சர்க்கம்
கரனின் படை ஆயத்தமும் பஞ்சவடி நோக்கிப் புறப்பாடும்
கரனின் கோபமொழியும் ராமனைக் கொல்லும் சபதமும், தூஷணனுக்குப் படையை ஆயத்தப்படுத்த ஆணை, சூரியநிறப் பெருந்தேரின் வர்ணனை, பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்களின் புறப்பாடு
முந்தைய சர்க்கத்தில் சூர்ப்பணகையால் பலவாறு இகழப்பட்ட கரன் இந்தச் சர்க்கத்தில் விடையளிக்கிறான். வீரனான அவன் ராக்ஷசர்களின் நடுவே தன் பெயரைவிடவும் கடுமையான, கடினமான சொல்லைச் சொன்னான். ‘உனக்கு நேர்ந்த அவமானத்தால் எழுந்த என் இந்த ஒப்பற்ற கோபம், பொங்கியெழுந்த கடலின் உப்புநீர்போல் அடக்கப்பட முடியாதது’ என்று அவன் சொல்கிறான். இங்கே உவமை நுட்பமானது — வேகத்துடன் பொங்கியெழுந்த கடல்நீரை யாராலும் தடுக்க முடியாததுபோல், இந்தக் கோபத்தையும் தடுக்க முடியாது. பிறகு அவன் ராமனைப் புல்லாக மதிக்கிறான்: ‘வீரத்தின் அடிப்படையில் நான் ராமனைப் பொருட்படுத்தவில்லை; அவன் மனிதன், ஆயுள் தீர்ந்தவன்; தன் தீச்செயல்களாலேயே கொல்லப்பட்டவனாய் இன்று உயிரை விடுவான்.’ தங்கைக்கு அவன் உறுதியளிக்கிறான்: ‘இந்தக் கண்ணீரை அடக்கு, பதற்றத்தை விடு; ராமனைச் சகோதரனுடன் யமனுலகுக்கு அனுப்புகிறேன். ராக்ஷசியே, கோடரியால் வெட்டப்பட்டு, உயிர் மங்கித் தரையில் விழுந்து கிடக்கும் ராமனின் சூடான சிவந்த இரத்தத்தை நீ குடிப்பாய்.’ இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு அவள் மிகவும் மகிழ்ந்தாள்; மீண்டும் மடமையால் ராக்ஷசர்களில் சிறந்த தன் சகோதரனைப் புகழ்ந்தாள். ‘மௌர்க்யாத்’ (மடமையால்) என்ற சொல்லால் இந்தப் புகழ்ச்சி மூடத்தனத்தில் வேரூன்றியது என்பதைக் கவி தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார்; ஏனெனில் கரனின் இந்தச் சபதமே அவனுடைய அழிவுக்குக் காரணமாகும். ‘கர: கரதரம் வச:’ என்பதில் பெயரின் பொருளோடு சிலேடை உள்ளது — ‘கரன்’ (கடுமையானவன்) என்ற பெயருடைய ராக்ஷசன் கடுமையைவிடக் கடுமையாகப் பேசுகிறான். ‘யமனுலகுக்கு அனுப்புகிறேன்’ என்ற சபதம் இறுதியில் அவனையே நோக்கித் திரும்புகிறது. இரத்தம் குடிக்கும் சபதம் ராக்ஷச இயல்புக்கு ஏற்றதே; ஆயினும் அது தங்கையின் துயரத்தைத் தணிப்பதற்காகவே சொல்லப்பட்டது.
முதலில் அவளால் கடிந்துரைக்கப்பட்டுப் பிறகு புகழப்பட்ட கரன், அப்போது தன் படைத்தலைவனான தூஷணனை அழைத்துப் பேசினான். ‘என் மனத்தைப் பின்பற்றுபவர்களும், போரில் பின்வாங்காதவர்களும், பயங்கர வேகமுடையவர்களுமான பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்களை ஆயத்தப்படுத்து’ என்று அவன் ஆணையிடுகிறான். அவர்களுடைய வர்ணனையும் அச்சமூட்டுவது — அவர்கள் கருமேகம் போன்ற நிறமுடையவர்கள், உலகைத் துன்புறுத்துவதிலேயே களிப்பவர்கள், முழு முயற்சியுடன் கிளர்ந்தெழுந்தவர்கள். ‘அன்பனே, அந்த ராக்ஷசர்களை முழுமையாக ஆயத்தப்படுத்து’ என்று சொல்லி, தனக்கான ஆயத்தத்துக்கும் ஆணையிடுகிறான்: ‘என் தேரை விரைவாகக் கொண்டுவா; விற்களையும், வண்ண அம்புகளையும், வாள்களையும், பலவகைக் கூரிய சக்தி ஆயுதங்களையும் கொண்டுவா.’ இறுதியில் அவன் தன் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘பெருமைக்குரிய புலஸ்திய குல ராக்ஷசர்களுக்கு முன்னால் நானே புறப்பட விரும்புகிறேன்; போர்க்கலையில் தேர்ந்த நான் அடங்காத ராமனைக் கொல்லப் போகிறேன்.’ ‘சௌம்ய’ (அன்பனே) என்ற விளியை இங்குக் குறிப்பாகக் கவனிக்க வேண்டும் — கொடிய செயலுக்கு நியமிக்கப்படும் படைத்தலைவனும் இனிய விளியாலேயே அழைக்கப்படுகிறான்; இது ராஜநீதியின் நடை. ‘பதினான்காயிரம்’ என்ற எண்ணிக்கை இங்கு முதன்முறையாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது; அது கதையின் இறுதியில் மீண்டும் வருகிறது — ஒரே ராமனால் அத்தனை பேரும் கொல்லப்பட்டனர் என்று இருபத்தாறாம் சர்க்கத்தில் சொல்லப்படுகிறது. ஆகவே இந்த எண்ணிக்கை கதையின் முதன்மை அளவுகோல். படைத்தலைவனின் பெயர் ‘தூஷணன்’ என்பதும் பொருள் பொதிந்தது — பிறரைக் கெடுப்பவன்.
அவன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, தூஷணன் புள்ளிகளுடைய நல்ல குதிரைகள் பூட்டிய சூரிய நிறமுடைய பெருந்தேரைக் கொண்டுவந்து நிறுத்தினான். பிறகு கவி தேரை விரிவாக வர்ணிக்கிறார் — அது மேரு மலைச்சிகரம் போன்ற வடிவுடையது, புடமிட்ட பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்டது, பொற்சக்கரங்களுடையது, இடநெருக்கமற்ற விசாலமானது, வைடூரியத்தாலான ஏர்க்காலுடையது. அதன்மேல் பொன்னாலான மீன்கள், மலர்கள், மரங்கள், மலைகள், சந்திர சூரியர்கள், மங்கலச் சின்னங்கள், பறவைக் கூட்டங்கள், நட்சத்திரங்கள் ஆகியவற்றால் சித்திரங்கள் வரையப்பட்டிருந்தன. அது கொடியாலும் வாளாலும் நிறைந்தது, சிறந்த சிறுமணிகளால் அணிசெய்யப்பட்டது, நல்ல குதிரைகள் பூட்டப்பட்டது. அத்தகைய தேரில் அந்தக் கரன் சினத்துடன் ஏறினான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — மங்கலச் சின்னங்கள் பொறிக்கப்பட்ட தேரில் ஏறிய கரன் அமங்கலத்தை நோக்கிச் செல்கிறான்; மங்கலச் சின்னங்களால் அழகுபெற்ற அந்தத் தேர் அவனுடைய கடைசித் தேராகும் என்பதைக் கவி குறிப்பால் உணர்த்துகிறார். சூரிய நிறம் என்பதும் ராமனின் தேஜஸால் வெல்லப்படவிருக்கும் ஒளியையே குறிக்கிறது. இந்தத் தேர் வர்ணனை வால்மீகியின் ‘அணி மிகுந்த’ நடையைக் காட்டுகிறது — மணிகள், பொன், பறவைகள், கோள்கள், நட்சத்திரங்கள் எல்லாம் ஒன்றுசேர்ந்து தேரை ஒரு முழுப் பிரபஞ்சம்போல் ஆக்குகின்றன. அத்தகைய தேரில் ஏறிய கரனோ தானே அற்பன். ‘அமர்ஷாத் ஆருரோஹ’ (சினத்துடன் ஏறினான்) என்ற சொல்லால், அவன் அமைதியான மனத்துடன் அல்ல, கோபத்தின் வசப்பட்டே தேரில் ஏறினான் என்பதைக் கவி குறிப்பிடுகிறார்.
தேர்களும், கேடயங்களும், ஆயுதங்களும், கொடிகளும் நிறைந்த அந்தப் பெரும்படையைக் கண்டு, கரனும் தூஷணனும் ராக்ஷசர்கள் அனைவரிடமும் ‘புறப்படுங்கள்’ என்றனர். பிறகு கொடிய கேடயங்களும் ஆயுதங்களும் கொடிகளும் கொண்ட அந்த ராக்ஷசப் படை பெருமுழக்கத்துடனும் பெருவேகத்துடனும் ஜனஸ்தானத்திலிருந்து புறப்பட்டது. அதன்பின் கவி அவர்களுடைய ஆயுதங்களின் பட்டியலையே முன்வைக்கிறார் — சம்மட்டிகள், பட்டிசங்கள், சூலங்கள், மிகக் கூரிய கோடரிகள், கைகளில் மின்னும் வாள்கள், சக்கரங்கள், தோமரங்கள்; சக்தி ஆயுதங்கள், கொடிய இரும்புத் தடிகள், மிகப் பெரிய விற்கள், கதைகள், கத்திகள், உலக்கைகள், வஜ்ரங்கள் — அனைத்தும் கையில் ஏந்தப்பட்டவை, காண்பதற்கு அச்சமூட்டுபவை. இவ்வாறு மிகக் கொடிய, கரனின் மனத்தைப் பின்பற்றும் பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்கள் ஜனஸ்தானத்திலிருந்து புறப்பட்டனர். ஆயுதங்களின் இந்த நீண்ட பட்டியல் வெறும் அழகுக்காக அல்ல; அது வாசகரின் மனத்தில் படையின் பரப்பை நிறுவுகிறது; அதனால் தனியனான ராமனின் வரப்போகும் வெற்றி மேலும் வியப்பூட்டுவதாகத் தோன்றுகிறது. ‘கோரசர்மாயுதத்வஜம்’ (கொடிய கேடயங்களும் ஆயுதங்களும் கொடிகளும் கொண்ட) என்ற அடைமொழி இருமுறை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது — முதலில் கரன், தூஷணன் பார்வையில், பிறகு படையின் புறப்பாட்டில்; இந்த மறுகூறலால் கவி படையின் பயங்கரத்தை உறுதிப்படுத்துகிறார். பதினாறுக்கும் மேற்பட்ட ஆயுதங்களின் பெயர்கள் இங்கு எண்ணப்பட்டுள்ளன; இது வால்மீகியின் ஆயுத அறிவையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
அச்சமூட்டும் தோற்றமுடைய அந்த ராக்ஷசர்கள் ஓடுவதைக் கண்டு, கரனின் தேரும் சற்றுப் பின்னால் சென்றது — முதலில் படை, பின்னர் தலைவன் என்ற வரிசை. பிறகு தேரோட்டி கரனின் கருத்தை அறிந்து, புடமிட்ட பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட புள்ளிக் குதிரைகளைத் தூண்டினான். தூண்டப்பட்ட, பகைவரைக் கொல்லும் கரனின் அந்தத் தேர் விரைவாகச் சென்று தன் ஓசையால் திசைகளையும் இடைத்திசைகளையும் நிரப்பியது. இறுதி சுலோகமோ நீண்ட விருத்தத்தில் இயற்றப்பட்டது — பெருகிய சினமும் கடுங்குரலும் உடைய கரன், காலனைப்போல் பகைவனைக் கொல்ல விரைந்து, முழங்கியபடி மீண்டும் தேரோட்டியைத் தூண்டினான்; பெருவலிமை உடைய அவன் கல்மழை பொழியும் மேகம்போல் இருந்தான். ‘கல்மழை பொழியும் மேகம்’ என்ற உவமையால் கவி கரனின் முழக்கத்தையும் அவனுடைய கொடுமையையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார் — மேகம் நீரைப் பொழிகிறது, இவனோ கற்களை. இவ்வாறு முழு ஆயத்தத்துடன் கரன் பஞ்சவடியை நோக்கிப் புறப்பட்டான்; அடுத்த சர்க்கத்தில் வழியில் அமங்கலச் சகுனங்கள் தோன்றுகின்றன. திறனாய்வுப் பதிப்பில் இங்கே ‘நிசாம்ய தம் ரதகதம்’ (தேரில் இருந்த அவனைக் கண்டு) என்று தொடங்கும் இரண்டு அரை சுலோகங்கள் கூடுதலாக உள்ளன; அவை கீதா பிரஸ் பாடத்தில் இல்லை; அதனால் வல்கேட்டில் ராக்ஷசர்கள் அவனைச் சூழ்ந்துகொள்ளும் காட்சி விடுபட்டுவிட்டது. சர்க்கத்தின் இறுதியில் ‘காலனைப்போல்’ என்ற உவமை கரனின் சொந்த முடிவையே குறிக்கிறது என்பது தொனிப்பொருள்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे द्वाविंशः सर्गः॥ २२॥