சர்க்கம்
பரத்வாஜரைக் காணுதலும் பரதன் திரும்புதலும்
பாதுகைகளைத் தலைமேல் தாங்குதல், சித்திரகூடத்தை வலம்வருதல், பரத்வாஜர் ஆசிரமத்தில் உரையாடல், முனிவரின் புகழ்ச்சி, யமுனையையும் கங்கையையும் கடத்தல், வெறிச்சோடிய அயோத்தியைக் காணுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் பரதனுக்குப் பொன்னணி பூண்ட பாதுகைகளை அளித்து, அனைவருக்கும் விடைகொடுத்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் திரும்பும் பயணம் வருணிக்கப்படுகிறது. பரதன் அந்தப் பாதுகைகளைத் தலைமேல் வைத்து மகிழ்ச்சியோடு சத்ருக்னனுடன் தேரில் ஏறினான் — தலைமேல் தாங்குவதே அவனுடைய பணிவின் அடையாளம், ஏனெனில் இப்போது அவையே அரசனின் இடத்தில் உள்ளன. வசிஷ்டர், வாமதேவர், உறுதியான விரதம் கொண்ட ஜாபாலி, ஆலோசனைத் திறனால் போற்றப்படும் அமைச்சர்கள் அனைவரும் முன்னே சென்றனர். பிறகு அவர்கள் பெருமலையான சித்திரகூடத்தை வலம்வந்து, கிழக்கு நோக்கி, இனிய மந்தாகினி நதியை அடைந்தனர். மலையை வலம்வருவது இங்கே வழிபாடே — ராமன் வாழும் இடத்தில் இருக்கும் மலையும் வணங்கத் தக்கதே. பரதன் படையுடன், பலவகை இனிய ஆயிரக்கணக்கான கனிமங்களைப் பார்த்தபடி அந்த மலையின் பக்கமாகச் சென்றான். இங்கே கவிஞர் துயரத்துக்குப் பதிலாக வழியின் அழகை வருணிக்கிறார் — பரதனின் மனம் ராமனிடமே இருக்கிறது; ஆனால் அவன் கண்கள் மலையின் கனிம வண்ணங்களைக் காண்கின்றன. ‘ஹ்ருஷ்ட:’ (மகிழ்ந்து) என்ற சொல் இங்கே பொருளுள்ளது — ராமன் வரவில்லையென்றாலும் அவனுடைய பாதுகைகள் கிடைத்தன என்பதால் பரதனின் மனத்தில் ஓரளவு ஆறுதல். முன்னே செல்லும் அமைச்சர்கள் சுட்டுவது — பயணம் இப்போது அரசுப் பயணம், வேண்டுபவனுடையதன்று. மலையின் பக்கமாகச் சென்ற பரதன் அதன் சாரலின் அழகு முழுவதையும் கண்டான்.
சித்திரகூடத்திலிருந்து சற்றுத் தொலைவிலேயே பரதன், முனிவர் பரத்வாஜர் இருப்பிடமாகக் கொண்ட அந்த ஆசிரமத்தைக் கண்டான். வீரம் மிக்க, குலத்தை மகிழ்விப்பவனான பரதன் அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்து, தேரிலிருந்து இறங்கி முனிவரின் பாதங்களை வணங்கினான் — தேரிலிருந்து இறங்குவதே ஆசிரமத்துக்குள் நுழையும்போது உரிய பணிவு. பிறகு மகிழ்ந்த பரத்வாஜர் பரதனிடம் சொன்னார்: ‘அப்பா, உன் காரியம் நிறைவேறியதா? ராமனைச் சந்தித்தாயா?’ முனிவரின் கேள்வி இருவகையானது — காரியம் நிறைவேறியதா, சந்திப்பு நடந்ததா; ஏனெனில் முன்பு செல்லும்போது பரதன் இதே ஆசிரமத்தில் ஓய்வெடுத்தான்; அப்போது முனிவர் அவனுடைய நோக்கத்தைக் கேட்டார். அறிவாளியான பரத்வாஜர் இவ்வாறு கேட்டதும் தர்மத்திடம் அன்புகொண்ட பரதன் அவருக்கு மறுமொழி சொன்னான். இந்தக் கேள்வி பதிலால் கவிஞர் முந்தைய சர்க்கத்தின் நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் சுருக்கமாக மீண்டும் கேட்கச் செய்கிறார் — கதையின் இணைப்பை உறுதிப்படுத்தும் வால்மீகியின் புகழ்பெற்ற முறை இது. ‘க்ருத்யம் க்ருதம்’ (காரியம் நிறைவேறியதா) என்ற முனிவரின் கேள்வி எளிமையானது; ஆனால் விடையோ கசப்பானது — காரியம் நிறைவேறவில்லை, சந்திப்பு மட்டும் நடந்தது. பரதனுக்கான ‘தர்மவத்ஸல:’ (தர்மத்திடம் அன்புகொண்டவன்) என்ற அடைமொழியால் கவிஞர் சுட்டுவது — தோல்வியுற்றும் அவன் தர்மத்தையே பின்பற்றுகிறான், சினத்தை அல்ல. முனிவரின் மகிழ்ச்சியும் பரதனின் நடத்தைக்குச் சான்று.
பரதன் சொல்கிறான்: ‘குரு வசிஷ்டரும் நானும் வேண்டியும், உறுதியான வீரம் கொண்ட ராகவன் மிகவும் அன்போடு வசிஷ்டரிடம் சொன்னான்: “தந்தையின் அந்த வாக்குறுதியையே நான் உண்மையாகக் காப்பேன்; பதினான்கு ஆண்டுகள் என்பதே என் தந்தையின் வாக்குறுதி.” இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, பேரறிவாளரும் சொல்லறிந்தவருமான வசிஷ்டர் சொல்வன்மை மிக்க ராகவனிடம் பெரிய சொல்லைச் சொன்னார்: “பேரறிவாளனே, பொன்னணி பூண்ட இந்தப் பாதுகைகளை மகிழ்ச்சியோடு கொடு; அயோத்தியில் நலனையும் பாதுகாப்பையும் அளிப்பவனாக இரு.” வசிஷ்டர் இவ்வாறு சொன்னதும் ராகவன் கிழக்கு நோக்கி நின்று, பொன்னால் செய்யப்பட்ட அந்தப் பாதுகைகளை என் அரசுக்காக எனக்கு அளித்தான்.’ பிறகு பரதன் முடிக்கிறான்: ‘மகாத்மாவான ராமனால் அனுமதிக்கப்பட்டு நான் திரும்பினேன்; மங்கலமான அந்தப் பாதுகைகளை எடுத்துக்கொண்டு அயோத்திக்கே செல்கிறேன்.’ இங்கே ‘என் அரசுக்காக’ என்ற சொல் நெஞ்சைத் தொடுகிறது — அரசு பரதனின் பெயரில், ஆனால் அதிகாரம் பாதுகைகளுக்கே. பரதன் தன் வேண்டுகோளை மறைக்கவில்லை; ராமனின் முடிவையும் உள்ளபடியே சொல்கிறான் — உண்மை பேசுதலே இந்தச் சர்க்கத்தின் அணிகலன். ‘கிழக்கு நோக்கி நின்று’ என்ற சொல்லால் கொடை விதிப்படி செய்யப்பட்டது சுட்டப்படுகிறது, ஏனெனில் கிழக்கு நோக்கியே கொடை அளிப்பது சாஸ்திரம் விதித்தது. இவ்வாறு பாதுகைகளை அளித்தது வெறும் அன்புச் செயல் அன்று, முறைப்படி அரசை ஒப்படைத்ததே.
மகாத்மாவான பரதனின் இந்த மங்கலமான சொல்லைக் கேட்டு முனிவர் பரத்வாஜர் அதைவிட மங்கலமான சொல்லைச் சொன்னார்: ‘ஆண்களில் புலி போன்றவனே, ஒழுக்கமும் நடத்தையும் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவனே! மேன்மை உன்னிடம் நிலைத்திருப்பது வியப்பன்று — திறந்துவிடப்பட்ட நீர் தாழ்ந்த இடத்தையே நோக்கிச் செல்வதுபோல, நற்பண்புகள் அனைத்தும் உன்னிடம் தாமாகவே வந்து சேர்கின்றன.’ உவமை இங்கே இயல்பைச் சொல்வது — நீர் பள்ளத்தை நோக்கிச் செல்வதுபோல நற்பண்புகள் உன்னிடம் வருவது முயற்சியின்றியே நிகழ்கிறது. பிறகு அவர் தந்தையையும் புகழ்கிறார்: ‘தர்மாத்மாவும் தர்மத்திடம் அன்பு கொண்டவனுமான உன்னைப் போன்ற மகனைப் பெற்ற, நீண்ட கைகளுடைய உன் தந்தை தசரதன் கடனற்றவர்.’ மகனின் நற்பண்புகளாலேயே தந்தை கடனிலிருந்து விடுபடுகிறார் என்பது கருத்து. இவ்வாறு சொன்ன அந்தப் பேரறிவாளரான ரிஷியின் பாதங்களைப் பற்றிக் கைகூப்பிய பரதன் விடைபெறத் தொடங்கினான் — செல்ல அனுமதி கேட்கத் தொடங்கினான். பரத்வாஜரின் சொல் பரதனின் துயரத்துக்கு மருந்து — நீ அடையாதது உன் பண்புகளின் குறைவால் அன்று. ‘சீலவ்ருத்தவிதாம் வரே’ (ஒழுக்கமும் நடத்தையும் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவனே) என்ற ஏழாம் வேற்றுமைச் சொல்லால் முனிவர் பரதனையே அவர்களில் சிறந்தவனாகக் கருதுகிறார். மகனின் தர்மத்தால் தந்தை கடனற்றவராகிறார் என்ற கொள்கை இங்கே சொல்லப்படுகிறது; அது முந்தைய சர்க்கத்தில் ரிஷிகளாலும் சொல்லப்பட்டது.
பிறகு பரத்வாஜரை மீண்டும் மீண்டும் வலம்வந்து, செல்வம் மிக்க பரதன் அமைச்சர்களுடன் அயோத்தியை நோக்கிச் சென்றான். வாகனங்களும், வண்டிகளும், குதிரைகளும், யானைகளும் கொண்ட அந்தப் பரந்த படை மீண்டும் திரும்பிப் பரதனைப் பின்தொடர்ந்தது — முன்பு ராமனை அழைத்து வரப் புறப்பட்ட அதே படை இப்போது வெறுங்கையோடு திரும்புகிறது. பிறகு அவர்கள் அலைமாலைகள் அணிந்த தெய்வ நதியான யமுனையைக் கடந்து, மீண்டும் அனைவரும் மங்கலமான நீருடைய கங்கை நதியைக் கண்டனர். இனிய நீர் நிறைந்த அந்தக் கங்கையைக் கடந்து, உறவினர்களுடனும் படைவீரர்களுடனும் பரதன் இனிய சிருங்கிபேரபுரத்துக்குள் நுழைந்தான் — குகனோடு ராமன் சந்தித்த அதே நகரம். செல்லும்போது பரதன் நம்பிக்கையைச் சுமந்து சென்ற அதே இடங்களைக் கவிஞர் திரும்பும் பயணத்தில் வரிசையாகக் காட்டுகிறார்; இப்போதோ அவையே நம்பிக்கையிழப்பை நினைவூட்டுகின்றன. ‘புன: நிவ்ருத்தா’ (மீண்டும் திரும்பியது) என்ற இரண்டு சொற்களால் கவிஞர் திரும்பும் பயணத்தின் பயனின்மையையே சுட்டுகிறார். கங்கையைக் காண்பது இங்கே மீண்டும் — முன்பு செல்லும்போது அவன் இதையே கடந்தான். சிருங்கிபேரபுரத்தில் குகனின் நினைவு பரதனின் மனத்தில் நிச்சயமாக எழுந்திருக்கும், ஏனெனில் அங்கேதான் அவன் முதன்முதலில் ராமனைப் பற்றிய செய்தியைக் கேட்டான்.
சிருங்கிபேரபுரத்திலிருந்து மீண்டும் புறப்பட்ட அவன் அயோத்தியைக் கண்டான். அப்போது காணப்பட்ட அந்த நகரம் தந்தையையும் தமையனையும் இழந்திருந்தது — தசரதன் விண்ணுலகம் சென்றார், ராமன் காட்டில்; ஆகவே நகரத்தின் இரண்டு ஆதாரங்களுமே இல்லாமல் போயின. அதை அவ்வாறு கண்டு துயரால் வெந்த பரதன் சாரதியிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘சாரதியே, பார்! சிதைந்த அயோத்தி ஒளிரவில்லை; உருவிழந்து, மகிழ்ச்சியிழந்து, வாடி, ஒலியடங்கிப் போயிருக்கிறது.’ ‘ப்ரதிஹதஸ்வனா’ (ஒலியடங்கியது) என்ற சொல்லால் நகரத்தின் மௌனம் சுட்டப்படுகிறது — முன்பு இசைக்கருவிகளும், வேத ஒலிகளும், மக்களின் ஆரவாரமும் இருந்த இடத்தில் இப்போது மௌனமே. இந்த அரைச் சுலோகத்தோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் இதே உவமைத் தொடர் விரிவாக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் சித்திரகூடத்திலிருந்து அயோத்தி வரை பரதனின் திரும்பும் பயணம் முழுவதையும் சுமக்கிறது. ‘வித்வஸ்தா’ (சிதைந்தது) என்ற சொல் பொருள் அழிவைச் சொல்லவில்லை, அழகின் அழிவையே — மாளிகைகள் நிற்கின்றன, ஆனால் அவற்றின் ஒளி போய்விட்டது. நான்கு அடைமொழிகளால் கவிஞர் நகரத்தின் நால்வகை இழப்பைக் காட்டுகிறார் — உருவம், மகிழ்ச்சி, செல்வச் சிறப்பு, ஒலி.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे त्रयोदशाधिकशततमः सर्गः॥ ११३॥