சர்க்கம்
பரதன் அயோத்திக்குள் நுழைதல்
வெறிச்சோடிய அயோத்தியைக் காணுதல், உவமைத் தொடரால் நகரத்தின் அவல நிலையை வருணித்தல், சாரதியிடம் பரதனின் புலம்பல், தந்தையின் மாளிகைக்குள் நுழைதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் பரத்வாஜரிடம் விடைபெற்று, யமுனையையும் கங்கையையும் கடந்து, சிருங்கிபேரபுரத்திலிருந்து அயோத்தியை நோக்கிப் புறப்பட்டான்; இறுதியில் தொலைவிலிருந்தே சிதைந்த, மகிழ்ச்சியிழந்த நகரத்தைக் கண்டு சாரதியிடம் பேசினான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் அந்த நகரத்துக்குள் நுழைகிறான்; ஆனால் அவன் காண்பது அதன் முந்தைய வடிவுக்கு முற்றிலும் எதிரானது. இனிய ஆழ்ந்த ஒலி எழுப்பும் தேரில் வந்த பெரும்புகழ் கொண்ட தலைவன் விரைவாக அயோத்திக்குள் நுழைந்தான். முன்பு பாடல்களாலும் இசைக்கருவிகளாலும் ஒலித்துக்கொண்டிருந்த அந்த நகரம் இப்போது பூனைகளும் ஆந்தைகளும் திரியும் இடமாக இருந்தது — பூனைகளும் ஆந்தைகளும் அங்கே உலவுகின்றன; மனிதர்களும் யானைகளும் வீடுகளுக்குள் ஒடுங்கியிருக்கின்றனர். இருளால் தாக்கப்பட்ட, கரிய, ஒளியற்ற இரவைப் போல அது தோன்றுகிறது. தேரின் ஒலி மட்டுமே இங்கே ஒரே ஒலி; மற்றதெல்லாம் ஒலியற்றது. ‘ஆலீனநரவாரணா’ (மனிதர்களும் யானைகளும் ஒடுங்கியது) என்ற சொல்லால் கவிஞர் சொல்கிறார் — மனிதர்களும் யானைகளும் வீடுகளுக்குள்ளேயே ஒடுங்கிக் கிடக்கின்றனர்; அரச வீதிகள் வெறிச்சோடிக் கிடக்கின்றன.
இதற்குப் பின் கவிஞர் பதினைந்து உவமைகளாலேயே நகரத்தின் நிலையைக் காட்டுகிறார்; ஒவ்வோர் உவமையும் முந்தைய அழகுக்கும் இன்றைய அழிவுக்கும் இடையிலான முரணையே நிறுவுகிறது; புதிய நிகழ்வு எதுவும் இங்கே சொல்லப்படவில்லை. அது, செல்வத்தால் ஒளிவீசிய, ராகுவின் பகைவனான சந்திரனின் அன்பு மனைவி ரோகிணியைப் போல இருந்தது — உதித்த கிரகத்தால் கணவன் விழுங்கப்பட்டபோது அவள் தனியாக வேதனையுற்று நிற்கிறாள். அது கோடையில் வற்றிய மலையாற்றைப் போல — அதன் நீர் குறைவாகவும் வெதுவெதுப்பாகவும் கலங்கியும் உள்ளது; அதன் பறவைகள் வெப்பத்தால் வாடி ஓடிவிட்டன; அதன் மீன்களும் பெரிய மீன்களும் முதலைகளும் ஆழமான நீரில் ஒளிந்துகொண்டன. அது, நெருப்பிலிருந்து எழுந்த, புகையற்ற, பொன்னிறச் சுடரைப் போல — பின்னர் ஹவிஸ் தெளிக்கப்பட்டதும் அது அணைந்துவிட்டது; முன்பு ஒளி, இப்போது மறைவு. அது, பெரும்போரில் வீழ்ந்த படையைப் போல — அதன் கவசங்கள் சிதைந்தன, யானைகளும் குதிரைகளும் தேர்களும் கொடிகளும் உடைந்தன, சிறந்த வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். அது, நுரையோடும் ஒலியோடும் கடலிலிருந்து எழுந்த அலையைப் போல — காற்று அடங்கியதும் அது ஒலியற்றுத் தளர்ந்துவிட்டது. அது, சோமம் பிழியும் காலம் நன்கு முடிந்த பின் வேள்விக் கருவிகள் அனைத்தாலும், அழகிய யாஜகர்களாலும் கைவிடப்பட்டு ஒலியற்றுப்போன வேதிகையைப் போல — முன்பு மந்திர ஒலி இருந்த இடத்தில் இப்போது மௌனம். அது, மாட்டுத்தொழுவத்தின் நடுவே வேதனையோடு நின்று, புதிய புல்லை மேயாமல், காளையால் கைவிடப்பட்டு ஏங்கும் பசுவைப் போல இருந்தது. இங்கே எல்லா உவமைகளிலும் உவமேயம் ஒன்றே — அயோத்தி; உவமானங்களோ பலவகையானவை; ஆனால் அனைத்திலும் பொதுவான பண்பு ஒன்றே — முன்பு ஒளியும் ஒலியும் உயிர்ப்பும் இருந்த இடத்தில் இப்போது அவை இல்லை. கவிஞர் எங்கும் ‘நகரம் வெறிச்சோடியது’ என்று சொல்லவில்லை; உவமைகளாலேயே அதைக் காட்டுகிறார்.
உவமைகளின் இரண்டாம் தொடர் மேலும் உருக்கமானது, ஏனெனில் இங்கே அணிகலனுக்கும் அதன் ஆதாரத்துக்கும் இடையிலான பிரிவே வருணிக்கப்படுகிறது. அது, உயர்ந்த இனத்தைச் சேர்ந்த, பிரபாகரம் முதலிய, மிக மென்மையான, ஒளிவீசுவது போன்ற சிறந்த இரத்தினங்கள் நீக்கப்பட்ட புதிய முத்துமாலையைப் போல — இரத்தினங்கள் அகற்றப்பட்டன, நூல் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது. அது, புண்ணியம் தீர்ந்ததால் திடீரென்று தன் இடத்திலிருந்து நழுவி, பரந்த ஒளி சுருங்கி, வானிலிருந்து விழுந்த நட்சத்திரத்தைப் போல. அது, வசந்தத்தின் முடிவில் மலர்கள் நிறைந்து மதங்கொண்ட வண்டுகளால் பொலிந்து, பின் வேகமான காட்டுத்தீயால் கருகி வாடிய காட்டுக் கொடியைப் போல. அதன் வணிகர்கள் திகைத்து நின்றனர், கடைகளும் சந்தைகளும் சுருங்கிவிட்டன; அதனால் அது மேகங்கள் சூழ்ந்து சந்திரனும் நட்சத்திரங்களும் மறைந்த வானத்தைப் போலத் தோன்றுகிறது. சிறந்த மது தீர்ந்து உடைந்த கிண்ணங்கள் சிதறிக் கிடக்கும் அது, குடிகாரர்கள் கொல்லப்பட்டுச் சிதைந்து சீர்செய்யப்படாத மதுக்கூடத்தைப் போல. தரை வெட்டப்பட்டுத் தாழ்ந்து, உடைந்த பாத்திரங்கள் நிறைந்து, நீர் தீர்ந்து, உடைந்து விழுந்த தண்ணீர்ப் பந்தலைப் போல அது இருந்தது — வழிப்போக்கர்கள் நீர் பெற்ற பந்தலே உடைந்துவிட்டது. பெரியதும், நீண்டு இழுக்கப்பட்டதும், வேகமிக்க வீரர்களின் முடிச்சுகள் பூட்டப்பட்டதுமான அது, அம்புகளால் அறுக்கப்பட்டு வில்லிலிருந்து தரையில் விழுந்த நாணைப் போல. இறுதியில் — போரில் வல்ல குதிரைவீரனால் திடீரென்று செலுத்தப்பட்டு, எதிர்ப்படையால் கொல்லப்பட்டு வீழ்த்தப்பட்ட பெண் குதிரையைப் போல அது காணப்படுகிறது. இந்த உவமைகள் ஒட்டுமொத்தமாக ஒரே பொருளைச் சொல்கின்றன — நகரம் அழியவில்லை, அதன் உயிர் போய்விட்டது; தேர், வில், குதிரை, வேதிகை, தண்ணீர்ப் பந்தல் என வாழ்வின் கருவிகள் அனைத்தும் உடைந்தவையாகவே இங்கே காட்டப்படுகின்றன. ‘குடிகாரர்கள் கொல்லப்பட்ட மதுக்கூடம்’ என்ற உவமையில் குடிகாரர்களே கொல்லப்பட்டனர், இருக்கைகளும் உடைந்தன; ‘உடைந்த தண்ணீர்ப் பந்தல்’ என்பதில் தூண்கள் விழுந்தன, நீரும் தீர்ந்தது. இவ்வாறு ஒவ்வோர் உவமானத்திலும் அழகு மட்டுமன்றி அதன் பயனும் அழிந்துவிட்டது — இரத்தினங்களின்றி மாலை அணிகலன் அன்று, வில்லின்றி நாண் ஆயுதம் அன்று, குதிரைவீரனின்றிப் பெண் குதிரை வாகனம் அன்று.
உவமைத் தொடருக்குப் பின் காட்சி மாறுகிறது — இப்போது பரதனே பேசுகிறான். தேரில் இருந்த, தசரதனின் மகனான செல்வம் மிக்க அவன், சிறந்த தேரைச் செலுத்திக்கொண்டிருந்த சாரதியிடம் சொன்னான்: ‘இன்று முன்போல அயோத்தியில் எங்கும் பரவிய ஆழ்ந்த பாடல் இசை ஒலி ஏன் கேட்கவில்லை? மதுவின் மணமும், மாலைகளின் மணமும், எங்கும் பரவிய சந்தன அகில் மணமும் சுற்றிலும் ஏன் வீசவில்லை? சிறந்த வாகனங்களின் ஒலியும், இனிய குதிரைக் கனைப்பும், மதங்கொண்ட யானைகளின் பிளிறலும், தேர்களின் பேரொலியும் எங்கே போயின?’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — பரதன் காட்சியை வருணிக்கவில்லை, ஒலிகளும் மணங்களும் இல்லாததையே எண்ணுகிறான். கேட்டலும் முகர்தலும் நகர வாழ்வுக்குச் சாட்சிகள்; அவற்றின் மௌனமே நகரத்தின் மரணத்தைச் சுட்டுகிறது. ‘மூர்ச்சித:’ என்ற சொல் இருமுறை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது — ஒருமுறை ஒலியைப் பற்றி, மறுமுறை மணத்தைப் பற்றி; இரண்டிலும் அதன் பொருள் ‘அடர்ந்தது, எங்கும் பரவியது’ என்பதே. முன்பு நகரத்தில் பரவியிருந்த ஒலியும் மணமும் இப்போது இல்லை என்பதே பரதனின் கேள்வியின் கருத்து.
சாரதி எந்த மறுமொழியும் சொல்லவில்லை; பரதனே காரணத்தைச் சொல்கிறான்: ‘ராமன் நாடுகடத்தப்பட்டதால் இந்த நகரத்தில் இப்போது அவை எதுவும் கேட்கவில்லை. ராமன் சென்றுவிட்டதால் வருந்தும் இளைஞர்கள் சந்தன அகில் மணங்களையும் விலையுயர்ந்த காட்டு மலர் மாலைகளையும் அனுபவிப்பதில்லை; வண்ண மாலைகள் அணிந்த மனிதர்கள் வெளியே உலாச் செல்வதில்லை. ராமனைப் பற்றிய துயரால் வாடிய நகரத்தில் திருவிழாக்கள் நடப்பதில்லை. என் தமையனோடு சேர்ந்தே இந்த நகரத்தின் அந்த ஒளியும் போய்விட்டது என்பது உறுதி.’ ‘என் தமையனோடு’ என்ற சொல்லால் பரதன் தன் குற்றத்தைக் குறிப்பிடவில்லை, கைகேயியின் பெயரையும் எடுக்கவில்லை; எல்லாத் துயரத்துக்கும் வேர் ராமனின் பிரிவே என்று அவன் அறிகிறான். ‘ராமன் சென்றதால்’, ‘ராமன் நாடுகடத்தப்பட்டதால்’, ‘ராமனைப் பற்றிய துயரால் வாடிய நகரத்தில்’ என்ற மூன்று சொற்றொடர்களால் மூன்று சுலோகங்களில் ஒரே காரணம் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது.
‘இந்த அயோத்தி ஒளிரவில்லை — மழையோடு கூடிய வளர்பிறை இரவைப் போல மாசடைந்திருக்கிறது’ என்று அவன் சொல்கிறான்; வளர்பிறையின் இரவும் மழையால் மாசடைகிறது என்பது கருத்து. ‘பெருந்திருவிழாவைப் போல வந்து, கோடையில் மேகம் போல, என் தமையன் அயோத்தியில் எப்போதுதான் மகிழ்ச்சியை உண்டாக்குவான்? அழகிய உடை அணிந்து, தலைநிமிர்ந்து நடக்கும் இளைஞர்கள் கூட்டமாகச் செல்வதால் அயோத்தியின் பெருவீதிகள் எப்போது ஒளிரும்?’ இங்கே முதன்முறையாக நம்பிக்கை கேட்கிறது — புலம்பல் காத்திருத்தலின் வடிவைப் பெறுகிறது. ‘கோடையில் மேகம்’ என்ற உவமையே அடுத்த சர்க்கத்தை முன்னறிவிக்கிறது; அதில் பரதன் பாதுகைகளை நிறுவி ராமனின் வருகையை எதிர்பார்க்கிறான். இவ்வாறு சாரதியுடன் பேசிக்கொண்டே துயருற்ற பரதன் அப்போது அரச வீதியில் செல்கிறான். ‘பெருந்திருவிழாவைப் போல வந்து’ என்ற உவமையால் தமையனே திருவிழாவின் வடிவாகக் கற்பனை செய்யப்படுகிறான்.
அயோத்திக்குள் நுழைந்தவுடனேயே அவன், அந்த அரசனை இழந்த, சிங்கமற்ற குகையைப் போன்ற தந்தையின் இருப்பிடத்துக்குள் நுழைந்தான். இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் காட்சியை நிறுத்துகிறது — அந்த அந்தப்புரம் ஒளியிழந்து, தேவர்களால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டதுபோலச் சூரியனற்ற பகலைப் போல இருந்தது; அது எங்கும் பிரிந்து கிடப்பதைக் கண்டு, மன உறுதி உடையவனாக இருந்தும் பரதன் மிகவும் துயருற்றுக் கண்ணீர் சொரிந்தான். ‘ஆத்மவான்’ (மன உறுதி உடையவன்) என்ற சொல்லால் கவிஞர் சுட்டுவது — மன உறுதியைக் கைவிடாதவனும் இங்கே கண்ணீரைத் தடுக்க இயலவில்லை. இந்தக் காட்சியோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் பரதன் தாய்மார்களை அயோத்தியில் விட்டுவிட்டு நந்திகிராமத்துக்குச் செல்வான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे चतुर्दशाधिकशततमः सर्गः॥ ११४॥