॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 24

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

ராமன் சகுனங்களைக் காணுதலும் போருக்கு ஆயத்தமாதலும்

ராமன் சகுனங்களுக்குத் தரும் விளக்கம், வருமுன் காக்கும் நீதி உபதேசம், லக்ஷ்மணன் சீதையுடன் குகைக்குள் புகுதல், கவசம் அணிதல், தேவரிஷிகளின் மங்கல வாழ்த்து, ருத்திரனுக்கு நிகரான கோபம்

கடுமையான வீரமுடைய கரன் ஆசிரமத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டபோது, ராமன் தன் சகோதரனுடன் அதே தீச்சகுனங்களைக் கண்டான் — முந்தைய சர்க்கத்தில் கரன் அலட்சியம் செய்தவற்றையே இங்கு ராமன் விவேகத்துடன் காண்கிறான். இந்த ஒப்பீடு கவியின் கலைநுட்பம் — ஒரே சகுனம் மூடனுக்குச் சிரிப்புக்கும், அறிவாளிக்கு ஆயத்தத்துக்கும் காரணமாகிறது. உயிர்களுக்குத் தீங்கான, மிகக் கொடிய அந்தத் தீச்சகுனங்களைக் கண்டு, மிகுந்த சினமுற்ற ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, எல்லா உயிர்களையும் அழிக்கக்கூடிய, எழுந்துள்ள இந்தப் பெரும் தீச்சகுனங்களைப் பார்; இவை ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் அழிப்பதற்காக எழுந்துள்ளன. கடுங்குரலுடைய, கரடுமுரடான, கழுதை நிறமும் செந்நிறமும் கலந்த இந்த மேகங்கள் வானில் சுழன்றபடி இரத்தத் தாரைகளைப் பொழிகின்றன. என் அம்புகள் அனைத்தும் புகை கக்குவனவாகவும் போரை வரவேற்பனவாகவும் தோன்றுகின்றன; பொன் முதுகுடைய விற்களும் அசைகின்றன, விவேகியே. இங்கே காட்டில் திரியும் பறவைகள் கூவும் விதத்தால், நமக்கு முன்னால் அச்சமின்மை வந்துள்ளது; உயிருக்கோ ஐயம் உள்ளது.’ இங்கே ராமன் சகுனங்களை இரண்டாகப் பிரிக்கிறான் — நமக்கு மங்கலமானவை, ராக்ஷசர்களுக்கு அமங்கலமானவை. ‘என் அம்புகள் புகை கக்குகின்றன’ என்பதைக் குறிப்பாகக் கவனிக்க வேண்டும் — ஆயுதங்களே தாமாகப் போரை வரவேற்கின்றன என்ற கற்பனை வீரச்சுவையை வளர்க்கிறது. ஆறாம் சுலோகத்தில் அச்சில் ‘நோ(அ)பயம் ப்ராப்தம்’ (நமக்கு அச்சமின்மை வந்துள்ளது) என்று அவக்ரஹக் குறியுடன் படிக்கப்படுகிறது; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘நோ பயம் ப்ராப்தம்’ (நமக்கு அச்சம் வந்துள்ளது); இரண்டு பொருள்களுக்கும் பெரும் வேறுபாடு உண்டு. இந்தி உரையும் ‘நமக்கு அச்சமின்மை’ என்று அச்சுப் பாடத்தையே பின்பற்றுகிறது. இவ்வாறு ராமன் சகுனங்களை ஆராய்வது கரனின் அலட்சியத்துக்கு முற்றிலும் நேர்மாறானது — அறிவுடையவனுக்கும் அறிவற்றவனுக்கும் உள்ள வேறுபாடு இங்குத் தெளிவாகிறது.

ராமன் தன் உடல் அடையாளத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறான்: ‘மிகப் பெரிய மோதல் நிகழப்போகிறது, ஐயமில்லை; மீண்டும் மீண்டும் துடிக்கும் என் இந்தக் கை அதை அறிவிக்கிறது.’ வலது கை துடிப்பது ஆணுக்கு வெற்றியைக் குறிக்கும் என்பது சாஸ்திரத்தில் புகழ்பெற்றது. பிறகு அவன் லக்ஷ்மணனின் முகத்தையே சகுனமாக எடுத்துக்கொள்கிறான்: ‘வீரனே, மிக அருகிலேயே நமக்கு வெற்றியும் பகைவனுக்குத் தோல்வியும் உள்ளன; உன் முகம் ஒளியுடனும் தெளிவுடனும் காணப்படுகிறது. லக்ஷ்மணா, போருக்கு எழுந்தவர்களின் முகம் ஒளியிழந்திருந்தால், அவர்களுடைய ஆயுள் தீர்ந்துவிடும்.’ இவ்வாறு சகோதரனின் முகத் தெளிவே ராமனுக்கு மங்கலச் சகுனம். ‘முழங்கும் ராக்ஷசர்களின் இந்தக் கொடிய பேரொலி கேட்கிறது; கொடுஞ்செயல் புரியும் ராக்ஷசர்களால் அடிக்கப்படும் பேரிகைகளின் ஒலியும் கேட்கிறது’ என்று படையின் வருகையையும் அவன் கேட்பதாலேயே அறிகிறான். பிறகு அவன் ஒரு நீதிமொழியை உபதேசிக்கிறான்: ‘நலத்தை விரும்பும், ஆபத்தை ஐயுறும் அறிவுள்ள மனிதன் வருமுன் காக்க வேண்டும்’ — ஆபத்து வருவதற்கு முன்பே அதற்கான தீர்வை எண்ண வேண்டும். ‘அனாகதவிதானம்’ (வருமுன் காத்தல்) என்ற இந்தச் சூத்திரம் பஞ்சதந்திரம் முதலிய நீதிநூல்களிலும் புகழ்பெற்றது — ‘வருமுன் காப்பவனும், சமயோசித அறிவுடையவனும்’ என்று. ராமன் வெறும் வீரன் மட்டுமல்ல, நீதி அறிந்தவனும் என்பது இங்குக் காட்டப்படுகிறது; அவன் முதலில் சீதையின் பாதுகாப்பை எண்ணுகிறான், பிறகே போரை. போருக்கு முன் சகுனங்களை ஆராய்தல், நண்பனின் முகத்தை ஆராய்தல், பகைவரின் ஒலியைக் கேட்டல் — இந்த மூன்றையும் வரிசையாகக் காட்டி கவி ராமனின் விழிப்புணர்வை வெளிப்படுத்துகிறார். பேரிகைகளின் ஒலியும் படையின் அண்மையைக் கேட்பதாலேயே குறிப்பிடுகிறது; அது காட்சிக்கு முன்பே வந்துவிடுகிறது.

அதே நீதி நியதியைத் தன்னிடம் பொருத்திக்கொண்டு ராமன் ஆணையிடுகிறான்: ‘ஆகவே வைதேகியை அழைத்துக்கொண்டு, கையில் அம்பும் வில்லும் ஏந்தியவனாய், மரங்கள் அடர்ந்த, அணுகுதற்கரிய மலைக்குகையை அடை. என் இந்தச் சொல்லுக்கு நீ மறுப்புச் சொல்வதை நான் விரும்பவில்லை; என் பாதங்களின்மேல் உனக்கு ஆணை; குழந்தாய், தாமதிக்காதே, போ.’ அதன்பின் அவன் காரணத்தையும் சொல்கிறான்: ‘நீ வீரன், வலிமையுடையவன்; இவர்களைக் கொல்வாய் என்பதில் ஐயமில்லை; ஆனால் இரவுலாவிகள் அனைவரையும் நானே கொல்ல விரும்புகிறேன்.’ இங்கே ராமனுக்கு இரண்டு எண்ணங்கள் — சீதையைக் காத்தல், தனியாகவே தன் சபதத்தை நிறைவேற்றுதல். இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட லக்ஷ்மணன் அம்புகளையும் வில்லையும் எடுத்துக்கொண்டு சீதையுடன் அணுகுதற்கரிய குகையை அடைந்தான். அவன் குகைக்குள் நுழைந்ததும் ராமன் ‘நல்லது, பொருத்தமாக நடந்தது’ என்று சொல்லிக் கவசம் அணிந்தான் — ‘காரியம் நிறைவேறியது’ என்ற நிறைவு இங்கு ‘ஹந்த’ என்ற இடைச்சொல்லால் குறிப்பிடப்படுகிறது. நெருப்புப் போன்ற அந்தக் கவசத்தால் அணிசெய்யப்பட்ட ராமன், இருளில் எழுந்த பெருநெருப்புபோல் விளங்கினான். திறனாய்வுப் பதிப்பில் இங்கே ‘புகையற்ற நெருப்பு’ என்று பாடம்; அச்சிலோ ‘பெருநெருப்பு’ என்று தெளிவாக உள்ளது. ‘என் பாதங்களின்மேல் உனக்கு ஆணை’ என்பது மிகவும் நெஞ்சைத் தொடும் சொல் — மூத்த சகோதரன் தம்பியைத் தன் பாதங்களின் மீதான ஆணையால் கட்டுகிறான்; அதனால் வாதத்துக்கு இடமே இல்லை. போரிட விரும்பிய லக்ஷ்மணனும் இந்த உபாயத்தாலேயே தடுக்கப்படுகிறான். ‘ஹந்த நிர்யுக்தம்’ (நல்லது, பொருத்தமாக நடந்தது) என்பது ராமனின் நிம்மதிப் பெருமூச்சுபோல் உள்ளது — சீதையின் பாதுகாப்பே அவனுடைய முதல் கவலையாக இருந்தது. ராமாயணத்தில் கவசம் அணிவது அரிது, ஏனெனில் ராமன் பெரும்பாலும் கவசம் அணிவதில்லை; இங்கோ பதினான்காயிரம் பேர் கொண்ட படையை எதிர்கொள்வதால் அவன் கவசம் அணிகிறான். ‘இருளில் எழுந்த நெருப்பு’ என்ற உவமை காட்டின் இருளில் தனியனான ராமனின் தேஜஸைக் காட்டுகிறது.

வீரனான ராமன் பெரிய வில்லை உயர்த்தி, அம்புகளை எடுத்துக்கொண்டு அங்கே நின்றபடி, நாண் ஒலிகளால் திசைகளை நிரப்பினான். பிறகு போரைக் காணும் ஆவலால் மகாத்மாக்களான தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடனும், சித்தர்கள் சாரணர்களுடனும் ஒன்றுகூடினர்; உலகில் பிரம்மரிஷிகளில் சிறந்த மகாத்மாக்களான ரிஷிகளும் கூடி, புண்ணியச் செயலுடைய அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சொன்னார்கள்: ‘பசுக்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் உலகங்களுக்கும் நலம் உண்டாகட்டும்’ — இவ்வாறு அவர்கள் நிலைகொண்டனர். ‘சக்கரத்தைக் கையில் ஏந்தியவன் போரில் அசுரர்களில் சிறந்தவர்கள் அனைவரையும் வென்றதுபோல், ராகவன் போரில் புலஸ்திய குல இரவுலாவிகளை வெல்லட்டும்’ என்று அவர்கள் வேண்டுகிறார்கள். இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அவர்கள் மீண்டும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துச் சொன்னார்கள்: ‘பயங்கரச் செயல் புரியும் ராக்ஷசர்கள் பதினான்காயிரம்; தர்மாத்மாவான ராமனோ ஒருவன்; போர் எப்படி நடக்கும்?’ இங்கே தேவர்களுக்கும் ஐயம் இருப்பதாகக் காட்டப்படுகிறது; அதனால் தனியனான ராமனின் வரப்போகும் வெற்றி மேலும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. கவனிக்க வேண்டியது — இதே மங்கல வாழ்த்து நிகழ்ச்சி முந்தைய சர்க்கத்திலும் (23.26–29) அச்சிடப்பட்டுள்ளது; கீதா பிரஸ் பாடத்தில் அது இருமுறை வருகிறது, திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ஒருமுறை மட்டுமே. இங்கே தேவர்களின் சொல் இருவகை — முதலில் மங்கல வாழ்த்து, பிறகு ஐயம். ‘போர் எப்படி நடக்கும்?’ என்ற கேள்வி வாசகரின் கேள்வியே; அதைக் கவி தேவர்களின் வாயால் சொல்கிறார்; இதனால் வரப்போகும் போரில் ஆவல் வளர்கிறது. ‘பதினான்காயிரம் … ராமனோ ஒருவன்’ என்ற ஏற்றத்தாழ்வே இந்தக் காண்டத்தின் மையம். தேவரிஷிகளின் வருகையும் ராமனின் செயல் உலகைக் கடந்தது என்பதைக் குறிப்பிடுகிறது — சாதாரணப் போரைக் காணத் தேவர்கள் வரமாட்டார்கள். ‘சம்ஸ்திதா:’ (நிலைகொண்டவர்கள்) என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய உறுதி காட்டப்படுகிறது — அவர்கள் ஓடவில்லை, போரைக் காண நிலைகொண்டு நிற்கிறார்கள்.

இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த ராஜரிஷிகளும், சித்தர்களும் தங்கள் கணங்களுடன், சிறந்த அந்தணரிஷிகளும், ஆவலுற்று விமானங்களில் இருந்த தேவர்களும் நின்றனர். போர்முனையில் நின்ற, தேஜஸால் நிறைந்த ராமனைக் கண்டு உயிர்கள் அனைத்தும் அச்சத்தால் நடுங்கின — ராமனின் தேஜஸ் நண்பர்களுக்கும் நடுக்கம் தருவதாக இருந்தது என்பது இங்குள்ள மிகைநயம். சிரமமின்றிச் செயல் புரியும் அந்த ராமனின் ஒப்பற்ற உருவம், கோபமுற்ற மகாத்மாவான ருத்திரனின் உருவம்போல் ஆயிற்று. ‘அக்லிஷ்டகர்மா’ (சிரமமின்றிச் செயல் புரிபவன்) என்ற அடைமொழி ராமனுக்குப் புகழ்பெற்றது — பெரிய செயலையும் எளிதாகச் செய்பவன். தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சாரணர்களும் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், ஆழ்ந்த முழக்கமுடைய, கொடிய கேடயங்களும் ஆயுதங்களும் கொடிகளும் கொண்ட அரக்கர்களின் படை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் வந்து சேர்ந்தது. பிறகு கவி படையின் ஒலிகளையே விவரிக்கிறார் — வீர முழக்கங்களை எழுப்பியவர்கள், ஒருவரையொருவர் நோக்கி முன்னேறியவர்கள், விற்களின் நாணை ஒலிக்கச் செய்தவர்கள், மீண்டும் மீண்டும் கொட்டாவி விட்டவர்கள், பெருங்கூச்சலிட்டவர்கள், முரசுகளை அறைந்தவர்கள் — இந்த ராக்ஷசர்களின் ஒலி எங்கும் பரவியது. இவ்வாறு காட்சியிலிருந்து ஒலிக்கு நகர்வதால் கவி போரின் அண்மையைக் குறிப்பிடுகிறார். ‘உயிர்கள் அனைத்தும் அச்சத்தால் நடுங்கின’ என்பது மிக நுட்பமானது — ராமனின் தேஜஸ் பகைவர்களை மட்டுமல்ல, பார்ப்பவர்களையும் நடுங்கச் செய்கிறது, ஊழிக்காலத்தில் அனைத்தும் நடுங்குவதுபோல. ருத்திர உவமை இங்கே முதன்முறையாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது; அது சர்க்கத்தின் இறுதியில் மீண்டும் விரிவாக வருகிறது — இவ்வாறு கவி உவமையை ஒருமுறை குறிப்பிட்டுப் பின்னர் விரிவாக்குகிறார். படையின் ‘ஆழ்ந்த முழக்கமுடைய’ என்ற அடைமொழி, ‘நாண் ஒலிகளால் திசைகளை நிரப்பினான்’ என்ற ராமனின் செயலோடு முரணை எழுப்புகிறது — ஒருவனுடைய நாண் ஒலி பதினான்காயிரம் பேரின் முழக்கத்துக்கு எதிர்நிற்கிறது. ராக்ஷசர்களின் கொட்டாவியும் முரசறைதலும் போருக்கு முந்தைய நேரத்தின் வழக்கமான செயல்கள்.

அவர்களுடைய பேரிரைச்சல் அந்த வனத்தை நிரப்பியது. அந்த ஒலியால் நடுங்கிய காட்டு விலங்குகள் ஒலியில்லாத இடத்தை நோக்கி ஓடின; திரும்பிப் பார்க்கவுமில்லை — கொடிய விலங்குகளும் அஞ்சி ஓடுகின்றன என்பதால் படையின் பயங்கரம் குறிப்பிடப்படுகிறது. பெருவேகமுடைய, பலவகை ஆயுதங்களைத் தாங்கிய, கடல்போல் ஆழமான அந்தப் படை ராமனை நெருங்கியது. போர்க்கலையில் தேர்ந்த ராமனும் எங்கும் கண்ணோட்டியபடி போருக்கு எதிர்முகமாக நின்று கரனின் அந்தப் படையைக் கண்டான். பிறகு அவன் பயங்கரமான வில்லை நாணேற்றி, அம்பறாத்தூணியிலிருந்து அம்புகளை உருவி, ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் வதைப்பதற்காகக் கடுங்கோபத்தை வரவழைத்துக்கொண்டான்; கோபமுற்ற அவன் கொழுந்துவிட்டெரியும் ஊழித்தீபோல் பார்ப்பதற்கரியவனானான். தேஜஸால் நிறைந்த அவனைக் கண்டு வனதேவதைகள் நடுங்கின. இறுதியில் கவி உவமையையே மீண்டும் கொண்டுவருகிறார் — கோபமுற்ற அந்த ராமனின் உருவம் அப்போது, தக்ஷனின் வேள்வியை அழிக்க எழுந்த பினாகம் ஏந்திய சிவனின் உருவம்போல் தோன்றியது. தக்ஷயாக அழிப்புக் கதை இங்கு நினைவூட்டப்படுகிறது; அதனால் ராமனின் கோபம் வெறும் மனிதக் கோபம் அல்ல, தெய்வீகமானது என்பது தொனிக்கிறது; இதனுடன் சர்க்கம் முடிகிறது. விலங்குகள் ஓடுவது முந்தைய சர்க்கத்தில் சகுன வர்ணனையில் சொல்லப்பட்ட அடையாளங்களின் தொடர்ச்சியே. ‘கடல்போன்ற படை’ என்ற உவமையால் படையின் ஆழமும் பரப்பும் குறிப்பிடப்படுகின்றன; அதன் எதிரே தனியனான ராமன் ‘ஊழித்தீ’ போன்றவன் — நீருக்கும் நெருப்புக்கும் இடையிலான முரண் இங்கு தொனிக்கிறது. இறுதியில் ‘தக்ஷனின் வேள்வியை அழிக்க எழுந்த பினாகம் ஏந்தியவன்’ என்ற உவமானம் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது, ஏனெனில் அங்கும் ஒரே தேவன் முழு வேள்வியையும் தேவர் கூட்டத்தையும் வென்றான்; அதுபோல இங்கும் ஒரே ராமன் முழுப் படையையும் வெல்வான் என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. இவ்வாறு சர்க்கம் போரின் தொடக்கப் புள்ளியிலேயே நிற்கிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் நேரடிப் போர் தொடங்குகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे चतुर्विंशः सर्गः॥ २४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க