॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 115

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

பரதன் நந்திகிராமத்துக்குச் செல்லுதல்

நந்திகிராமம் செல்லும் முடிவு, பெரியோர்களின் ஒப்புதல், பாதுகைகளுக்கு முடிசூட்டுதல், அவற்றின் ஆணைக்குட்பட்டுப் பரதன் ஆட்சி செய்தல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் வெறிச்சோடிய அயோத்திக்குள் நுழைந்து, தந்தையின் இருப்பிடத்தைக் கண்டு கண்ணீர் சொரிந்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் அந்தத் துயரத்தின் விளைவைக் குறிப்பிடுகிறான் — நகரத்தில் வாழமாட்டான்; நந்திகிராமத்தில் தவசிக் கோலத்தில் ராமனின் வருகையை எதிர்பார்த்திருப்பான். தாய்மார்களை அயோத்தியில் விட்டுவிட்டு, உறுதியான விரதமும் துயரால் வெந்த மனமும் கொண்ட அவன் பெரியோர்களிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘நான் நந்திகிராமத்துக்குச் செல்வேன்; இங்கே உங்கள் அனைவரிடமும் விடைபெறுகிறேன். ராகவன் இல்லாத இந்தத் துன்பம் அனைத்தையும் அங்கேயே தாங்குவேன். அரசர் விண்ணுலகம் சென்றார்; என் மூத்தோனான அவனோ காட்டில் இருக்கிறான்; ஆகவே அரசுக்காக ராமனை எதிர்பார்த்திருப்பேன், ஏனெனில் பெரும்புகழ் கொண்ட அவனே அரசன்.’ இங்கே மூன்று பொருள்கள் தெளிவாக்கப்படுகின்றன — நகரத்தைத் துறத்தல், துன்பத்தை ஏற்றல், அரசு ராமனுக்கு உட்பட்டது என்பது. ‘த்ருடவ்ரத:’ (உறுதியான விரதம் உடையவன்) என்ற அடைமொழி, அரசை ஏற்கமாட்டேன் என்ற அவனுடைய முந்தைய சபதத்தையே நினைவூட்டுகிறது; ‘சோகஸந்தப்த:’ (துயரால் வெந்தவன்) என்பது அவனுடைய உள்ளத்தைக் காட்டுகிறது. நந்திகிராமம் அயோத்திக்கு அருகிலேயே உள்ளது; ஆகவே அவன் தொலைவுக்கு ஓடிவிடவில்லை, நகரத்துக்கு வெளியே நின்றபடியே அரசைக் காக்கிறான்.

மகாத்மாவான பரதனின் இந்த மங்கலமான சொல்லைக் கேட்டு அமைச்சர்கள் அனைவரும் புரோகிதர் வசிஷ்டரும் சொன்னார்கள்: ‘பரதா, நீ சொன்னது மிகவும் போற்றத் தக்கது; சகோதர அன்பால் பிறந்த அந்தச் சொல் உனக்கே தகுந்தது. எப்போதும் உறவினர்களிடம் அன்பு கொண்டவனும், சகோதர நட்பில் நிலைத்தவனும், மேன்மக்களின் வழியை மேற்கொண்டவனுமான உன்னுடைய இந்த முடிவை எந்த மனிதன்தான் ஏற்கமாட்டான்?’ பெரியோர்களின் இந்தச் சொல் வெறும் ஒப்புதல் அன்று, பரதனின் முடிவு தர்மத்துக்கு ஏற்றது என்பதற்கான சான்றும் ஆகும்; அதனாலேயே அந்த முடிவு அரசவையால் ஏற்கப்பட்டது என்று நிறுவப்படுகிறது. ‘ஸுப்ருசம் ச்லாகனீயம்’ (மிகவும் போற்றத் தக்கது) என்ற சொல்லில் வசிஷ்டரின் கருத்து — உலகில் அரிதானதே போற்றத் தக்கது; கிடைத்த அரசையும் துறக்க விரும்பும் பரதன் அத்தகையவனே. ‘எந்த மனிதன்தான் ஏற்கமாட்டான்’ என்று கேள்வி வடிவிலேயே ஒப்புதல் தரப்படுகிறது, ஏனெனில் தர்மத்தில் நிற்பவனின் முடிவைத் தடுக்க யாராலும் இயலாது.

அமைச்சர்களின் விருப்பமான, இனிய சொல்லைக் கேட்டு அவன் சாரதியிடம் சொன்னான்: ‘என் தேர் பூட்டப்படட்டும்.’ பிறகு மலர்ந்த முகத்துடன் தாய்மார் அனைவரிடமும் பேசிவிட்டுச் சத்ருக்னனுடன் செல்வம் மிக்க அவன் தேரில் ஏறினான். தேரில் ஏறி மிகவும் மகிழ்ந்த சத்ருக்னனும் பரதனும் இருவரும் அமைச்சர்களும் புரோகிதர்களும் சூழ விரைந்து சென்றனர். முன்னே வசிஷ்டர் முதலிய பெரியோர்கள் அனைவரும் அந்தணர்களும் நந்திகிராமம் இருக்கும் திசையை நோக்கிக் கிழக்கு முகமாகச் சென்றனர். யானைகளும் குதிரைகளும் தேர்களும் நிறைந்த அந்தப் படையும் அழைக்கப்படாமலேயே பரதன் சென்றதும் புறப்பட்டது; நகரவாசிகள் அனைவரும் அவனைப் பின்தொடர்ந்தனர். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — பரதன் தனியாகச் செல்ல விரும்பினான்; ஆனால் பெரியோர்களும் படையும் நகர மக்களும் தாமாகவே பின்தொடர்கிறார்கள்; அதனால் அவனுடைய காட்டுவாசம் போன்ற இந்த வெளிவாசமும் அரச வடிவையே பெறுகிறது. ‘அனாஹூதம்’ (அழைக்கப்படாமல்) என்ற சொல் முக்கியமானது — படை ஆணையால் அன்று, அன்பாலேயே பின்தொடர்ந்தது. ‘ப்ராங்முகா:’ (கிழக்கு முகமாக) என்ற திசைக்குறிப்பும் பொருளுள்ளது, ஏனெனில் நந்திகிராமம் அயோத்தியின் கிழக்குத் திசையில் அமைந்துள்ளது.

தர்மாத்மாவும் தமையனிடம் அன்பு கொண்டவனுமான பரதன் தேரில் இருந்தபடி பாதுகைகளைத் தலைமேல் தாங்கி விரைவாக நந்திகிராமத்துக்குச் சென்றான். அங்கே விரைவாக நுழைந்து, தேரிலிருந்து இறங்கி, அவன் பெரியோர்களிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘என் தமையன் இந்தச் சிறந்த அரசை அடைக்கலப் பொருளாக எனக்கு அளித்தான்; பொன்னணி பூண்ட இந்தப் பாதுகைகளே நலனையும் பாதுகாப்பையும் சுமப்பவை.’ ‘ஸந்ந்யாஸ:’ (அடைக்கலப் பொருள்) என்ற சொல்லே இங்கே முதன்மையானது — அரசு அவனுடையதன்று, அடைக்கலமாக வைக்கப்பட்டுக் காக்கப்பட வேண்டிய பிறருடைய செல்வமே. பாதுகைகளும் வெறும் அடையாளம் அன்று, ‘யோகக்ஷேமத்தை’ச் சுமப்பவை — இல்லாததைப் பெறுதல், பெற்றதைக் காத்தல் என்ற அரசின் இரண்டு கடமைகளும் அவற்றாலேயே நிறைவேறுகின்றன என்பது கருத்து. பாதுகைகளைத் தலைமேல் தாங்குவது இங்கே மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது; சித்திரகூடம் முதல் பரதன் செய்துவந்ததை இப்போது நந்திகிராமம் வரை நிறைவேற்றுகிறான். பெரியோர்கள் இங்கே சாட்சிகள், ஏனெனில் அடைக்கலப் பொருளை ஏற்பது சாட்சிகளின் முன்னிலையிலேயே செய்யப்பட வேண்டும்.

பிறகு பரதன் அடைக்கலப் பொருளையும் பாதுகைகளையும் தலைமேல் வைத்து, துயரால் வெந்தவனாக, பிரகிருதி மண்டலம் முழுவதிடமும் சொன்னான்: ‘இவற்றுக்கு விரைவாக வெண்கொற்றக்குடை பிடியுங்கள்; இவையே மதிப்புக்குரியவரின் பாதங்கள் என்று நான் கருதுகிறேன். என் மூத்தோனின் இந்தப் பாதுகைகளாலேயே அரசில் தர்மம் நிலைபெற்றுள்ளது. தமையன் அன்பால் இந்த அடைக்கலப் பொருளை என்னிடம் ஒப்படைத்தான்; ராகவன் வரும் வரை இதைக் காப்பேன். பிறகு நானே விரைவாக ராகவனின் பாதங்களை இவற்றோடு பொருத்தி, பாதுகைகளோடு கூடிய ராமனின் அந்தப் பாதங்களைக் காண்பேன்.’ இங்கே பரதனின் சபதத்துக்கு இரண்டு அங்கங்கள் — காத்தல், திருப்பி ஒப்படைத்தல்; அரசு அவனால் ஏற்கப்படவே இல்லை, தாங்கப்பட்டது மட்டுமே. ‘பிரகிருதி மண்டலம்’ என்பது அமைச்சர்கள், சேனாபதிகள், புரோகிதர்கள், குடிமக்கள் முதலியோரின் தொகுதி; அவர்களுக்கே அவன் ஆணையிடுகிறான், ஏனெனில் அரச ஆணை அவர்களிடமே செயல்படுகிறது. வெண்கொற்றக்குடை பிடிப்பது அரசச் சின்னம்; அது பாதுகைகளின் மேலேயே விதிக்கப்படுகிறது, தன் மேல் அல்ல. ‘ஆப்யாம் ராஜ்யே ஸ்திதோ தர்ம:’ (இவற்றாலேயே அரசில் தர்மம் நிலைபெற்றுள்ளது) என்ற வாக்கியத்தால் அரசின் தர்ம அடிப்படை பாதுகைகளிடமே சுமத்தப்படுகிறது.

‘ராகவனைச் சந்தித்துச் சுமையை இறக்கிவைத்த பின், நான் மூத்தோனிடம் அரசை ஒப்படைத்து, மூத்தோனுக்குப் பணிவிடை செய்பவனாக இருப்பேன். இந்தச் சிறந்த பாதுகைகளையும், இந்த அரசையும், அயோத்தியையும் அடைக்கலப் பொருளாக ராகவனிடம் ஒப்படைத்துப் பாவம் நீங்கியவனாவேன். காகுத்ஸ்தன் முடிசூட்டப்பெற்று, மக்கள் மகிழ்ந்து களிக்கும்போது, என் மகிழ்ச்சியும் புகழும் அரசைவிட நான்கு மடங்காகும்.’ இங்கே பரதன் தன் இன்பத்தை அரசைப் பெறுவதில் அன்று, அரசை ஒப்படைப்பதிலேயே காண்கிறான்; ‘தூதபாப:’ (பாவம் நீங்கியவன்) என்ற சொல்லால் அவன், தாய் வரம் கேட்டதால் தன் விருப்பமின்றியே தன்மேல் சுமத்தப்பட்ட அந்தப் பாவத்தை நினைவுகூர்கிறான். ‘குருவர்த்திதா’ என்பது மூத்தோனுக்குப் பணிவிடை செய்பவனின் நடத்தை; இப்போது அரசுப் பணி செய்பவன் மீண்டும் பணியாளனாகவே ஆவான் என்பது அவனுடைய ஏக்கம். ‘நான்கு மடங்கு’ என்பது வெறும் புகழ்ச்சி அன்று — அரசால் கிடைக்கும் இன்பத்தைவிட நான்கு மடங்கு இன்பம் ராமனின் முடிசூட்டிலேயே என்று அவன் கணக்கிடுகிறான்.

இவ்வாறு புலம்பியபடி வாடிய, பெரும்புகழ் கொண்ட அந்தப் பரதன் துயருற்றவனாக அமைச்சர்களுடன் நந்திகிராமத்தில் ஆட்சி செய்தான். மரவுரியும் சடையும் தரித்து, முனிவர் கோலம் பூண்ட, மன உறுதி கொண்ட அந்தத் தலைவன் அப்போது படையுடன் நந்திகிராமத்தில் வாழ்ந்தான். தமையனிடம் அன்பு கொண்டவனும், தமையனின் சொல்படி நடப்பவனும், சபதத்தை முழுமையாக நிறைவேற்றுபவனுமான அவன் ராமனின் வருகையை எதிர்பார்த்தபடி பாதுகைகளுக்கு முடிசூட்டி அப்போது நந்திகிராமத்தில் வாழ்ந்தான். இந்த இருபத்துநான்காம் சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது — ஒரே எண்ணின் கீழ் மூன்று அரைகள், ஏனெனில் சபதத்தின் மூன்று நிலைகள் — எதிர்பார்ப்பு, சொல்லைக் காத்தல், முடிசூட்டு — ஒன்றாகவே பின்னப்பட்டுள்ளன. ‘மரவுரியும் சடையும் தரித்து, முனிவர் கோலம் பூண்டு’ என்ற சொற்களால் கவிஞர் காட்டுகிறார் — ராமன் காட்டில் எத்தகைய கோலத்தில் வாழ்கிறானோ அத்தகைய கோலத்திலேயே பரதனும்; தமையனின் காட்டுவாசம் அவனால் கிராமத்திலேயே பின்பற்றப்படுகிறது. ‘படையுடன்’ என்பது முரண்போலத் தோன்றுகிறது — முனிவர் கோலம், ஆனால் படையுடன்; இதனாலேயே அவனுடைய இருமை சுட்டப்படுகிறது — அவன் தவசியும் ஆவான், காப்பவனும் ஆவான்.

சாமரத்தோடு கூடிய வெண்கொற்றக்குடையை அவன் தானே பிடித்தான்; ஆட்சிச் செயல்கள் அனைத்தையும் பாதுகைகளுக்குத் தெரிவித்து வந்தான். பிறகு செல்வம் மிக்க பரதன் மதிப்புக்குரியவரின் பாதுகைகளுக்கு முடிசூட்டி, அவற்றுக்கு உட்பட்டவனாக அப்போது எப்போதும் அரசை நடத்தினான். இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி விருத்தத்தில் அவனுடைய அன்றாட நடைமுறையையே குறிப்பிடுகிறது — அப்போது எந்தச் செயல் வந்தாலும், எந்த விலையுயர்ந்த காணிக்கை கொண்டுவரப்பட்டாலும், அனைத்தையும் பரதன் முதலில் பாதுகைகளுக்குத் தெரிவித்துவிட்டுப் பின்னரே முறைப்படி செய்தான். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் பரதனின் பதினான்கு ஆண்டு நந்திகிராம வாசத்தின் தொடக்கத்தை நிறுவுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் கதை மீண்டும் சித்திரகூடத்தையும் ராமனையும் நோக்கித் திரும்புகிறது. ‘உபாயனம் மஹார்ஹம்’ என்பவை அரசர்களிடமிருந்தும் மக்களிடமிருந்தும் வந்த விலையுயர்ந்த காணிக்கைப் பொருள்கள்; அவையும் முதலில் பாதுகைகளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுகின்றன. ‘யதாவத்’ (முறைப்படி) என்ற சொல்லால் அரசுப் பணி தளர்ந்துவிடவில்லை என்று சுட்டப்படுகிறது — பரதன் துயரால் கவனமிழக்கவில்லை, அனைத்தையும் விதிப்படியே செய்கிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे पञ्चदशाधिकशततमः सर्गः॥ ११५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க