॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 118

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

அனசூயையின் அன்புப் பரிசும் சீதை சுயம்வரக் கதையைச் சொல்லுதலும்

சீதை தன் கற்புநெறி நிஷ்டையைத் தெரிவித்தல், அனசூயையின் தெய்வீக அன்புப் பரிசு, ஜனகனின் வயலில் சீதை தோன்றுதல், வில் முறிதல், திருமணம்

முந்தைய சர்க்கத்தில் அனசூயை சீதைக்கு நீண்ட உபதேசம் செய்தாள். இந்தச் சர்க்கத்தில் சீதை அந்த உபதேசத்தைப் போற்றித் தன் நிஷ்டையைத் தெரிவிக்கிறாள்; பிறகு அனசூயையின் அன்புப் பரிசும் சீதையின் சுயம்வரக் கதையும் தொடர்கின்றன. இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட வைதேகி — தானும் பொறாமையற்றவளாக — அனசூயை சொன்ன சொல்லைப் போற்றி மெல்லப் பேசத் தொடங்கினாள். ‘மந்தம்’ (மெல்ல) என்ற சொல்லால் கவிஞர் அவளுடைய பணிவைக் காட்டுகிறார்; பெரியோரின் முன் உரக்கப் பேசலாகாது என்பது நன்னடத்தை. இங்கே கவிஞர் ஒரு சிலேடையையும் அமைக்கிறார் — ‘அனசூயா’ (பொறாமையற்றவள்) என்பது இருவருக்கும் அடைமொழியாகிறது; ஒருத்திக்குப் பெயரால், மற்றவளுக்கு இயல்பால். ‘மதிப்புக்குரியவளே, நீங்கள் எனக்குச் சொல்வது வியப்பன்று; பெண்ணுக்குக் கணவனே குரு என்பது எனக்கும் முன்பே தெரியும்’ என்று அவள் சொன்னாள். பிறகு அவள் தன் கொள்கையைச் சொல்கிறாள்: ‘இந்தக் கணவன் இழிந்தவனாகவும் வாழ்வாதாரமற்றவனாகவும் இருந்தாலும், நான் இங்கே இருமனமின்றியே நடக்க வேண்டும்.’ ‘அத்வைதம்’ (இருமனமின்மை) என்ற சொல்லில் சர்க்கத்தின் வேர் உள்ளது — இருமனம் என்பது மனத்தின் பிளவு; அது இல்லாமையே நிஷ்டை. ‘பண்புகளால் போற்றத் தக்கவனும், இரக்கமுடையவனும், புலன்களை வென்றவனும், நிலையான அன்புடையவனும், தர்மாத்மாவும், தாயைப் போலவும் தந்தையைப் போலவும் அன்புக்குரியவனுமானவனிடம் சொல்லவும் வேண்டுமா?’ என்று உய்த்துணர்தல் முறையில் அவள் கணவனின் பண்புகளை எண்ணுகிறாள் — மிகக் குறைந்தவனிடமும் நிஷ்டை செய்ய வேண்டுமானால் இத்தகையவனிடம் சொல்லவும் வேண்டுமா என்பது கருத்து.

பிறகு சீதை ராமனின் இயல்பை எடுத்துக்காட்டால் தெளிவுபடுத்துகிறாள்: ‘பெருவலிமை கொண்ட ராமன் கௌசல்யையிடம் எப்படி நடந்துகொள்கிறானோ, அப்படியே மற்ற அரசியரிடமும் நடந்துகொள்கிறான்’; தாய்மாருக்குள் வேறுபாடு அவனிடம் இல்லை — இதைக் கைகேயியைப் பொறுத்தவரை சிறப்பாக நினைவில் கொள்ள வேண்டும். மேலும் அரசரிடம் அன்புகொண்ட, தர்மம் அறிந்த அந்த வீரன், அரசர் ஒருமுறையே பார்த்த பெண்களிடமும் செருக்கைக் கைவிட்டுத் தாயிடம் நடப்பதுபோலவே நடந்துகொள்கிறான் — அங்கே அரசகுமாரனின் செருக்கு இல்லை, தந்தையோடுள்ள உறவால் வரும் மதிப்பே. பிறகு அவள் இரண்டு உபதேசங்களை நினைவுகூர்கிறாள். முதலாவது மாமியார் கௌசல்யையுடையது; அச்சமூட்டும், ஆளரவமற்ற காட்டுக்கு வந்தபோது அவளுக்குச் சொல்லப்பட்ட அந்த உபதேசம் அவள் இதயத்தில் பதிந்து உறுதியாக நிற்கிறது. இரண்டாவது தாயுடையது; முன்பு கைப்பிடிக்கும் சடங்கின்போது நெருப்பின் முன்னிலையில் தாய் அவளுக்குச் சொன்ன அந்தச் சொல்லும் அவளால் நினைவில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. ‘என் உறவினர்கள் சொன்னவை எதையும் நான் மறக்கவில்லை’ என்று அவள் சொல்கிறாள் — தன்னவர்கள் சொன்ன அனைத்தையும் அவள் மறக்கவில்லை. இறுதியில் கொள்கை வாக்கியம்: ‘தர்மம் கடைப்பிடிப்பவளே, பெண்ணுக்குக் கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதைத் தவிர வேறு தவம் விதிக்கப்படவில்லை’; இதனால் அவள் இல்லற தர்மத்தையே தவமாக நிறுவுகிறாள். ‘மானம் உத்ஸ்ருஜ்ய’ (செருக்கைக் கைவிட்டு) என்ற இரண்டு சொற்கள் சிறப்பாகச் சிந்திக்கத் தக்கவை — செருக்கைக் கைவிடுவதே அங்கே தர்மம் அறிந்ததன் அடையாளம், ஏனெனில் செருக்கைக் கைவிடாதவன் சமநோக்கை அடைவதில்லை.

தன் கொள்கையை அவள் மூன்று எடுத்துக்காட்டுகளால் உறுதிப்படுத்துகிறாள். முதலாவது சாவித்திரி — கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்து சுவர்க்கத்தில் போற்றப்படுபவள். ‘அதே நடத்தை உடைய நீங்களும் கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்ததால் விண்ணுலகை அடைந்தீர்கள்’ என்று சீதை அனசூயையையே விளிக்கிறாள்; இதனால் உபதேசித்தவளே எடுத்துக்காட்டாகிறாள், உபதேசம் நடத்தையால் நிரூபிக்கப்படுகிறது. இரண்டாவது ரோகிணி — எல்லாப் பெண்களிலும் சிறந்தவள், வானில் தேவதை; அவள் சந்திரனின்றி ஒரு கணமும் காணப்படுவதில்லை. வானிலும் என்றும் உடனிருப்பதே அழகு என்பது உவமையின் கருத்து. மூன்றாவது பொதுவான குறிப்பு — கணவனிடம் உறுதியான விரதம் கொண்ட இத்தகைய சிறந்த பெண்கள் தம் புண்ணியச் செயலால் தேவலோகத்தில் போற்றப்படுகிறார்கள். ‘ஸ்வேன கர்மணா’ (தம் செயலால்) என்ற சொல் முக்கியமானது — பயன் கணவனின் அருளால் அன்று, தம் சொந்தப் புண்ணியத்தாலேயே. இந்த மூன்றாலும் சீதை காட்டுகிறாள் — கற்புநெறி அடிமைத்தனம் அன்று, சுதந்திரமான செயல்; அதன் பயன் சுவர்க்கம். இவ்வாறு சீதையின் மறுமொழி நிறைவடைகிறது; அனசூயையின் மகிழ்ச்சிக்கான களமும் அமைகிறது.

சீதை சொன்ன சொல்லைக் கேட்டு அனசூயை மிகவும் மகிழ்ந்தாள். அவள் மைதிலியின் தலையை முகர்ந்து, அவளை மகிழ்வித்தபடி சொன்னாள்: ‘பலவகை நியமங்களால் பெற்ற பெருந்தவம் என்னிடம் உள்ளது; தூய விரதம் கொண்ட சீதையே, அந்த வலிமையைச் சார்ந்து உன்னை வரம் கேட்கத் தூண்டுகிறேன்.’ ‘சந்தயே’ என்ற சொல்லின் பொருள் — ‘வரம் பெறும்படி உன்னைத் தூண்டுகிறேன்’ என்பது. ‘மைதிலியே, உன் சொல் பொருத்தமானது, முறையானது; நான் மகிழ்ந்தேன்; உனக்குத் தகுந்த எந்த இனியதை நான் செய்யட்டும்?’ என்று அவள் கேட்கிறாள். அவளுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, வியந்தும் ஆனால் சிறிதளவே வியந்தும், சீதை தவ வலிமை கொண்ட அவளிடம் ‘ஆகிவிட்டது’ என்று மட்டுமே சொன்னாள் — ‘உங்கள் சொல்லாலேயே எல்லாம் ஆகிவிட்டது; வேறு எதையும் நான் வேண்டவில்லை’ என்ற பேராசையற்ற மறுமொழி. ‘மந்தவிஸ்மயா’ (சிறிதளவே வியந்தவள்) என்ற சொல்லால் கவிஞர் சுட்டுவது — வியப்பு இருந்தது, ஆனால் அது சிறிதே, ஆசையைத் தூண்டுவதாக இல்லை. இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தர்மம் அறிந்த அனசூயை அவளிடம் மேலும் மகிழ்ந்தாள்; வரத்தை விரும்பாதவனுக்கே கொடுக்கும் விருப்பம் பெருகுகிறது என்பது உலக இயல்பு. ‘அடடா சீதையே, உன் மகிழ்ச்சியைப் பயனுள்ளதாக்குகிறேன்’ என்று அவள் சொன்னாள். ‘தத்ஸம்ச்ரித்ய பலம்’ (அந்த வலிமையைச் சார்ந்து) என்ற சொல்லில் தவம் வலிமையாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது — தவம் துன்பத்தைத் தாங்குதல் மட்டுமன்று, கொடுக்கும் ஆற்றலும் ஆகும்.

அனசூயை தெய்வீக அன்புப் பரிசை அளிக்கிறாள் — இந்தத் தெய்வீகச் சிறந்த மாலை, ஆடை, அணிகலன்கள், உடற்பூச்சு, விலையுயர்ந்த நறுமணக் களிம்பு. ‘சீதையே, நான் அளிக்கும் இது உன் உறுப்புகளை அழகுபடுத்தட்டும்; இது உனக்குப் பொருத்தமாகவும், மாசுபடாததாகவும் என்றும் இருக்கும்’ என்று அவள் சொல்கிறாள் — தவ வலிமையால் அளிக்கப்பட்ட ஆடை வாடுவதில்லை, கசங்குவதில்லை; காட்டில் வாழும் சீதைக்கு இதுவே பெரும் அருள், ஏனெனில் காட்டில் ஆடை மாசுபடுவது எப்போதும் நிகழ்வதே. ‘ஜனகனின் மகளே, தெய்வீக உடற்பூச்சு பூசிய உறுப்புகளுடன், திருமகள் அழிவற்ற விஷ்ணுவை அழகுபடுத்துவதுபோல நீ கணவனை அழகுபடுத்துவாய்’ என்ற உவமை — மனைவி தன்னை மட்டுமன்று, கணவனையும் அழகுபடுத்துகிறாள்; அலங்காரமும் பணிவிடையின் அங்கமே. அந்த மைதிலி ஆடையையும், உடற்பூச்சையும், அணிகலன்களையும், மாலைகளையும் ஒப்பற்ற அன்புப் பரிசாக ஏற்றுக்கொண்டாள். அதை ஏற்றுக்கொண்ட புகழ்மிக்க, மன உறுதி கொண்ட சீதை கைகூப்பியபடி தவச்செல்வியான அவளுக்குப் பணிவிடை செய்தாள் — பரிசைப் பெற்ற பின்னும் பணிவிடை கைவிடப்படவில்லை, மாறாகப் பெருகியது; இது நன்னடத்தையின் அடையாளம். ‘ப்ரீதிதானம்’ (அன்புப் பரிசு) என்ற சொல் நான்கு இடங்களிலும் மீண்டும் வருகிறது; அதனால் கவிஞர் சுட்டுவது — பரிசின் மதிப்பு பொருள்களில் இல்லை, அன்பிலேயே. தெய்வீகப் பொருள்கள் காட்டில் பயனற்றவை போலத் தோன்றலாம்; ஆனால் தவத்தால் அளிக்கப்பட்ட அவை காட்டிலேயே மிகவும் பயனுள்ளவையாகின்றன, ஏனெனில் அவை கசங்குவதுமில்லை, வாடுவதுமில்லை.

அவ்வாறு பணிவிடை செய்துகொண்டிருந்த சீதையைக் கண்டு, உறுதியான விரதம் கொண்ட அனசூயை இனிய ஒரு கதையைக் கேட்கப் பேசத் தொடங்கினாள்: ‘சீதையே, புகழ்மிக்க இந்த ராகவன் சுயம்வரத்தில் உன்னை அடைந்தான் என்ற கதை என் காதுக்கு எட்டியது.’ ‘ச்ருதிம் உபாகதா’ (காதுக்கு எட்டியது) என்ற சொல்லால் கவிஞர் சுட்டுவது — கதையை அவள் செவிவழியாகவே அறிந்தாள், நேரடியாக அன்று; ஆகவே மூலத்திலிருந்தே கேட்கும் விருப்பம். ‘மைதிலியே, அந்தக் கதையை விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்; நடந்தபடியே, முழுமையாக அதை நீ எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.’ ‘யதாபூதம்’ (நடந்தபடியே), ‘கார்த்ஸ்ன்யேன’ (முழுமையாக) என்ற இரண்டு சொற்களும் வேண்டுகோளின் இயல்பைக் காட்டுகின்றன — சுருக்கமும் வேண்டாம், அலங்காரமும் வேண்டாம்; உண்மையான, முழுமையான நிகழ்வே வேண்டும். இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சீதை தர்மம் கடைப்பிடிக்கும் அந்தத் தவசியிடம் ‘கேளுங்கள்’ என்று சொல்லி அந்தக் கதையைச் சொன்னாள். இதிலிருந்து சர்க்கத்தின் இரண்டாம் பகுதி தொடங்குகிறது — இங்கிருந்து சர்க்கத்தின் முடிவு வரை அனைத்தும் சீதையின் சொற்களே. பால காண்டத்தில் கவிஞர் சொன்ன கதை இங்கே சீதையின் சொந்த வாயால் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது — இது ராமாயணத்தில் அரிது.

சீதை கதையைத் தொடங்குகிறாள்: ‘மிதிலையின் தலைவரான ஜனகர் என்ற வீரர், தர்மம் அறிந்தவர், க்ஷத்திரியக் கடமையில் ஈடுபட்டவர், பூமியை நீதியோடு ஆள்கிறார். கலப்பையைக் கையில் ஏந்தி வயல்வெளியை அவர் உழுதபோது, நான் பூமியைப் பிளந்துகொண்டு எழுந்தேன் என்று சொல்கிறார்கள்; அரசரின் மகள் என்று புகழ்பெற்றேன். கைப்பிடியாக விதை தூவுவதில் ஈடுபட்டிருந்த அந்த அரசர், உடல் முழுவதும் புழுதி படிந்த என்னைக் கண்டு வியப்படைந்தார். மக்கட்பேறற்ற அவர் அன்பால் தாமே என்னை மடியில் ஏற்றி, “இவள் என் மகள்” என்று சொல்லி என்மேல் அன்பைப் பொழிந்தார். அப்போது வானில் ஒப்பற்ற, மனிதருடையதல்லாத ஒரு குரல் சொன்னது: “அரசனே, அப்படியே ஆகட்டும்; தர்மப்படி இவள் உன் மகள்.” பிறகு மகிழ்ந்த, தர்மாத்மாவான என் தந்தை, மிதிலையின் தலைவர், என்னைப் பெற்றதால் பெரும் செல்வத்தை அடைந்தார். புண்ணியச் செயல்கள் செய்த மூத்த அரசியிடம் நான் அன்போடு ஒப்படைக்கப்பட்டேன்; அன்பு நிறைந்த அவளால் தாயன்போடு வளர்க்கப்பட்டேன்.’ இங்கே கவிஞர் பிறப்பு வரலாற்றைச் சீதையின் வாயாலேயே தெரிவிக்கிறார்; அதனால் அமைதியான தன்னறிவிப்புக் குரல் காக்கப்படுகிறது — அவள் பெருமையை வருணிக்கவில்லை, நடந்ததை மட்டுமே சொல்கிறாள். ‘கில’ (என்று சொல்கிறார்கள்) என்ற இடைச்சொல்லாலும் அவளுடைய பணிவு சுட்டப்படுகிறது. ‘க்ஷத்ரகர்மண்யபிரத:’ (க்ஷத்திரியக் கடமையில் ஈடுபட்டவர்), ‘ந்யாயத: சாஸ்தி’ (நீதியோடு ஆள்கிறார்) என்ற இரண்டு அடைமொழிகளால் ஜனகரின் இருமை காட்டப்படுகிறது — அவர் ஞானி மட்டுமல்லர், மக்களைக் காப்பதில் வல்ல அரசரும் ஆவார். ‘லாங்கலஹஸ்தஸ்ய’ (கலப்பையைக் கையில் ஏந்தியவர்) என்ற சொல்லால் அரசர் தாமே உழுதது சுட்டப்படுகிறது; வேள்விக் களத்தைச் சீர்செய்வதற்காக அது விதிக்கப்பட்டது; அங்கேயே அவள் எழுந்தாள்; ஆகவே ‘சீதா’ என்ற பெயரும் கலப்பைக் கோட்டைக் குறிப்பதே. வானக் குரலோ, அவள் தத்தெடுக்கப்பட்ட மகள் என்பதற்கான தெய்வச் சான்று — தந்தை அன்பால் சொன்னது தர்மத்தாலும் நிறுவப்பட்டது என்று இரண்டும் ஒத்துப்போகின்றன.

‘கணவனோடு சேரும் பருவத்தை நான் அடைந்ததைக் கண்டு என் தந்தை, செல்வத்தை இழந்த ஏழையைப் போல, வாடிக் கவலையுற்றார். உலகில் பெண்ணைப் பெற்ற தந்தை, பூமியில் இந்திரனுக்கு நிகரானவனாக இருந்தாலும், தனக்கு நிகரானவர்களாலும் தாழ்ந்தவர்களாலும் அவமதிப்பை அடைகிறான். அருகிலேயே காத்திருக்கும் அந்த அவமதிப்பைத் தன்மேல் கண்ட அரசர், படகில்லாத மனிதன் கடலின் கரையை அடைய இயலாததுபோல, கவலைக் கடலில் மூழ்கிக் கரை சேரவில்லை. நான் கருப்பையில் பிறக்காதவள் என்று அறிந்து, அந்தப் பூமியின் தலைவர் எவ்வளவு சிந்தித்தும் எனக்கு நிகரான, தகுந்த கணவனைக் காணவில்லை. இடைவிடாமல் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்த அவருக்கு இந்த எண்ணம் தோன்றியது — தர்மப்படி மகளுக்குச் சுயம்வரம் நடத்துவேன் என்று.’ இங்கே கவிஞர் பெண்ணைப் பெற்ற தந்தையின் உலகறிந்த வேதனையைப் பொதுவாக வருணிக்கிறார் — அரசனும் அதிலிருந்து விடுபடுவதில்லை; ‘இந்திரனுக்கு நிகரானவனாக இருந்தாலும்’ என்ற சொல்லாலேயே அது வெளிப்படுகிறது. கருப்பையில் பிறக்காதவள் என்பது ஜனகரின் கவலையை மேலும் கூட்டுகிறது, ஏனெனில் அங்கே குல ஒப்புமையைத் தீர்மானிக்க இயலாது; ஆகவே வீரத்தைச் சோதிப்பது ஒன்றே வழியாக எஞ்சுகிறது; அதனால் சுயம்வர எண்ணம் பொருத்தமாகிறது. ‘கவலைக் கடலில் மூழ்கிப் படகில்லாதவன் போலக் கரை சேரவில்லை’ என்ற உவமை சர்க்கத்தின் மிக இனிய உவமை — கவலை கடல், அறிவு படகு; படகில்லாதவன் கடக்க இயலாது. ஜனகருக்குப் படகு இல்லாதது அவள் கருப்பையில் பிறக்காததாலேயே, ஏனெனில் அங்கே குல ஒப்பீடு சாத்தியமில்லை.

‘அப்போது அவருடைய பெரிய வேள்வியில் மகாத்மாவான வருணன் அன்போடு ஒரு சிறந்த வில்லையும், அம்புகள் தீராத இரண்டு அம்பறாத்தூணிகளையும் அளித்தான். அந்த வில் அதன் கனத்தால் மனிதர்களால் எவ்வளவு முயன்றும் அசைக்க முடியாததாக இருந்தது; அரசர்களால் கனவிலும் அதை வளைக்க இயலவில்லை. அந்த வில்லைப் பெற்ற, சத்தியம் பேசும் என் தந்தை அரசர்களின் கூட்டத்தில் அரசர்களை முன்பே அழைத்து அறிவித்தார்: “எந்த மனிதன் இந்த வில்லைத் தூக்கி நாணேற்றுகிறானோ, அவனுக்கு என் மகள் மனைவியாவாள்; இதில் ஐயமில்லை.” மலையைப் போன்ற அந்தச் சிறந்த வில்லின் கனத்தைக் கண்டு அதைத் தூக்க இயலாத அரசர்கள் வணங்கிவிட்டுச் சென்றனர்.’ இந்த வாக்குறுதியே கதையின் மையம் — பெண்ணுக்கு மணமகன் செல்வத்தாலோ குலத்தாலோ அன்று, வீரத்தாலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறான் என்பது க்ஷத்திரிய தர்மம். ‘அபிவாத்ய ஜக்மு:’ (வணங்கிவிட்டுச் சென்றனர்) என்ற சொற்களால் கவிஞர் அரசர்களின் நன்னடத்தையையும் காக்கிறார் — தோற்றும் அவர்கள் வில்லின் பெருமையை ஏற்று வணங்கிவிட்டே சென்றனர், பகைத்துக்கொண்டு அல்ல. இவ்வாறு ஜனகரின் கவலை சோதனை வடிவில் தீர்க்கப்பட்டது; ஆனால் பயன் நீண்ட காலம் கிடைக்கவில்லை. ‘அஸஞ்சால்யம்’ (அசைக்க முடியாதது), ‘நமயிதும் ந சக்தா:’ (வளைக்க இயலவில்லை) என்று வரிசையாக இரண்டு இயலாமைகள் சொல்லப்படுகின்றன — அசைப்பதே இயலாது, வளைப்பதோ வெகு தொலைவு. இதனால் அடுத்து வரும் வில் முறிவின் பெருமை முன்பே நிறுவப்படுகிறது.

‘மிக நீண்ட காலத்துக்குப் பின், பேரொளி கொண்ட இந்த ராகவன் விசுவாமித்திரருடன் வேள்வியைக் காண வந்தான் — சத்தியமான வீரம் கொண்ட ராமன் தம்பி லக்ஷ்மணனுடன். தர்மாத்மாவான விசுவாமித்திரர் என் தந்தையால் நன்கு போற்றப்பட்டு, அங்கே தந்தையிடம் சொன்னார்: “ராம லக்ஷ்மணர்களான இந்த இரண்டு ராகவர்களும் தசரதனின் மகன்கள்; வில்லைக் காண விரும்புகிறார்கள்; அரசகுமாரனான ராமனுக்குத் தெய்வீக வில்லைக் காட்டு.” அந்த அந்தணர் இவ்வாறு சொன்னதும் அவர் அந்த வில்லைக் கொண்டுவந்து, தெய்வீகமான அதை அரசகுமாரனுக்குக் காட்டினார். கண் இமைக்கும் நேரத்திலேயே பெருவலிமையும் வீரமும் கொண்ட அவன் அதை வளைத்து, உடனே நாணேற்றி இழுத்தான். வேகமாக இழுத்தபோது வில் நடுவில் இரண்டாக முறிந்தது; அதன் ஒலி விழுந்த இடியைப் போல அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது.’ இங்கே கவிஞர் செயலின் வேகத்தையே வீரத்துக்குச் சான்றாக்குகிறார் — ‘நிமேஷாந்தரமாத்ரேண’ (கண் இமைக்கும் நேரத்திலேயே), ‘ஜடிதி’ (உடனே) என்ற இரண்டு சொற்களால், மற்றவர்களுக்குக் கனவிலும் இயலாதது ராமனுக்குக் கண் இமைப்பளவு வேலை என்று சுட்டப்படுகிறது. நாற்பத்தாறாம் சுலோகம் மூன்று அரைகள் கொண்ட ஆறடிச் சுலோகம்; விசுவாமித்திரரின் சொல் முழுவதும் ஒரே எண்ணின் கீழ் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ‘ஸுதீர்கஸ்ய து காலஸ்ய’ (மிக நீண்ட காலத்துக்குப் பின்) என்ற தொடக்கத்தால் கவிஞர் இடைப்பட்ட காலத்தின் நீளத்தைச் சுட்டுகிறார் — வாக்குறுதி செய்யப்பட்டது, ஆனால் பயன் நீண்ட காலத்துக்குப் பின்னரே கிடைத்தது; இதுவே கதையின் காத்திருப்பு. ராமன் வந்தது சுயம்வரத்துக்காக அன்று, விசுவாமித்திரருடன் வேள்வியைக் காண்பதற்கே; விதியே அவனை அங்கே அழைத்துச் செல்கிறது என்பது குறிப்புப்பொருள். வில் முறிவுக்கு இடி விழுவதை உவமையாக்குவது ஒலியை மட்டுமன்றி நிகழ்வின் தெய்வீகத் தன்மையையும் சுட்டுகிறது.

‘பிறகு சத்திய வாக்குடைய என் தந்தை சிறந்த நீர்க்கலசத்தை உயர்த்தி, அங்கே என்னை ராமனுக்குத் தாரைவார்த்துக் கொடுக்க முற்பட்டார். ஆனால் அப்போது கொடுக்கப்பட்ட என்னை ராகவன் ஏற்கவில்லை — அயோத்தியின் தலைவரான தன் தந்தையின் விருப்பத்தை அறியாமல். பிறகு முதியவரான அரசர் தசரதரை, என் மாமனாரை, அழைத்து, என் தந்தை தன்னை அறிந்த ராமனுக்கு என்னைக் கொடுத்தார். நல்லவளும் காண்பதற்கு இனியவளுமான என் தங்கை ஊர்மிளையையும் என் தந்தை தாமே லக்ஷ்மணனுக்கு மனைவியாகக் கொடுத்தார். இவ்வாறு அந்தச் சுயம்வரத்தில் நான் ராமனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டேன்; தர்மப்படி வீரர்களில் சிறந்த கணவனிடம் அன்பு கொண்டிருக்கிறேன்.’ இங்கே ராமனின் பணிவு வெளிப்படுகிறது — வென்றும் தந்தையின் அனுமதியின்றி அவன் ஏற்கவில்லை; வெற்றியைவிடத் தர்மமே அவனுக்கு மேலானது. ‘அனுரக்தாஸ்மி தர்மேண’ (தர்மப்படி அன்பு கொண்டிருக்கிறேன்) என்ற இறுதிச் சொல்லால் சீதை கதையின் தொடக்கத்தில் சொன்ன கொள்கையையே மீண்டும் தொடுகிறாள் — அவளுடைய அன்பும் தர்மத்தை வேராகக் கொண்டது, உணர்வை மட்டுமன்று. இவ்வாறு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அனசூயை அந்தக் கதையைக் கேட்டுப் புகழ்ந்து, சீதையை அலங்கரித்து ராமனிடம் அனுப்புகிறாள். ‘உத்யதா தாதும்’ (கொடுக்க முற்பட்டார்), ‘ந ப்ரதிஜக்ராஹ’ (ஏற்கவில்லை) என்ற இரண்டின் முரணில் கவிஞர் நன்னடத்தையின் நுட்பத்தைக் காட்டுகிறார் — கொடுப்பவர் ஆயத்தமாக இருக்கிறார், பெறுபவனோ தந்தையின் அனுமதிக்காகக் காத்திருக்கிறான். ஊர்மிளையின் தாரைவார்ப்பும் அங்கேயே நடந்தது; அதனால் சகோதரர் இருவருக்கும் மனைவியர் இருவர் அமைந்தனர்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे अष्टादशाधिकशततमः सर्गः॥ ११८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க