॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 111

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

வசிஷ்டரின் உபதேசமும் பரதனின் உண்ணாநோன்பும்

மூன்று குருக்களைப் பற்றி வசிஷ்டரின் உபதேசம், தந்தையின் சொல்லில் ராமனின் நிஷ்டை, பரதனின் உண்ணாநோன்பு, நகர நாட்டு மக்களின் சாட்சியம், ராமனின் உறுதியான முடிவு

முந்தைய சர்க்கத்தில் வசிஷ்டர் இக்ஷ்வாகுக்களின் வம்ச மரபை எண்ணிக் காட்டி ராமனைத் தன் அரசை ஏற்கும்படி தூண்டினார். இந்தச் சர்க்கத்தில் முன்பே ராமனிடம் பேசிய அரச புரோகிதர் வசிஷ்டர் மீண்டும் தர்மம் நிறைந்த வேறொரு சொல்லைச் சொல்கிறார். அவர் முதலில் ஒரு பொதுவான கொள்கையை முன்வைக்கிறார்: ‘இந்த உலகில் பிறந்த மனிதனுக்கு எப்போதும் குருக்கள் இருக்கிறார்கள் — ஆசான், தந்தை, தாய். தந்தை இந்த மனிதனைப் பிறப்பிக்கிறார்; ஆசானோ அறிவைத் தருகிறார்; அறிவைத் தருவதாலேயே அவர் குரு என்று சொல்லப்படுகிறார்.’ இந்தச் சொல்லால் வசிஷ்டர் ஆசானின் இடம் தந்தையின் இடத்தைவிடக் குறைந்ததன்று என்று நிறுவுகிறார். பிறகு அந்தக் கொள்கையைத் தமக்குப் பொருத்துகிறார்: ‘பகைவரை வாட்டுபவனே, நான் உன் தந்தைக்கும் ஆசான், உனக்கும் ஆசான்; ஆகவே என் சொல்லைச் செய்வதால் நீ நல்லோரின் வழியை மீறமாட்டாய்.’ பிறகு அவர் வேறு காரணங்களையும் காட்டுகிறார்: ‘இந்த அவைகளும், இந்த உறவினர்களும், இந்த அரசர்களும் இங்கே கூடியிருக்கிறார்கள்; இவர்களிடம் தர்மப்படி நடந்தாலும் நீ நல்லோரின் வழியை மீறமாட்டாய். முதியவளும் தர்மநெறி கொண்டவளுமான தாய்க்கு மாறாக நடக்கலாகாது; அவள் சொல்லைச் செய்தாலும் நீ நல்லோரின் வழியை மீறமாட்டாய்.’ ‘நாதிவர்த்தே: ஸதாம் கதிம்’ (நல்லோரின் வழியை மீறமாட்டாய்) என்ற சொற்றொடரை மூன்று முறை திரும்பச் சொல்வதன் மூலம் வசிஷ்டர் ஒரே வாதத்தை உறுதிப்படுத்துகிறார் — தந்தையின் ஆணையைக் காப்பது மட்டுமே தர்மம் அன்று, ஆசான், தாய், மக்கள் ஆகியோரின் சொல்லைக் காப்பதும் நல்வழியே. ‘இஹ ஜாதஸ்ய’ (இங்கே பிறந்தவனுக்கு) என்ற சொல்லால் அவர் எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொதுவான விதியை முன்வைக்கிறார், ராமனுக்கு மட்டுமான சிறப்பு விதியை அல்ல — ஆகவே இந்த வாதம் உலகம் ஏற்றதே, பாரபட்சத்தால் பிறந்ததன்று.

வசிஷ்டர் இறுதிக் காரணத்தைச் சொல்கிறார்: ‘சத்தியமும் தர்மமும் வீரமும் உடையவனே, வேண்டும் பரதனின் சொல்லைச் செய்வதால் நீ உன்னையே மீறமாட்டாய்’ — பரதன் உன் உயிரே என்பது கருத்து. இவ்வாறு இனிமையாகச் சொல்லப்பட்ட ஆண்களில் காளை போன்ற ராகவன் அருகில் அமர்ந்திருந்த குருவுக்கு மறுமொழி சொன்னான். அவனுடைய மறுமொழி விவாத வடிவில் அன்று, கடனை ஒப்புக்கொள்ளும் வடிவில் அமைந்தது: ‘தாயும் தந்தையும் மகனிடம் எப்போதும் காட்டும் நடத்தைக்கு எளிதில் கைம்மாறு செய்ய இயலாது. இயன்றவரை கொடுத்தும், உறங்கவைத்தும், எண்ணெய் தேய்த்து நீராட்டியும், எப்போதும் இனிமையாகப் பேசியும், வளர்த்தும் அவர்கள் செய்தவற்றுக்கு மகனால் கைம்மாறு செய்ய இயலாது.’ இதனால் ராமன் வசிஷ்டரின் மூன்று குருக்கள் கொள்கையையே தன் பக்கம் திருப்புகிறான் — தந்தை குருவானால் அவருடைய ஆணை மீற முடியாததே. பிறகு அவன் முடிக்கிறான்: ‘அந்த அரசர் தசரதரே என் தந்தை, என்னைப் பிறப்பித்தவர்; அவர் எனக்கு எதை ஆணையிட்டாரோ அது பொய்யாகாது.’ இந்த அளவு மறுமொழியாலேயே வசிஷ்டரின் காரணங்கள் அனைத்தும் தள்ளப்படுகின்றன. இதைக் கேட்டு அகன்ற மார்புடைய பரதன் மிகவும் மனம் வருந்தி அக்கணமே சாரதி சுமந்திரனிடம் பேசினான் — சொல்லால் வெல்ல இயலாமல் அவன் வேறொரு உபாயத்தைச் சார்கிறான். உணவளித்தல், உறங்கவைத்தல், எண்ணெய் தேய்த்தல், இனிய சொல், வளர்த்தல் ஆகிய ஐந்து வழிகளால் தாய் தந்தையரின் உதவி கணக்கிடப்படுகிறது; அவற்றில் ஒன்றுக்கும் கைம்மாறு செய்வது கடினம் என்பது ராமனின் கருத்து.

பரதன் சாரதி சுமந்திரனுக்கு ஆணையிடுகிறான்: ‘இங்கே இந்த வெறுந்தரையில் விரைவாகத் தர்ப்பைகளைப் பரப்பு. மதிப்புக்குரியவர் என்மேல் அருள் கூரும் வரை நான் அவர் முன் அமர்ந்து உண்ணாநோன்பு இருப்பேன். உணவின்றி, ஒளியின்றி, செல்வத்தை இழந்த அந்தணனைப் போல, அவர் திரும்பி வரும் வரை அவருடைய குடிலின் முன்னால் படுத்திருப்பேன்.’ இது அந்தணர்களின் புகழ்பெற்ற ‘தரணா’ முறை — கடன் கொடுத்தவன் கடன்பட்டவனின் வாயிலில் உணவின்றிப் படுத்து அவனைக் கட்டுப்படுத்துவது. சுமந்திரன் ராமனின் முகத்தைப் பார்த்தபடி, பரதனைக் கண்டு மனம் வருந்தி, தர்ப்பை விரித்த விரிப்பைக் கொண்டுவந்தான்; பரதனோ அதைப் பொருட்படுத்தாமல் வெறுந்தரையிலேயே தானாக அமர்ந்தான் — ஆசனத்தையும் துறப்பதன் மூலம் அவன் தன் உறுதியின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறான். அப்போது பேரொளி கொண்டவனும் ராஜரிஷிகளில் சிறந்தவனுமான ராமன் அவனிடம் சொன்னான்: ‘அப்பா பரதா, நான் என்ன செய்ததால் நீ என்னை எதிர்த்து உண்ணாநோன்பு இருக்கிறாய்? அந்தணன் மட்டுமே ஒருபக்கமாகப் படுத்து மனிதர்களைத் தடுக்கலாம்; முடிசூட்டப்பெற்றவர்களுக்கு இவ்வாறு எதிர்த்து உண்ணாநோன்பு இருப்பதற்கு விதியே இல்லை. ஆண்களில் புலி போன்றவனே, எழுந்திரு; இந்தக் கொடிய விரதத்தைக் கைவிட்டு இங்கிருந்து விரைவாகச் சிறந்த நகரமான அயோத்திக்குச் செல்.’ இவ்வாறு ராமன் பரதனின் வழிமுறையே க்ஷத்திரிய தர்மத்துக்கு மாறானது என்று காட்டுகிறான். இங்கே சுமந்திரனின் நிலை இரங்கத்தக்கது — ஒருபுறம் தலைவனான ராமனின் முகம், மறுபுறம் பரதனின் ஆணை; அதனால் அவன் மனம் வருந்தியபடியே தர்ப்பைகளைப் பரப்புகிறான். ‘ஏகபார்ச்வேன’ (ஒருபக்கமாக) என்பது, ஒருபக்கமாகப் படுத்திருத்தல் உண்ணாநோன்பின் புகழ்பெற்ற நிலை.

பரதனோ அமர்ந்தபடியே இருக்கிறான்; எல்லாப் பக்கமும் பார்த்து அவன் நகர நாட்டு மக்களிடம் சொல்கிறான்: ‘நீங்கள் ஏன் மதிப்புக்குரியவருக்கு அறிவுரை சொல்லவில்லை?’ அதாவது ‘என் பக்கம் நின்று ஏன் அவருக்கு எடுத்துச் சொல்லவில்லை?’ ஆனால் அந்த மக்கள் மகாத்மாவான பரதனிடம் சொன்னார்கள்: ‘நாங்கள் காகுத்ஸ்தனை அறிவோம்; ராகவன் சரியாகவே சொல்கிறான். பெரும்பேறு பெற்ற இவனும் தந்தையின் சொல்லில் நிலைத்து நிற்கிறான்; அதனாலேயே நாங்கள் அவனை எளிதில் திருப்ப இயலவில்லை.’ இந்தச் சொல் பரதனின் தோல்வியே — எவர்களை அவன் உதவிக்கு அழைத்தானோ அவர்களே ராமனின் பக்கத்தை ஆதரிக்கிறார்கள். அவர்களுடைய கருத்தை அறிந்து ராமன் சொன்னான்: ‘தர்மக் கண் கொண்ட நண்பர்களின் சொல்லை இவ்வாறு அறிந்துகொள். ராகவா, இந்த இரண்டையும் கேட்டு நன்கு சிந்தித்துப் பார்; நீண்ட கைகளை உடையவனே, எழுந்திரு; என்னையும் நீரையும் தொடு.’ நீரைத் தொடுவது இங்கே சபதத்தின் அடையாளம்; இதனால் ராமன் விவாதத்தை முடித்துப் பரதனை உண்ணாநோன்பிலிருந்து எழுப்புகிறான். நகர நாட்டு மக்கள் இங்கே சாட்சிகளைப் போல நிற்கிறார்கள்; அவர்களுடைய தீர்ப்பாலேயே விவாதம் இரண்டு சகோதரர்களுக்குள் இரகசியமாக அன்றி, உலகம் ஏற்றதாகிறது. ‘அஞ்ஜஸா’ (எளிதில்) என்ற சொல்லால் அவர்கள் சுட்டுவது — ராமனை உடனே திருப்ப இயலாது, ஏனெனில் அவனுடைய முடிவு தர்மத்தை வேராகக் கொண்டது.

பிறகு பரதன் எழுந்து நீரைத் தொட்டுச் சொன்னான்: ‘என் அவையோர் கேட்கட்டும், அமைச்சர்களும் கேட்கட்டும். நான் தந்தையிடம் அரசைக் கேட்கவில்லை, தாயை இதற்குத் தூண்டவும் இல்லை; இவ்வாறு காட்டுக்குச் செல்லும், தர்மத்தை நன்கறிந்த ராகவனுக்கு நான் இசைவு தரவும் இல்லை.’ மூன்று மறுப்புகளால் அவன் அவையின் முன் தன் குற்றமின்மையை நிறுவுகிறான் — அவன் கேட்கவில்லை, தாயைத் தூண்டவில்லை, இந்தச் செயலை ஏற்கவும் இல்லை. பிறகு அவன் இறுதி உபாயத்தை முன்வைக்கிறான்: ‘காட்டில் கட்டாயம் வாழ வேண்டுமானால், தந்தையின் சொல்லும் நிறைவேற்றப்பட வேண்டுமானால், நானே பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டில் வாழ்வேன்.’ அதாவது சபதம் காக்கப்படட்டும், ஆனால் காட்டுவாசி நானாக இருப்பேன், அரசை மதிப்புக்குரியவர் ஏற்கட்டும் என்பது கருத்து. தம்பியின் இந்தச் சத்தியச் சொல்லால் தர்மாத்மாவான ராமன் வியப்படைந்தான்; ஆனால் அவன் மறுமொழியைப் பரதனிடம் தனியாகச் சொல்லவில்லை; நகர நாட்டு மக்களை நோக்கிப் பேசத் தொடங்குகிறான் — அவையின் முன்னிலையிலேயே தீர்ப்பு சொல்லப்பட வேண்டும் என்பது அவன் நோக்கம். நீரைத் தொட்டுச் சொல்லப்பட்ட சொல் ஆணைக்கு நிகரானது; ஆகவே பரதனின் இந்தச் சபதம் வெறும் வேண்டுகோள் அன்று, கட்டுப்படுத்தும் சொல்லே.

ராமன் உலக நடைமுறையிலிருந்தே எடுத்துக்காட்டை எடுக்கிறான்: ‘தந்தை உயிரோடு இருந்தபோது எதை விற்றாரோ, எதை அடமானம் வைத்தாரோ, எதை வாங்கினாரோ, அதை நானோ பரதனோ செல்லாததாக்க இயலாது.’ தந்தை செய்த பரிவர்த்தனையை மகன்கள் மீறலாகாது என்ற உலக விதி அரசைக் கொடுத்த விஷயத்திலும் அதேபோலப் பொருந்துகிறது. ‘காட்டுவாசத்தில் நான் பழிக்கத்தக்க பதிலாளை ஏற்பாடு செய்யலாகாது’ — அதாவது ஒரு பதிலாளை நிறுத்திவிட்டுத் தான் விடுபடுவது என்ற பழிக்கப்பட்ட சாக்கைச் சார்ந்திருக்கலாகாது. ‘கைகேயி சொன்னது பொருத்தமானதே; என் தந்தை செய்ததும் நல்லதே’ என்ற சொல்லால் அவன் தாயின் குற்றத்தையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. பிறகு அவன் பரதனைப் புகழ்கிறான்: ‘பரதன் பொறுமை உடையவன், பெரியோரைப் போற்றுபவன் என்று நான் அறிவேன்; சத்தியத்தில் உறுதியான இந்த மகாத்மாவிடம் எல்லா நலனும் நிறைந்துள்ளது.’ இறுதியில் அவன் எதிர்காலத்தின் நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறான்: ‘காட்டிலிருந்து திரும்பி வந்த பின் தர்மநெறி கொண்ட இந்தத் தம்பியோடு சேர்ந்து நான் பூமிக்குச் சிறந்த தலைவனாக இருப்பேன். கைகேயி அரசரிடம் வரம் கேட்டாள்; நான் அவருடைய அந்தச் சொல்லை நிறைவேற்றினேன்; இதனாலேயே தந்தையான அந்தப் பூமியின் தலைவரைப் பொய்யிலிருந்து விடுவி.’ இவ்வாறு தந்தையின் சத்தியத்தைக் காப்பதோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. ‘விக்ரீதம், ஆஹிதம், க்ரீதம்’ (விற்றது, அடமானம் வைத்தது, வாங்கியது) என்ற மூன்று சொற்களும் வியவகார சாஸ்திரத்தைச் சேர்ந்தவை — விற்பனை, அடமானம், வாங்குதல்; இவற்றால் ராமன் அரசைக் கொடுத்ததும் தந்தை முடித்துவைத்த பரிவர்த்தனையே என்று சுட்டுகிறான். ‘அன்ருதாத் மோசய’ (பொய்யிலிருந்து விடுவி) என்ற வினைச்சொல்லால் ராமன் பரதனையே தந்தையின் சத்தியத்தைக் காப்பதில் துணையாக்குகிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकादशाधिकशततमः सर्गः॥ १११॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க