॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 109

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

ராமன் நாஸ்திகக் கொள்கையை மறுத்தல்

ஒழுக்கமே பிரமாணம், சத்தியத்தின் பெருமை, சபதத்தின் உறுதி, நாஸ்திகனைப் பழித்தல், ஜாபாலி தம் கருத்தைத் திரும்பப் பெறுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ஜாபாலி நாஸ்திகக் கொள்கையைச் சார்ந்து ராமனை அரசை ஏற்கும்படி தூண்டினார். இந்தச் சர்க்கத்தில் சத்தியமே வீரமாகக் கொண்ட ராமன் அவை அனைத்தையும் மறுக்கிறான். அவன் சினத்தோடு அன்றி, சிறந்த சொல்வன்மையோடும் தடுமாற்றமற்ற அறிவோடும் மறுமொழியைத் தொடங்குகிறான் — இதுவே இந்த மறுமொழியின் சிறப்பு. ‘நீங்கள் எனக்கு இனியதைச் செய்யும் விருப்பத்தோடு இந்தச் சொல்லைச் சொன்னீர்கள்; ஆனால் சொன்னது செய்யத் தகாதது, செய்யத் தக்கதுபோலத் தோன்றுகிறது; நன்மையற்றது, நன்மையானதுபோலத் தோன்றுகிறது’ என்று அவன் முதலிலேயே தீர்ப்பைச் சொல்கிறான். பிறகு ஒழுக்கத்தின் முக்கியத்துவத்தை நிறுவுகிறான்: ‘வரம்பற்றவனும், பாவ நடத்தை உடையவனும், நன்னடத்தையிலிருந்தும் நற்கொள்கையிலிருந்தும் பிறழ்ந்தவனுமான மனிதன் நல்லோரிடம் மதிப்புப் பெறமாட்டான். நற்குடிப் பிறந்தவனா இல்லையா, வீரனா அல்லது வெறுமனே தன்னை ஆண்மகன் என்று எண்ணிக்கொள்பவனா, தூயவனா தூய்மையற்றவனா — இவை அனைத்தையும் நடத்தையே விளக்குகிறது; சொல்லும் அன்று, பிறப்பும் அன்று.’ பிறகு ஜாபாலியின் கொள்கையைப் பின்பற்றும் மனிதனை வருணிக்கிறான் — அவன் மேன்மக்களின் தோற்றம் உடையவனாகத் தோன்றலாம், ஆனால் உண்மையில் இழிந்தவன்; தூயவனாகத் தோன்றலாம், ஆனால் தூய்மையற்றவன்; நல்லிலக்கணம் உடையவனாகத் தோன்றலாம், ஆனால் இலக்கணமற்றவன்; நல்லொழுக்கம் உடையவனாகத் தோன்றலாம், ஆனால் தீயொழுக்கம் உடையவனே. இவ்வாறு புறத்தோற்றத்துக்கும் உள்ளார்ந்த உண்மைக்கும் உள்ள வேறுபாடே ராமனின் முதல் அடி. இங்கே கவிஞர் ராமனுக்கு ‘ஸத்யபராக்ரம:’ (சத்தியமே வீரமாக உடையவன்) என்ற அடைமொழியை அமைக்கிறார் — எவனுடைய வீரமே சத்தியமோ அவனே சத்தியத்தின் பக்கம் நிற்பான் என்று சுட்டப்படுகிறது. ஜாபாலியின் வாதம் தர்க்கத்தை வேராகக் கொண்டது; ராமனின் மறுமொழியோ சாஸ்திர வாக்கிலிருந்து தொடங்கவில்லை, ஒழுக்கத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது — இந்த வரிசை சர்க்கம் முழுவதன் அமைப்பையும் காட்டுகிறது.

பிறகு ராமன் தன்னையே எடுத்துக்காட்டாகக் கொண்டு பேசுகிறான்: ‘நான் மங்கலமானதைக் கைவிட்டு, தர்மத்தின் வேடத்தில் அதர்மத்தையும் உலக ஒழுங்கின் கலப்பையும் ஏற்று, விதிக்குப் புறம்பான செயலைச் செய்தால், செய்யத் தக்கதையும் தகாததையும் அறிந்த எந்த அறிவுள்ள மனிதனாவது உலகில் என்னை மதிப்பானா? மாறாக, என்னைத் தீயொழுக்கம் உடையவனாகவும் உலகைக் கெடுப்பவனாகவும் எண்ணுவான்.’ பிறகு அவன் கேட்கிறான்: ‘சபதத்தை மீறும் இந்த நடத்தையோடு வாழும் நான் யாருடைய நடத்தையைப் பின்பற்றுவேன், அல்லது எதனால் சுவர்க்கத்தை அடைவேன்?’ இதனால் அரசனின் நடத்தை அவனுடைய தனிப்பட்டது மட்டுமன்று, உலகம் முழுவதற்குமான முன்மாதிரி என்று அவன் காட்டுகிறான். ‘இந்த உலகம் முழுவதும் விருப்பம்போன்ற நடத்தையையே பின்பற்றுகிறது; அரசர்கள் எத்தகைய நடத்தை உடையவர்களோ, மக்களும் அத்தகைய நடத்தை உடையவர்களாகவே ஆகிறார்கள்’ என்று அவன் ஒரு சமூக விதியை வெளிப்படுத்துகிறான். ஆகவே அரசனின் பொய் உலகம் முழுவதன் பொய்யாகிவிடும். இறுதியில் அவன் ராஜ நடத்தையின் இயல்பையே குறிப்பிடுகிறான்: ‘சத்தியமும் கொடுமையின்மையுமே நிலையான ராஜ நடத்தை; ஆகவே அரசு சத்தியத்தையே உயிராகக் கொண்டது; சத்தியத்திலேயே உலகம் முழுவதும் நிலைபெற்றுள்ளது.’ இதனால் ‘அரசை ஏற்றுக்கொள்’ என்ற ஜாபாலியின் உபதேசமே எதிர்விளைவைத் தருகிறது — ஏனெனில் சத்தியமின்றி அரசு நிலைக்காது. இதனால் ராமன் ஜாபாலியின் கண்கூட்டு வாதத்தையே அவருக்கு எதிராகத் திருப்புகிறான் — கண்கூடானதே பிரமாணம் என்றால், அரசனின் கண்கூடான நடத்தை மக்களிடம் கண்கூடாகவே விளைவைத் தரும்; அது பொய்யில் நிலைபெற்றால் உலகம் முழுவதும் அதோடு சேர்ந்து பொய்யில் விழும். உலகியல் வாதமே இங்கே உலகியல்வாதியைத் தடுக்கிறது.

பிறகு ராமன் சத்தியத்தின் பெருமையை விரிவாக வருணிக்கிறான். ‘ரிஷிகளும் தேவர்களும் சத்தியத்தையே மதித்தனர்; இந்த உலகில் சத்தியம் பேசுபவன் அழியாத மேலான நிலையை அடைகிறான்.’ ‘பாம்பிடமிருந்து அஞ்சுவதுபோல மக்கள் பொய் பேசுபவனிடமிருந்து அஞ்சி விலகுகிறார்கள்; சத்தியத்தை முதன்மையாகக் கொண்ட தர்மமே உலகில் எல்லாவற்றுக்கும் வேர் என்று சொல்லப்படுகிறது.’ பிறகு அவன் சத்தியத்தை இறைநிலையிலேயே நிறுவுகிறான்: ‘சத்தியமே உலகில் இறைவன்; தர்மம் எப்போதும் சத்தியத்தையே சார்ந்துள்ளது; எல்லாம் சத்தியத்தை வேராகக் கொண்டவை; சத்தியத்தைவிட மேலான நிலை இல்லை.’ கொடை, வேள்வி, ஹோமம், தவங்கள், வேதங்கள் — இவை அனைத்தும் சத்தியத்தில் நிலைகொண்டவை; ஆகவே மனிதன் சத்தியத்தையே முதன்மையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும். பதினைந்தாம் சுலோகத்தில் அவன் ஒருவனுடைய செயலின் விரிவைக் காட்டுகிறான் — ஒருவன் உலகத்தைக் காக்கிறான், ஒருவன் குலத்தைக் காக்கிறான், ஒருவன் நரகத்தில் மூழ்குகிறான், ஒருவன் சுவர்க்கத்தில் போற்றப்படுகிறான். அதாவது ஒருவனுடைய முடிவே பலருடைய கதியைத் தீர்மானிக்கிறது. இந்தப் பகுப்பு ராமனின் சொந்த நிலையையே சுட்டுகிறது — அவன் சபதத்தை உடைத்தால் அவன் மட்டும் வீழமாட்டான், இக்ஷ்வாகு குலமும் அரசும் முழுவதும் அவனோடு வீழும். இவ்வாறு சத்திய நிஷ்டை இங்கே தனிப்பட்ட விரதத்திலிருந்து உலகைத் தாங்கும் தத்துவமாகிறது. இந்தப் பகுதியில் ‘சத்தியம்’ என்ற சொல் ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு அடியிலும் மீண்டும் வருகிறது; இந்த மீள்வரவு கூறியது கூறல் குற்றம் அன்று, சபதத்தின் உறுதியின் எதிரொலியே — சொல்லின் மீள்வரவாலேயே பொருள் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. இந்தி உரையும் அந்த மீள்வரவைச் சுருக்கவில்லை.

பிறகு ராமன் தன் சபதத்தை முன்வைக்கிறான்: ‘சத்திய வாக்குறுதி அளித்தவனும், சத்தியத்தால் கட்டுண்டவனுமான நான் தந்தையின் ஆணையை ஏன் பின்பற்றாமல் இருப்பேன்? பேராசையாலோ, மயக்கத்தாலோ, அறியாமை இருளால் மூடப்பட்டோ நான் தந்தையின் சத்தியம் என்ற அணையை உடைக்கமாட்டேன்.’ ‘சத்தியத்தில் உறுதியற்ற, நிலையற்ற, உறுதியற்ற மனமுடைய மனிதனின் ஹவ்யத்தையும் கவ்யத்தையும் தேவர்களும் பித்ருக்களும் ஏற்பதில்லை என்று நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்’ என்று அவன் நினைவூட்டுகிறான் — இதனால் ஜாபாலி பித்ரு வேள்வியைப் பழித்ததற்கும் மறுமொழி தரப்படுகிறது. ‘சத்திய வடிவான இந்தத் தர்மத்தை நான் உள்ளுறை ஆன்மா வடிவாகவும் நிலையானதாகவும் காண்கிறேன்; இந்தச் சுமை நல்லோரால் சுமக்கப்பட்டது; அதனாலேயே அது போற்றப்படுகிறது.’ பிறகு அவன் க்ஷத்திரிய தர்மத்தின் ஒரு பக்கத்தையே கைவிடுகிறான்: ‘தர்மத்தோடு கூடியதாகத் தோன்றினாலும் அதர்ம வடிவானதும், இழிந்தவர்களாலும் கொடியவர்களாலும் பேராசைக்காரர்களாலும் பாவச் செயல் செய்பவர்களாலும் பின்பற்றப்படுவதுமான அந்த க்ஷத்திரிய தர்மத்தை நான் கைவிடுவேன்.’ பிறகு பாவத்தின் மூவகையைச் சொல்கிறான் — மனத்தால் தீர்மானித்து, உடலால் பாவம் செய்து, நாவால் பொய் பேசுகிறான்; இவ்வாறு செயல் மூவகைப் பாவமாகிறது. இறுதியில் மீண்டும் சத்தியமே பயன் தருவது என்று காட்டுகிறான்: ‘பூமியும், கீர்த்தியும், புகழும், செல்வமும் மனிதனை நாடுகின்றன; அவை சத்தியத்தையே பின்தொடர்கின்றன; ஆகவே சத்தியத்தையே பற்ற வேண்டும்.’ ‘அணை’ என்ற உருவகம் இங்கே நெஞ்சைத் தொடுகிறது — சத்தியம் நீரின் வேகத்தைத் தடுக்கும் அணையைப் போல உலகத்தைத் தாங்குகிறது; அது உடைந்தால் எல்லாம் வெள்ளத்தில் மூழ்கும். ராமன் சாஸ்திரத்தால் கட்டுண்டிருப்பதாகச் சொல்லவில்லை, தன் சொந்த வாக்கால் கட்டுண்டிருப்பதாகவே சொல்கிறான் — ஆகவே ஜாபாலியின் சாஸ்திரப் பழிப்பு இங்கே பொருளற்றதாகிறது.

பிறகு ராமன் ஜாபாலியின் வாதத்தை நேரடியாக மறுக்கிறான்: ‘நீங்கள் யோசித்து, காரணம் காட்டும் சொற்களால் “இந்த நல்லதைச் செய்” என்று எனக்குச் சொன்னது சிறந்ததுபோலத் தோன்றினாலும் உண்மையில் இழிந்ததே. தந்தையின் முன்னிலையில் இந்தக் காட்டுவாசத்தைச் சபதம் செய்துவிட்டு, தந்தையின் சொல்லைக் கைவிட்டுப் பரதனின் சொல்லை எப்படிச் செய்வேன்?’ ‘தந்தையின் முன்னிலையில் நான் செய்த அந்தச் சபதம் உறுதியானது; அப்போது அரசி கைகேயி மனம் மகிழ்ந்தாள்’ என்று அவன் அந்தக் கணத்தை நினைவுகூர்கிறான் — நினைவே சபதத்துக்குச் சான்று. பிறகு அவன் தன் காட்டு வாழ்க்கையின் முறையையே வருணிக்கிறான்: ‘இவ்வாறு காட்டில் வாழ்ந்து, தூய்மையுடனும் கட்டுப்பாடான உணவுடனும், புனிதமான கிழங்குகளாலும் மலர்களாலும் கனிகளாலும் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்தி, ஐம்புலன்களும் திருப்தியடைந்தவனாக, வஞ்சகமற்றவனாக, நம்பிக்கை உடையவனாக, செய்யத் தக்கதையும் தகாததையும் அறிந்தவனாக நான் உலக வாழ்க்கையை நடத்துவேன்.’ இறுதியில் அவன் செயலின் பிரமாணத்தன்மையையே நிறுவுகிறான்: ‘இந்தக் கர்மபூமியை அடைந்தவன் மங்கலமான செயலைச் செய்ய வேண்டும்; அக்கினியும் வாயுவும் சோமனும் செயல்களின் பயனை அடைபவர்கள். தேவர்களின் அரசன் நூறு வேள்விகளைச் செய்து சுவர்க்கம் சென்றான்; மகரிஷிகளும் கடுந்தவங்களை மேற்கொண்டு விண்ணுலகை அடைந்தனர்.’ இதனால் ‘உணவு வீணாகிறது’ என்ற ஜாபாலியின் கேலிக்கு மறுமொழி தரப்படுகிறது — வேள்வியும் தவமும் பயனற்றவை அல்ல. இவை அனைத்தும் அமைதியான குரலில் சொல்லப்படுகின்றன; சினத்தின் சுவடுகூட இங்கே காணப்படவில்லை; அது அடுத்த பகுதியிலேயே எழும். காட்டு வாழ்க்கை முறையின் வருணனையும் மறுமொழியின் அங்கமே — காட்டுவாசம் பயனற்ற துறவு அன்று, நியமமான தர்ம வழியே என்று அதனால் காட்டப்படுகிறது.

முப்பதாம் சுலோகத்திலிருந்து யாப்பு மாறுகிறது — அனுஷ்டுப்புக்குப் பதிலாக நீண்ட விருத்தம் வருகிறது; அதனால் சொல்லின் வேகம் கூடுகிறது. கடுமையான ஒளி கொண்ட அரசகுமாரன், நாஸ்திகக் காரணங்களைக் கொண்ட அந்தச் சொல்லைப் பொறுக்க முடியாமல், அதைப் பழித்தபடி மீண்டும் சொன்னான்: ‘சத்தியம், தர்மம், வீரம், உயிர்களிடம் இரக்கம், இனிய சொல், அந்தணர், தேவர், விருந்தினர் ஆகியோரைப் போற்றுதல் — இதையே நல்லோர் சுவர்க்கத்துக்கான வழி என்று சொல்கிறார்கள்.’ ‘அதே முறையில் பொருளை உள்ளபடி அறிந்து, ஒரே குறிக்கோளை மேற்கொண்டு, தர்மம் முழுவதையும் முறைப்படி கடைப்பிடித்து, கவனமுள்ள அந்தணர்கள் உயர்ந்த உலகங்களை அடைய விரும்புகிறார்கள்.’ பிறகு அவன் தந்தையின் ஒரு செயலையே பழிக்கிறான்: ‘நெறிபிறழ்ந்த அறிவுடையவரும், முழு நாஸ்திகரும், தர்ம வழியிலிருந்து விலகியவரும், இத்தகைய அறிவோடு நடப்பவருமான உங்களை ஏற்றுக்கொண்ட தந்தையின் அந்தச் செயலை நான் பழிக்கிறேன்.’ ‘திருடன் எப்படியோ புத்தனும் அப்படியே; ததாகதனையும் இங்கே நாஸ்திகன் என்று அறிவீர்; ஆகவே மக்களுக்காக நன்மை செய்ய மிகவும் வல்லவனான அறிவாளி நாஸ்திகனை நோக்கித் திரும்பலாகாது.’ இறுதியில் அவன் போற்றத்தக்க வழியையே காட்டுகிறான்: ‘உங்களுக்கு முற்பட்ட மக்களும் அந்தணர்களும் பல மங்கலச் செயல்களைச் செய்தார்கள்; இந்த உலகையும் மறுவுலகையும் கடந்து அந்தணர்கள் ஸ்வஸ்தி, வேள்வி, ஹோமம் ஆகியவற்றைச் செய்கிறார்கள். தர்மத்தில் ஈடுபட்டு, நல்லோருடன் கூடி, ஒளிமிக்கவர்களாக, கொடையையும் நற்பண்பையும் முதன்மையாகக் கொண்டு, உயிர்க்கொலை செய்யாமல், மாசற்றவர்களாக இருக்கும் முனிவர்களே உலகில் போற்றத்தக்கவர்களும் முதன்மையானவர்களும் ஆவர்.’ ‘புத்தன்’, ‘ததாகதன்’ என்ற சொற்கள் ராமாயணத்தில் மிக அரிதாகவே வருகின்றன; இந்தி உரையும் அவை பௌத்த மதத்தைக் குறிப்பவை என்று விளக்குகிறது. இந்தப் பகுதி முழுவதும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; ஆகவே இது வல்கேட் மரபுக்கு மட்டுமே சான்று.

இறுதி மூன்று சுலோகங்களில் சர்க்கம் அமைதியை அடைகிறது. சினத்தோடு இவ்வாறு பேசிய, தளராத மனவலிமை கொண்ட மகாத்மாவான ராமனிடம் அந்தணர் ஜாபாலி மீண்டும் நன்மை பயக்கும், ஆஸ்திகமான, உண்மையான, சமாதானமான சொற்களைச் சொன்னார்: ‘நான் நாஸ்திகர்களின் சொல்லைச் சொல்லவில்லை; நான் நாஸ்திகன் அல்லன்; எதுவுமே இல்லை என்பதும் என் கருத்து அன்று; காலத்தை நோக்கி நான் மீண்டும் ஆஸ்திகனானேன்; காலம் வந்தால் மீண்டும் நாஸ்திகனாகவும் ஆவேன்.’ ‘நான் நாஸ்திகச் சொல்லைச் சொல்லும்படியான அந்தக் காலம் மெல்ல வந்தது; ராமா, உன்னைத் திருப்பி அழைப்பதற்காகவும் உன்னை இணங்கச் செய்வதற்காகவுமே இதை நான் சொன்னேன்.’ இவ்வாறு ஜாபாலி தம் சொல் வெறும் உபாயமாக இருந்தது என்று ஒப்புக்கொள்கிறார்; அவருடைய நாஸ்திகம் கொள்கை அன்று, ராமனைத் திருப்ப மேற்கொண்ட முயற்சியே. இதோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் வசிஷ்டரே அதே விஷயத்தை வேறு வழியில் — இக்ஷ்வாகு குல மரபின் மூலம் — மீண்டும் எழுப்புவார். ஜாபாலியின் இந்தத் திரும்பப்பெறுதல் திறனாய்வுப் பதிப்பில் அறவே இல்லை; இதனால் வல்கேட்டில் சர்க்கத்தின் முடிவு மேலும் மென்மையாகிறது — நாஸ்திகர் தோற்கடிக்கப்படவில்லை, தாமே தம் நிலையைத் தெளிவுபடுத்துகிறார்; ராமனின் சத்திய நிஷ்டையும் குறைவின்றி நிற்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे नवाधिकशततमः सर्गः॥ १०९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க