॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 108

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

ஜாபாலியின் நாஸ்திக உரை

நாஸ்திகக் கொள்கையைச் சார்ந்து ராமனைத் திரும்பும்படி ஜாபாலி தூண்டுதல் — உறவுகளை மறுத்தல், சிராத்தத்தைத் தள்ளுதல், கண்கூடானதையே பற்றும்படி உபதேசித்தல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் பல தர்மச் சொற்களால் பரதனைத் தேற்றி, ‘நீ அரசனாக இரு, நான் காட்டு விலங்குகளுக்கு’ என்றான். இந்தச் சர்க்கத்தில் ஒரு புதிய பேச்சாளர் நுழைகிறார் — தசரதனின் அவையைச் சேர்ந்த ஜாபாலி என்ற சிறந்த அந்தணர். பரதனைத் தேற்றிக்கொண்டிருந்த தர்மம் அறிந்த ராமனைக் கண்டு அவர் தர்மத்துக்குப் புறம்பான சொற்களைத் தொடங்குகிறார். ‘நன்று ராகவா, உன் அறிவு சாதாரண மனிதனுடையதைப் போலப் பயனற்றதாக ஆகலாகாது; நீ மேன்மையான அறிவுடையவன், தவசி’ என்று அவர் தொடங்குகிறார். பிறகு தம் கொள்கையின் வேரைச் சொல்கிறார்: ‘எந்த மனிதன் யாருக்கு உறவினன்? யாரோடு யாருக்கு எதை அடைய வேண்டியிருக்கிறது? உயிர் தனியாகவே பிறக்கிறது, தனியாகவே அழிகிறது. ஆகவே “இவள் என் தாய், இவர் என் தந்தை” என்று பற்றுக்கொள்ளும் மனிதன் பித்தனைப் போன்றவன் என்று அறிய வேண்டும்; இங்கே யாருக்கும் எதுவும் சொந்தமில்லை.’ இவ்வாறு அவர் உறவுகள் உண்மையானவை என்பதையே மறுக்கிறார்; தாய் தந்தையருடனான உறவே இல்லையென்றால், தந்தையின் ஆணை என்ற கட்டும் தானாகவே தளர்ந்துவிடும் — இதுவே இந்தப் பேச்சின் மறைந்த நோக்கம். இங்கே கவிஞர் ஜாபாலிக்கு ‘பிராமணோத்தமர்’ (அந்தணர்களில் சிறந்தவர்) என்ற அடைமொழியையும், அவர் சொல்லுக்கு ‘தர்மாபேதம்’ (தர்மத்துக்குப் புறம்பானது) என்ற அடைமொழியையும் அமைக்கிறார் — இந்தச் சொல் சாஸ்திரத்துக்கு ஏற்புடையதன்று என்ற தீர்ப்பு கேட்பவரின் மனத்தில் முன்பே நிறுவப்படுகிறது.

பிறகு ஜாபாலி ஓர் எடுத்துக்காட்டால் தம் கொள்கையை உறுதிப்படுத்துகிறார். வேறோர் ஊருக்குச் செல்லும் ஒருவன் வழியில் வெளியே எங்கோ தங்கி, மறுநாள் அந்தத் தங்குமிடத்தைக் கைவிட்டுப் புறப்படுவதுபோல, மனிதர்களுக்குத் தந்தையும் தாயும் வீடும் செல்வமும் தங்குமிடங்கள் மட்டுமே; நல்லோர் அவற்றில் பற்றுக்கொள்வதில்லை. ‘ஆகவே மனிதர்களில் சிறந்தவனே, தந்தை வழிவந்த அரசைக் கைவிட்டு, தீய, துன்பமான, கரடுமுரடான, முட்கள் நிறைந்த இந்த வழியை நீ மேற்கொள்ளலாகாது. செழிப்பான அயோத்தியில் உனக்கு நீயே முடிசூட்டிக்கொள்; கணவன் வெளியூர் சென்ற பெண்ணைப் போல ஒற்றைச் சடை தரித்து அந்த நகரம் உன்னை எதிர்பார்த்திருக்கிறது. அரசகுமாரனே, மிக விலையுயர்ந்த அரச இன்பங்களை அனுபவித்தபடி, சுவர்க்கத்தில் இந்திரனைப் போல அயோத்தியில் உலவு.’ இறுதியில் அவர் உறவு மறுப்பைத் தந்தையிடமே பொருத்துகிறார்: ‘தசரதன் உனக்கு யாருமல்லர், நீயும் அவருக்கு யாருமல்லன்; அந்த அரசர் வேறு, நீ வேறு; ஆகவே சொல்லப்படுவதைச் செய்.’ இதுவே ஜாபாலியின் பேச்சின் மையப்புள்ளி — முன்பு சொன்ன கொள்கை இப்போது நேரடியாகத் தசரதனிடம் பொருத்தப்படுகிறது; அதனால் ‘தந்தையின் சொல்லைக் காக்க வேண்டும்’ என்ற ராமனின் உறுதி முழுவதும் வேரற்றுப் போகும் என்பது அவர் எண்ணம். நினைவில் கொள்ள வேண்டியது — ஜாபாலி வருணிக்கும் அந்த நகரமே முன்பு ராமன் வெளியேறியதால் வெறிச்சோடிப் போனது.

பிறகு ஜாபாலி தந்தைமையையே உடல் சார்ந்ததாக மட்டும் எண்ணுகிறார்: ‘தந்தை உயிருக்கு விதை மட்டுமே; பருவமடைந்த தாயுடன் சேர்ந்த சுக்கிலமும் சோணிதமும் — இதுவே இங்கே மனிதனின் பிறப்பு. அந்த அரசர் செல்ல வேண்டிய இடத்துக்குச் சென்றுவிட்டார்; இதுவே உயிர்களின் இயல்பான போக்கு; நீயோ வீணாக வருந்துகிறாய். பொருளையும் தர்மத்தையும் மேலானதாகக் கருதுபவர்களுக்காகவே நான் வருந்துகிறேன், மற்றவர்களுக்காக அல்ல; அவர்கள் இங்கே துன்பத்தை அடைந்து, இறந்த பின் அழிவையே அடைந்தார்கள்.’ பிறகு அவர் சிராத்தச் சடங்கை ஆராய்கிறார்: ‘அஷ்டகை முதலிய சிராத்தங்களில் பித்ருக்களைத் தேவதைகள் என்று எண்ணி இந்த மக்கள் ஈடுபடுகிறார்கள்; ஆனால் உணவு வீணாவதையே பார்; இறந்தவன் என்ன உண்பான்? இங்கே ஒருவன் உண்டது வேறொருவனின் உடலைச் சென்றடையுமானால், வெளியூர் செல்வோருக்குச் சிராத்தமே செய்துவிடலாம்; வழியில் உணவும் தேவைப்படாது.’ இந்த வாத முறை உலகியல் சார்ந்தது மட்டுமே — கண்ணுக்குத் தெரிவதே சான்று, தெரியாதது சான்றல்ல. இந்தி உரையும் இங்கே ‘இறந்துபோன மனிதன் என்னதான் உண்பான்’ என்று இதே கேலியையே பின்பற்றுகிறது. பிறப்பு சுக்கில சோணிதச் சேர்க்கை மட்டுமே என்று சொல்லும் பதினொன்றாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அது வல்கேட் பாடத்தின் தனிச்சிறப்பே.

முடிவில் ஜாபாலி சாஸ்திரங்களின் பிரமாணத்தன்மையையே மறுக்கிறார்: ‘“வேள்வி செய், கொடு, தீக்ஷை ஏற்றுக்கொள், தவம் செய், துறந்துவிடு” என்ற இந்த நூல்கள் அறிவாளிகளால் கொடையைப் பெறுவதற்காக மக்களை வசப்படுத்தவே இயற்றப்பட்டன; மறுவுலகம் உண்மையாக இருப்பதால் அல்ல.’ பிறகு அவர் தம் கொள்கையைத் தெளிவாகச் சொல்கிறார்: ‘பேரறிவாளனே, “அப்பால் எதுவும் இல்லை” என்பதையே மனத்தில் கொள்; கண்கூடானதைப் பற்றிக்கொள், கண்ணுக்குத் தெரியாததைப் புறக்கணி.’ இறுதியில் அவர் உலக நடைமுறையையே சான்றாக்குகிறார்: ‘எல்லா மக்களுக்கும் வழிகாட்டும் நல்லோரின் அறிவை முன்னிறுத்தி, பரதனால் வேண்டப்பட்ட நீ அரசை ஏற்றுக்கொள்.’ இங்கே ‘ஸதாம் புத்தி:’ (நல்லோரின் அறிவு) என்ற சொல்லால் அவர் தம் கருத்தையே நல்லோரின் கருத்தாக முன்வைக்கிறார் — இதே சொல்லை ராமன் அடுத்த சர்க்கத்தில் எடுத்துக்கொண்டு எதிர்ப்பொருளைக் காட்டுவான். இவ்வாறு நாஸ்திகக் கொள்கையின் முழுமையான முன்வைப்போடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமன் இவை அனைத்தையும் மறுப்பான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डेऽष्टाधिकशततमः सर्गः॥ १०८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க