॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 112

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

பரதனுக்குப் பாதுகைகளை அளித்தல்

மகரிஷிகளின் வியப்பு, ரிஷிகள் பரதனுக்கு அறிவுரை கூறுதல், பரதன் மீண்டும் வேண்டுதல், ராமனின் உறுதியான சபதம், பொன்னணி பூண்ட பாதுகைகளை அளித்தல், சத்ருக்னனுக்குச் செய்தி, அனைவருக்கும் விடைகொடுத்தல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் பரதனின் வேண்டுகோளை மறுத்து, தந்தையின் சொல்லே பிரமாணம் என்று நிலைநாட்டினான். இந்தச் சர்க்கத்தில் கவிஞர் காட்சியை வானத்துக்கு உயர்த்துகிறார் — ஒப்பற்ற ஒளி கொண்ட அந்த இரண்டு சகோதரர்களின் மயிர்க்கூச்செறியும் சந்திப்பைக் கண்டு அங்கே கூடியிருந்த மகரிஷிகள் வியப்படைந்தனர். கண்ணுக்குத் தெரியாமல் நின்ற முனிவர் குழுக்களும் அங்கிருந்த பரமரிஷிகளும் பெரும்பேறு பெற்ற அந்தக் காகுத்ஸ்த சகோதரர்கள் இருவரையும் புகழ்ந்தனர்: ‘இந்த இரண்டு அரசகுமாரர்களும் எப்போதும் மேன்மையானவர்கள், தர்மம் அறிந்தவர்கள், தர்மமே இவர்களுடைய வீரம்; இவ்விருவரின் உரையாடலைக் கேட்டு நாங்களும் விரும்புகிறோம்.’ ரிஷிகளின் விருப்பம் இங்கே பெரும் புகழ்ச்சி — பற்றற்றவர்களும் இவர்களுடைய உரையாடலை மீண்டும் கேட்க விரும்புகிறார்கள். பிறகு பத்துத் தலையனின் வதத்தை விரும்பிய அந்த ரிஷிக் குழுக்கள் ஒன்றுகூடி, அரசர்களில் புலி போன்ற பரதனிடம் விரைந்து பேசினார்கள். ‘தசக்ரீவவதைஷிண:’ (பத்துத் தலையனின் வதத்தை விரும்புபவர்கள்) என்ற அடைமொழியால் கவிஞர் தொலைவிலுள்ள நோக்கத்தைச் சுட்டுகிறார் — ராமன் காட்டைக் கைவிட்டால் ராவண வதம் நிறைவேறாது; ஆகவே ரிஷிகளின் சொல்லுக்கு வேர் உலக நலனே, வெறும் தர்ம உபதேசம் அன்று. ‘அந்தர்ஹிதா:’ (மறைந்திருந்தவர்கள்) என்ற சொல்லால் கவிஞர் சுட்டுவது — ரிஷிகள் வானில் கண்ணுக்குத் தெரியாமலேயே பார்க்கிறார்கள்; ஆகவே அவர்களுடைய சாட்சியம் மனிதர் அவைக்கு வெளியேயும் உள்ளது.

ரிஷிகள் பரதனிடம் சொல்கிறார்கள்: ‘நற்குடிப் பிறந்தவனே, பேரறிவாளனே, சிறந்த நடத்தை உடையவனே, பெரும்புகழ் கொண்டவனே! நீ தந்தையை எண்ணிப் பார்ப்பாயானால் ராமனின் சொல்லை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.’ தந்தையின் நலனே இங்கே காரணமாகக் காட்டப்படுகிறது — தந்தைக்கு எது நன்மையோ அதுவே செய்யத் தக்கது. பிறகு அவர்கள் தெளிவாகச் சொல்கிறார்கள்: ‘இந்த ராமன் தந்தைக்கு எப்போதும் கடனற்றவனாக இருப்பதையே நாங்கள் விரும்புகிறோம்; கைகேயிக்குக் கடனில்லாமல் ஆனதாலேயே தசரதன் சுவர்க்கம் சென்றார்.’ அதாவது தசரதனின் நற்கதி ராமனின் காட்டுவாசத்தாலேயே நிறைவேறியது; ராமன் திரும்பினால் அந்தக் கதி தடைபடும். இவ்வளவு சொல்லிவிட்டுக் கந்தர்வர்களும், மகரிஷிகளுடன் ராஜரிஷிகளும் — அனைவரும் தத்தம் இடங்களுக்குச் சென்றனர். அவர்களுடைய சொல்லால் மகிழ்ந்த, காண்பதற்கு இனிய ராமன் பொலிந்தான்; மலர்ந்த முகத்துடன் அவன் அந்த ரிஷிகளைப் போற்றினான். இங்கே ராமனின் முடிவு தெய்வச் சாட்சியத்தால் ஆதரிக்கப்படுகிறது — அவன் தர்ம அறிவால் செய்ததை ரிஷிகளும் ஏற்றனர்; ஆகவே விவாதத்தின் தீர்ப்பு ஏறக்குறைய இங்கேயே ஏற்பட்டுவிட்டது. ‘தத்தம் இடங்களுக்குச் சென்றனர்’ என்ற சொல்லால் தெய்வ அவை கலைந்தது சுட்டப்படுகிறது; அதன் பின் மீண்டும் மனிதர்களின் உரையாடலே தொடர்கிறது.

ஆயினும் பரதன் நிறுத்தவில்லை. உடல் தளர்ந்து, தடுமாறும் குரலில், கைகூப்பியபடி அவன் மீண்டும் ராகவனிடம் சொன்னான்: ‘ராமா, காகுத்ஸ்தா, குல தர்மத்தால் தொடர்ந்து வந்த இந்தத் தர்மத்தை நோக்கி, என்னுடையவும் என் தாயுடையவும் வேண்டுகோளை நீ நிறைவேற்ற வேண்டும்.’ மூத்தவன் அரசை ஏற்று மக்களைக் காப்பதே இக்ஷ்வாகுக்களின் குல தர்மம் என்பது அவன் கருத்து. பிறகு அவன் தன் இயலாமையைத் தெரிவிக்கிறான்: ‘நான் ஒருவனாக இந்த மிகப் பெரிய அரசைக் காக்கத் துணியவில்லை; உன்னிடம் அன்பு கொண்ட நகர நாட்டு மக்களையும் என்னால் மகிழ்விக்க இயலாது.’ பிறகு அனைவருடைய எதிர்பார்ப்பையும் காட்டுகிறான்: ‘எங்கள் உறவினர்களும், வீரர்களும், நண்பர்களும், நலம் விரும்பிகளும், உழவர்கள் மழையை எதிர்பார்ப்பதுபோல உன்னையே எதிர்பார்த்திருக்கிறார்கள்.’ உழவர்கள் மேகத்தை எதிர்பார்ப்பது என்ற உவமை ஆழமானது — மேகமின்றி உழவு பயனற்றது; அதுபோல அரசனின்றி மக்கள். இறுதியில் அவன் வேண்டுகிறான்: ‘பேரறிவாளனே, இந்த அரசை ஏற்றுக்கொண்டு நிலைநாட்டு; உலகத்தைக் காப்பதில் அவனே வல்லவன்.’ அதாவது அரசை ஏற்றுக்கொண்டு, காக்கும் சுமையை வேறு யாரிடமாவது ஒப்படைத்துவிடு என்பது கருத்து. ‘ஸ்ரஸ்தகாத்ர:’ (உடல் தளர்ந்தவன்), ‘ஸஜ்ஜமானயா வாசா’ (தடுமாறும் குரலால்) என்ற இரண்டு அடைமொழிகளால் கவிஞர் பரதனின் நம்பிக்கையிழப்பை உடலாலும் குரலாலும் காட்டுகிறார்.

இவ்வாறு சொல்லிப் பரதன் தமையனின் பாதங்களில் விழுந்தான்; ராகவனிடம் மிக இனியவற்றைச் சொல்லி மிகவும் மன்றாடினான். ராமனோ அந்தத் தம்பியை மடியில் அமர்த்தி, மதங்கொண்ட அன்னத்தின் குரலில், கருநிறமும் தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும் உடைய அவனிடம் தானே பேசினான். அவன் சொல் கடிந்துரை அன்று, புகழ்ச்சி கலந்த அறிவுரை: ‘அப்பா, உனக்கு வந்திருக்கும் இந்த அறிவு இயல்பாகப் பிறந்ததும், பயிற்சியால் வந்ததும் ஆகும்; நீ பூமியையும் நன்கு காக்கும் ஊக்கம் உடையவன்.’ பிறகு அவன் அரசியல் நெறியை உபதேசிக்கிறான்: ‘அமைச்சர்களுடனும், நண்பர்களுடனும், அறிவுள்ள மந்திரிகளுடனும் எல்லாச் செயல்களையும் கலந்தாலோசித்து, பெரிய செயல்களையும் செய்வித்துக்கொள்.’ பிறகு தன் உறுதியை இயற்கையின் நிலைத்தன்மையோடு ஒப்பிடுகிறான்: ‘சந்திரனிடமிருந்து அழகு நீங்கலாம், இமயமலை பனியைக் கைவிடலாம், கடல் கரையைக் கடக்கலாம் — ஆனாலும் நான் தந்தையின் வாக்குறுதியைக் கைவிடமாட்டேன்.’ இறுதியில் அவன் தாயிடம் பரதனுக்குரிய கடமையைச் சொல்கிறான்: ‘ஆசையாலோ பேராசையாலோ உன் தாய் உனக்காக இதைச் செய்தாள்; அதை மனத்தில் கொள்ளாதே; தாயிடம் நடப்பதுபோலவே நடந்துகொள்.’ சினத்துக்குப் பதிலாக மன்னிப்பே மகனின் தர்மம் என்பது கருத்து. மூன்று சாத்தியமற்ற எடுத்துக்காட்டுகளால் ராமன் காட்டுகிறான் — இயற்கையின் நியதி மீறப்படுவதும் நிகழலாம், ஆனால் தந்தையின் சொல் மீறப்படாது.

இவ்வாறு பேசிய, ஒளியில் சூரியனுக்கு நிகரான, பிறைச்சந்திரனைப் போன்ற தோற்றம் கொண்ட கௌசல்யையின் மகனிடம் பரதன் சொன்னான். அவனுடைய உபாயம் புதியது: ‘மதிப்புக்குரியவரே, பொன்னணி பூண்ட இந்தப் பாதுகைகளில் உங்கள் பாதங்களை ஏற்றுங்கள்; இவையே உலகம் முழுவதன் நலனையும் பாதுகாப்பையும் நிறைவேற்றும்.’ ராமன் தானே வராவிட்டால், அவனுடைய பாதுகைகளையே அரசனின் இடத்தில் நிறுத்த வேண்டும் என்பது கருத்து. மிகப் பேரொளி கொண்ட, ஆண்களில் புலி போன்ற ராமன் அந்தப் பாதுகைகளில் ஏறி நின்று, பிறகு அவற்றை விடுவித்து, மகாத்மாவான பரதனிடம் அளித்தான். பரதன் அந்தப் பாதுகைகளை வணங்கி ராமனிடம் சொன்னான்: ‘பதினான்கு ஆண்டுகள் நான் சடையும் மரவுரியும் தரித்தவனாக இருப்பேன்; வீரனே, ரகுநந்தனா, கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்டு, உன் வருகையை எதிர்பார்த்தபடி நகரத்துக்கு வெளியேயே வாழ்வேன்.’ இதனால் பரதன் ராமனின் காட்டு விரதத்தையே நகரத்துக்கு வெளியே கடைப்பிடிப்பதாகச் சபதம் செய்கிறான் — அரசை அனுபவிப்பதற்காக அன்று, காப்பதற்காகவே ஏற்கிறான். பாதுகைகளை அளித்ததே இந்தச் சர்க்கத்தின் மையம்; இதனாலேயே பரதனின் ஆட்சி ‘பாதுகை ஆட்சி’ என்று புகழ்பெற்றது. ‘அதிருஹ்ய வ்யவமுச்ய ச’ (ஏறி நின்று, பின் விடுவித்து) என்ற வரிசையால் அரச உரிமை பாதுகைகளுக்கு மாற்றப்பட்டது — ராமனின் பாதங்கள் தொட்டதாலேயே அவை அரசனின் பிரதிநிதிகளாயின.

பரதன் மீண்டும் சொல்கிறான்: ‘பகைவரை வாட்டுபவனே, அரசாட்சியின் பொறுப்பை உன் பாதுகைகளிடம் ஒப்படைத்து நான் காத்திருப்பேன்; ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனே, பதினான்காம் ஆண்டு நிறைவுறும் அதே நாளில் உன்னைக் காணாவிட்டால் நான் நெருப்பில் புகுவேன்.’ இந்தச் சபதம் கடுமையானது — ஒரு நாள் தாமதத்தையும் பொறுக்க முடியாது என்பது. ராமன் ‘அப்படியே’ என்று வாக்களித்து அவனை அன்போடு தழுவுகிறான். பிறகு சத்ருக்னனையும் தழுவிக்கொண்டு இவ்வாறு சொன்னான்: ‘தாய் கைகேயியைக் காப்பாற்று; அவள்மீது சினம் கொள்ளாதே. ரகுநந்தனா, இதற்கு உனக்கு என் மீதும் சீதையின் மீதும் ஆணை.’ ஆணையால் கட்டுப்படுத்தி அவன் சத்ருக்னனின் சினத்தைத் தடுக்கிறான் — சத்ருக்னன் மந்தரையின் மீது சினம் கொண்டிருந்தான்; ஆகவே அச்சம் காரணமுள்ளதே. இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுக் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் ராமன் தம்பிக்கு விடைகொடுத்தான். இங்கே கவிஞர் ராமனின் இருவகை வடிவைக் காட்டுகிறார் — சபதத்தில் வஜ்ரம் போலக் கடுமையானவன், சகோதர அன்பிலோ கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடையவன். ‘நெருப்பில் புகுவேன்’ என்ற சொல்லைச் சர்க்கத்தின் முடிவிலும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும் — இதுவே பரதன் பதினான்கு ஆண்டுகள் நந்திகிராமத்தில் வாழ்ந்ததற்கு வேர்.

இறுதி மூன்று சுலோகங்கள் நீண்ட யாப்பில் அமைந்துள்ளன — சர்க்கத்தின் முடிவில் இதுவே கவிஞரின் வழக்கம். தர்மம் அறிந்த பரதன் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட, பேரொளி வீசும் அந்தப் பாதுகைகளை ஏற்றுக்கொண்டு ராகவனை வலம்வந்தான்; அவற்றைச் சிறந்த யானையின் தலைமேல் வைத்தான் — பாதுகைகளே இப்போது அரசச் சின்னம்; ஆகவே யானையின் தலையே அவற்றுக்கு இடம். பிறகு ராகவ வம்சத்தை வளர்ப்பவனான ராமன் வரிசைப்படி அந்த மக்களையும், பெரியோர்களையும், அமைச்சர்களையும், குடிமக்களையும், இரண்டு தம்பியரையும் போற்றி விடைகொடுத்தான்; தன் தர்மத்தில் நிலைத்து நின்ற அவன் இமயமலையைப் போல அசையாதவனாக இருந்தான். இறுதியில் தாய்மார்களின் நிலை வருணிக்கப்படுகிறது — கண்ணீரால் தொண்டை அடைபட்ட அவர்களால் துயரத்தில் விடைபெறவும் இயலவில்லை; ராமனோ தாய்மார் அனைவரையும் வணங்கிவிட்டு அழுதபடியே தன் குடிலுக்குள் நுழைந்தான். ‘ருதன்’ (அழுதபடி) என்ற ஒரே சொல்லால் கவிஞர் காட்டுகிறார் — சபதத்தில் அசையாதவனும் தாய்மாரைப் பிரியும்போது மனிதனே. இந்தக் காட்சியோடு பரதன் ராமன் உரையாடல் நிறைவடைகிறது. ‘இமயமலையைப் போல அசையாதவன்’ என்ற உவமை முன்பு ராமனாலேயே சொல்லப்பட்டது (‘இமயமலை பனியைக் கைவிடலாம்’); இங்கே கவிஞர் அதை ராமனுக்கே பொருத்துகிறார்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे द्वादशाधिकशततमः सर्गः॥ ११२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க