சர்க்கம்
தூஷண வதமும் ஆயிரக்கணக்கான ராக்ஷசர்களின் அழிவும்
தூஷணன் ஐயாயிரம் ராக்ஷசர்களை அனுப்புதல், தூஷணன் இரும்புத் தடியை ஏந்துதல், கைகள் அறுபட்டு வதைக்கப்படுதல், மூன்று முன்னணித் தலைவர்களின் மரணம், பதினான்காயிரம் பேரின் அழிவு, கரனின் வருகை
முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் எஞ்சிய ராக்ஷசர்கள் ராமனை நோக்கிச் செல்லவும் இயலாதவர்களாகிவிட்டனர். இங்கே தூஷணன் தன் படை கொல்லப்படுவதைக் கண்டு எதிர்வினை புரிகிறான். நீண்ட கைகளுடைய அவன், பயங்கர வேகமுடைய, அணுகுதற்கரிய, போரில் பின்வாங்காத ஐயாயிரம் ராக்ஷசர்களுக்கு ஆணையிட்டான். ‘அனிவர்த்தின:’ (பின்வாங்காதவர்கள்) என்ற அடைமொழி முக்கியமானது — போரிலிருந்து புறங்காட்டாதவர்களே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர், ஏனெனில் சாதாரண வீரர்கள் முன்பே சிதைந்துவிட்டனர். அவர்கள் சூலங்களாலும், பட்டிசங்களாலும், வாள்களாலும், கல் மழையாலும், மரங்களாலும், இடைவிடாத அம்பு மழையாலும் அந்த ராமனை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் பொழிந்தனர். மரங்களும் கற்களும் கொண்ட உயிர்பறிக்கும் அந்தப் பெருமழையைத் தர்மாத்மாவான ராகவன் கூரிய அம்புகளால் எதிர்கொண்டான். ‘தர்மாத்மா’ என்ற சொல்லைக் கவி இங்கேயே பயன்படுத்துகிறார் — அழிக்கும் நேரத்திலும் அவன் தர்மாத்மாவே, ஏனெனில் அவனுடைய போர் ரிஷிகளைக் காப்பதற்காக. அந்த மழையை ஏற்றுக்கொண்டு, கண்மூடி நிற்கும் காளைபோல் அவன் சற்று நேரம் நின்று, பிறகு ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் வதைப்பதற்காகக் கடுங்கோபம் கொண்டான். காளையின் உவமை பொருத்தமானது — மேகம் பொழியும்போது காளை கண்களை மூடிக்கொண்டு அசையாமல் நிற்கும், பிறகு வேகமாகத் தாக்கும். பிறகு கோபத்தால் நிறைந்து தேஜஸால் கொழுந்துவிட்டெரிவதுபோல் இருந்த ராமன், தூஷணனுடன் சேர்த்து முழுப் படையையும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் அம்புகளால் மூடினான். இந்தப் பகுதியில் கவி போரின் புதிய கட்டத்தைத் தொடங்குகிறார். முன்பு சாதாரண ராக்ஷசர்கள் போரிட்டனர்; இப்போது படைத்தலைவனாலேயே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிறப்பு வீரர்கள் அனுப்பப்படுகிறார்கள். அவர்களுடைய ஆயுதங்களும் வேறுபட்டவை — அம்புகள் மட்டுமல்ல, கற்களும் மரங்களும்; இது அவர்களுடைய அசுர வலிமையைக் குறிப்பிடுகிறது. ராமனின் எதிர்வினையோ அமைதியானதே — அவன் முதலில் மழையைப் பொறுக்கிறான், பிறகு கோபம் கொள்கிறான், அதன்பின் தாக்குகிறான். இந்த மூவகை நகர்வே அவனுடைய உறுதியின் அடையாளம்.
பிறகு பகைவரைக் கெடுக்கும் படைத்தலைவனான தூஷணன் கோபமுற்று, இடி போன்ற அம்புகளால் ராகவனைத் தடுத்தான். ‘சத்ருதூஷண:’ (பகைவரைக் கெடுப்பவன்) என்பதே அவன் பெயரின் விளக்கம் — பகைவரைக் கெடுப்பவனே தூஷணன். கடுங்கோபமுற்ற ராமனோ க்ஷுரம் என்ற அம்பால் அவனுடைய பெரிய வில்லை அறுத்தான்; நான்கு அம்புகளால் நான்கு குதிரைகளையும் கொன்றான்; கூரிய அம்புகளால் குதிரைகளைக் கொன்று, அர்த்தசந்திர அம்பால் தேரோட்டியின் தலையைக் கொய்தான்; மூன்று அம்புகளால் அவன் மார்பில் துளைத்தான். இவ்வாறு அவன் வில் அறுபட்டவனாக, தேரற்றவனாக, குதிரைகள் கொல்லப்பட்டவனாக, தேரோட்டி கொல்லப்பட்டவனாக ஆனான் — தேர் வீரனின் நான்கு உறுப்புகளும் ஒரே நேரத்தில் அழிந்தன. அப்போது அவன் மலைச்சிகரம் போன்ற, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் இரும்புத் தடியை ஏந்தினான்; அது பொற்பட்டைகளால் சுற்றப்பட்டது, தேவர் படையையும் நசுக்கவல்லது, இரும்பாலான கூரிய முளைகள் பதிக்கப்பட்டது, பகைவரின் கொழுப்பால் நனைக்கப்பட்டது, வஜ்ரத்துக்கும் இடிக்கும் நிகரான தாக்குதலுடையது, பகைவரின் கோபுர வாயில்களையும் பிளக்கவல்லது. ஆயுதத்தின் இத்தனை விரிவான வர்ணனையைக் கவி நோக்கத்துடனேயே செய்கிறார் — ஆயுதம் எவ்வளவு பயங்கரமோ அவ்வளவு அதிகம் அதன் பயனின்மை. பெரும்பாம்பு போன்ற அந்த இரும்புத் தடியை ஏந்திக்கொண்டு, கொடுஞ்செயல் புரியும் இரவுலாவியான தூஷணன் ராமன்மேல் பாய்ந்தான். பாய்ந்து வரும் அவனுடைய, அணிகலன்கள் பூண்ட இரண்டு கைகளையும் ராகவன் இரண்டு அம்புகளால் அறுத்தான். கை நழுவிய அந்தப் பெருத்த இரும்புத் தடி, கைகள் அறுபட்டவனுக்கு முன்னால், இந்திரக் கொடிபோல் போர்முனையில் விழுந்தது. சிதறிய கைகளுடன் தூஷணனும் தரையில் விழுந்தான் — உடைந்த தந்தங்களுடன் விழும் பெருமிதமுடைய பெரிய யானைபோல. இந்தச் சர்க்கத்தில் தூஷணனின் வதமே மிக விரிவாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது, ஏனெனில் அவன் கரனுக்கு அடுத்த இரண்டாவது முதன்மை வீரன். கவி முதலில் அவனுடைய தேரின் அழிவைக் காட்டுகிறார், பிறகு அவனுடைய கடைசி ஆயுதமான இரும்புத் தடியை விவரிக்கிறார், இறுதியில் அவனுடைய கைகள் அறுபடுவதை. இரும்புத் தடியின் வர்ணனையில் நான்கு அடைமொழிகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன — பொற்பட்டைகளால் சுற்றப்பட்டது, இரும்பு முளைகள் பதிக்கப்பட்டது, வஜ்ரம் போன்ற தாக்குதலுடையது, கோபுர வாயில்களைப் பிளக்கவல்லது. இவை அனைத்தாலும் கேட்பவரின் மனத்தில் பேரச்சம் உண்டாக்கப்படுகிறது; பிறகு அந்த அச்சம் ஒரே சுலோகத்தால் நீக்கப்படுகிறது — அதில் இரண்டு அம்புகளால் இரண்டு கைகளும் அறுக்கப்படுகின்றன. பெரிய யானையின் உவமையில் ‘மனஸ்வீ’ (பெருமிதமுடைய) என்ற சொல் கருணைச் சுவையைத் தொடுகிறது — தந்தமற்ற யானை வலிமையற்றதே, அதுபோல் கைகளற்ற வீரனும். ‘முன்னால் விழும் இந்திரக் கொடி’ என்ற உவமையும் பொருத்தமானது — இந்திரக் கொடி பெருவிழாவின் முடிவில் தரையில் வீழ்த்தப்படுகிறது; அதுபோல் ராக்ஷசனின் செருக்கின் அடையாளமான அந்த இரும்புத் தடி ஆயுதம் அவனுக்கு முன்னாலேயே விழுந்தது.
போரில் கொல்லப்பட்டுத் தரையில் விழுந்த தூஷணனைக் கண்டு உயிர்கள் அனைத்தும் ‘நன்று, நன்று’ என்று சொல்லிக் காகுத்தனைப் போற்றின. உயிர்களின் அந்தப் புகழ்ச்சி ராமனின் செயல் தர்மத்துக்கு உட்பட்டது என்பதை அறிவிக்கிறது; இந்த வாக்கியம் சர்க்கத்தின் நடுவில் இருந்தாலும், முழுப் போரின் அறநெறித் தீர்ப்பையும் சுமக்கிறது. இதற்கிடையில் மரணப் பாசத்தால் கட்டுண்ட மூன்று முன்னணித் தலைவர்கள் கோபத்துடன் ஒன்றுசேர்ந்து ராமனை நோக்கிப் பாய்ந்தனர் — மகாகபாலன், ஸ்தூலாக்ஷன், பெருவலிமை உடைய பிரமாதி. மகாகபாலன் பெரிய சூலத்தை உயர்த்தியும், ஸ்தூலாக்ஷன் பட்டிசத்தைப் பற்றியும், பிரமாதி கோடரியை எடுத்துக்கொண்டும் வந்தனர். பாய்ந்து வரும் அவர்களைக் கண்டவுடனேயே ராகவன், வந்த விருந்தினர்களை இல்லறத்தான் வரவேற்பதுபோல், கூர்முனையுடைய தீட்டப்பட்ட அம்புகளால் அவர்களை எதிர்கொண்டான். விருந்தோம்பலின் இந்த உவமை வால்மீகியின் தனித்த குறிப்புநடை — எவன் எதைக் கொண்டுவருகிறானோ, அவனுக்கு அதனாலேயே உபசாரம். ரகுநந்தனன் மகாகபாலனின் தலையை அறுத்தான்; எண்ணற்ற அம்புத் தொகுதிகளால் பிரமாதியைக் கடைந்து நசுக்கினான்; ஸ்தூலாக்ஷனின் பெரிய கண்களை அம்புகளால் நிரப்பினான். அவன் கொல்லப்பட்டு, கிளைகள் நிறைந்த பெரிய மரம்போல் தரையில் விழுந்தான். பிறகு கோபமுற்ற ராமன் ஒரு கணத்திலேயே தூஷணனைப் பின்தொடர்ந்த ஐயாயிரம் பேரையும் ஐயாயிரம் அம்புகளாலேயே கொன்று யமனுலகுக்கு அனுப்பினான். இங்கே மூன்று ராக்ஷசர்களின் பெயர்களும் அவர்களுடைய ஆயுதங்களோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளன — மகாகபாலன் சூலத்தோடு, ஸ்தூலாக்ஷன் பட்டிசத்தோடு, பிரமாதி கோடரியோடு. ராமனும் ஒவ்வொருவரையும் அவரவர் பெயருக்கு ஏற்றபடியே வதைக்கிறான் — ‘பெருங்கண்ணன்’ ஸ்தூலாக்ஷனின் பெரிய கண்களே அம்புகளால் நிரப்பப்படுகின்றன, ‘கடைபவன்’ பிரமாதி கடையப்படுகிறான், ‘பெருமண்டையன்’ மகாகபாலனின் மண்டையே அறுக்கப்படுகிறது. இத்தகைய சொல்விளையாட்டு வால்மீகியின் போர் வர்ணனைகளில் ஆங்காங்கே காணப்படுகிறது; அது கதையை நினைவில் நிற்கச் செய்கிறது. ‘ம்ருத்யுபாசாவபாசிதா:’ (மரணப் பாசத்தால் கட்டுண்டவர்கள்) என்ற சொல்லால் கவி முன்பே அவர்களுடைய முடிவைக் குறிப்பிடுகிறார்; போரின் விளைவை அவர்கள் வரும் கணத்திலேயே வாசகர் அறிகிறார். இறுதியில் ஐயாயிரம் பேரின் வதம் ஒரே சுலோகத்தால் சொல்லப்படுகிறது, ஏனெனில் அவர்களுக்குத் தனி அடையாளம் இல்லை; பெயருடைய மூவரின் வதமோ விரிவாக விவரிக்கப்படுகிறது. இந்த ஏற்றத்தாழ்வு கவியால் அறிந்தே செய்யப்பட்டது.
தூஷணனும் அவனைப் பின்தொடர்ந்தவர்களும் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு, கோபமுற்ற கரன் பெருவலிமை உடைய படைத்தலைவர்களுக்கு ஆணையிட்டான்: ‘இந்தத் தூஷணன் தன் பின்தொடர்பவர்களுடன் போரில் கொல்லப்பட்டான்; ஆகவே நீங்கள் பெரும்படையுடன் சென்று, இந்த இழிந்த மனிதனான ராமனுடன் போரிட்டு, பலவகை வடிவுடைய ஆயுதங்களால் இவனைக் கொல்லுங்கள், ராக்ஷசர்களே, அனைவரும்.’ ‘குமானுஷ:’ (இழிந்த மனிதன்) என்பது கரனின் அலட்சியத்தைக் குறிக்கும் சொல்; ஆனால் அவனுடைய படையே அந்த இழிவாகக் கருதப்பட்ட மனிதனால் முற்றிலும் அழிக்கப்படுகிறது என்பது நகைமுரண். இவ்வாறு சொல்லி, கோபமுற்ற கரன் தானும் ராமனையே நோக்கிப் பாய்ந்தான். அவனுடன் சியேனகாமி, பிருதுக்ரீவன், யஜ்ஞசத்ரு, விஹங்கமன், துர்ஜயன், கரவீராக்ஷன், பருஷன், காலகார்முகன், ஹேமமாலி, மகாமாலி, சர்ப்பாஸ்யன், ருதிராசனன் — பெருவீரம் உடைய இந்தப் பன்னிரண்டு படைத்தலைவர்களும் தங்கள் வீரர்களுடன் சிறந்த அம்புகளை எய்தபடி ராமனையே நோக்கிப் பாய்ந்தனர். பெயர்களின் இந்தப் பட்டியல் கேட்பவரின் மனத்தில் படையின் பரப்பை நிலைநிறுத்துகிறது; ஒவ்வொரு பெயரும் அதைத் தாங்குபவனின் இயல்பைக் குறிப்பிடுகிறது — ஒருவன் பருந்துபோல் வேகமுடையவன், ஒருவன் இரத்தம் உண்பவன், ஒருவன் பாம்பு முகமுடையவன். கரனின் ஆணையில் மூன்று பகுதிகள் உள்ளன — தூஷணனின் வதத்தைச் சொல்லுதல், தன் படையைத் தூண்டுதல், ராமனை அலட்சியம் செய்தல். இந்த அலட்சியமே அவன் பாத்திரத்தின் அடிப்படைக் குறை; படை அழிவதைக் கண்டும் அவன் எதிர்த்தரப்பின் வலிமையை ஒப்புக்கொள்ள விரும்பவில்லை. பன்னிரண்டு படைத்தலைவர்களின் பெயர்கள் முன்பே இருபத்து மூன்றாம் சர்க்கத்திலும் படிக்கப்பட்டன; அங்கே அவர்கள் கரனின் படைக் கணக்கில் சொல்லப்பட்டனர், இங்கோ போருக்கு அனுப்பப்படுகிறார்கள். இவர்கள் அனைவரும் ‘தங்கள் வீரர்களுடன்’ என்று சொல்லப்படுவதால், பன்னிரண்டு பேர் மட்டுமல்ல, பன்னிரண்டு தனித்தனிப் படைப்பிரிவுகளே வந்தன என்று அறிய வேண்டும். ‘யுத்த்வா’ (போரிட்டு) என்ற அச்சு வடிவம் ‘யுத்’ என்ற தாதுவின் க்த்வா ஈற்று வினையெச்சம்; ‘ஹனத்வம்’ (கொல்லுங்கள்) என்பது ஏவல் வினையின் (லோட்) முன்னிலைப் பன்மை; இரண்டு சொற்களுமே கரனின் ஆணையின் கடுமையைச் சுமக்கின்றன.
பிறகு தேஜஸ் மிக்க ராமன், நெருப்புக்கு நிகரான, பொன்னாலும் வைரத்தாலும் அணிசெய்யப்பட்ட அம்புகளால் அவனுடைய படையின் எஞ்சியோரைக் கொன்றான். பொன் இறகுடைய அந்த அம்புகள் புகையுடன் கூடிய நெருப்புகள்போல் இருந்தன; வஜ்ரங்கள் பெரிய மரங்களை வீழ்த்துவதுபோல் அவை அந்த ராக்ஷசர்களைக் கொன்றன. ராமன் கர்ணி என்ற நூறு அம்புகளால் நூறு ராக்ஷசர்களையும், ஆயிரம் அம்புகளால் ஆயிரம் பேரையும் போர்முனையில் கொன்றான். எண்ணிக்கையின் இந்தச் சமநிலையைக் கவி அறிந்தே காட்டுகிறார் — ஒரு அம்புக்கு ஒரு ராக்ஷசன், கூடவும் இல்லை, குறையவும் இல்லை; அத்தனை தவறாதது அவனுடைய குறி. அந்த அம்புகளால் கவசங்களும் அணிகலன்களும் பிளக்கப்பட்டு, விற்கள் அறுபட்டுச் சிதைந்து, இரத்தம் பூசப்பட்ட அந்த இரவுலாவிகள் தரையில் விழுந்தனர். அவிழ்ந்த கூந்தலுடனும் இரத்தத்தில் நனைந்தும் விழுந்து கிடந்த அவர்களால், பூமி முழுவதும் தர்ப்பை பரப்பப்பட்ட பெரிய வேள்விமேடைபோல் பரந்து கிடந்தது. வேள்விமேடையின் இந்த உவமை குறிப்பாக நினைவில் கொள்ளத்தக்கது — ரிஷிகளின் வேள்விகளை அழிக்க வந்த கரனின் படையே இப்போது வேள்விமேடைபோல் கிடக்கிறது; இவ்வாறு கவி செயலின் விளைவை அடையாளத்தாலேயே காட்டுகிறார். அந்தக் கணத்தில் கொல்லப்பட்ட ராக்ஷசர்களுடைய அந்தக் கொடிய வனம் சதையும் இரத்தமும் கலந்த சேறுடையதாய் நரகம்போல் ஆயிற்று. பயங்கரச் செயல் புரியும் ராக்ஷசர்கள் பதினான்காயிரம் பேர், ஒரே ராமனால், அதுவும் கால்நடையாக நின்ற ஒரு மனிதனால் கொல்லப்பட்டனர். அந்த முழுப் படையிலும் எஞ்சியவர்கள் பெருந்தேர் வீரனான கரனும் ராக்ஷசனான திரிசிரஸும் மட்டுமே — பகைவரை அழிக்கும் ராமன் அவர்கள் இருவருக்கும் முன்னால் நின்றான். பெருவீரம் உடைய, கொடிய, தாங்குவதற்கரிய மற்ற ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் லக்ஷ்மணனின் தமையனாலேயே போர்முனையில் கொல்லப்பட்டனர். இறுதியில் அந்தப் பயங்கரப் படை பெரும்போரில் வலிமைமிக்க ராமனால் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, கரன் தன் பெரிய தேரில், வஜ்ரத்தை உயர்த்திய இந்திரனைப்போல் அந்த ராமனை நெருங்கினான். சர்க்கத்தின் இறுதிப் பகுதி மூன்று காரியங்களை நிறைவேற்றுகிறது — எஞ்சிய படையின் அழிவு, எண்ணிக்கையைக் குறிப்பிடுதல், அடுத்து வரும் தனிப்போருக்கான அறிவிப்பு. ‘ஒரே ராமனால், மனிதனால், கால்நடையாக நின்றவனால்’ என்ற அரை சுலோகம் முழுப் பகுதியின் சாரம் — ஒருவன், மனிதன், காலாள் என்ற மூன்று சொற்களால் கவி ஏற்றத்தாழ்வை மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டுகிறார்; அவனுக்கு எதிரே தேர் வீரர்களும் யானை வீரர்களும் குதிரை வீரர்களுமாகப் பதினான்காயிரம் பேர் இருந்தனர். ஆயினும் வெற்றி தர்மத்தின் பக்கமே ஆயிற்று. இறுதி சுலோகம் நீண்ட விருத்தத்தில் இயற்றப்பட்டுள்ளது; அதனால் வேகம் தணிந்து கம்பீரமாகிறது — நாடகத்தின் ஓர் அங்கம் முடிந்து மற்றொன்று தொடங்குவதுபோல. ‘விஸ்தீர்ணா வசுதா க்ருத்ஸ்னா’ (பூமி முழுவதும் பரந்து கிடந்தது) என்பது வல்கேட் பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘ஆஸ்தீர்ணா’ (பரப்பப்பட்டது). பொருள் இரண்டிலும் ஒன்றே — நிலம் முழுவதும் மூடப்பட்டது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे षड्विंशः सर्गः॥ २६॥