்லை?’ இறுதியில் அவள் கொல்லப்பட்ட அவர்களை மீண்டும் நினைவுகூர்கிறாள்: ‘என் அடிச்சுவட்டைப் பின்பற்றிச் சென்ற, சதையை உண்ணும் இந்த ராக்ஷசர்கள் கூரிய அம்புகளால் ராமனால் தரையில் கொல்லப்பட்டனர்.’ இவ்வாறு ஒரே பேச்சில் அவள் அச்சத்தையும், தன் இழிநிலையையும், சகோதரன் மீதான குற்றச்சாட்டையும் ஒருசேர முன்வைக்கிறாள். ‘என் அடிச்சுவட்டை’ என்ற சொல்லால், அந்த ராக்ஷசர்கள் அவள் வழிகாட்டலிலேயே சென்றனர் என்பதை அவள் தெளிவாக்குகிறாள்; ஆகவே அவர்களுடைய வதத்தில் அவளுக்கும் பொறுப்பு உண்டு. ஆயினும் அவள் தன்னைப் பழித்துக்கொள்ளாமல் சகோதரனையே தூண்டுகிறாள்.
அதன்பின் அவளுடைய சொல் வேண்டுகோள் வடிவம் பெறுகிறது: ‘என்மீதும் கொல்லப்பட்ட அந்த ராக்ஷசர்கள்மீதும் உனக்கு இரக்கம் இருந்தால், ராமனுடன் போரிட உனக்குச் சக்தியோ தேஜஸோ இருந்தால், தண்டகாரண்யத்தில் வாழும், ராக்ஷசர்களுக்கு முள்ளாக இருக்கும் அந்த ராமனைக் கொல். பகைவரைக் கொல்லும் ராமனை இன்று நீ கொல்லாவிட்டால், வெட்கமற்ற நான் உன் கண்முன்னாலேயே உயிரை விடுவேன்.’ தற்கொலை செய்வேன் என்று அச்சுறுத்துவதே இங்கு அவளுடைய கடைசி ஆயுதம். பிறகு அவள் சொல் வேண்டுகோளிலிருந்து கண்டனமாக மாறுகிறது: ‘என் அறிவால் நான் காண்கிறேன் — படையுடன் இருந்தாலும், பெரும்போரில் ராமனுக்கு எதிரே நிற்க உன்னால் இயலாது. நீ வெறுமனே தன்னை வீரனாகக் கருதிக்கொள்பவன், உண்மையில் வீரன் அல்லன்; உன் வீரம் நீயே பொய்யாகச் சூட்டிக்கொண்டது. குலத்துக்கு இழிவு தேடுபவனே, போரில் அவர்கள் இருவரையும் கொல்; இல்லையேல் உறவினர்களுடன் விரைவாக ஜனஸ்தானத்தை விட்டு ஓடிப்போ.’ ‘தன்னை வீரனாகக் கருதிக்கொள்பவன், வீரன் அல்லன்’ என்ற சொற்களின் முரணால் கவி கரனின் அகந்தையை உடைக்கிறார்; இகழ்ச்சியுடன் கலந்த வேண்டுகோள் கரனின் கோபத்தீயில் இடப்படும் நெய்போல் விழுகிறது. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: அச்சில் ‘அபயாஹி ஜனஸ்தானாத்’ (ஜனஸ்தானத்தை விட்டு ஓடிப்போ) என்ற அரை சுலோகம் ‘மானுஷௌ தௌ ந சக்னோஷி’ (அந்த மனிதர்கள் இருவரையும் உன்னால் இயலாது) என்பதற்கு முன் அச்சிடப்பட்டுள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ வரிசை நேர்மாறானது; நடுவே வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ள ‘ஜஹி த்வம் சமரே மூட’ (மூடனே, போரில் கொல்) என்ற அரை சுலோகம் உள்ளது.
அவள் மேலும் பழிப்பை வளர்க்கிறாள்: ‘மனிதர்களான ராமலக்ஷ்மணர்களை உன்னால் கொல்ல இயலாததால், ஆற்றலற்ற, வீரம் குறைந்த உனக்கு இந்த ஜனஸ்தானத்தில் வாழ்வு எத்தகையதாக இருக்கும்? ராமனின் தேஜஸால் வெல்லப்பட்டு நீ விரைவிலேயே அழிந்துபோவாய்; ஏனெனில் தசரதனின் மகனான அந்த ராமன் தேஜஸ் நிறைந்தவன்; அவன் சகோதரன் லக்ஷ்மணனும் பெருவீரம் உடையவன்; அவனால்தான் நான் இவ்வாறு உருக்குலைக்கப்பட்டேன்.’ இந்தச் சொல்லால் அவள் தன் பகையையும் கரனின் பகையையும் ஒன்றாக்குகிறாள் — தானே உருக்குலைக்கப்பட்டவள், சகோதரனை அவனுடைய குலப்பெருமையாலேயே கட்டிப்போடுகிறாள். இவ்வாறு பலவாறு புலம்பிய, பிளந்த வயிறுடைய அந்த ராக்ஷசி, சகோதரனின் அருகில் துயரத்தால் வாடி நினைவிழந்தாள்; கைகளால் வயிற்றில் அடித்துக்கொண்டு மிகுந்த துயரத்துடன் அழுதாள். சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் அவள் விழுந்து கிடந்தாள், இறுதியிலும் மீண்டும் விழுந்தாள் — இந்த வட்டத்தால், அவளுடைய எல்லாச் சொற்களும் கரனின் கோபத்தை வளர்ப்பதற்கே பயன்பட்டன, அவளோ ஆதரவற்றவளாகவே எஞ்சினாள் என்பதைக் கவி குறிப்பிடுகிறார். அடுத்த சர்க்கத்தில் கரன் பதினான்காயிரம் பேர் கொண்ட படையுடன் புறப்படுகிறான். ‘ப்ரதரோதரீ’ (பிளந்த வயிறுடையவள்) என்ற அடைமொழியால் கவி அவளுடைய விகார உருவத்தையும் நினைவூட்டுகிறார்; அதனால் அவளுடைய புலம்பல் கருணைக்குப் பதிலாக அருவருப்பைத் தருகிறது. இதுவே வால்மீகியின் தனி நடை — பகைவர் தரப்பின் துயரமும் சுவைக்குப் பங்கமின்றி விவரிக்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे एकविंशः सर्गः॥ २१॥