॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 23

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

கரனின் படை புறப்படுகையில் பெரும் தீச்சகுனங்கள்

இரத்த மழை, சூரியனைச் சுற்றிய வளையம், தலையற்ற உடல் தோன்றுதல், பருவமில்லாக் காலத்தில் ராகு கிரகணம், கரனின் அங்கம் துடித்தல், சகுனங்களை அலட்சியம் செய்தல், தேவரிஷிகளின் மங்கலமொழி

முந்தைய சர்க்கத்தில் ஆயத்தமான கரனின் படை இந்தச் சர்க்கத்தில் புறப்படுகிறது; உடனே அமங்கலச் சகுனங்களும் தொடங்குகின்றன. புறப்பட்ட அந்தப் படை கொடியதாகவும் அமங்கலமாகவும் இருந்தது; அதன்மேல் கழுதை நிறமும் செந்நிறமும் கலந்த, பேரிரைச்சலுடைய பெருமேகம் இரத்தநீரைப் பொழிந்தது. இரத்த மழை பழங்காவியங்களில் படையழிவின் புகழ்பெற்ற அடையாளம். பிறகு கரனின் தேரில் பூட்டப்பட்டிருந்த பெருவேகமுடைய குதிரைகள், மலர்கள் தூவப்பட்ட சமதளமான அரசவீதியில் காரணமின்றித் தடுமாறி விழுந்தன — தடுமாறுவதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லாத இடத்திலேயே குதிரைகள் தடுமாறின என்பதே இங்குச் சிறப்பு. அதன்பின் சூரிய மண்டலத்தைச் சுற்றிக் கருமையான, இரத்தச் சிவப்பு விளிம்புடைய வளையம் தோன்றியது; அது அலாதசக்கரம் போன்றிருந்தது — அலாதசக்கரம் என்பது சுழற்றப்படும் கொள்ளிக்கட்டையின் வட்டம். பிறகு மிகக் கொடிய, பெருத்த உடலுடைய கழுகு ஒன்று வந்து, கரனின் தேரில் உயர்த்தப்பட்டிருந்த பொற்கம்பக் கொடியின் மேல் அமர்ந்தது. கொடி வெற்றியின் அடையாளம்; அங்கேயே மரணப் பறவை அமர்வது என்ற முரணால் கவி படையின் எதிர்காலத்தைச் சுட்டுகிறார். ஜனஸ்தானத்தின் அருகே கடுங்குரலுடைய, சதை தின்னும் விலங்குகளும் பறவைகளும் சூழ்ந்துகொண்டு பலவகை விகாரமான ஒலிகளை எழுப்பின. சகுனங்களின் வரிசையை இங்குக் கவனிக்க வேண்டும் — முதலில் வானிலிருந்து மழை, பிறகு தரையில் குதிரைகள் தடுமாறுதல், பிறகு மீண்டும் வானில் வளையம், பிறகு கொடியில் கழுகு, இறுதியில் தரையில் விலங்குகள் பறவைகளின் அவலக் குரல். இவ்வாறு கவி பார்வையை மேலும் கீழுமாக நகர்த்திச் சுற்றுப்புறம் முழுவதையும் அச்சத்தால் நிரப்புகிறார். ‘அசிவம்’ (அமங்கலமான) என்ற சொல் படையின் அடைமொழியாக இருந்து, தொடக்கத்திலேயே விளைவைக் குறிப்பிடுகிறது. பழைய சாஸ்திரங்களில் இவை அனைத்தும் ‘தெய்வீக, வான்வெளி, மண்ணுலக’ என்று மூவகைச் சகுனங்களாக எண்ணப்படுகின்றன; அந்த மூன்றுக்குமான எடுத்துக்காட்டுகள் இங்கு ஓரிடத்தில் காணப்படுகின்றன. கரனின் படையோ இவை அனைத்தையும் கண்டும் நிற்கவில்லை.

எரிவதுபோல் ஒளிர்ந்த திசையில் பெருங்குரலுடைய கொடிய நரிகள் பயங்கரமாக ஊளையிட்டன; அது அரக்கர்களுக்கு அமங்கலத்தைக் குறித்தது. பிறகு மதம் பொழியும் யானைகள் போன்ற, நீரையும் இரத்தத்தையும் தாங்கிய பயங்கர மேகங்கள் வானத்தை இடமில்லாததாக்கின — மதநீர் வடியும் யானைகளைப் போன்ற மேகங்கள் நீரையும் இரத்தத்தையும் தாங்கி வானம் முழுவதையும் மூடின. அதன்பின் கொடிய, அடர்ந்த, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் இருள் சூழ்ந்தது; திசைகளும் இடைத்திசைகளும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. மாலைப்பொழுது இல்லாமலேயே காயத்தின் ஈர இரத்த நிறமுடைய ஒளி தோன்றியது; கொடிய விலங்குகளும் பறவைகளும் கரனை நோக்கிக் கூவின. கங்கப் பறவைகளும், நரிகளும், கழுகுகளும் அச்சத்தை அறிவித்துக் கூச்சலிட்டன; போரில் எப்போதும் அமங்கலம் விளைவிக்கும், கொடிய அறிகுறிகளான நரிகள், தீ உமிழும் வாய்களுடன் படையை நோக்கி ஊளையிட்டன. சூரியனின் அருகே இரும்புத் தடி போன்ற தலையற்ற உடல் தோன்றியது. பெருங்கோளான ஸ்வர்பானு (ராகு) பருவநாள் அல்லாத நாளிலேயே சூரியனைப் பற்றினான்; காற்று வேகமாக வீசியது; சூரியன் ஒளியிழந்தான். இந்தச் சகுனங்கள் அனைத்தும் நிலத்திலிருந்து வானை நோக்கிப் படிப்படியாக வளர்வனவாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. இங்கே ‘கபந்தம்’ என்பது வானில் தெரியும் தலையற்ற உடல் வடிவ அடையாளம்; அது ஜோதிட சாஸ்திரத்தில் பேரச்சத்தைக் குறிப்பது. ‘பருவநாள் அல்லாத நாளில் ராகு’ என்பது குறிப்பாக அச்சமூட்டுவது — கிரகணம் பருவநாளில் (அமாவாசை அல்லது பௌர்ணமியில்) மட்டுமே நிகழும்; ஆகவே பருவமில்லாக் காலத்துக் கிரகணம் இயற்கை நியதி மீறப்பட்டதையே குறிக்கிறது. இவ்வாறு கவி வெறும் அச்சமூட்டும் காட்சிகளை மட்டும் விவரிக்கவில்லை; பிரபஞ்ச ஒழுங்கே தலைகீழாவதைக் காட்டுகிறார். நரிகளின் தீ உமிழும் வாய் காவியக் கற்பனையின் உச்சம் — காட்டு விலங்குகளின் வாயிலிருந்து தீ வெளிப்படுவது உலகில் காணப்படுவதில்லை; ஆனால் தீச்சகுனக் காலத்தில் அனைத்தும் சாத்தியமே. இவை அனைத்தும் குறிப்பாக அரக்கர்களுக்கே அமங்கலமானவை என்று கவி மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறார்.

இரவு இல்லாமலேயே மின்மினிபோல் ஒளிரும் நட்சத்திரங்கள் தோன்றின; தாமரைக் குளங்களில் மீன்களும் பறவைகளும் ஒளிந்துகொண்டன, தாமரைகள் கூம்பின — மீன்களும் பறவைகளும் மறைந்தன, தாமரைகள் சுருங்கின. அதே கணத்தில் மரங்கள் பூவும் காயும் அற்றவையாயின; காற்று இல்லாமலேயே மேகம்போல் செந்நிறப் புழுதி கிளம்பியது. அங்கே மைனாக்கள் ‘சீசீகூசீ’ என்று கத்தின — பறவைகளின் விகாரமான ஒலியும் சகுனங்களில் எண்ணப்படுகிறது. இடிமுழக்கத்துடன் காண்பதற்கே அச்சமூட்டும் எரிகற்கள் விழுந்தன. மலைகளோடும் வனங்களோடும் காடுகளோடும் பூமியும் நடுங்கியது. இவ்வாறு ஐம்பூதங்கள் அனைத்திலும் தலைகீழ் மாற்றம் காட்டப்படுகிறது — பூமி நடுங்குகிறது, காற்றின்றிப் புழுதி எழுகிறது, ஒளி மங்குகிறது, நீர் இரத்தமாகிறது, வானம் இருளால் மூடப்படுகிறது. இறுதியில் சகுனங்கள் கரனின் உடலையே சார்கின்றன — தேரில் நின்று முழங்கிக்கொண்டிருந்த அறிவாளியான அவனுடைய இடது கை துடித்தது, குரல் தழுதழுத்தது; எங்கும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவன் பார்வை கண்ணீரால் மங்கியது. புறச் சகுனத்திலிருந்து உடல் சகுனத்துக்கான இந்த நகர்வு கவியின் திறமை. ‘இல்லாமலேயே’ என்ற சொல் இங்கு நான்கு முறை வருகிறது — இரவு இல்லாமலேயே நட்சத்திரங்கள், பூவும் காயும் இல்லாமலேயே மரங்கள், காற்று இல்லாமலேயே புழுதி, மாலைப்பொழுது இல்லாமலேயே ஒளி. இந்த மறுகூறல் குறையல்ல, கலைநுட்பம் — ஒவ்வொரு பொருளும் தன் இயல்பான காரணத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது; இது காரண காரியத் தொடர்பின் முறிவே. இறுதியில் கரனின் உடலில் மூன்று அடையாளங்கள் — கை துடித்தல், குரல் உடைதல், கண்ணீர்; இவை சாஸ்திரத்தில் இடது அங்கம் துடித்தல் முதலியவற்றின் வடிவில் ஆணுக்குக் கேட்டைக் குறிப்பவையாகச் சொல்லப்படுகின்றன. ‘தீமத:’ (அறிவாளியின்) என்ற அடைமொழி இங்கு நகைமுரண் பொதிந்தது — அறிவாளியானவன் சகுனங்களைக் கண்டு திரும்பியிருப்பான்; இவனோ திரும்பவில்லை.

அவனுடைய நெற்றியிலும் வலி உண்டானது; ஆயினும் மயக்கத்தால் அவன் திரும்பவில்லை — ‘மோஹாத்’ (மயக்கத்தால்) என்ற சொல்லால், இது வீரமல்ல, அறியாமையே என்று கவி தெளிவாகச் சொல்கிறார். எழுந்த, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் அந்தப் பெரும் தீச்சகுனங்களைக் கண்டு கரன் சிரித்தபடி ராக்ஷசர்கள் அனைவரிடமும் சொன்னான்: ‘எழுந்துள்ள, காண்பதற்கே அச்சமூட்டும் இந்தப் பெரும் தீச்சகுனங்கள் அனைத்தையும், வலிமையுடையவன் பலவீனர்களைப் பொருட்படுத்தாததுபோல், என் வீரத்தால் நான் பொருட்படுத்தவில்லை. கூரிய அம்புகளால் நான் நட்சத்திரங்களையும் வானிலிருந்து வீழ்த்துவேன்; கடுங்கோபமுற்றால் மரணத்தையும் மரணத்துக்கு உள்ளாக்குவேன்.’ மரணத்தையே கொல்லுதல் என்ற மிகைக்கூற்று ராக்ஷசனின் செருக்கின் உச்சம். பிறகு அவன் சபதம் செய்கிறான்: ‘வலிமையால் செருக்குற்ற அந்த ராகவனையும் அவன் சகோதரன் லக்ஷ்மணனையும் கூரிய அம்புகளால் கொல்லாமல் திரும்ப நான் துணியேன்.’ இந்தி உரையும் இங்கே ‘திரும்ப விரும்பவில்லை’ என்றே விளக்குகிறது. கரனின் இந்தக் கூற்று, முன்பு சூர்ப்பணகையின் இகழ்ச்சியால் தோன்றிய கோபத்தின் விளைவே. கரனின் இந்தக் கூற்று மூன்று படிகளில் வளர்கிறது — முதலில் சகுனங்களை அலட்சியம் செய்கிறான், பிறகு நட்சத்திரங்களை வீழ்த்துவதாகச் சபதம் செய்கிறான், இறுதியில் மரணத்தையே கொல்வதாக. இது ‘அதிசயோக்தி’ (உயர்வுநவிற்சி) என்ற அணி; ஆனால் இங்கு அந்த அணியே ராக்ஷசனின் அழிவுக்கு அறிகுறியாகிறது, ஏனெனில் மரணத்தையே வெல்வதாகப் பேசுபவன் மரணத்தின் அருகிலேயே இருக்கிறான். ‘ப்ரஹஸன்’ (சிரித்தபடி) என்ற சொல் குறிப்பாக நெஞ்சைத் தொடுவது — அச்சத்தின் இடத்தில் சிரிப்பு, விவேகத்தின் இடத்தில் செருக்கு. இந்தி உரையும் ‘கரன் உரக்க உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கினான்’ என்றே விளக்குகிறது. வால்மீகி பகைவனையும் அற்பனாகக் காட்டுவதில்லை; பெருஞ்செருக்குடையவனாகக் காட்டி ராமனின் வெற்றியை மேலும் பெரிதாக்குகிறார்.

அவன் மீண்டும் சொல்கிறான்: ‘ராமனுக்கும் லக்ஷ்மணனுக்கும் நேரப்போகும் அழிவுக்குக் காரணமான என் தங்கை, அவர்களுடைய இரத்தத்தைக் குடித்து விருப்பம் நிறைவேறியவளாகட்டும். போர்களில் எங்கும் எனக்கு இதுவரை தோல்வி நேர்ந்ததில்லை; இது உங்களுக்குக் கண்கூடு; நான் பொய் சொல்லவில்லை. கோபமுற்றால் மதங்கொண்ட ஐராவதத்தில் செல்லும், கையில் வஜ்ரம் ஏந்திய தேவராஜனையும் போரில் கொல்வேன்; அந்த இரண்டு மனிதர்களைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா?’ அவனுடைய இந்த முழக்கத்தைக் கேட்டு, மரணப் பாசத்தால் கட்டுண்ட அந்த ராக்ஷசர்களின் பெரும்படை ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சியடைந்தது — ‘மரணப் பாசத்தால் கட்டுண்டும் மகிழ்கிறது’ என்ற முரணால் கவி அவர்களுடைய மடமையைக் குறிப்பிடுகிறார். அப்போது போரைக் காண விரும்பிய மகாத்மாக்களான ரிஷிகளும், தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், சித்தர்களும் சாரணர்களுடன் ஒன்றுகூடினர்; கூடியதும் புண்ணியச் செயலுடைய அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சொன்னார்கள்: ‘பசுக்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும், உலகில் போற்றப்படுபவர்களுக்கும் நலம் உண்டாகட்டும். சக்கரத்தைக் கையில் ஏந்திய விஷ்ணு அசுரர்களில் சிறந்தவர்கள் அனைவரையும் வென்றதுபோல், ராகவன் போரில் புலஸ்திய குல இரவுலாவிகளை வெல்லட்டும்.’ இதையும் இன்னும் பலவற்றையும் சொல்லிக்கொண்டிருந்த பரமரிஷிகளும், ஆவலுற்று விமானங்களில் இருந்த தேவர்களும், ஆயுள் தீர்ந்துவிட்ட அந்த ராக்ஷசர்களின் படையை அங்கே கண்டனர். ‘கதாயுஷாம்’ (ஆயுள் தீர்ந்தவர்களின்) என்ற ஒரே சொல்லால் கவி போரின் விளைவை முன்பே அறிவிக்கிறார். இங்கே கவி பார்வையை ராக்ஷசர் தரப்பிலிருந்து தேவர் தரப்புக்கு மாற்றுகிறார். போர் தொடங்குவதற்கு முன்பே ரிஷிகளும் தேவர்களும் மங்கலம் வாழ்த்துதல் ராமாயணத்தின் புகழ்பெற்ற முறை — இதனால் தர்மம் யார் பக்கம் என்பதை வாசகர் ஐயமின்றி அறிகிறார். ‘பசுக்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் நலம்’ என்ற வாக்கியமும் ராக்ஷச வதத்தின் நோக்கத்தையே குறிப்பிடுகிறது — யாகத்தைக் காத்தலும் தர்மத்தைக் காத்தலும். அசுரர்களை வென்ற விஷ்ணுவோடு ராமனை ஒப்பிடுவது, ராமன் விஷ்ணுவின் அவதாரம் என்பதை இங்கே முதன்முறையாகவே தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது. ‘ம்ருத்யுபாசாவபாசிதா’ (மரணப் பாசத்தால் கட்டுண்ட) என்ற அடைமொழி படையின் மகிழ்ச்சியோடு இணைந்து கருணை கலந்த குறிப்புப்பொருளை எழுப்புகிறது — மகிழ்பவர்கள் தங்கள் மரணத்தையே வரவேற்கிறார்கள்.

தேரில் கரன் வேகமாகப் படையின் முன்னணியிலிருந்து வெளிப்பட்டான். பிறகு பெருவீரம் உடைய பன்னிரண்டு ராக்ஷசர்கள் அவனைச் சூழ்ந்து புறப்பட்டனர் — சியேனகாமி, பிருதுக்ரீவன், யஜ்ஞசத்ரு, விஹங்கமன், துர்ஜயன், கரவீராக்ஷன், பருஷன், காலகார்முகன், ஹேமமாலி, மகாமாலி, சர்ப்பாஸ்யன், ருதிராசனன். மகாகபாலன், ஸ்தூலாக்ஷன், பிரமாதி, திரிசிரஸ் — படையின் முன்னணியில் இருந்த இந்த நால்வரும் தூஷணனைப் பின்தொடர்ந்தனர். இறுதி சுலோகம் நீண்ட விருத்தத்தில் இயற்றப்பட்டது — பயங்கர வேகமுடைய, போரை விரும்பிய, மிகக் கொடிய அந்த ராக்ஷச வீரர்களின் படை, கோள்களின் வரிசை சந்திர சூரியர்களை அணுகுவதுபோல், அந்த இரண்டு ராஜகுமாரர்களையும் திடீரென அணுகியது. இங்கே உவமை நுட்பமானது — கோள்களின் வரிசை சந்திர சூரியர்களைச் சூழ்கிறது, ஆனால் விழுங்குவதில்லை; அதுபோல இந்தப் படை ராமலக்ஷ்மணர்களைச் சூழ்கிறது, ஆனால் வெல்ல இயலாது. இவ்வாறு தீச்சகுனங்களுடன் தொடங்கிய இந்தச் சர்க்கம், படை ஆசிரமத்தின் அருகே வருவதுடன் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமன் அதே சகுனங்களைக் காண்கிறான். பன்னிரண்டு வீரர்களின் பெயர்களும் நான்கு முன்னணித் தலைவர்களின் பெயர்களும் இங்கு வெறும் பட்டியல் அல்ல; இவர்களில் பலர் அடுத்த சர்க்கங்களில் ராமனால் கொல்லப்படுகிறார்கள்; ஆகவே கவி முன்பே அவர்களை அறிமுகப்படுத்துகிறார். மகாகபாலன், ஸ்தூலாக்ஷன், பிரமாதி ஆகியோர் இருபத்தாறாம் சர்க்கத்தில் கொல்லப்படுகிறார்கள்; திரிசிரஸோ இருபத்தேழாம் சர்க்கத்தில் ராமனுடன் போரிடுகிறான். இவ்வாறு பெயர்கள் கதையின் வரப்போகும் பகுதியை இணைக்கும் இழைகளாகின்றன. படைத்தலைவனான தூஷணன் பின்னால் நிற்கிறான், கரன் முன்னால் — இந்த அணிவகுப்பு அமைப்பும் குறிப்பிடப்படுகிறது. இறுதி சுலோகத்தின் ‘கோள்களின் வரிசை’ என்ற உவமை, ஜோதிடக் கற்பனையால் முன்பு சொல்லப்பட்ட கோள் சகுனங்களையே நினைவூட்டுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे त्रयोविंशः सर्गः॥ २३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க