॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 25

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

ராமன் ராக்ஷசப் படையை அழித்தல்

கரன் போரை நோக்கி முன்னேறுதல், ராக்ஷசர்களின் ஆயுத மழை, ராமனின் அம்பு மழையால் அவர்களின் அழிவு, காந்தர்வ அஸ்திரப் பிரயோகம், போர்க்கள வர்ணனை

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் கவசம் பூண்டு, வில்லை உயர்த்திப் போருக்குத் தயாராக நின்றான்; அவனுடைய கோப உருவைக் கண்டு வனதேவதைகள் நடுங்கின. இந்தச் சர்க்கத்தில் கதை நேரடியாகப் போர்க்களத்துக்குள் நுழைகிறது. கரன் தன் முன்னணி வீரர்களுடன் ஆசிரமத்துக்கு வந்து, வில்லைப் பற்றி நின்ற, கோபமுற்ற, பகைவரைக் கொல்லும் ராமனைக் கண்டான். அவனைக் கண்டவுடனேயே கரன் நாணேற்றப்பட்ட, கடுமையாக ஒலிக்கும் தன் வில்லை உயர்த்தித் தேரோட்டியைத் தூண்டினான்: ‘ராமனை நோக்கித் தேரைச் செலுத்து.’ இங்கே கவி கரனின் அடங்காமையைக் குறிப்பிடுகிறார்; ராமனைக் கண்டு அவன் ஒரு கணமும் சிந்திக்கவில்லை, உடனே தாக்கவே விரும்புகிறான். தேரோட்டி கரனின் ஆணைப்படி, நீண்ட கைகளுடைய ராமன் தனியாக வில்லை அசைத்தபடி நின்ற இடத்துக்கே குதிரைகளைச் செலுத்துகிறான். ‘தனியாக’ என்ற சொல் சர்க்கத்தின் சாரத்தையே சுமக்கிறது — ஒரே மனிதன் பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்களுடன் செய்யும் போர். கரன் போர்க்களத்தில் பாய்ந்து வந்ததைக் கண்டு, எங்கும் இரவுலாவிகள் பெருமுழக்கமிட்டபடி அவனைச் சூழ்ந்து நின்றனர்; அமைச்சர்களும் அவனைக் காப்பதற்காக அவன் பக்கத்தில் நின்றனர். அந்த அரக்கர்களின் நடுவே தேரில் இருந்த கரன், நட்சத்திரங்களின் நடுவே உதித்த செவ்வாய் (லோஹிதாங்கன்) போல் விளங்கினான். இந்த உவமை இருபொருள் உடையது — ஒருபுறம் அவனுடைய ஒளி வெளிப்படுகிறது; மறுபுறம் செவ்வாய்க் கோள் அமங்கலத்தைக் குறிப்பதால், அவனுடைய அண்மித்த அழிவும் தொனிக்கிறது.

பிறகு கரன் ஒப்பற்ற வலிமையுடைய ராமனை ஆயிரம் அம்புகளால் தாக்கி, போர்க்களத்தில் பெருமுழக்கமிட்டான்; படைத்தலைவனின் அந்த முழக்கம் முழுப் படைக்கும் போர் தொடங்குவதற்கான அடையாளம்போல் ஆயிற்று. அதன்பின் கோபமுற்ற இரவுலாவிகள் அனைவரும், பயங்கர வில்லுடைய, வெல்லுதற்கரிய அந்த ராமன்மீது பலவகை ஆயுதங்களை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் பொழிந்தனர். இரும்புச் சம்மட்டிகளாலும், சூலங்களாலும், ஈட்டிகளாலும், வாள்களாலும், கோடரிகளாலும் சினம் மிகுந்த ராக்ஷசர்கள் போரில் அந்த வீரனைத் தாக்கினர். ஆயுதங்களின் அந்த நீண்ட பட்டியலைக் கவி நோக்கத்துடனேயே தருகிறார் — ஆயுதங்கள் பலவகை, ஆனால் இலக்கோ ஒன்றே. மேகம் போன்ற, பெருத்த உடலும் பெருவலிமையும் உடைய அவர்கள் தேர்களிலும் குதிரைகளிலும் காகுத்தனை நோக்கிப் பாய்ந்தனர். மற்றவர்கள் மலைச்சிகரம் போன்ற யானைகளில் போரில் அவனைக் கொல்ல விரும்பி வந்தனர். பெருமேகங்கள் மலையரசனின்மேல் தாரைகளைப் பொழிவதுபோல், ராக்ஷசக் கூட்டங்கள் ராமன்மேல் அம்பு மழை பொழிந்தன. இங்கே உவமையின் இரண்டு பகுதிகளைக் கவனிக்க வேண்டும் — மழை மிகுதியாக இருக்கலாம், ஆனால் மலையரசன் அதனால் அசைவதில்லை, அசையாமலேயே நிற்கிறான். காண்பதற்கே கொடிய அந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவராலும் சூழப்பட்ட ராமன், புனித திதி நாட்களில் தன் பரிவாரக் கணங்களால் சூழப்பட்ட மகாதேவனைப்போல் தோன்றினான். இந்த உவமையால் இரண்டு நோக்கங்கள் நிறைவேறுகின்றன — பகைவரால் சூழப்பட்டிருந்தும் அவன் தேவனைப்போல் கலங்காதவனாக இருந்தான்; உவமானம் சிவன் என்பதால் அவனுடைய அழிக்கும் ஆற்றலும் தொனிக்கிறது. இவ்வாறு கவி முதலில் ராக்ஷசர்களின் எண்ணிக்கை பலத்தையும், ஆயுத வகைகளையும், ஆரவாரத்தையும் விரிவாக விவரித்து, தனியனான ராமனின் உறுதியை வாசகரின் நெஞ்சில் நிலைநிறுத்துகிறார்; அதன்பின் அவனுடைய எதிர்த்தாக்குதலை விவரிக்கத் தொடங்குகிறார். இங்கே ஒரு நுட்பமான சிறப்பையும் கவனிக்க வேண்டும் — ராக்ஷசர்கள் ஒரே வகையில் தாக்கவில்லை; காலாட்கள், குதிரை வீரர்கள், தேர் வீரர்கள், யானை வீரர்கள் ஒரே நேரத்தில் செயல்படுகிறார்கள். நால்வகைப் படையின் இந்த முழுமையே அவர்களுடைய எண்ணிக்கை பலத்தைக் குறிப்பிடுகிறது. ஆயினும் அவர்கள் அனைவருடைய முயற்சியும் கால்நடையாக நிற்கும் ஒரே மனிதனை நோக்கியே செலுத்தப்படுகிறது என்ற முரணால் கவி ராமனின் பெருமையை மறைமுகமாகப் புகழ்கிறார்.

அரக்கர்கள் எறிந்த அந்த ஆயுதங்கள் அனைத்தையும் ராகவன், கடல் நதிகளின் வெள்ளங்களைத் தன்னுள் ஏற்றுக்கொள்வதுபோல், தன் அம்புகளால் எதிர்கொண்டான். இங்கே உவமை ஆழமானது — கடல் நதிகளைத் தடுப்பதில்லை, ஏற்றுக்கொள்கிறது; அதுபோல ராமன் ஆயுத மழையைத் தன் அம்புகளாலேயே விழுங்குகிறான், ஓடுவதில்லை. அந்தக் கொடிய ஆயுதங்களால் உடல் பிளக்கப்பட்டும் அவன் வருந்தவில்லை; ஒளிவீசும் பல வஜ்ரங்களால் தாக்கப்பட்ட பெருமலைபோல் அசையாமல் நிற்கிறான். உடல் முழுவதும் துளைக்கப்பட்டு இரத்தம் பூசப்பட்ட ராமன், மாலைநேர மேகங்களால் சூழப்பட்ட சூரியனைப்போல் விளங்கினான். இரத்தத்தால் மூடப்பட்டிருந்தும் அவனுடைய தேஜஸ் மறையவில்லை; மாறாக, மாலைப்பொழுதில்போல் மேலும் சிவந்த நிறத்துடன் பொலிகிறது என்பதே உவமையின் கருத்து. பல்லாயிரம் பேரால் சூழப்பட்ட தனியனான அவனைக் கண்டு தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சித்தர்களும் பரமரிஷிகளும் வருந்தினர்; அவர்களுடைய வருத்தமும் ராமனின் பெருமையையே குறிப்பிடுகிறது, ஏனெனில் மற்றவர்களுக்காக அவர்கள் வருந்துவதில்லை. பிறகு கடுங்கோபமுற்ற ராமன் வில்லை வட்டமாக வளைத்து, நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் கூரிய அம்புகளை எய்தான்; அவை போரில் தடுப்பதற்கரியவை, தாங்குவதற்கரியவை, காலனின் பாசக்கயிறு போன்றவை. கங்கப் பறவையின் இறகுடைய, பொன்னணி பூண்ட அவற்றை அவன் விளையாட்டாகவே எய்தான். விளையாட்டாக எய்யப்பட்ட அந்த அம்புகள் பகைப்படைக்குள் புகுந்து, காலனால் விடப்பட்ட பாசக்கயிறுகள்போல் ராக்ஷசர்களின் உயிரைப் பறித்தன. ராக்ஷசர்களின் உடல்களைப் பிளந்து இரத்தத்தில் தோய்ந்து வானில் சென்ற அந்த அம்புகள் கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்புக்கு நிகரான ஒளியுடன் விளங்கின. ராமனின் வில்வட்டத்திலிருந்து எண்ணற்ற, மிகக் கொடிய, ராக்ஷசர்களின் உயிரைப் பறிக்கும் அம்புகள் வெளிப்பட்டன. ‘லீலயா’ (விளையாட்டாக) என்ற சொல்லைக் கவி அறிந்தே பயன்படுத்துகிறார் — ராக்ஷசர்களுக்கு ஊழியாக இருப்பது ராமனுக்கு வெறும் விளையாட்டே என்று இந்த ஒரே சொல்லால் இரு தரப்பு வலிமைகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு தெளிவாகிறது. இந்தப் பகுதியில் கவி வரிசையாக மூன்று படிகளைக் காட்டுகிறார் — முதலில் ராமனின் பொறுமை, பிறகு அவனுடைய பொலிவு, இறுதியில் அவனுடைய எதிர்த்தாக்குதல். இதனால் போர் வர்ணனை வெறும் ஆயுதப் பிரயோகங்களின் எண்ணிக்கையாக இல்லாமல், வீரனின் பண்பின் படிப்படியான வெளிப்பாடாகவும் ஆகிறது. தேவர்களின் வருத்தமும் ரிஷிகளின் கவலையும் ராமன் தர்மத்தின் பக்கம் நிற்பதைக் குறிப்பிடுகின்றன; அவர்கள் அவனுடைய தோல்வியை ஐயுறவில்லை, ஆனால் அவனுடைய துன்பத்தைக் காணப் பொறுக்கவில்லை. அம்புகளின் வர்ணனையில் கவி அவற்றின் மூன்று வடிவங்களைக் காட்டுகிறார் — கங்க இறகுடையவை, பொன்னணி பூண்டவை, காலனின் பாசம் போன்றவை. முதலாவது அவற்றின் லேசான தன்மை, இரண்டாவது அழகு, மூன்றாவது கொல்லும் தன்மை — இவ்வாறு மூன்று அடைமொழிகளால் ஒரே பொருள் மூன்று விதமாகக் காணப்படுகிறது.

அந்த அம்புகளால் ராமன் விற்களையும், கொடிநுனிகளையும், கேடயங்களையும், கவசங்களையும் அறுக்கிறான்; அணிகலன்களுடன் கூடிய கைகளையும், யானையின் துதிக்கை போன்ற தொடைகளையும் போரில் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் வெட்டினான். ‘யானைத் துதிக்கை போன்ற’ என்ற அடைமொழியால் ராக்ஷசர்களின் உடற்பருமன் குறிப்பிடப்படுகிறது; அதனால் அவற்றை அறுக்கும் அம்புகளின் கூர்மையும். நாணிலிருந்து விடுபட்ட ராமனின் அம்புகள் பொற்சேணம் பூண்டு தேர்களில் பூட்டப்பட்ட குதிரைகளைத் தேரோட்டிகளுடனும், யானைகளை யானைப்பாகர்களுடனும், குதிரைகளைக் குதிரை வீரர்களுடனும் அறுத்தன, பிளந்தன; போரில் காலாட்களையும் கொன்று யமனுலகுக்கு அனுப்பின. இவ்வாறு நால்வகைப் படையின் எல்லா உறுப்புகளின் அழிவும் ஒரே வீரனால் செய்யப்படுகிறது என்று கவி குறிப்பிடுகிறார். பிறகு நாளீகங்கள், நாராசங்கள், கூர்முனையுடைய விகர்ணிகள் ஆகிய அம்புகளால் அறுக்கப்பட்ட இரவுலாவிகள் பயங்கரமான அவலக்குரல் எழுப்பினர். உயிர்நிலையைப் பிளக்கும் பலவகை அம்புகளால் வாட்டப்பட்ட அந்தப் படை, நெருப்பால் எரிக்கப்படும் உலர்ந்த காடுபோல் சற்றும் நிம்மதி பெறவில்லை; உலர்ந்த காட்டின் உவமையால் அவர்களுடைய விரைவான, முழுமையான அழிவு குறிப்பிடப்படுகிறது. பயங்கர வலிமையுடைய சில வீரர்கள் கடுங்கோபத்துடன் ராமன்மீது ஈட்டிகளையும் சூலங்களையும் கோடரிகளையும் எறிந்தனர்; ஆனால் வீரனான, நீண்ட கைகளுடைய அவன் அவர்களுடைய ஆயுதங்களைத் தன் அம்புகளால் தடுத்து, போரில் அவர்களுடைய உயிரைப் பறித்தான், கழுத்துகளையும் அறுத்தான். தலை அறுபட்டு, கேடயங்களும் விற்களும் அறுபட்ட அவர்கள், கருடனின் சிறகுக் காற்றால் சிதறடிக்கப்பட்ட மரங்கள்போல் தரையில் விழுந்தனர். கருடனின் சிறகுக் காற்று என்ற உவமையால் அவர்களுடைய வீழ்ச்சியின் திடீர்த்தன்மையும் விரைவும் குறிப்பிடப்படுகின்றன, வெறும் எண்ணிக்கை மட்டுமல்ல. அங்கே எஞ்சியவர்கள் சோர்ந்து, அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு, சரண் புகுவதற்காகக் கரனிடமே ஓடினர் — தலைவனிடம் புகலிடம் தேடுவதே அவர்களுக்கு எஞ்சியிருந்த ஒரே நம்பிக்கை. இங்கு விவரிக்கப்படும் அம்புப் பிரயோகங்கள் படிப்படியாக வளர்கின்றன — முதலில் ஆயுதங்கள் அறுக்கப்படுகின்றன, பிறகு உடல் உறுப்புகள், பிறகு வாகனங்கள், இறுதியில் படையின் எல்லா உறுப்புகளும். இந்தப் படிப்படியான வளர்ச்சி வாசகரின் மனத்தில் அழிவின் பரப்பை நிலைநிறுத்துகிறது. ‘ஆர்த்தஸ்வரம்’ (அவலக்குரல்) என்ற சொல்லால் கவி போரின் ஒலிப் பக்கத்தையும் தொடுகிறார்; இதற்கு முன் இதே ராக்ஷசர்கள் சிங்கமுழக்கமிட்டபடி வந்தனர், இப்போதோ அவர்களுடைய குரல் அவலமாகிவிட்டது — நிலைமை முழுதும் தலைகீழானது குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘சரண் புகுவதற்காக’ என்ற சொல் கருணையையும் தொடுகிறது — எல்லோரையும் அச்சுறுத்தியவர்களே இப்போது புகலிடம் தேடுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய புகலிடமான கரனும் அதே போன்ற மரணத்துக்குரியவனே என்பது அடுத்த சர்க்கங்களில் தெளிவாகும். இவ்வாறு கவி ராக்ஷசர்களின் தோல்வியை வெளிப்புறமாக மட்டுமல்ல, உள்ளார்ந்ததாகவும் காட்டுகிறார்.

அப்போது தூஷணன் வில்லை எடுத்து, அவர்கள் அனைவருக்கும் தைரியம் சொல்லி, கடுங்கோபத்துடன், காலனைப்போல், கோபமுற்ற ராமனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். படைத்தலைவன் வந்ததும் சிதைந்த படையும் மீண்டும் ஒன்றுதிரள்கிறது என்ற உலக இயல்பு இங்குக் காட்டப்படுகிறது. தூஷணனின் துணையால் அச்சம் நீங்கிய அவர்கள் அனைவரும் திரும்பி, ஆச்சா மரங்களையும் பனைமரங்களையும் கற்களையும் ஆயுதங்களாக ஏந்தி மீண்டும் ராமனையே நோக்கிப் பாய்ந்தனர். சூலங்களையும் சம்மட்டிகளையும் பாசக்கயிறுகளையும் கையில் ஏந்திய பெருவலிமை உடைய அவர்கள் போரில் அம்பு மழையையும் ஆயுத மழையையும், மர மழையையும் கல் மழையையும் பொழிந்தபடி வந்தனர். ராமனுக்கும் அவர்களுக்கும் இடையிலான அந்தப் போர் வியப்பானதாகவும், பேரிரைச்சல் மிக்கதாகவும், மயிர்க்கூச்செறியச் செய்வதாகவும், மிகக் கொடியதாகவும் ஆயிற்று. எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் கடுங்கோபமுற்ற அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் ராகவனைத் தாக்கினர். எல்லாத் திசைகளும் இடைத்திசைகளும் ராக்ஷசர்களால் மூடப்பட்டிருப்பதையும், தானே அம்பு மழையால் மூடப்பட்டிருப்பதையும் கண்டு, பெருவலிமை உடைய ராமன் பயங்கர முழக்கமிட்டு, மிக ஒளிவீசும் அஸ்திரத்தை எடுத்து, ராக்ஷசர்கள்மீது காந்தர்வ அஸ்திரத்தைப் பிரயோகித்தான். தெய்வீக அஸ்திரப் பிரயோகம் இங்கே முதன்முறையாகச் செய்யப்படுகிறது, ஏனெனில் சாதாரண அம்புகளால் இத்தனை பெரிய படையைத் தடுக்க இயலாது. பிறகு அவனுடைய வில்வட்டத்திலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான அம்புகள் வெளிப்பட்டன; ஒன்றுசேர்ந்த அந்த அம்புகளால் பத்துத் திசைகளும் நிறைந்தன. அம்புகளால் வாட்டப்பட்ட ராக்ஷசர்கள் அவன் அம்புகளை எடுப்பதையோ எய்வதையோ காணவில்லை; வில்லை இழுப்பதை மட்டுமே கண்டனர் — அவ்வளவு விரைவானது அவனுடைய கைத்திறன். இந்த ஒரே சுலோகத்தால் கவி ராமனின் மனிதத்தன்மையைக் கடந்த திறமையைக் காட்டுகிறார்; பகைவர்களின் பார்வையும் அதைப் பின்தொடர இயலவில்லை. இறுதியில் அம்பு இருளால் சூரியனுடன் கூடிய வானமே மூடப்பட்டது; ராமனோ இடைவிடாமல் அம்புகளை எய்தபடியே ஒரே இடத்தில் அசையாமல் நின்றான். இந்தப் பகுதியில் போரின் இரண்டாவது கட்டம் தொடங்குகிறது. முன்பு ராக்ஷசர்கள் தங்கள் சொந்த வலிமையால் போரிட்டுச் சிதைந்தனர்; இப்போது தலைவனின் துணையால் மீண்டும் துணிவு பெறுகின்றனர். ஆனால் அவர்களுடைய ஆயுதங்களும் மாறுகின்றன — ஆயுதங்களின் இடத்தில் ஆச்சா மரங்கள், பனைமரங்கள், கற்கள் எடுக்கப்படுகின்றன; இதனால் அவர்களுடைய ஆயுதங்கள் தீர்ந்துவிட்டதும் தொனிக்கிறது. ராமனோ அவர்களுடைய முயற்சியைக் கண்டு தெய்வீக அஸ்திரத்தையே பிரயோகிக்கிறான், ஏனெனில் எதிர்த்தரப்பின் எண்ணிக்கை மனித வழிகளால் இயலாததாகிவிட்டது. அஸ்திரப் பிரயோகத்துக்கு முன் செய்த பயங்கர முழக்கமும் பொருள் பொதிந்தது — அது அவனுடைய உறுதியின் அறிவிப்பே. ‘ஒரே இடத்தில் நின்றான்’ என்ற வர்ணனை ராமனின் போர் நடையை வெளிப்படுத்துகிறது — அவன் அங்குமிங்கும் ஓடுவதில்லை, தேரிலும் ஏறுவதில்லை; காலாளாகவே உறுதியாக நின்று எல்லாத் திசைகளையும் அம்புகளால் நிரப்புகிறான். இந்த உறுதியே அவனுடைய தன்னம்பிக்கையின் புற அடையாளம்; பின்னர் தேவர்களாலும் இது புகழப்படும்.

ஒரே நேரத்தில் விழுந்துகொண்டிருந்தவர்களாலும், ஒரே நேரத்தில் கடுமையாகக் கொல்லப்பட்டவர்களாலும், ஒரே நேரத்தில் விழுந்தவர்களாலும் ஆன ராக்ஷசர்களால் பூமி நிறைந்தது. ‘ஒரே நேரத்தில்’ என்ற சொல்லை மூன்று முறை மீண்டும் கூறுவதால் கவி அழிவின் ஒருசேர நிகழ்வைத் தெளிவாக்குகிறார். கொல்லப்பட்டவர்களும், விழுந்தவர்களும், சோர்ந்தவர்களும், அறுபட்டவர்களும், பிளக்கப்பட்டவர்களும், கிழிக்கப்பட்டவர்களுமான அந்த ராக்ஷசர்கள் அங்குமிங்கும் ஆயிரக்கணக்கில் காணப்பட்டனர். தலைப்பாகையுடன் கூடிய தலைகளாலும், தோள்வளைகளுடன் கூடிய கைகளாலும், அறுபட்ட தொடைகளாலும் கைகளாலும், பலவகை அணிகலன்களாலும், குதிரைகளாலும், சிறந்த யானைகளாலும், பலவாறு உடைந்த தேர்களாலும், சாமரங்களாலும், விசிறிகளாலும், குடைகளாலும், பலவகைக் கொடிகளாலும் அந்த நிலம் பரப்பப்பட்டிருந்தது. ராமனின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டுச் சிதறிய சூலங்களாலும் பட்டிசங்களாலும், துண்டுதுண்டான வாள்களாலும், சிதறிய ஈட்டிகளாலும் கோடரிகளாலும், பொடியான கற்களாலும், பலவாறு அறுபட்ட வண்ண அம்புகளாலும் பரவிய அந்தப் போர்க்களம் மிகப் பயங்கரமானதாக ஆயிற்று. மூன்றாம் வேற்றுமை உருபு ஏற்ற சொற்களின் இந்த நீண்ட மாலை கவியால் வேண்டுமென்றே அமைக்கப்பட்டது — தனித்தனி வாக்கியங்கள் இல்லை; இடைவிடாத ஒரே காட்சித்திரை; அதில் பார்வை எங்கும் ஓய்வு பெறுவதில்லை. அவர்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, எஞ்சியிருந்த ராக்ஷசர்கள் மிகுந்த துயரமுற்று, பகைவரின் நகரங்களை வெல்லும் ராமனை நோக்கி அங்கே நகரவும் இயலாமல் போனார்கள். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் ஒரே மனிதனின் வெற்றியோடும் ஆயிரக்கணக்கானோரின் நடுக்கத்தோடும் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் தூஷணனே வருவதும் அவனுடைய வதமும் விவரிக்கப்படும். இந்தச் சர்க்கத்தின் இறுதிப் பகுதி போரின் வர்ணனை அல்ல, போருக்குப் பிந்தைய காட்சியின் வர்ணனை. கவி இங்கே ஒரு வினைச்சொல்லையும் அதிகமாகப் பயன்படுத்தவில்லை; மூன்றாம் வேற்றுமைச் சொற்களின் நீண்ட மாலையால் மட்டுமே அவர் முழுப் போர்க்களத்தையும் வாசகரின் கண்முன் நிறுத்துகிறார். தலைப்பாகையுடன் தலைகள், தோள்வளைகளுடன் கைகள், அணிகலன்கள், வாகனங்கள், குடைகள், கொடிகள் முதலியன — அனைத்தும் அங்கே சிதறிக் கிடக்கின்றன. இவ்வாறு வீரச்சுவையின் இறுதியில் அருவருப்புச் சுவையின் தொடுகை நிகழ்கிறது; இது வால்மீகியின் போர் வர்ணனைகளில் பெரும்பாலும் காணப்படுவது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे पञ्चविंशः सर्गः॥ २५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க