சர்க்கம்
பரதன் மீண்டும் வேண்டுதல்
ராமனின் பண்புகளைப் போற்றுதல், கைகேயியின் குற்றம், தந்தை எல்லை மீறியதைத் திருத்தும்படி வேண்டுதல், சித்திரகூடத்திலேயே முடிசூட்டிக்கொள்ளும்படி வேண்டுதல், ராமனின் அசையாத உறுதி
முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் ராமன் பொருள் நிறைந்த சொற்களைச் சொல்லிவிட்டுச் சற்று நேரம் மௌனமானான்; இந்தச் சர்க்கம் அந்த மௌனத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது. ராமன் பேச்சை நிறுத்தியதும் மந்தாகினிக் கரையில் தர்மநெறி கொண்ட பரதன், மக்களிடம் அன்புடையவனும் தர்மநெறி உடையவனுமான ராமனிடம் வியக்கத்தக்க சொற்களைச் சொன்னான். முதலில் அவன் கேள்வி வடிவில் போற்றுகிறான்: ‘பகைவரை அடக்குபவனே, நீ எப்படிப்பட்டவனோ அப்படிப்பட்டவன் உலகில் யார் இருப்பான்?’ பிறகு பண்புகளை எண்ணுகிறான் — துன்பம் உன்னை வருத்துவதில்லை, இன்பம் உன்னைக் களிப்படையச் செய்வதில்லை; முதியோரால் மதிக்கப்படுபவனாக இருந்தும் நீ அவர்களிடம் ஐயங்களைக் கேட்கிறாய். இந்தப் பணிவே ஞானத்தின் அடையாளம் என்பது கருத்து. பிறகு தத்துவச் சொல் — இறந்தவனிடம் எப்படியோ உயிருள்ளவனிடமும் அப்படியே, இல்லாததில் எப்படியோ இருப்பதிலும் அப்படியே; இத்தகைய அறிவைப் பெற்றவன் எதனால் வருந்துவான்? மனிதர் தலைவனே, உன்னைப் போல முன்னும் பின்னும் அறிந்தவன் துன்பத்தை அடைந்தாலும் சோர்ந்துபோகலாகாது. ‘ராகவா, நீ தேவருக்கு நிகரான மனவலிமை உடையவன், மகாத்மா, சத்தியத்தில் உறுதியானவன், எல்லாம் அறிந்தவன், எல்லாம் காண்பவன், அறிவாளி. இத்தகைய பண்புகள் உடைய, தோற்றத்தையும் அழிவையும் அறிந்த உன்னைத் தாங்கவே முடியாத துன்பம் அணுகலாகாது.’ இந்தப் போற்றுதலால் அவன் ராமனின் உறுதியைப் புகழ்கிறான்; ஆனால் அதே உறுதியை மாற்றுவதற்கான வேண்டுகோளைத் தொடங்குகிறான். இந்தப் போற்றுதல் பகுதி வெறும் பணிவுச் சொல் அன்று; அதனால் பரதன் ராமனைத் தான் விரும்பும் இடத்திலேயே நிறுத்துகிறான் — ‘நீ ஞானி; ஆகவே உன் முடிவை மறுபரிசீலனை செய்யவும் உன்னால் இயலும்’ என்பது குறிப்புப்பொருள். இவ்வாறு முந்தைய சர்க்கத்தின் தத்துவ உபதேசமே இங்கே பரதனின் வேண்டுகோளுக்கு அடிப்படையாகிறது; ஆதாயத்திலும் இழப்பிலும் சமநிலை உடையவன் அரசை ஏற்பதிலும் வெறுப்புக் கொள்ளமாட்டான் என்பது அவனுடைய வாதம். மூன்று சுலோகங்களால் அவன் தன் இளமையையும் ராமனின் ஆழத்தையும் இரண்டையும் சுட்டுகிறான்.
போற்றிய பின் பரதன் தன் வேதனையை வெளிப்படுத்துகிறான். ‘நான் வெளியூரில் இருந்தபோது என் பொருட்டு இழிந்த என் தாய் செய்த பாவம் எனக்கு விருப்பமில்லாதது; நீங்கள் என்மேல் அருள் கூருங்கள்.’ அந்தச் செயலை அவன் தன்னுடையதாக ஏற்கவில்லை, ஆனால் அதன் விளைவைத் தானே சுமக்கிறான். பிறகு ஒரு கடுமையான சொல்: ‘தர்மம் என்ற கட்டால் நான் கட்டுண்டிருக்கிறேன்; அதனால்தான் தண்டனைக்குரிய, பாவம் செய்த இந்தத் தாயைக் கடுந்தண்டனையால் இங்கே கொல்லாமல் இருக்கிறேன்.’ மங்கலமான குலமும் செயல்களும் உடைய தசரதனுக்குப் பிறந்து, தர்மத்தையும் அதர்மத்தையும் அறிந்த அவன் அருவருக்கத்தக்க செயலை எப்படிச் செய்வான்? தந்தையைப் பற்றியும் அவன் அடக்கத்தையே காட்டுகிறான்: ‘பெரியவர், வேள்விகள் செய்தவர், முதியவர், அரசர், இறந்தவர், தந்தை — இவ்வாறு தெய்வ வடிவமான தந்தையை அவையில் நான் பழிக்கமாட்டேன்.’ ஆனால் செயலோ பழிக்கத் தக்கதே: ‘தர்மம் அறிந்தவனே, தர்மம் அறிந்த எவன் ஒரு பெண்ணுக்கு இனியதைச் செய்ய விரும்பி, தர்மமும் பொருளும் அற்ற இத்தகைய பாவச் செயலைச் செய்வான்?’ இறுதியில் அவன் ஒரு பழைய வாக்கை நினைவுகூர்கிறான் — ‘இறுதிக் காலத்தில் உயிர்கள் மயங்குகின்றன’; இவ்வாறு செய்ததால் அரசர் அந்த வாக்கை உலகில் கண்கூடாக்கினார். இதனால் அவன் தந்தையைப் பழிக்கவில்லை; அவருடைய செயல் மயக்கத்தால் பிறந்தது என்று காட்டுகிறான். இந்தப் பகுதியில் பரதனின் மூன்று உறவுகள் தனித்தனியாகக் காட்டப்படுகின்றன — தாயிடம் சினம், ஆனால் தர்மத்தால் அடக்கப்பட்டது; தந்தையிடம் பழிப்பு இல்லை, ஆனால் அவருடைய செயலுக்கு எதிர்ப்பு; ராமனிடமோ வேண்டுகோள் மட்டுமே. இதனால் பரதனின் துயரம் அரசை இழந்ததால் பிறந்ததன்று, குலத்துக்கு நேர்ந்த களங்கத்தால் பிறந்தது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். ‘ப்ரஸீதது பவான் மம’ (நீங்கள் என்மேல் அருள் கூருங்கள்) என்ற சொல்லே அவனுடைய பேச்சு முழுவதற்கும் மையம்.
இப்போது பரதனின் முதன்மையான வாதம் தொடங்குகிறது. ‘நல்ல நோக்கத்தோடு இருந்தும், சினத்தாலும் மயக்கத்தாலும் துடுக்கான துணிவாலும் தந்தை எல்லை மீறிச் செய்ததை நீங்கள் திருத்துங்கள்.’ தந்தை நன்மையையே விரும்பினார், ஆனால் சினம், மயக்கம், துடுக்கு ஆகியவற்றால் தர்மத்தைக் கடந்துவிட்டார்; அதைச் சீர்செய்வது மகனின் கடமை. ‘தந்தை எல்லை மீறியதைச் சீர்செய்யும் மகனே உலகில் மகன் என்று கருதப்படுகிறான்; மற்றவன் அதற்கு எதிரானவன்.’ ஆகவே — ‘நீங்கள் அத்தகைய மகனாக இருங்கள்; தந்தையின் தவறான செயலை, சான்றோரால் பழிக்கப்படும் அந்த அளவுமீறிய செயலை, பின்பற்றாதீர்கள்.’ பிறகு அவன் அனைவருடைய பெயர்களையும் எண்ணுகிறான்: ‘கைகேயியையும், என்னையும், தந்தையையும், நண்பர்களையும், உறவினர்களையும், நகர, நாட்டு மக்கள் அனைவரையும் காப்பதற்கு இவை அனைத்தும் நீங்களே.’ இறுதியில் முரணைக் காட்டுகிறான்: ‘காடு எங்கே, க்ஷத்திரிய தர்மம் எங்கே? சடைமுடி எங்கே, மக்களைக் காத்தல் எங்கே? இத்தகைய முரண்பட்ட செயலை நீங்கள் செய்யலாகாது.’ க்ஷத்திரியனின் கோலம் சடைமுடி அன்று, அவனுடைய கடமை காட்டுவாசம் அன்று — இதுவே பரதனின் ஆட்சேபம். இங்கே பரதன் முதன்முறையாக வெறும் வேண்டுகோளை அன்றி வாதத்தையே சார்ந்து நிற்கிறான். தந்தையின் சொல்லைக் கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றுவது மகனின் கடமை அன்று, அதிலுள்ள உண்மைப் பகுதியைக் காப்பதே என்பது அவன் கருத்து; ராமனின் கருத்தோ அதற்கு நேர் எதிர் — சொல்லையே காக்க வேண்டும். இதுவே இருவருடைய விவாதத்தின் அடிப்படை வேறுபாடு; அது நூற்றேழாம் சர்க்கத்தில் ராமனால் தெளிவாக்கப்படுகிறது.
பிறகு பரதன் சாஸ்திர அடிப்படையிலான வாதத்தை முன்வைக்கிறான். ‘பேரறிவாளனே, க்ஷத்திரியனின் முதல் தர்மம் இதுவே — முடிசூட்டிக்கொள்ளுதல்; அதனால்தான் மக்களைக் காக்க இயலும்.’ பிறகு கேள்வி: ‘எந்த க்ஷத்திரியன் கண்கூடான (மக்களைக் காத்தல் என்ற) தர்மத்தைக் கைவிட்டு, ஐயத்துக்குரிய, அடையாளமற்ற, எதிர்காலத்தில் மட்டுமே பயன்தரும், நிச்சயமற்ற தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பான்?’ கண்கூடான பயன்தரும் தர்மத்தைக் கைவிடலாகாது, மறைமுகமான பயன்தரும் தர்மத்தை ஏற்கலாகாது என்பது வாதம். ‘அல்லது துன்பத்தால் பிறக்கும் தர்மத்தையே கடைப்பிடிக்க விரும்பினால், நான்கு வருணத்தாரையும் தர்மத்தின்படி காத்துத் துன்பத்தை அடையுங்கள்’ — அரசாட்சியும் துன்பத்தால்தான் சாத்தியமாகிறது; ஆகவே தவம் செய்யும் விருப்பம் இங்கேயே நிறைவேறும். ‘நான்கு ஆசிரமங்களில் இல்லறமே சிறந்தது, உயர்ந்தது என்று தர்மம் அறிந்தோர் சொல்கிறார்கள்; தர்மம் அறிந்தவனே, அதை ஏன் கைவிட விரும்புகிறாய்?’ இறுதியில் அவன் தன் தகுதியின்மையை மீண்டும் சொல்கிறான்: ‘கல்வியாலும் நிலையாலும் பிறப்பாலும் நான் உங்களுக்குச் சிறுவன்; நீங்கள் இருக்கும்போது நான் எப்படிப் பூமியைக் காப்பேன்? அறிவிலும் பண்பிலும் குறைந்த, தாழ்ந்த நிலையிலுள்ள சிறுவனான நான் நீங்கள் இல்லாமல் வாழவும் துணியமாட்டேன்.’ இந்தச் சுலோகங்களில் பரதன் சாஸ்திரத்திலிருந்து நான்கு சான்றுகளைக் கொண்டுவருகிறான் — முடிசூட்டிக்கொள்ளுதல் க்ஷத்திரியனின் முதல் தர்மம், கண்கூடான தர்மம் மறைமுகமான தர்மத்தைவிடச் சிறந்தது, அரசாட்சியிலும் துன்பம் உண்டு, ஆசிரமங்களில் இல்லறமே உயர்ந்தது. இவை அனைத்தாலும் காட்டுவாசம் ராமனின் சொந்த தர்மம் அன்று என்று காட்ட அவன் விரும்புகிறான். இறுதியில் வாதத்தைக் கைவிட்டு மீண்டும் தன் எளிமையையே முன்வைக்கிறான்; அதனால் வாதம் மீண்டும் வேண்டுகோளாக மாறுகிறது.
பிறகு பரதன் நேரடியான ஒரு திட்டத்தை முன்வைக்கிறான். ‘தர்மம் அறிந்தவனே, முதன்மையானதும், தந்தை வழிவந்ததும், முட்களற்றதுமான இந்த அரசு முழுவதையும் உன் தர்மத்தின்படி உறவினர்களுடன் சேர்ந்து ஆள்வாயாக. குடிமக்கள் அனைவரும், வசிஷ்டரோடு கூடிய மந்திரம் அறிந்த, மந்திரத்தில் தேர்ந்த ரித்விக்குகளும் சேர்ந்து இங்கேயே உனக்கு முடிசூட்டட்டும்.’ முடிசூட்டு அயோத்தியில் நடக்க வேண்டியதில்லை — சித்திரகூடத்திலும் அது சாத்தியம் என்பது அவன் வாதம். ‘எங்களால் முடிசூட்டப்பெற்று, மருத்துகளுடன் இந்திரனைப் போல விரைந்து உலகங்களை வென்று, காப்பதற்காக அயோத்திக்குச் செல். மூன்று கடன்களையும் தீர்த்து, தீயோரை நன்கு எரித்து, நண்பர்களை அவர்கள் விரும்பியவற்றால் மகிழ்வித்து, நீயே இங்கே எனக்கு ஆணையிடு.’ பிறகு வாழ்த்தைப் போன்ற சொல்: ‘மதிப்புக்குரியவனே, இன்று உன் முடிசூட்டில் நண்பர்கள் மகிழட்டும்; இன்றே உன்னைப் பகைப்போர் அஞ்சிப் பத்துத் திசைகளிலும் ஓடட்டும். ஆண்களில் காளை போன்றவனே, என் தாயின் மேலுள்ள பழியைத் துடைத்து, இன்று மதிப்புக்குரிய தந்தையையும் பாவத்திலிருந்து காப்பாயாக.’ தாயின் களங்கமும் தந்தையின் மீதான பழியும் ஒரே செயலால் தூய்மையாகும் என்பது கருத்து. ‘தலைவணங்கி உன்னை வேண்டுகிறேன் — உயிர்கள் அனைத்திடமும் மகேசுவரன் போல, என்னிடமும் உறவினர்கள் அனைவரிடமும் கருணை காட்டு.’ இறுதியில் கடைசி வாதம்: ‘அல்லது இவை அனைத்தையும் புறக்கணித்து நீ இங்கிருந்து காட்டுக்கே சென்றால், உன்னோடு நானும் செல்வேன்.’ இதனால் அவன் அரசையே துறக்க ஆயத்தமாக இருப்பதைக் காட்டுகிறான். இந்தப் பகுதியில் பரதன் வரிசையாகத் திட்டம், வாழ்த்து, வேண்டுகோள், இறுதியில் தன்னைத் துறத்தல் ஆகியவற்றை முன்வைக்கிறான். முடிசூட்டு இங்கேயே நடக்கட்டும் என்பது அவனுடைய புதிய உபாயம் — அதனால் அயோத்திக்குச் செல்ல வேண்டிய தேவையும் நீங்குகிறது; ஆகவே ராமனின் சபதமும் உடையாது என்று அவன் எண்ணுகிறான். இறுதியில் ‘உன்னோடு நானும் செல்வேன்’ என்று சொல்லி அவன் தன் பற்றின்மையை நிரூபிக்கிறான்; அரசையே துறக்க ஆயத்தமாக இருப்பவனின் வேண்டுகோள் சுயநலத்தால் பிறந்ததன்று என்பது தெளிவு.
நீண்ட யாப்பில் அமைந்த மூன்று சுலோகங்களோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. வேதனையுற்ற பரதன் தலைவணங்கி மன்றாடியும், அழகனும் மனவலிமை உடையவனுமான அந்தப் பூமியின் தலைவன் செல்வதற்கு மனம் கொள்ளவில்லை — தந்தையின் அந்தச் சொல்லிலேயே நிலைத்து நின்றான். ராகவனிடம் அந்த வியக்கத்தக்க உறுதியைக் கண்டு மக்கள் ஒரே நேரத்தில் மகிழ்ச்சியையும் துயரத்தையும் அடைந்தனர் — ‘அவன் அயோத்திக்குப் போகவில்லையே’ என்று வருந்தினர்; அவனுடைய சபதத்தின் உறுதியைக் கண்டு மகிழ்ந்தனர். இந்த இருவகை எதிர்வினை கவிஞரின் நுண்பார்வை. இறுதியில் ரித்விக்குகளும், வணிகக் குழுக்களின் தலைவர்களும், நினைவிழந்து கண்ணீர் சொரிந்த தாய்மார்களும் அவ்வாறு பேசிய பரதனைப் போற்றினர்; ராமனை வணங்கி அனைவரும் சேர்ந்து வேண்டினர். அடுத்த சர்க்கம் ராமனின் மறுமொழியோடு தொடங்குகிறது. வம்சஸ்த விருத்தத்தின் கம்பீரத்தால் கவிஞர் இங்கே சர்க்கத்தின் நிறைவைச் சுட்டுகிறார்; வாதம் முடிந்தது, ஆனால் தீர்ப்பு ஏற்படவில்லை. அனைவருடைய வேண்டுகோளும் ராமனின் உறுதியை அசைக்கவில்லை; இந்த அசையாமையே அவனுடைய இயல்பின் மையம்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे षडधिकशततमः सर्गः॥ १०६॥