॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 117

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

அத்திரி ஆசிரமத்தில் அனசூயையின் கற்புநெறி உபதேசம்

சித்திரகூடத்தைக் கைவிடுதல், அத்திரியின் விருந்தோம்பல், அனசூயையின் தவப் பெருமை, சீதைக்குக் கற்புநெறி உபதேசம்

முந்தைய சர்க்கத்தில் சித்திரகூடத்தின் தவசிகள் அரக்கர்களுக்கு அஞ்சி ஆசிரமத்தைக் கைவிட்டு வேறிடம் சென்றனர். இந்தச் சர்க்கத்தில் ராமனும் அந்த இடத்தைக் கைவிடுகிறான்; கதை சித்திரகூடத்திலிருந்து தண்டகாரண்யத்தை நோக்கி நகர்கிறது. ரிஷிகள் சென்ற பின் ராகவன் பல காரணங்களை எண்ணிப் பார்த்து அங்கே வாழ்வதை விரும்பவில்லை. முதல் காரணம் நினைவின் வேதனை — ‘இங்கே நான் பரதனைக் கண்டேன், நகர மக்களோடு தாய்மாரையும் கண்டேன்; அந்த நினைவு என்னை எப்போதும் தொடர்கிறது; நானும் அவர்களை நினைத்து வருந்திக்கொண்டிருக்கிறேன்.’ அன்பை நேரில் கண்ட இடத்திலேயே அதன் பிரிவு மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வருகிறது — இது உள்ளார்ந்த காரணம். இரண்டாவது காரணம் நிலம் மாசுபட்ட புறக்காரணம் — மகாத்மாவான பரதனின் படை முகாமிட்டதாலும், குதிரைகள், யானைகளின் சாணத்தாலும் அந்த இடம் மிகவும் மிதிபட்டுவிட்டது; தவவனத்தின் தூய்மை அழிந்துவிட்டது. ஆகவே ‘வேறிடத்துக்குச் செல்வோம்’ என்று எண்ணி அவன் வைதேகியுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் புறப்பட்டான். கவிஞர் இங்கே துயரத்தையோ அச்சத்தையோ காட்டவில்லை, அமைதியான விவேகத்தையே காட்டுகிறார் — இடத்தைக் கைவிடுவது சினத்தால் அன்று, நினைவையும் தூய்மையையும் காரணமாகக் கொண்டே. ‘ந தத்ராரோசயத் வாஸம்’ (அங்கே வாழ்வதை விரும்பவில்லை) என்பதில் ‘அரோசயத்’ என்ற வினைச்சொல் நெஞ்சைத் தொடுவது — ஆற்றல் இல்லாமை அன்று, விருப்பம் நீங்கியதே.

வழியில் சென்ற பெரும்புகழ் கொண்ட ராமன் அத்திரியின் ஆசிரமத்தை அடைந்து அந்த மகரிஷியை வணங்கினான். பெருமானான அத்திரியும் அவனை மகனைப் போல ஏற்றுக்கொண்டார் — விருந்தினனைப் போற்றியது மட்டுமன்றி மகனாகவே ஏற்றுக்கொண்டார்; இதனால் ஆசிரமம் ராமனுக்கு வீடாகவே ஆனது. அவர் தாமே விருந்தோம்பலுக்கு ஏற்பாடு செய்து அனைத்தையும் நன்கு போற்றிச் செய்தார்; பெரும்பேறு பெற்ற சௌமித்ரியையும் சீதையையும் தேற்றினார் — காட்டுவாசிகள் மூவரின் களைப்பும் அதனால் தணிந்தது. பிறகு அங்கே வந்த, முதியவளும் போற்றப்படுபவளுமான தம் மனைவியை அழைத்து ஆறுதலாகப் பேசினார்; ஏனெனில் அவர் தர்மம் அறிந்தவர், எல்லா உயிர்களின் நலனிலும் ஈடுபட்டவர். அந்த ரிஷிகளில் சிறந்தவர் அவளிடம் சொன்னார்: ‘அனசூயையே, பெரும்பேறு பெற்றவளே, தவசியே, தர்மம் கடைப்பிடிப்பவளே, வைதேகியை ஏற்றுக்கொள்.’ இங்கே கவிஞர் இல்லற தர்மத்தின் நுட்பமான நன்னடத்தையைக் காட்டுகிறார் — ஆண் விருந்தினனைக் கணவன் ஏற்கிறான், பெண் விருந்தினளையோ மனைவியே ஏற்கிறாள். ‘ப்ரதிக்ருஹ்ணீஷ்வ’ (ஏற்றுக்கொள்) என்ற சொல்லால் சீதையின் பாதுகாப்பும் மதிப்பும் இரண்டுமே அனசூயையிடம் ஒப்படைக்கப்படுகின்றன; அதனாலேயே அடுத்து வரும் உபதேசத்துக்கான உரிமையும் அவளுக்கு நிறுவப்படுகிறது. ‘ஸ்வயம்’ (தாமே) என்ற சொல்லால் கவிஞர் சுட்டுவது — மகரிஷி சீடர்களுக்கு ஆணையிடவில்லை, தாமே விருந்தோம்புகிறார்; இதுவே காட்டுவாசிகளின் சிறந்த நன்னடத்தை.

பிறகு அத்திரி ராமனிடம் தவசியும் தர்மம் கடைப்பிடிப்பவளுமான அவளுடைய பெருமையைச் சொன்னார் — ஏனெனில் விருந்தினன் தகுதியை அறிந்த பின்னரே அங்கே நம்பிக்கை வைக்கிறான். முன்பு பத்து ஆண்டுகள் மழையின்றி உலகம் இடைவிடாமல் எரிந்தபோது, எவள் கிழங்குகளையும் கனிகளையும் உண்டாக்கினாளோ, ஜாஹ்னவியை (கங்கையை) ஓடச் செய்தாளோ, அவளே கடுந்தவம் உடையவளும் நியமங்களால் அணிசெய்யப்பட்டவளுமான இவள். எவள் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் பெருந்தவம் செய்தாளோ, அப்பா, எவளுடைய விரதங்களால் இடையூறுகள் அழிக்கப்பட்டனவோ அவள் இவள். மேலும் தேவர்களின் காரியத்துக்காக விரைந்து, எவள் ஓர் இரவைப் பத்து இரவுகளின் அளவுடையதாக்கினாளோ அவள் இவள். ‘இவள் உனக்குத் தாயைப் போன்றவள்’ என்று ரிஷி குற்றமற்ற ராமனிடம் சொல்கிறார் — குருவின் மனைவி தாயே என்ற சாஸ்திரம் இங்கே நினைவூட்டப்படுகிறது. கவிஞர் அனசூயையின் தவத்தின் மூன்று பயன்களை எண்ணுகிறார் — உலகத்தின் பசியைப் போக்கியது, கங்கையை இறங்கச் செய்தது, காலத்தையே நீட்டியது. இவற்றால் அவளுடைய தவம் தனிப்பட்டது மட்டுமன்று, உலகுக்கு நன்மை செய்வதும் ஆகும் என்று நிறுவப்படுகிறது; அத்தகைய குருவிடம் சீதை செல்வதும் பொருள் நிறைந்ததாகிறது. ‘அனசூயா’ என்ற பெயரே அவள் இயல்பைச் சொல்கிறது — யாரிடமும் குற்றம் காணாதவள், பொறாமையற்றவள் அவளே அனசூயை.

‘எல்லா உயிர்களாலும் வணங்கத் தக்க, சினமற்ற, முதியவளான இந்தத் தவசியிடம் வைதேகி எப்போதும் செல்லட்டும்’ என்று ரிஷி சொன்னார் — ‘அக்ரோதனா’ (சினமற்றவள்) என்ற அடைமொழியால் தவசிகளுக்கும் அரிதான பண்பு சுட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு சொன்ன அந்த ரிஷியிடம் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லிவிட்டு ராகவன் தர்மம் அறிந்த சீதையைப் பார்த்து இவ்வாறு சொன்னான்: ‘அரசகுமாரியே, இந்த முனிவர் சொன்னதை நீ கேட்டாய்; உன் நன்மைக்காக விரைவாக இந்தத் தவசியிடம் செல். உலகில் தன் செயல்களால் “அனசூயை” என்ற பெயரில் புகழ்பெற்ற, அணுகத் தக்க அந்தத் தவசியிடம் நீ விரைவாகச் செல்.’ ராமனின் சொல்லில் இரண்டு காரணங்கள் — ஒன்று நன்னடத்தை, மற்றொன்று சீதையின் நன்மையே; அவன் ஆணையிடவில்லை, நன்மையைக் காட்டுகிறான். புகழ்மிக்க சீதை ராகவனின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, தர்மம் அறிந்த அத்திரியின் மனைவியை நோக்கிச் சென்றாள் — தாமதம் செய்யவில்லை. இங்கே ‘அபிகம்யா’ (அணுகத் தக்கவள்) என்ற சொல் முக்கியமானது — சில தவசிகள் அணுகுவதற்கு அரியவர்கள்; இவளோ அனைவராலும் அணுகத் தக்கவள், அடைக்கலம் தருபவள். ‘ச்ரேயோ(அ)ர்த்தம் ஆத்மன:’ (உன் நன்மைக்காக) என்ற சொல்லால் ராமன் தெளிவாகச் சொல்கிறான் — இந்தச் செல்கை என் ஆணையைக் காப்பதற்காக அன்று, உன் நலனுக்காகவே.

கவிஞர் அனசூயையின் வடிவைக் கனிவோடு வரைகிறார் — தளர்ந்தவள், சுருக்கம் விழுந்தவள், முதியவள், முதுமையால் நரைத்த தலைமுடி உடையவள், புயல்காற்றில் வாழைமரம் போல உடல் இடைவிடாமல் நடுங்குபவள். இந்த வருணனை தவத்தின் மதிப்பைச் சுட்டுகிறது — எவளுடைய உடல் இவ்வாறு தளர்ந்ததோ அவளுடைய தவ வலிமையாலேயே கங்கை ஓடச் செய்யப்பட்டது; புறத் தளர்ச்சியின் உள்ளே பெரும் ஆற்றல் மறைந்திருக்கிறது. சீதை பதற்றமின்றி, பெரும்பேறு பெற்ற கற்புடைய அனசூயையை வணங்கி, தன் பெயரைச் சொன்னாள் — இங்கே ‘அவ்யக்ரா’ (பதற்றமற்றவள்) என்ற சொல்லால் அவளுடைய மன உறுதியும் நன்னடத்தையும் சுட்டப்படுகின்றன; ‘தன் பெயரைச் சொன்னாள்’ என்பதால் பண்டைய வணக்க முறை நினைவூட்டப்படுகிறது. புலனடக்கம் கொண்ட அந்தத் தவசியை வணங்கி, கைகூப்பியபடி மகிழ்ந்த வைதேகி அவள் நலத்தை விசாரித்தாள். பிறகு தர்மம் கடைப்பிடிக்கும் பெரும்பேறு பெற்ற சீதையைக் கண்டு அந்த முதியவள் ஆறுதலாகச் சொன்னாள்: ‘நல்லவேளை, நீ தர்மத்தை நோக்குகிறாய்.’ இதிலிருந்தே உபதேசம் தொடங்குகிறது; அது சர்க்கத்தின் மீதிப் பகுதி முழுவதும் பரவுகிறது. ‘திஷ்ட்யா’ (நல்லவேளை) என்ற இடைச்சொல் இருமுறை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது — அதனால் அனசூயையின் வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் இரண்டுமே எதிரொலிக்கின்றன.

முதியவள் உபதேசிக்கிறாள்: ‘மதிப்புடையவளே, சீதையே, உறவினர்களையும் பெருமையின் வளர்ச்சியையும் துறந்து, காட்டில் அடைபட்ட ராமனை நீ பின்தொடர்கிறாய் — நல்லவேளை. நகரத்தில் இருந்தாலும் காட்டில் இருந்தாலும், நல்லவனாக இருந்தாலும் தீயவனாக இருந்தாலும், எந்தப் பெண்களுக்குக் கணவன் அன்புக்குரியவனோ அவர்களுக்கு மிக உயர்ந்த உலகங்கள் கிடைக்கின்றன. தீய ஒழுக்கம் உடையவனாக, விருப்பம்போல் நடப்பவனாக, அல்லது செல்வமற்றவனாக இருந்தாலும், மேன்மையான இயல்புடைய பெண்களுக்குக் கணவனே மேலான தெய்வம். ஆராய்ந்து பார்க்கும்போது, கணவனைவிடச் சிறந்த உறவினனை நான் காணவில்லை; அவன் எல்லா இடங்களிலும் தகுந்தவன், செய்த தவம்போல அழியாத பயனைத் தருபவன். ஆனால் தீய பெண்கள் இவ்வாறு பின்தொடர்வதில்லை, நன்மை தீமைகளையும் ஆராய்வதில்லை; காமத்தாலேயே ஆளப்படும் இதயம் கொண்ட அவர்கள் கணவர்களையே தம் வசப்படுத்திக்கொண்டு தம் விருப்பப்படி நடக்கிறார்கள்.’ இங்கே கவிஞர் கற்புநெறியை வெளி நியமமாக அன்றி, உள்ளார்ந்த நிஷ்டையாகவே நிறுவுகிறார் — கணவன் தவத்துக்கு நிகரான அழியாத செல்வம் என்ற உவமையே அதன் சாரம். ‘ஸர்வத்ர யோக்யம்’ (எல்லா இடங்களிலும் தகுந்தவன்) என்ற சொல்லால் இம்மையிலும் மறுமையிலும் பயன் தருவது சொல்லப்படுகிறது. ‘பர்த்ருநாதா:’ என்ற சொல்லில் ஒரு முரண் உள்ளடங்கியுள்ளது — கணவனுக்கே தலைவியாக இருக்க விரும்புபவர்களே இங்கே பழிக்கப்படுகிறார்கள்.

உபதேசத்தின் முடிவில் அனசூயை இரு வகையினருக்குமான பயனைத் தெளிவாகச் சொல்கிறாள் — உபதேசம் புகழ்ச்சி மட்டுமன்று, பயனைக் குறிப்பிடுவதால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. ‘மைதிலியே, அத்தகைய பெண்கள் தகாத செயலுக்கு வசப்பட்டு, அவப்புகழையும் தர்ம வீழ்ச்சியையும் அடைகிறார்கள். உன்னைப் போன்ற, நற்பண்புகள் உடைய, இம்மையையும் மறுமையையும் கண்ட பெண்களோ, புண்ணியம் செய்தவர்களைப் போலச் சுவர்க்கத்தில் உலவுவார்கள்.’ இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் வாழ்த்தாக அமைந்துள்ளது: ‘ஆகவே இவ்வாறு நீ இவனைப் பின்பற்றுபவளாக, கணவனையே முதன்மையாகக் கொண்டவளாக, காலத்துக்கேற்ப நடப்பவளாக, உன் கணவனுக்கு உடன் தர்மம் கடைப்பிடிப்பவளாக இரு; அதனால் நீ புகழையும் தர்மத்தையும் அடைவாய்.’ ‘ஸஹதர்மசாரிணீ’ (உடன் தர்மம் கடைப்பிடிப்பவள்) என்ற சொல்லில் சர்க்கத்தின் சாரம் பொதிந்துள்ளது — மனைவி வெறும் பின்தொடர்பவள் அன்று, தர்மத்தில் உடன் நடப்பவள். இந்த வாழ்த்தோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் சீதையின் பணிவு நிறைந்த மறுமொழியும் சுயம்வரக் கதையும் தொடங்குகின்றன. ‘த்ருஷ்டலோகபராவரா:’ (இம்மையையும் மறுமையையும் கண்டவர்கள்) என்ற அடைமொழியால் அறிவே கற்புநெறியின் வேர் என்று சுட்டப்படுகிறது — இம்மையையும் மறுமையையும் காண்பவளே உறுதியாக நிற்கிறாள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे सप्तदशाधिकशततमः सर्गः॥ ११७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க