॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 110

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

வசிஷ்டர் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தை விவரித்தல்

வசிஷ்டர் ஜாபாலிக்கு ஆதரவாகப் பேசுதல், படைப்பின் தொடக்கம், இக்ஷ்வாகு வம்ச மரபு, அசிதன் காளிந்தி வரலாறு, மூத்தவனுக்கு முடிசூட்டுவதன் பொருத்தம்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ஜாபாலி தம் நாஸ்திகச் சொல்லைத் தாமே திரும்பப் பெற்றார்; ஆனால் அதனால் ராமனின் சினம் தணியவில்லை. இந்தச் சர்க்கத்தில் அரச புரோகிதரான வசிஷ்டர் நுழைகிறார்; அதே விஷயத்தை வேறு வழியில் — வம்ச மரபின் மூலம் — மீண்டும் எழுப்புகிறார். ராமன் சினமுற்றிருப்பதை அறிந்து அவர் முதலில் ஜாபாலியின் பக்கத்தைக் காக்கிறார்: ‘ஜாபாலியும் இந்த உலகின் போக்கையும் வரவையும் அறிந்தவரே; உன்னைத் திருப்ப விரும்பியே அவர் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார், தம் கொள்கையாக அன்று.’ இதனால் அந்தணரின் மதிப்பு காக்கப்படுகிறது; ராமனின் சினமும் அமைதிப்படுத்தப்படுகிறது. பிறகு அவர் வேரிலிருந்தே தொடங்குகிறார்: ‘உலகத் தலைவனே, உலகம் தோன்றிய இந்த வரலாற்றை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள். தொடக்கத்தில் எல்லாம் நீராகவே இருந்தது; அதிலேயே பூமி உருவாக்கப்பட்டது. பிறகு தேவர்களுடன் சுயம்புவான பிரம்மா தோன்றினார். அவர் பின்னர் வராகமாகி நீரில் மூழ்கிய பூமியை மேலே எடுத்தார்; தூய உள்ளம் கொண்ட தம் மக்களுடன் சேர்ந்து உலகம் முழுவதையும் படைத்தார்.’ இவ்வாறு வசிஷ்டர் தம் உபதேசத்துக்கான அடிப்படையைப் படைப்பின் தொடக்கத்திலேயே நிறுவுகிறார். இந்த வரிசையின் நோக்கம் தெளிவானது — ஜாபாலி உலகத்தைக் காரணங்களைக் கொண்டு மட்டுமே விளக்கினார்; வசிஷ்டரோ அதே உலகத்தை வரலாற்றைக் கொண்டு விளக்குகிறார். படைப்புடனேயே தொடங்கிய வம்சத்தின் குல தர்மம் மனிதரால் கற்பிக்கப்பட்டதன்று; ஆகவே அது தர்க்கத்தால் மறுக்கப்படுவதில்லை. இந்த வாதம் ராமனின் சொந்த வாதத்தோடு ஒத்துப்போகிறது, ஏனெனில் ராமனும் முந்தைய சர்க்கத்தில் நிலையான ராஜ நடத்தையையே பிரமாணமாக்கினான். நினைவில் கொள்ள வேண்டியது — வசிஷ்டர் புரோகிதர் மட்டுமல்லர், இக்ஷ்வாகுக்களின் குலகுருவும் ஆவார்; ஆகவே அவர் வாயிலிருந்து வரும் வம்ச வரலாறே பிரமாணமாகிறது, வேறு யாருடையதும் அல்ல. சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் ‘க்ருத்தம்’ (சினமுற்றவனை) என்ற சொல்லால் கவிஞர் ராமனின் மனநிலையைச் சுட்டுகிறார் — முந்தைய சர்க்கத்தின் சினம் இன்னும் தணியவில்லை; வசிஷ்டர் அதைத் தணிக்கவே தொடங்குகிறார்.

பிறகு வசிஷ்டர் மரபை வரிசையாக எண்ணுகிறார். ஆகாயத்தில் தோன்றிய பிரம்மா நிலையானவர், என்றும் உள்ளவர், அழிவற்றவர்; அவரிடமிருந்து மரீசி தோன்றினார், மரீசியின் மகன் காசியபர். காசியபரிடமிருந்து விவஸ்வான் பிறந்தார், விவஸ்வானிடமிருந்து வைவஸ்வத மனுவே. அந்த மனுவே முன்பு பிரஜாபதியாக இருந்தார்; அவருடைய மகன் இக்ஷ்வாகு. ‘மனுவால் இந்தச் செழிப்பான பூமி முதன்முதலில் யாருக்கு அளிக்கப்பட்டதோ, அந்த இக்ஷ்வாகுவே அயோத்தியின் முதல் அரசர் என்று அறிவாயாக’ என்று வசிஷ்டர் ராமனிடம் நேரடியாகச் சொல்கிறார் — இதனால் அயோத்தியின் அரசு தசரதனிடமிருந்து மட்டும் வந்ததன்று, வம்சத்துக்கு அளிக்கப்பட்ட முதல் கொடையே என்று நிறுவப்படுகிறது; அதைத் துறப்பது தந்தையின் சொல்லைக் காப்பதால் மட்டும் நியாயமாகிவிடாது. இக்ஷ்வாகுவின் மகன் செல்வம் மிக்க குக்ஷி; குக்ஷியின் மகன் வீரனான விகுக்ஷி; விகுக்ஷியின் மகன் பேரொளியும் வீரமும் கொண்ட பாணன்; பாணனின் மகன் நீண்ட கைகளும் பெருந்தவமும் உடைய அனரண்யன். அனரண்யனின் ஆட்சியில் மழை பொய்க்கவில்லை, பஞ்சம் வரவில்லை; நல்லோரில் சிறந்த அவன் ஆட்சியில் ஒரு திருடனும் இல்லை. இது அரசன் தர்மத்தைக் காப்பதன் பயனைச் சொல்வது — அரசன் எப்படியோ மக்களும் அப்படியே என்று ராமனே முந்தைய சர்க்கத்தில் சொன்னதற்கான எடுத்துக்காட்டே இங்கே வம்சத்திலிருந்து எடுத்துக் காட்டப்படுகிறது. ஆகவே வசிஷ்டர் புதிய சான்றைக் கொண்டுவரவில்லை; ராமனின் சான்றையே அவனுக்கு எதிராகத் திருப்புகிறார் — அரசனின் நடத்தை மக்களிடம் விளைவைத் தருமானால், அரசைத் துறப்பதும் மக்களிடம் விளைவைத் தரும். இங்கே ‘நித்ய அவ்யய:’ என்ற இரண்டு சொற்களுக்கிடையே உயிர்ச்சந்தி செய்யப்படவில்லை; இந்த ஆர்ஷ இடைநிறுத்தம் அச்சுப் பதிப்பிலும் திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் ஒன்றாகவே உள்ளது; ஆகவே அச்சில் உள்ளபடியே வைக்கப்பட்டுள்ளது.

அனரண்யனிடமிருந்து பிருது என்ற அரசன் தோன்றினான்; பிருதுவிடமிருந்து பேரொளி கொண்ட திரிசங்கு பிறந்தான்; அந்த வீரன் சத்திய வாக்கினாலேயே உடலோடு விண்ணுலகம் சென்றான் — முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் விரிவாக வருணித்த சத்தியத்தின் பெருமை இங்கே வம்சத்தின் வரலாற்றாலேயே ஆதரிக்கப்படுகிறது, மறுக்கப்படவில்லை. திரிசங்குவின் மகன் பெரும்புகழ் கொண்ட துந்துமாரன்; அவனிடமிருந்து பேரொளி கொண்ட யுவனாசுவன்; யுவனாசுவனிடமிருந்து செல்வம் மிக்க மாந்தாதா; மாந்தாதாவின் மகன் சுசந்தி. சுசந்திக்கு இரண்டு மகன்கள் — துருவசந்தியும் பிரசேனஜித்தும். துருவசந்தியின் மகன் புகழ்மிக்க, பகைவரை அழிக்கும் பரதன்; நீண்ட கைகளுடைய பரதனிடமிருந்து அசிதன் என்பவன் பிறந்தான். அவனுக்குப் பகை அரசர்கள் எதிரிகளாகத் தோன்றினர் — ஹைஹயர்கள், தாலஜங்கர்கள், வீரர்களான சசபிந்துக்கள். போரில் அவர்கள் அனைவரையும் எதிர்த்து அணிவகுத்தும் அந்த அரசன் நாடுகடத்தப்பட்டான்; இனிய சிறந்த மலையில் முனிவனைப் போல மகிழ்ந்து வாழ்ந்தான். இந்தி உரை இங்கே தெளிவாகச் சொல்கிறது — பகைவர்கள் மிகுதியாக இருந்ததால் அசிதன் தோற்று அயல்நாடு சென்றான்; அங்கே முனிவனின் மனநிலையில் பரமாத்மாவைத் தியானித்துக்கொண்டிருந்தான். இங்கே கதையின் தொனி மாறுகிறது — பதினொன்று முதல் பதினாறு வரை பெயர்கள் மட்டுமே எண்ணப்படுகின்றன; பதினேழிலிருந்து கதை விரிவடைகிறது. இந்த விரிவு காரணமற்றதன்று; அசிதனின் தோல்வியும் காட்டுவாசமும் ராமனின் சொந்த நிலையின் பிரதிபலிப்பைப் போன்றவை, ஏனெனில் அங்கேயும் அரசன் அரசிலிருந்து நழுவிக் காட்டில் முனிவர் வாழ்க்கையை மேற்கொண்டான்; அதனால் அவனுடைய வம்சம் அழிந்துவிடவில்லை. இங்கே ‘ப்ருதூ’ என்பது நெடில் முடிவுடைய வடிவம்; ‘மகாராஜா’ என்ற விளி ராமனை நோக்கியது — வசிஷ்டர் கதை சொல்லும்போதும் கேட்பவனை மீண்டும் மீண்டும் தொடுகிறார்; அதனால் கதை உபதேச வடிவிலேயே நிற்கிறது.

அசிதனின் இரண்டு மனைவியரும் கருவுற்றிருந்தனர் என்று மரபு சொல்கிறது. அவர்களில் ஒருத்தி, பெரும்பேறு பெற்றவளும் தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடையவளுமானவள், சிறந்த மகனை விரும்பி, தெய்வ ஒளி கொண்ட பார்கவ முனிவரை வணங்கினாள்; மற்றவளோ கருவை அழிப்பதற்காகச் சக்களத்திக்கு நஞ்சு கொடுத்தாள். சியவனர் என்ற பார்கவ முனிவர் இமயமலையைச் சார்ந்து வாழ்ந்தார்; அந்த ரிஷியைக் காளிந்தி அணுகி வணங்கினாள். மகிழ்ந்த அந்த அந்தணர், மகப்பேறு குறித்து வரம் வேண்டிய அவளிடம் சொன்னார்: ‘அரசியே, உனக்கு ஒரு மகன் பிறப்பான்; அவன் மகாத்மாவாகவும், உலகப் புகழ் பெற்றவனாகவும், தர்மநெறி உடையவனாகவும், மிகவும் அஞ்சத்தக்கவனாகவும், வம்சத்தை நிலைநாட்டுபவனாகவும், பகைவரை அழிப்பவனாகவும் இருப்பான்.’ அதைக் கேட்டு அவள் முனிவரை வலம்வந்து, அவரிடம் விடைபெற்று, வீட்டுக்கு வந்து, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும் தாமரையின் உள்ளிதழ் போன்ற ஒளியும் கொண்ட மகனைப் பெற்றாள். கருவைக் கொல்லும் எண்ணத்தோடு சக்களத்தி அவளுக்குக் கொடுத்த ‘கரம்’ (நஞ்சு) உடனேயே அவன் பிறந்தான்; ஆகவே அவன் ‘சகரன்’ (நஞ்சுடன் பிறந்தவன்) என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான் — இவ்வாறு பெயரின் சொற்பொருள் விளக்கம் கதைக்குள்ளேயே அடங்கியுள்ளது. இந்தப் பகுதி சர்க்கத்தின் இதயம் போன்றது — வம்சம் அழிவின் விளிம்புக்கு வந்த இடத்திலேயே அது மீண்டும் தழைத்தது. நஞ்சுடன் பிறந்தும் அந்தக் குழந்தை இறக்கவில்லை, வம்சத்தை நிலைநாட்டுபவனாக ஆனான்; இதனால் இக்ஷ்வாகு வம்சம் வெளியிலிருந்து வரும் இடையூறுகளால் அழிக்கப்படுவதில்லை என்பது குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது. இந்த அசிதன் காளிந்தி வரலாறு திறனாய்வுப் பதிப்பில் ஏழு அரைச் சுலோகங்கள் குறைவாக உள்ளது — இது வல்கேட்டின் விரிவே; அது கதையின் சுவையைக் கூட்டுகிறது. காளிந்தி என்ற பெயர் இந்தி உரையிலேயே தெளிவாக உள்ளது; மூலத்திலோ அவள் இருபதாம் சுலோகத்தில் ஒரே ஒருமுறைதான் பெயரால் குறிப்பிடப்படுகிறாள்; மற்ற இடங்களில் ‘ஒருத்தி’, ‘அவள்’, ‘மனைவி’ என்ற சுட்டுப்பெயர்களாலேயே குறிக்கப்படுகிறாள்.

அந்தச் சகரனே, பர்வ நாளில் வேள்வி செய்து, தோண்டுதலின் வேகத்தால் இந்த உயிர்களை அச்சுறுத்தியபடி, தன் மகன்களைக் கொண்டு கடலைத் தோண்டச் செய்த அரசன். சகரனின் மகன் அசமஞ்சன் என்று நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்; பாவச் செயல்கள் செய்தவன் என்பதால் அவன் உயிரோடு இருக்கும்போதே தந்தையால் வெளியேற்றப்பட்டான் — இங்கே வசிஷ்டர் நுட்பமான ஓர் எடுத்துக்காட்டை முன்வைக்கிறார்: தந்தை மகனை அரசிலிருந்து வெளியேற்றிய நிகழ்வு இது; ஆனால் அங்கே காரணம் மகனின் பாவச் செயலே, ஏதோ ஒரு வாக்குறுதியின் கட்டு அன்று. அசமஞ்சனின் மகன் வீரம் மிக்க அம்சுமான்; அம்சுமானின் மகன் திலீபன்; திலீபனின் மகன் பகீரதன். பகீரதனிடமிருந்து ககுத்ஸ்தன்; அவனால் அவன் வழித்தோன்றல்கள் ‘காகுத்ஸ்தர்கள்’ என்று நினைக்கப்படுகிறார்கள்; ககுத்ஸ்தனின் மகன் ரகு; அவனால் அவர்கள் ‘ராகவர்கள்’ என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள் — ராமனின் புகழ்பெற்ற இரண்டு பெயர்களும் இங்கே வம்சத்திலிருந்தே பிறந்தவையாக விளக்கப்படுகின்றன; இந்த வாதம் ராமனை அவனுடைய சொந்தப் பெயராலேயே கட்டுகிறது. ரகுவின் ஒளிமிக்க மகன் பிரவிருத்தன் மனிதரை உண்பவனாக ஆனான்; அவன் பூமியில் ‘கல்மாஷபாதன்’, ‘சௌதாசன்’ என்று புகழ்பெற்றான்; சாபத்தால் அவன் சில ஆண்டுகள் மனிதரை உண்பவனாக இருந்தான் என்று இந்தி உரை சொல்கிறது. கல்மாஷபாதனின் மகன் சங்கணன் என்று நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்; அவன் புகழ்பெற்ற வீரத்தை அடைந்தும் படையோடு சேர்ந்து அழிந்தான். சங்கணனின் மகன் வீரனும் செல்வம் மிக்கவனுமான சுதர்சனன்; சுதர்சனனின் மகன் அக்கினிவர்ணன்; அக்கினிவர்ணனின் மகன் சீக்கிரகன். இந்தச் சுலோகங்களில் சகரன் கடலைத் தோண்டியதும் பகீரதனின் பெயரும் சுட்டப்படுகின்றன மட்டுமே; அவற்றின் விரிவான கதை பால காண்டத்தில் முன்பே சொல்லப்பட்டுவிட்டது; ஆகவே இங்கே அது மீண்டும் சொல்லப்படவில்லை.

சீக்கிரகனின் மகன் மரு; மருவின் மகன் பிரசுசுருவன்; பிரசுசுருவனின் மகன் பேரறிவாளனான அம்பரீஷன். அம்பரீஷனின் மகன் சத்தியமான வீரம் கொண்ட நகுஷன்; நகுஷனின் மகன் மிகுந்த தர்மநெறி கொண்ட நாபாகன். நாபாகனுக்கு இரண்டு மகன்கள் — அஜனும் சுவிரதனும்; அஜனின் மகன் தர்மாத்மாவான அரசர் தசரதன். இவ்வாறு படைப்பின் தொடக்கம் முதல் தசரதன் வரை இடையறாத வம்சத்தை எண்ணிய பின் வசிஷ்டர் முடிக்கிறார்: ‘அந்தத் தசரதனின் மூத்த வாரிசு நீயே, “ராமன்” என்று புகழ்பெற்றவன்; ஆகவே உலகுக்கு அரசனே, உனக்குரிய அரசை ஏற்றுக்கொள், அதைக் கவனித்துக்கொள்.’ பிறகு அவர் விதியையே சொல்கிறார்: ‘இக்ஷ்வாகுக்கள் அனைவரிலும் மூத்தவனே அரசனாகிறான்; மூத்தவன் இருக்கும்போது இளைய மகன் அரசனாவதில்லை; மூத்தவனுக்கே முடிசூட்டப்படுகிறது.’ இறுதியில் நீண்ட யாப்பில் அவர் வேண்டுகிறார்: ‘அத்தகைய நீ, ராகவர்களின் — உன்னுடைய — நிலையான குல தர்மத்தை இன்று அழிக்கலாகாது; பெரும்புகழ் கொண்டவனே, ஏராளமான இரத்தினங்களும் ஏராளமான நாடுகளும் உடைய பூமியைத் தந்தையைப் போல ஆள்வாயாக.’ இவ்வாறு வசிஷ்டர் ராமனின் வாதத்தையே எடுத்துக்கொள்கிறார் — நிலையான குல தர்மத்தைப் பிரமாணமாக்குபவன் குல தர்மத்தின்படியே அரசை ஏற்கத் தகுந்தவன். ஜாபாலியின் தாக்குதல் சாஸ்திரங்களின் மீது இருந்தது; வசிஷ்டரின் தாக்குதலோ ராமனின் சொந்த நிஷ்டையின் மீதே. ஆயினும் சர்க்கம் தீர்ப்போடு முடியவில்லை; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமன் இதற்கும் மறுமொழி தருவான்; மூன்று குருக்களுக்குப் பட்ட கடனையும் நினைவூட்டுவான். இந்தச் சர்க்கத்தின் சிறப்பு — எங்கும் வம்சக் கணக்கே; வாதமோ இறுதியில் ஒரே சுலோகத்தில் மட்டுமே; கதையே தானாகப் பிரமாணம் என்பது வசிஷ்டரின் முறை. முப்பத்தேழாம் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे दशाधिकशततमः सर्गः॥ ११०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க