சர்க்கம்
தவசிகள் சித்திரகூடத்தை விட்டுச் செல்லுதல்
தவசிகளின் கலக்கம், ராமனின் மூன்று கேள்விகள், குலபதி கரனின் வரலாற்றைச் சொல்லுதல், ரிஷிகள் ஆசிரமத்தைக் கைவிடுதல்
முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களிலும் கதை அயோத்தியிலும் நந்திகிராமத்திலும் நடந்தது; இந்தச் சர்க்கத்தில் அது மீண்டும் சித்திரகூடத்தையும் ராமனையும் நோக்கித் திரும்புகிறது. பரதன் திரும்பிச் சென்ற பின் காட்டில் வாழ்ந்த ராமன், தவசிகளிடம் அச்சம் கலந்த பரபரப்பைக் கவனித்தான். சித்திரகூடத்தின் முன்னே தவசிகளின் ஆசிரமத்தில் ராமனைச் சார்ந்து தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தவர்களே பரபரப்பாக இருப்பதை அவன் கண்டான். அவர்கள் ஐயத்தோடு, கண்களாலும் புருவ நெறிப்புகளாலும் ராமனைச் சுட்டிக்காட்டி, ஒருவரோடொருவர் மெல்லப் பேசிக்கொண்டனர். அவர்களுடைய பரபரப்பைக் கண்டு ராமன் தன்னைப் பற்றியே ஐயம் கொண்டான் — ‘என்னிடமிருந்தே ஏதோ குற்றம் நேர்ந்திருக்கிறது’ என்று எண்ணி — கைகூப்பிக் குலபதியான ரிஷியிடம் இவ்வாறு சொன்னான். ‘ஸோத்வேகம் ஔத்ஸுக்யம்’ (அச்சம் கலந்த பரபரப்பு) என்ற இரண்டு சொற்களால் கவிஞர் இரண்டு உணர்வுகளைத் தனித்தனியே காட்டுகிறார் — அச்சத்தால் எழுந்த கலக்கம், புறப்பட்டுச் செல்லும் விருப்பம்; இரண்டும் அவர்களிடம் ஒருசேர உள்ளன. ‘மெல்ல ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொண்டனர்’ என்பது, அவர்கள் ராமனுக்குக் கேட்கும்படி பேச விரும்பவில்லை என்றாலும் அவன் பார்வையிலிருந்து தப்ப இயலவில்லை என்பதைச் சுட்டுகிறது.
ராமனின் மூன்று கேள்விகள் சாத்தியமான மூன்று குற்றங்களைத் தொடுகின்றன. ‘பெருமானே, தவசிகள் மனம் மாறும்படி, முன்பு நடந்துகொண்ட முறையிலிருந்து மாறுபட்டது எதுவும் என்னிடம் காணப்படுகிறதா? என் தம்பியும் மகாத்மாவுமான லக்ஷ்மணன் கவனக்குறைவால் செய்த, அவனுக்குத் தகாத ஏதேனும் செயலை ரிஷிகள் கண்டார்களா? உங்களுக்குப் பணிவிடை செய்பவளும் எனக்குப் பணிவிடை செய்வதில் ஈடுபட்டவளுமான சீதை ஒரு பெண்ணுக்குத் தகுந்த, பொருத்தமான நடத்தையில் நடக்கவில்லையா?’ இவ்வாறு அவன் முதலில் தன்னையும், பின் தம்பியையும், பின் மனைவியையும் பற்றிக் கேட்கிறான் — விருந்தினனின் பணிவு இங்கே தெளிவாகிறது, ஏனெனில் அவன் குற்றத்தை வேறிடத்தில் சுமத்தவில்லை. ‘பூர்வவ்ருத்தம்’ என்ற சொல்லுக்கு இரண்டு பொருள்கள் சாத்தியம் — நான் முன்பு நடந்துகொண்டது, அல்லது முன்னோர்களான அரசர்களின் நடத்தை போன்றது; இந்தி உரை இரண்டையும் ஏற்கிறது. ‘ஆத்மனி சங்கித:’ (தன்னைப் பற்றியே ஐயம் கொண்டவன்) என்ற சொல்லால் ராமனின் இயல்பே வெளிப்படுகிறது — பிறர் மற்றவரைக் குற்றம் சாட்டும் இடத்தில் அவன் முதலில் தன்னையே சோதிக்கிறான்.
அப்போது முதுமையால் மூத்தவரும், தவத்தால் முதுமையை அடைந்தவருமான ரிஷி, நடுங்குபவரைப் போல, உயிர்களிடம் இரக்கம் கொண்ட ராமனிடம் சொன்னார்: ‘அப்பா, நல்ல இயல்புடையவளும் எப்போதும் நன்மையில் ஈடுபட்டவளுமான வைதேகி, அதிலும் தவசிகளிடம், எப்படி நெறிபிறழ்வாள்? இது உன்னைக் காரணமாகக் கொண்டே தவசிகளுக்கு நேர்கிறது. அரக்கர்களால் கலக்கமுற்றே அவர்கள் ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொள்கிறார்கள்.’ ரிஷியின் மறுமொழியே ராமனின் ஐயத்தைப் போக்குகிறது — சீதையின் குற்றமும் அன்று, லக்ஷ்மணனின் குற்றமும் அன்று, ராமனின் குற்றமும் அன்று; அச்சத்தின் வேர் வேறிடத்தில் உள்ளது. ‘வேபமான இவ’ (நடுங்குபவரைப் போல) என்ற உவமையில் நடுக்கம் முதுமையின் விளைவோ, தவத்தின் விளைவோ, அல்லது ராமனிடம் கொண்ட மதிப்பாலோ — கவிஞர் அதைத் தீர்மானிக்கவில்லை. ‘பூததயாபரம்’ (உயிர்களிடம் இரக்கம் கொண்டவன்) என்ற அடைமொழியும் இங்கே பொருளுள்ளது — தவசிகளின் அச்சத்துக்குக் காரணமானவனே எல்லா உயிர்களிடமும் இரக்கம் கொண்டவன்.
பிறகு ரிஷி அந்த வேரைச் சொல்கிறார்: ‘ராவணனின் தம்பியான கரன் என்ற ஓர் அரக்கன் இங்கே இருக்கிறான்; அவன் ஜனஸ்தானத்தில் வாழ்ந்த தவசிகள் அனைவரையும் வேரோடு பிடுங்கி வெளியேற்றினான். அவன் துடுக்கானவன், வெற்றிச் செருக்குடையவன், கொடியவன், மனிதரை உண்பவன், ஆணவம் மிக்க பாவி; அவன் உன்னையும் பொறுத்துக்கொள்வதில்லை. நீ இந்த ஆசிரமத்தில் இருக்கத் தொடங்கியது முதல் அரக்கர்கள் தவசிகளைத் துன்புறுத்துகிறார்கள்.’ அயோத்தியா காண்டத்தில் கரனின் பெயர் இங்கேதான் முதன்முறையாகக் கேட்கிறது; ஆரண்ய காண்டக் கதையின் விதை இங்கேயே பொதிந்துள்ளது. ‘உத்பாட்ய’ (வேரோடு பிடுங்கி) என்ற சொல் மரத்தைப் பிடுங்குவதைக் குறிக்கும் சொல் — தவசிகள் வேரோடே ஜனஸ்தானத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர் என்பது கருத்து. ‘த்வாம் ச தாத ந ம்ருஷ்யதே’ (அப்பா, அவன் உன்னையும் பொறுத்துக்கொள்வதில்லை) என்ற வாக்கியத்தில் தவசிகளின் அச்சத்துக்கான உண்மையான காரணம் பொதிந்துள்ளது — கரன் ராமன் இருப்பதையே பொறுப்பதில்லை; ஆகவே அவனுடைய சினம் ஆசிரமவாசிகளையே எரிக்கும்.
ரிஷி அரக்கர்களின் தொல்லைகளை விரிவாக எண்ணுகிறார். அவர்கள் அருவருப்பான, கொடிய, அச்சமூட்டும், பலவகையான, உருக்குலைந்த, காண்பதற்கே துன்பம் தரும் வடிவங்களில் தம்மைக் காட்டுகிறார்கள். இழிந்த, தூய்மையற்ற பொருள்களைத் தவசிகள் மேல் படச்செய்து, அந்த இழிந்தோர் முன்னே நிற்கும் மற்றவர்களை விரைவாகத் தாக்குகிறார்கள். அந்தந்த ஆசிரம இடங்களில் யாருக்கும் தெரியாமல் ஒளிந்திருந்து, அந்தச் சிற்றறிவினர் தவசிகளை அழித்தபடி அங்கே களிக்கின்றனர். ஹோமம் நடக்கும் நேரத்தில் அவர்கள் ஸ்ருக் முதலிய வேள்விப் பாத்திரங்களைத் தூக்கி எறிகிறார்கள், நெருப்புகளின் மேல் நீரைத் தெளிக்கிறார்கள், கலசங்களை நொறுக்குகிறார்கள். தொல்லைகள் படிப்படியாகப் பெருகுகின்றன — முதலில் காட்சி மட்டும், பின் தீண்டல், பின் கொலை, இறுதியில் வேள்வியின் அழிவே. ‘அபுத்தம் அவலீய’ (யாருக்கும் தெரியாமல் ஒளிந்திருந்து) என்ற சொற்களால் அரக்கர்களின் மறைவான செயல்பாடு சுட்டப்படுகிறது — அவர்கள் போரால் அன்று, வஞ்சகத்தாலேயே துன்புறுத்துகிறார்கள். ‘ஹவனே ஸமுபஸ்திதே’ (ஹோமம் நடக்கும் நேரத்தில்) என்பதும் காலக் குறிப்பு — எந்தக் கணத்தில் தவசிகள் கவனத்தோடு இருக்க வேண்டுமோ அதே கணத்தில் அவர்கள் தொல்லை செய்கிறார்கள்.
‘அந்தத் தீயோர் புகுந்த ஆசிரமங்களைக் கைவிட விரும்பும் ரிஷிகள் இன்று என்னை வேறோர் இடத்துக்குச் செல்லும்படி தூண்டுகிறார்கள். ஆகவே ராமா, அந்தத் தீயோர் தவசிகளுக்கு உடல்ரீதியான தீங்கைக் காட்டுவதற்கு முன்பே நாங்கள் இந்த ஆசிரமத்தைக் கைவிடுவோம். இங்கிருந்து அதிகத் தொலைவில்லாத இடத்தில் ஏராளமான கிழங்குகளும் கனிகளும் உடைய அழகிய காடு ஒன்று உள்ளது; நான் என் குழுவுடன் மீண்டும் அசுவரின் ஆசிரமத்தையே அடைவேன்.’ ‘புரா’ (முன்பே) என்ற சொல் இங்கே முதன்மையானது — ரிஷி ஓடவில்லை, தீங்கு நேர்வதற்கு முன்பே இடத்தைக் கைவிடுகிறார் என்பது அவருடைய விவேகம். ‘ப்ரஜிஹாஸவ:’ என்பது விருப்பப் பொருளில் அமைந்த சொல் — கைவிட விரும்புகிறவர்கள், கைவிட்டவர்கள் அல்லர்; முடிவு இன்றுதான் எடுக்கப்பட்டது. ‘ஏராளமான கிழங்குகளும் கனிகளும் உடைய அழகிய காடு’ என்பது புதிய இடத்தின் வருணனை; அது தவசிகளின் வாழ்வுக்குப் போதுமானது.
‘ராமா, கரன் உன்னிடமும் முன்பே தகாதவாறு நடந்துகொள்ளத் தொடங்கிவிட்டான். உனக்கு மனம் இருந்தால் எங்களோடு இங்கிருந்து வா. ராகவா, எப்போதும் விழிப்புடனும் வல்லமையுடனும் இருந்தாலும், மனைவியுடன் இருக்கும் உனக்கு இன்று இங்கே வாழ்வது ஐயத்துக்குரியதும் துன்பம் தருவதும் ஆகும்.’ இவ்வாறு சொன்ன, புறப்படும் ஆவலுடைய அந்தத் தவசியை அரசகுமாரனான ராமன் மறுமொழிச் சொற்களால் தடுத்து நிறுத்த இயலவில்லை. பிறகு அந்தக் குலபதி ராகவனை வாழ்த்தி, விடைபெற்று, அவனைத் தேற்றிவிட்டு, தம் குழுக்களுடன் ஆசிரமத்தைக் கைவிட்டுச் சென்றார். ராமன் அவர்கள் செல்வதைத் தடுக்கவும் இல்லை, தானும் செல்லவில்லை — ரிஷிகளின் அச்சம் உண்மையானது; ஆனால் அவனுடைய முடிவு அசையாதது. ‘யதி புத்தி: ப்ரவர்த்ததே’ (உனக்கு மனம் இருந்தால்) என்று ரிஷி ராமனைக் கட்டாயப்படுத்தவில்லை, அவனுடைய விவேகத்திடமே முடிவை வைக்கிறார். ‘ஸகலத்ரஸ்ய’ (மனைவியுடன் இருப்பவனுக்கு) என்ற சொல்லால் அச்சத்தின் சிறப்புக் காரணம் குறிப்பிடப்படுகிறது — தனியான வீரன் தன்னைக் காத்துக்கொள்வான்; ஆனால் மனைவியுடன் இருப்பவனுக்கு ஐயம் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும்; இந்தச் சொல்லே ஆரண்ய காண்டத்தில் உண்மையாகும்.
இறுதி இரண்டு சுலோகங்கள் நீண்ட யாப்பில் காட்சியை நிறைவு செய்கின்றன. ராமன் ரிஷிக் குழுவைச் சற்றுத் தொலைவு பின்தொடர்ந்து சென்று வழியனுப்பி, அந்த இடத்திலிருந்தே குலபதியான ரிஷியை வணங்கி, நன்கு மகிழ்ந்த அவர்களால் அனுமதிக்கப்பட்டு, அறிவுரையும் பெற்று, வாழ்வதற்காகத் தன் புனிதமான இருப்பிடத்தை அடைந்தான். ரிஷிகள் நீங்கிய ஆசிரமத்தைத் தலைவனான ராகவன் ஒரு கணமும் கைவிடவில்லை; ரிஷிகளின் நடத்தைக்குரிய பண்புகளைத் தாங்கிய தவசிகள் ராகவனை எப்போதும் பின்தொடர்ந்தனர். இவ்வாறு சித்திரகூட வாசம் தளர்கிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமனே அந்த இடத்தைக் கைவிட்டு அத்திரி முனிவரின் ஆசிரமத்துக்குச் செல்வான்; அங்கே அனசூயை சீதையைப் போற்றுவாள். ‘ஸம்ஸாத்ய’ என்பது பின்தொடர்ந்து சென்று போற்றி என்று பொருள் — ராமன் அவர்களைச் சற்றுத் தொலைவு பின்தொடர்கிறான்; அதுவே விருந்தோம்பலின் இறுதி அங்கம். இறுதிச் சுலோகத்தின் கருத்து இதுவே — குலபதி தம் குழுவுடன் சென்றாலும் தவசிகள் அனைவரும் செல்லவில்லை; ரிஷிகளின் நடத்தைக்குரிய பண்புகளைத் தாங்கியவர்கள் ராமனையே பின்தொடர்ந்தனர்; ஆகவே ஆசிரமம் முற்றிலும் வெறிச்சோடிவிடவில்லை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे षोडशाधिकशततमः सर्गः॥ ११६॥