சர்க்கம்
ராமன் பரதனுக்குத் தெளிவுபடுத்துதல்
அரசு மணக்கொடையாகவும் இரண்டு வரங்களாகவும் வாக்களிக்கப்பட்ட வரலாறு, தந்தையின் சத்தியத்தைக் காத்தல், கயன் பாடிய வாக்கு, அயோத்திக்குச் செல்லும்படி பரதனுக்கு ஆணை
முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் மீண்டும் மீண்டும் வேண்டினான்; ரித்விக்குகளும் தாய்மார்களும் அவனை ஆதரித்தனர். இந்தச் சர்க்கத்தில் ராமன் மறுமொழி தருகிறான். மீண்டும் இவ்வாறு பேசிய பரதனுக்கு, உறவினர்களின் நடுவே நன்கு போற்றப்பட்டு அமர்ந்திருந்த, லக்ஷ்மணனின் தமையனான செல்வம் மிக்க ராமன் மறுமொழி சொன்னான். முதலில் அவன் பரதனின் சொல்லை மறுக்கவில்லை, புகழ்கிறான்: ‘நீ இவ்வாறு பேசியது பொருத்தமானதே; ஏனெனில் நீ அரசர்களில் சிறந்த தசரதனுக்குக் கைகேயியிடம் பிறந்த மகன்.’ பிறகு அவன் விவாதத்தின் வேரை வரலாற்றைக் கொண்டே காட்டுகிறான். முன்பு தந்தை உன் தாயை மணந்தபோதே, உன் தாய்வழிப் பாட்டனாரிடம் ஒப்பற்ற அரசையே மணக்கொடையாக வாக்களித்தார் — கைகேயியின் மகனுக்கு அரசு என்ற வாக்குறுதி அப்போதே அளிக்கப்பட்டது. பிறகு தேவாசுரப் போரில் பணிவிடையால் மகிழ்ந்த தலைவரான அரசர் உன் தாய்க்கு வரம் அளித்தார். பிறகு புகழ்மிக்க, அழகிய வண்ணமுடைய உன் தாய் அதை நினைவூட்டி வாக்குறுதி பெற்று, மனிதர்களில் சிறந்தவரிடம் இரண்டு வரங்களைக் கேட்டாள் — ‘ஆண்களில் புலி போன்றவரே, உனக்கு அரசு, எனக்குக் காட்டுக்கு வெளியேற்றம்’; கட்டுப்பட்ட அரசர் அவளுக்கு அந்த இரண்டு வரங்களையும் அளித்தார். இவ்வாறு கைகேயியின் கோரிக்கை தற்செயலானது அன்று, பழைய வாக்குறுதியின் விளைவே என்று ராமன் காட்டுகிறான். இதனால் அவன் கைகேயியைப் பழிக்கவும் இல்லை, பரதனைக் குற்றவாளியாகக் கருதவும் இல்லை; விவாதத்தின் களமே வேறுவிதமாக அமைக்கப்படுகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் தந்தையின் செயலைச் ‘சினம், மயக்கம், துடுக்கு ஆகியவற்றால் பிறந்தது’ என்றான்; ராமனோ அதே செயலை நெடுநாளைய வாக்குறுதியைக் காத்தல் என்று காட்டுகிறான். இதுவே இருவருடைய பார்வை வேறுபாடு.
பிறகு ராமன் தன் நிலையைச் சொல்கிறான்: ‘ஆண்களில் காளை போன்றவனே, அதே தந்தையால் நானும் இங்கே நியமிக்கப்பட்டேன் — வரத்தின்படி பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டில் வாழ வேண்டும் என்று. அந்த நானே லக்ஷ்மணனுடனும் சீதையுடனும் ஆளரவமற்ற இந்தக் காட்டை அடைந்தேன்; எதிர்ப்பின்றி, தந்தையின் சத்திய வாக்கில் நிலைத்து நிற்கிறேன்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது, ராமன் கைகேயியின் குற்றத்தையோ பரதனின் குற்றத்தையோ எண்ணவில்லை; தந்தையின் சொல்லைக் காப்பதே தன் கடமை என்று மட்டுமே நிறுவுகிறான். பிறகு பரதனுக்கும் அதே போன்ற கடமையைக் குறிப்பிடுகிறான்: ‘அரசர்களுக்கு அரசனே, நீயும் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று சொல்லி, விரைவில் முடிசூட்டிக்கொண்டு, தந்தையைச் சத்தியம் பேசியவராக்க வேண்டும்.’ ஒரு வரம் ராமனால் காக்கப்படுகிறது, மற்றொன்று பரதனால் — அப்போதுதான் தந்தையின் வாக்கு முழுமையாக உண்மையாகிறது. ‘பரதா, எனக்காகத் தலைவரான அரசரைக் கடனிலிருந்து விடுவி; தர்மம் அறிந்தவனே, தந்தையைக் காப்பாற்று, தாயை மகிழ்வி.’ இதனால் ராமன் பரதனின் வாத வலை முழுவதையும் விலக்குகிறான் — விவாதம் அரசைப் பற்றியதன்று, தந்தையின் சத்தியத்தைப் பற்றியது. ராமனின் வாதம் எளிமையானது, ஆனால் உடைக்க முடியாதது — தந்தையின் வாக்கு இரண்டு பகுதிகள் கொண்டது; அதைக் காக்க இருவர் தேவை.
பிறகு ராமன் தன் கருத்தைச் சாஸ்திரத்தைக் கொண்டு ஆதரிக்கிறான். ‘அப்பா, அறிவாளியும் புகழ்மிக்கவனுமான கயன், கயையிலேயே வேள்வி செய்தபோது பித்ருக்களைக் குறித்து ஒரு வாக்கைப் பாடினான் என்று கேள்விப்படுகிறோம்.’ அந்த வாக்கு இது: ‘மகன் தந்தையைப் “புத்” என்ற பெயருடைய நரகத்திலிருந்து காப்பதால், பித்ருக்களை எல்லா வகையிலும் காப்பவன் “புத்ரன்” என்று சொல்லப்படுகிறான்.’ இது ‘புத்ரன்’ என்ற சொல்லுக்கான புகழ்பெற்ற சொற்பொருள் விளக்கம்; இதைக் கொண்டே ராமன் பரதனின் கடமையைக் குறிப்பிடுகிறான் — தந்தையின் சொல்லைக் காப்பதே அவரைக் காப்பது. ‘நற்பண்புகளும் பெருங்கல்வியும் உடைய பல மகன்களை விரும்ப வேண்டும்; அவர்கள் அனைவரில் யாரேனும் ஒருவனாவது கயைக்குச் செல்லக்கூடும்.’ பல மகன்களை விரும்புவதற்குக் காரணம் இதுவே என்பது உலக வழக்கு. ‘ரகுநந்தனா, ராஜரிஷிகள் அனைவரும் இவ்வாறே நம்பினார்கள்; ஆகவே மனிதர்களில் சிறந்த தலைவனே, தந்தையை நரகத்திலிருந்து காப்பாற்று.’ இவ்வாறு ராமன் பரதன் அரசை ஏற்பதைச் சுயநலச் செயலாக அன்றி, தந்தையைக் காக்கும் சிராத்தக் கடன் போன்றதாகக் காட்டுகிறான் — இந்த வாதம் பரதனின் எல்லா வாதங்களையும்விட வலிமையானது. இங்கே ராமன் முதன்முறையாகச் சாஸ்திர வாக்கையே சான்றாக மேற்கோள் காட்டுகிறான்; முன்பு அவன் தந்தையின் ஆணையை மட்டுமே சார்ந்திருந்தான். இதனால் பரதனின் சாஸ்திர வாதத்துக்குச் சாஸ்திர அடிப்படையிலேயே மறுமொழி தரப்படுகிறது.
முடிவில் ராமன் ஆணையையே தருகிறான்: ‘பரதா, அயோத்திக்குச் செல்; மக்களை மகிழ்வி; வீரனே, சத்ருக்னனுடனும் அந்தணர்கள் அனைவருடனும் செல். நானும் தாமதிக்காமல் இந்த இருவருடன் — வைதேகியுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் — தண்டகாரண்யத்துக்குள் நுழைவேன்.’ பிறகு நீண்ட யாப்பில் அமைந்த நான்கு சுலோகங்களால் அவன் இருவருடைய வழிகளையும் சமமாகச் சித்திரிக்கிறான். ‘பரதா, நீயே மனிதர்களுக்கு அரசனாக இரு; நானும் காட்டு விலங்குகளுக்குப் பேரரசனாக இருப்பேன். நீ இன்று மகிழ்ச்சியோடு சிறந்த நகரத்துக்குச் செல்; நானும் மகிழ்ச்சியோடு தண்டகக் காட்டுக்குள் நுழைவேன்.’ இந்தச் சமநிலையே இந்தச் சர்க்கத்தின் அழகு — அங்கே துறவின் புலம்பல் இல்லை, இருவருக்கும் மகிழ்ச்சியே. ‘பரதா, சூரியனின் ஒளியைத் தடுக்கும் வெண்குடை உன் தலைமேல் குளிர்ந்த நிழலைத் தரட்டும்; இந்தக் காட்டு மரங்களின் அதைவிடச் சிறந்த நிழலை நான் மெல்ல அடைவேன்.’ வெண்குடையும் காட்டு நிழலும் இரண்டுமே நிழல்கள்தாம் என்பது கவிஞரின் சிலேடை. ‘ஒப்பற்ற அறிவுடைய சத்ருக்னன் உனக்குத் துணை; சௌமித்ரி எனக்கு நன்கறிந்த முதன்மை நண்பன். சிறந்த மகன்களான நாம் நால்வரும் அரசரைச் சத்தியத்தில் நிலைபெறச் செய்வோம்; பரதா, வருந்தாதே.’ இந்தச் சொல்லால் ராமன் விவாதத்தை முடிக்கிறான் — நான்கு சகோதரர்களும் சேர்ந்து ஒரே செயலைச் செய்கிறார்கள்; அது தந்தையின் சத்தியத்தைக் காத்தல். ‘மா விஷீத’ (வருந்தாதே) என்ற இரண்டு சொற்களே சர்க்கத்தின் இறுதிச் சொற்கள்; அவற்றால் ராமன் இறுதியில் பரதனின் துயரத்தையே தணிக்க விரும்புகிறான், அவனுடைய வாதத்தை வெல்ல அல்ல.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे सप्ताधिकशततमः सर्गः॥ १०७॥