॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 105

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

பரதன் அரசை ஏற்க வேண்டுதலும் ராமனின் நிலையாமை உபதேசமும்

பரதன் அரசை ராமனிடம் ஒப்படைத்தல், நட்டு வளர்த்த மரத்தின் உவமை, மீளாத காலத்தின் போக்கை ராமன் வருணித்தல், தந்தை சுவர்க்கம் சென்றதை விளக்குதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் வசிஷ்டரும் தசரதனின் மனைவியரும் சித்திரகூடத்துக்கு வந்தனர்; பரதன் ராமனின் அருகில் அமர்ந்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அந்த இரவுக்குப் பின் உரையாடல் தொடங்குகிறது. நண்பர் குழுக்கள் சூழ்ந்திருந்த அந்த ஆண்சிங்கங்களுக்கு அந்த இரவு துயரத்திலேயே துன்பத்தோடு கழிந்தது — உறக்கமும் இல்லை, ஓய்வும் இல்லை, தந்தையின் மரணத்தைப் பற்றிய சிந்தனை மட்டுமே. இனிய விடியல் வந்ததும் சகோதரர்கள் நண்பர்களுடன் மந்தாகினிக்குச் சென்று நீராடி, ஹோமமும் ஜபமும் செய்து, மீண்டும் ராமனிடம் வந்தனர். வந்து அனைவரும் மௌனமாகவே அமர்ந்தனர் — யாரும் எதுவும் பேசவில்லை. இந்த மௌனமே கவிஞரின் திறன்; சொல்ல வேண்டியது அனைவர் இதயத்திலும் இருக்கிறது, ஆனால் முதலில் பேச யாராலும் இயலவில்லை. இறுதியில் நண்பர்களின் நடுவே இருந்த பரதனே ராமனிடம் பேசினான். இதனால் சர்க்கத்தின் இரண்டு பகுதிகளும் வரையறுக்கப்படுகின்றன.

பரதன் சொல்கிறான்: ‘என் தாய் வரம் பெற்றதால் மனம் நிறைந்தாள்; அவள் இந்த அரசை எனக்குக் கொடுத்தாள். அதை நான் உனக்கே கொடுக்கிறேன்; முட்களற்ற இந்த அரசை நீ அனுபவி.’ அவன் அரசைத் தன்னுடையதாகக் கருதவில்லை, அடைக்கலப் பொருளைப் போலத் திருப்பி ஒப்படைக்கிறான். பிறகு மூன்று எடுத்துக்காட்டுகள். முதலாவது — மழைக்காலத்தில் பெருவெள்ளத்தால் உடைந்த அணையைச் சரிசெய்வது கடினமாக இருப்பதுபோல, இந்தப் பெரிய அரசுப் பகுதியை உன்னைத் தவிர வேறொருவர் காப்பது கடினம்; தந்தையின் மரணத்தால் அரசின் அணை உடைந்துவிட்டது, அதைத் தாங்க ராமன் ஒருவனே வல்லவன். இரண்டாவது — கழுதை குதிரையின் நடையையும், வேறொரு பறவை கருடனின் பறத்தலையும் பின்பற்ற இயலாததுபோல, ராமன் ஆட்சி செய்யும் முறையைப் பரதனால் பின்பற்ற இயலாது; இங்கே அவன் தன்னைச் சிறியவனாகக் காட்டுவது வெறும் பணிவால் அன்று, உண்மையாலேயே. மூன்றாவது — பிறரால் சார்ந்து வாழப்படுபவனின் வாழ்வு எப்போதும் இன்பமானது; பிறரைச் சார்ந்து வாழ்பவனின் வாழ்வோ துன்ப வாழ்வு. ஆகவே அரசு ராமனுக்கே தகுந்தது என்பது பரதனின் முடிவு.

பிறகு பரதன் ஒரு விரிவான உவமையைச் சொல்கிறான்; அதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற பகுதி. ஒருவன் நட்டு, காத்து, வளர்த்த மரம், உறுதியான அடிமரம் கொண்ட பெருமரமாக ஆகும்போது, குள்ளமான மனிதனால் அதில் ஏற முடியாததாகிறது. அது மலர்ந்தும் கனிகளைத் தராவிட்டால், எதற்காக அது நடப்பட்டதோ அந்த மனிதன் அந்த மகிழ்ச்சியை அடைய மாட்டான். உவமையின் பொருள் தெளிவானது — தந்தையே நட்டவர், ராமனே மரம், மக்களைக் காப்பதே கனி, பரதனோ அந்த மரத்தில் ஏற இயலாத குள்ளன். ‘நீண்ட கைகளை உடையவனே, இதுவே உவமை; இதன் பொருளை நீ அறிய வேண்டும்’ — ஏனெனில் நீ எங்களில் காளை போன்றவனும் தலைவனுமாக இருந்தும் பணியாளர்களான எங்களை ஆளாமல் இருக்கிறாய். ராமன் அரசின் சுமையை ஏற்காவிட்டால் தந்தையின் உழைப்பு முழுவதும் பயனற்றதாகும் என்பது கருத்து. பிறகு பரதன் ஒரு மங்கலச் சித்திரத்தை முன்வைக்கிறான் — வணிகக் குழுக்களும் முதன்மையானவர்களும் எங்கும் உன்னை, அரசில் நிலைபெற்ற, பகைவரை அடக்கும், ஒளிவீசும் சூரியனைப் போலக் காணட்டும்; நீ செல்லும்போது மதங்கொண்ட யானைகள் பிளிறட்டும்; அந்தப்புரப் பெண்கள் மன அமைதியுடன் மகிழட்டும். இவ்வாறு வேண்டுகோளின் முடிவில் அவன் அயோத்தியின் திருவிழாவையே காட்டுகிறான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது, பரதன் அரசை விரும்பவில்லை; அதை ராமனுக்கு அர்ப்பணிக்கவே அவன் இந்த வாதங்கள் அனைத்தையும் அமைக்கிறான்.

மீண்டும் மீண்டும் வேண்டும் பரதனின் சொல்லைக் கேட்டுப் பலவகை நகர மக்களும் ‘நன்று’ என்று அதை ஆமோதித்தனர் — மக்களும் அதையே விரும்புகிறார்கள் என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார். அவ்வாறு துயருற்றுப் புலம்பும் புகழ்மிக்க பரதனைக் கண்டு, தன்னை அறிந்தவனும் தன்னடக்கம் உடையவனுமான ராமன் அவனைத் தேற்றினான். இங்கே சர்க்கத்தின் போக்கு மாறுகிறது. ராமனின் மறுமொழி அரசியலைப் பற்றியதன்று, காலத்தின் இயல்பைப் பற்றியது; ஏனெனில் பரதனின் துயரத்துக்கு வேர் அரசைப் பற்றிய கவலை அன்று, தந்தையின் மரணமே; ஆகவே அந்த வேருக்கே மருந்து செய்ய வேண்டும். முதலில் ஒரு பொதுவான வாக்கியம்: ‘இந்த மனிதன் தன் விருப்பப்படி செயல்படுபவன் அல்லன்; அவன் சுதந்திரமற்றவன்; விதி அவனை இங்கும் அங்கும் இழுக்கிறது.’ பிறகு நான்கு சூத்திரங்கள், அவையே உபதேசம் முழுவதற்கும் விதை — சேர்க்கைகள் எல்லாம் அழிவில் முடிகின்றன, உயர்வுகள் எல்லாம் வீழ்ச்சியில் முடிகின்றன, கூடுதல்கள் எல்லாம் பிரிவில் முடிகின்றன, வாழ்வு மரணத்தில் முடிகிறது. பிறகு இரண்டு எடுத்துக்காட்டுகள் — பழுத்த கனிகளுக்கு விழுவதைத் தவிர வேறு அச்சம் இல்லை; அதுபோலப் பிறந்த மனிதனுக்கு மரணத்தைத் தவிர வேறு அச்சம் இல்லை; உறுதியான தூண்கள் உடைய வீடும் பழையதானதும் இடிந்து விழுவதுபோல, முதுமைக்கும் மரணத்துக்கும் வசப்பட்ட மனிதர்கள் தளர்கிறார்கள். இரண்டிலும் அச்சத்துக்கான இடம் தற்செயல் நிகழ்ச்சி அன்று, பொருளின் இயல்பே. ராமன் பரதனின் வேண்டுகோளை மறுக்கவுமில்லை, ஏற்கவுமில்லை; முதலில் துயரத்தின் வேரையே பிடுங்க விரும்புகிறான். இதனால் சர்க்கத்தின் பிற்பகுதி உபநிஷதம் போல ஆழமானதாகிறது; அரசவையின் வாதம் தத்துவ உபதேசமாக மாறுகிறது.

ராமன் இப்போது காலத்தின் ஒருதிசைப் போக்கை வருணிக்கிறான். கடந்துபோகும் இரவு திரும்பி வருவதில்லை; யமுனை நீர் நிறைந்த கடலையே அடைகிறது, ஒருபோதும் திரும்புவதில்லை — நதியின் எடுத்துக்காட்டு இங்கே காலத்தின் பிரதிபலிப்பே. பகலும் இரவும் இடைவிடாமல் கழிகின்றன; கோடையில் சூரியக் கதிர்கள் நீரை வற்றச் செய்வதுபோல அவை எல்லா உயிர்களின் ஆயுளையும் விரைவாக வற்றச் செய்கின்றன. இங்கே ராமன் பரதனை நேரடியாக விளிக்கிறான்: ‘உன்னைப் பற்றியே வருந்து; வேறொருவருக்காக ஏன் வருந்துகிறாய்? நின்றாலும் சென்றாலும் இவனுடைய ஆயுள் குறைந்துகொண்டேதான் இருக்கிறது.’ இந்த உபதேசம் கடுமையானதாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அதன் நோக்கம் கருணையே — வருந்துபவனும் அதே வழியில்தான் செல்கிறான். மரணம் உடனேயே நடக்கிறது, உடனேயே அமர்கிறது, மிக நீண்ட வழி சென்று உடனேயே திரும்புகிறது — இந்த உவமை அச்சமூட்டுவதாயினும் அமைதியானது, ஏனெனில் மரணம் வெளியிலிருந்து வரும் பகைவன் அன்று, என்றும் உடன்வரும் துணையே. பிறகு முதுமையின் சித்திரம் — உறுப்புகளில் சுருக்கங்கள் விழுந்துவிட்டன, தலைமுடி நரைத்துவிட்டது; முதுமையால் தளர்ந்த மனிதன் என்ன செய்து வலிமை பெறுவான், எந்த உபாயத்தால் தன்னைக் காத்துக்கொள்வான்? இறுதியில் மனிதர்களின் கவனக்குறைவு காட்டப்படுகிறது — சூரியன் உதிக்கும்போதும் மக்கள் மகிழ்கிறார்கள், பகல் மறையும்போதும் மகிழ்கிறார்கள்; ஆனால் தம் வாழ்நாள் குறைவதை உணர்வதில்லை; புதிதுபுதிதாக வருவது போலத் தோன்றும் பருவத் தொடக்கத்தைக் கண்டு மகிழ்கிறார்கள்; ஆனால் பருவங்களின் சுழற்சியாலேயே உயிர்களின் உயிர் குறைகிறது. எதைத் திருவிழா என்று எண்ணுகிறோமோ அதுவே உண்மையில் அழிவின் அடையாளம். இந்தச் சுலோகங்களில் கவிஞர் நதி, சூரியக் கதிர்கள், வழிப்பயணம், முதுமை, பருவச் சுழற்சி ஆகிய சித்திரங்களை வரிசையாக இணைக்கிறார்; ஒவ்வொன்றும் ஒரே தத்துவத்தையே மீண்டும் மீண்டும் காட்டுகிறது — காலம் திரும்புவதில்லை, அதன் போக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாமலேயே நிகழ்கிறது.

பிறகு புகழ்பெற்ற கட்டை உவமை — பெருங்கடலில் இரண்டு கட்டைகள் ஒன்றுசேர்ந்து, சிறிது காலம் கழித்துப் பிரிவதுபோல, மனைவியரும் மக்களும் உறவினர்களும் செல்வங்களும் ஒன்றுகூடிப் பின் பிரிந்து செல்கின்றனர்; இவற்றிலிருந்து பிரிவது உறுதி. சந்திப்பு தற்செயலானது, பிரிவோ நிச்சயமானது என்பதே உவமையின் சாரம்; யாருடைய குற்றமும் அன்று, நீரோட்டத்தின் இயல்பே. இங்கே எந்த உயிரும் தன் இயல்பை மீற இயலாது; ஆகவே இறந்தவனுக்காக வருந்துபவனுக்கு அந்த விஷயத்தில் எந்த ஆற்றலும் இல்லை — துயரத்தால் சென்றவன் திரும்பி வருவதில்லை; வருந்துபவனும் அதே வழியைத்தான் பின்பற்றுகிறான். மற்றோர் உவமை இன்னும் நெஞ்சைத் தொடுவது — வழியில் நிற்கும் ஒருவன் போய்க்கொண்டிருக்கும் வணிகக் கூட்டத்திடம் ‘நானும் உங்கள் பின்னால் வருவேன்’ என்று சொல்வதுபோல, தந்தையரும் பாட்டன்மாரும் ஆகிய முன்னோர் சென்ற இந்த வழி உறுதியானது. நாம் அனைவரும் வழியில் நிற்பவர்கள், முன்னோர்கள் செல்லும் வணிகக் கூட்டம்; நம் பயணமும் நிச்சயம். மீற முடியாத நிலையை அடைந்தவன் ஏன் வருந்த வேண்டும்? முடிவில் ஒரு விதிவாக்கியம் — திரும்பாத நீரோட்டத்தைப் போல வயது விழுந்துகொண்டும் கழிந்துகொண்டும் இருக்கும்போது ஆன்மாவை இன்பத்தில் (நன்மையில்) ஈடுபடுத்த வேண்டும், ஏனெனில் உயிர்கள் இன்பத்தை அடையத் தக்கவை என்று சொல்லப்படுகிறது. இந்த இரண்டு உவமைகளுக்கும் இடையே வேறுபாடும் உண்டு — கட்டை உவமை உறவுகளின் நிலையாமையைக் காட்டுகிறது, வணிகக் கூட்ட உவமையோ மரணம் எல்லாருக்கும் பொதுவானது என்பதை; இரண்டின் பயனும் ஒன்றே — துயரம் பொருளற்றது. இதனால் ராமன் பரதனின் துன்பத்தைக் குறைத்து மதிப்பிடவில்லை; அதன் இடமே வேறு என்று காட்டுகிறான்.

பிறகு ராமன் துயரத்தின் வேரையே அகற்றுகிறான் — தந்தை அழியவில்லை, உயர்ந்த கதியை அடைந்தார். இந்தப் பகுதி ஏறக்குறைய ஒரே பொருளுடைய ஐந்து சுலோகங்களில் அதையே மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறது, அது பரதனின் மனத்தில் உறுதியாக நிலைக்கும்படி; இந்தக் கூறியது கூறல் குற்றம் அன்று, ஆறுதல் சொல்லும் முறையே. தர்மாத்மாவான அவர், நிறைவான தக்ஷிணைகளுடன் கூடிய மிக மங்கலமான வேள்விகள் அனைத்தாலும் பாவங்களை உதறி விண்ணுலகம் சென்றார். பணியாளர்களை நன்கு பேணியதாலும், மக்களைக் காத்ததாலும், தர்மப்படி வரி வசூலித்ததாலும் அவர் சுவர்க்கம் சென்றார் — அரசனுக்குரிய மூன்று முதன்மையான கடமைகளே இங்கே எண்ணப்படுகின்றன; அவை அவரால் நிறைவேற்றப்பட்டன. மங்கலமான, விரும்பிய செயல்களாலும், நிறைவான தக்ஷிணைகளுடன் கூடிய வேள்விகளாலும் தசரதன் சுவர்க்கத்தை அடைந்தார். பலவகை வேள்விகளைச் செய்து, நிறைந்த இன்பங்களை அனுபவித்து, சிறந்த நீண்ட ஆயுளைப் பெற்று அந்தப் பூமியின் தலைவர் விண்ணுலகம் சென்றார். சிறந்த ஆயுளையும் இன்பங்களையும் பெற்றுச் சென்ற அந்தத் தந்தை, சான்றோரால் போற்றப்பட்டு விண்ணுலகம் சென்றவர், வருந்தத் தக்கவர் அல்லர் — துயரப்படுவதற்கான பொருளே இல்லை என்று இங்கே ராமன் தெளிவாகச் சொல்கிறான். முதுமையடைந்த மனித உடலைத் துறந்து அவர் பிரம்மலோகத்தில் உலவும் தெய்வச் செல்வத்தை அடைந்தார்; இங்கே உடலைத் துறப்பது இழப்பு அன்று, பழைய ஆடையைக் களைவதைப் போன்றது. பிறகு ராமன் பரதனுக்கு நினைவூட்டுகிறான்: ‘உன்னைப் போன்ற, என்னைப் போன்ற, கல்வி கேள்வி உடைய, மிகுந்த அறிவுடைய எந்த அறிஞனும் அவருக்காக இவ்வாறு வருந்தலாகாது.’ சாஸ்திர அறிவு துயரத்தைப் போக்கவே பயன்படுகிறது என்பது கருத்து. இறுதியில் பொதுவான அறிவுரை — இத்தகைய பலவகைத் துயரங்களும் புலம்பலும் அழுகையும் மன உறுதியும் அறிவும் உடையவனால் எல்லா நிலைகளிலும் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். இந்தச் சுலோகங்களில் வேள்விகள், தக்ஷிணைகள், மக்களைக் காத்தல், ஆயுள், இன்பங்கள், சான்றோரின் போற்றுதல் ஆகியவை மீண்டும் மீண்டும் எண்ணப்படுகின்றன; அவை அனைத்தாலும் ஒரே முடிவு நிறுவப்படுகிறது — தசரதனின் வாழ்வு நிறைவானது; ஆகவே அவருடைய மரணம் குறைவின் அடையாளம் அன்று. துயரத்துக்கான காரணம் உண்மையில் சென்றவனின் துன்பம் அன்று, வருந்துபவனின் குறைபாடே என்பது குறிப்புப்பொருள்.

முடிவில் ராமன் பரதனுக்கு அவனுடைய கடமையை நினைவூட்டுகிறான்: ‘மனம் தெளிவாக இரு, வருந்தாதே; அந்த நகரத்துக்குச் சென்று வாழ் — பேசுவோரில் சிறந்தவனே, தன்னடக்கம் உடைய தந்தை உன்னை அவ்வாறு நியமித்திருக்கிறார். புண்ணியச் செயல்கள் செய்த அவரே என்னை எங்கே நியமித்தாரோ, அங்கேயே நான் மதிப்புக்குரிய தந்தையின் ஆணையை நிறைவேற்றுவேன்.’ இதனால் ராமன் இருவருடைய நியமனத்துக்கும் வேர் ஒன்றே என்று காட்டுகிறான் — இருவரும் தந்தையின் ஆணையையே காக்கிறார்கள், ஒருவன் நகரத்தில், மற்றவன் காட்டில்; ஆகவே பரதன் அரசை ஏற்பது ராமனின் காட்டுவாசத்திலிருந்து வேறான செயல் அன்று, அதன் மறுபாதியே. இதுவே ராமனின் மறுமொழி முழுவதற்கும் மையப்புள்ளி. ‘பகைவரை அடக்குபவனே, அவருடைய ஆணையை நான் கைவிடுவது முறையன்று; அவர் உனக்கும் எப்போதும் மதிக்கத் தக்கவர்; அவரே உறவினர், அவரே நம் தந்தை.’ தந்தையின் குற்றம் இங்கே விவாதிக்கப்படவில்லை; அவருடைய ஆணைக்குரிய மதிப்பு மட்டுமே நிலைநாட்டப்படுகிறது. ‘ராகவா, தர்மம் கடைப்பிடிப்போரால் ஏற்கப்பட்ட தந்தையின் அந்தச் சொல்லைக் காட்டுவாசம் என்ற செயலால் நான் காப்பேன்’ — சொல்லால் மட்டுமல்ல, செயலாலேயே. பிறகு ஒரு பொதுவான தர்ம சூத்திரம் — மறுவுலகை வெல்ல விரும்பும் மனிதன் தர்மநெறி உடையவனாகவும், கொடுமையற்றவனாகவும், பெரியோர் சொற்படி நடப்பவனாகவும் இருக்க வேண்டும். ‘மனிதருள் காளையே, நம் தந்தை தசரதனின் மங்கலமான நடத்தையைக் கண்டு, உன் இயல்பின்படியே நடந்துகொள்’ — பரதனின் இயல்பே தர்மநெறி உடையது; அதையே அவன் பின்பற்றட்டும். இவ்வாறு தந்தையின் ஆணையைக் காப்பதற்காகத் தம்பியிடம் பொருள் நிறைந்த சொற்களைச் சொல்லிவிட்டுத் தலைவனான ராமன் சற்று நேரம் மௌனமானான். சர்க்கம் மௌனத்தோடு முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கம் அந்த மௌனத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது. சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் பரதன் அரசை ராமனுக்கு அர்ப்பணித்தான்; முடிவில் ராமன் அதையே பரதனிடம் திருப்பி ஒப்படைக்கிறான்; ஆனால் இருவருக்கும் காரணம் ஒன்றே — தந்தையின் சொல். ஆகவே இந்த விவாதம் சுயநலத்தைப் பற்றியதன்று, தர்மத்தைப் பற்றியதே; அதன் தீர்ப்பு இந்தச் சர்க்கத்தில் ஏற்படவில்லை; அடுத்த சர்க்கங்களில் அது மேலும் வளர்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे पञ्चाधिकशततमः सर्गः॥ १०५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க