॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 104

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

தாய்மார்கள் ஆசிரமத்துக்கு வருதலும் கௌசல்யையின் புலம்பலும்

வசிஷ்டருடன் அரசியர் மந்தாகினிக் கரைக்கு வருதல், இங்குதிப் பிண்டத்தைக் கண்டு கௌசல்யை புலம்புதல், தாய்மார் ஆசிரமத்தில் ராமனைக் காணுதல்; ராமன் வசிஷ்டரை வணங்கி அவருடன் அமர்தல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் தந்தைக்கு நீர்க்கடனும் பிண்டமும் அளித்த பின் மக்களைச் சந்தித்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவனுடைய தாய்மார்கள் வருகிறார்கள். புரோகிதர் வசிஷ்டர் தசரதனின் மனைவியரை முன்னே செல்லவிட்டு, ராமனைக் காணும் தாகத்தோடு அந்த இடத்துக்கு வந்தார் — ஆசான் தாமே பெண்களை முன்னே நிறுத்துவது அவருடைய ஒழுங்கறிவே. அரசியர் மெல்ல மெல்ல மந்தாகினியை நோக்கிச் செல்லும்போது, ராம லக்ஷ்மணர்கள் பயன்படுத்திய அந்த நீர்த்துறையைக் கண்டனர். அதைக் கண்டவுடனேயே கௌசல்யையின் வேதனை தொடங்குகிறது. கண்ணீர் நிறைந்து வாடிய முகத்துடன் வருந்திய அவள் சுமித்திரையிடமும் மற்ற அரசியரிடமும் சொன்னாள்: ‘நாடுகடத்தப்பட்டவர்களும், ஒருபோதும் துன்பமான செயல் செய்யாதவர்களும், இப்போது திக்கற்றவர்களுமான அவர்கள் காட்டில் துன்பத்தோடு முதன்முதலில் ஏற்றுக்கொண்ட நீர்த்துறை இது.’ இங்கே ‘அநாதானாம்’ (திக்கற்றவர்களின்) என்ற சொல் நெஞ்சைத் தொடுகிறது — தசரதன் இருந்தவரை அவர்கள் காப்புடையவர்களாக இருந்தார்கள்; இப்போது தந்தை இல்லை, அரசு இல்லை, நதிக்கரை மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது. ‘அக்லிஷ்டகர்மணாம்’ (துன்பமான செயல் செய்யாதவர்களின்) என்ற சொல்லும் ஒரு முரணை அமைக்கிறது — எவருடைய செயல் ஒருபோதும் துன்பமானதாக இருந்ததில்லையோ அவர்களுக்கே இப்போது எல்லாம் துன்பமாயிற்று. ‘ப்ராக்கலனம்’ என்ற சொல் அரிதானது; கீதா பிரஸ் இந்தி உரையில் அது ‘இவர்கள் முதன்முதலில் ஏற்றுக்கொண்டது’ என்று விளக்கப்பட்டுள்ளது — அதாவது அரசிலிருந்து வெளியேறியவர்களின் முதல் புகலிடம் இந்த நீர்த்துறையே. திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ அங்கே ‘ப்ராக் கேவலம் தீர்த்தம்’ என்ற பாடம் உள்ளது.

பிறகு கௌசல்யை சிறப்பாகச் சுமித்திரையை விளிக்கிறாள்: ‘சுமித்திரையே, உன் மகன் சோர்வின்றி எப்போதும் என் மகனுக்காகத் தானே இங்கிருந்து நீர் எடுத்துச் செல்கிறான்.’ இந்தச் சொல் குறைகூறல் அன்று, நன்றியுணர்வே; மூத்த அரசியின் வாயால் கவிஞர் லக்ஷ்மணனின் பணிவிடையைப் புகழ்கிறார். பிறகு அவளே ஐயத்தை நீக்குகிறாள்: ‘உன் மகன் தாழ்ந்த பணியைச் செய்தாலும் அவன் பழிக்கப்படமாட்டான்; தமையனுக்குப் பயனில்லாத செயலே நற்பண்புகளால் பழிக்கப்படுவது.’ அதாவது தாழ்ந்த செயலும் மூத்தோனின் நோக்கத்துக்காகச் செய்யப்பட்டால் பழிக்கத் தக்கதன்று; தமையனின் நலனின்றிச் செய்யப்படுவதே பழிக்கத் தக்கது. இது பணிவிடை தர்மத்தின் நுட்பமான விளக்கம். இறுதியில் தாயுள்ளம் வெளிப்படுகிறது: ‘உன் இந்த மகனும் இத்தகைய துன்பங்களுக்கு உரியவன் அல்லன்; தாழ்ந்ததும் பயனற்றதுமான இந்தக் கடின வேலையை அவன் விட்டுவிடட்டும்.’ புகழ்ச்சி செய்யப்பட்டது, ஆனால் விருப்பமோ மகன் இந்தத் துன்பத்தை விட்டுவிட வேண்டும் என்பதே. இங்கே கவிஞர் கௌசல்யையின் இயல்பை நுட்பமாகக் காட்டுகிறார் — அவள் முதலில் தன் மகனைப் பற்றிப் பேசவில்லை, சுமித்திரையின் மகனின் உழைப்பைப் பற்றியே பேசுகிறாள்; சக்களத்திகளில் மூத்தவளே மற்றவளின் மகனுக்காக முதலில் சிந்திக்கிறாள். இதனால் அயோத்தியா காண்டத்தின் நிலையான உணர்வு ஒன்று மீண்டும் வெளிப்படுகிறது — கைகேயி ஒருத்தியால்தான் துன்பம்; மற்றவர்களிடையே ஒருவருக்கொருவர் அன்பே.

மேலும் சென்றபோது அகன்ற கண்களுடைய அவள், தரையில் தெற்கு நோக்கிய நுனிகளுடைய தர்ப்பைகளின் மேல் தந்தைக்காக வைக்கப்பட்ட இங்குதிப் பிண்ணாக்கைக் கண்டாள். வேதனையுற்ற ராமன் தரையில் வைத்த அதைக் கண்டு அரசி கௌசல்யை தசரதனின் மனைவியர் அனைவரிடமும் சொன்னாள்: ‘இக்ஷ்வாகுக்களின் தலைவரான மகாத்மாவாகிய தந்தைக்கு ராகவன் முறைப்படி அளித்தது இது; இதைப் பாருங்கள்.’ பிறகு அவளுடைய புலம்பல் நான்கு சுலோகங்களில் பெருகுகிறது. ‘தேவருக்கு நிகரானவரும், எல்லா இன்பங்களையும் அனுபவித்தவருமான அந்த மகாத்மாவான அரசருக்கு இந்த உணவு தகுந்தது என்று நான் எண்ணவில்லை.’ ‘நான்கு திசைகளிலும் கடலை எல்லையாகக் கொண்ட பூமியை அனுபவித்த, பூமியில் மகேந்திரனுக்கு நிகரான அந்தப் பூமியின் தலைவர் இங்குதிப் பிண்ணாக்கை எப்படி உண்பார்?’ ‘செல்வம் மிக்க ராமன் தந்தைக்கு இங்குதி மாவை அளிக்கும் இதைவிடத் துயரமானது உலகில் எதுவும் எனக்குத் தோன்றவில்லை.’ ‘ராமன் தந்தைக்கு அளித்த இங்குதிப் பிண்ணாக்கைக் கண்டும் என் இதயம் துயரத்தால் ஆயிரம் துண்டுகளாக ஏன் வெடிக்கவில்லை?’ இறுதியில் அவள் உலக வழக்கான ஒரு சொல்லையே சான்றாக்குகிறாள்: ‘மனிதன் எந்த உணவை உண்கிறானோ, அதுவே அவனுடைய தேவதைகளுக்கும் உணவு.’ இதே வாக்கியத்தை முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் சொன்னான்; இங்கேயோ தாயின் வாயில் அது மாறுபட்ட பொருளைச் சுமக்கிறது — மகன் உண்பதையே தந்தைக்கு அளிக்கிறான் என்பது ஆறுதல்தான், ஆயினும் வேதனை தணியவில்லை. தெற்கு நோக்கிய நுனிகளுடைய தர்ப்பைகள் பித்ருக் கடனின் அடையாளம்; அவற்றைக் கண்டவுடனேயே கௌசல்யை நடந்தது அனைத்தையும் புரிந்துகொள்கிறாள்; யாரும் சொல்ல வேண்டிய தேவை அவளுக்கு இல்லை. ‘இங்குதீக்ஷோதம்’ என்ற சொல் இங்குதிக் கனியிலிருந்து எண்ணெய் பிழிந்த பின் எஞ்சும் சக்கையையே குறிக்கிறது — தவசிகளின் உணவாக இருப்பதே சக்கரவர்த்திக்குப் பிண்டமாயிற்று.

இவ்வாறு வேதனையுற்ற அவளைச் சக்களத்திகள் தேற்றி முன்னே அழைத்துச் சென்றனர்; பிறகு அவர்கள் ஆசிரமத்தில், விண்ணுலகிலிருந்து நழுவி விழுந்த தேவனைப் போல ராமனைக் கண்டனர். இன்பங்கள் அனைத்தையும் துறந்த ராமனைக் கண்டு துயரால் இளைத்த தாய்மார் வேதனையோடு குரலெழுப்பிக் கண்ணீர் சொரிந்தனர் — மாளிகையில் செல்லமாக வளர்ந்தவன் காட்டில் மரவுரி தரித்தவனாகக் காணப்பட்டான். சத்தியத்தில் உறுதியான, மனிதர்களில் புலி போன்ற ராமன் எழுந்து அந்தத் தாய்மார் அனைவரின் தாமரைப் பாதங்களையும் பற்றினான். பிறகு அகன்ற கண்களுடைய அவர்கள் மங்கலமான, தொடுவதற்கு இனிய, மென்மையான விரல்களும் உள்ளங்கைகளும் கொண்ட கைகளால் ராமனின் முதுகிலிருந்து புழுதியைத் துடைத்தனர் — சொல்லின்றியே தாயன்பு வெளிப்படும் இந்தச் சித்திரமே இந்தச் சர்க்கத்தில் மிக நெஞ்சைத் தொடுவது. சௌமித்ரியும் அந்தத் தாய்மார் அனைவரையும் கண்டு துயருற்று, ராமனுக்குப் பின் மெல்ல அன்போடு வணங்கினான். தசரதனுக்குப் பிறந்த, மங்கல இலக்கணங்கள் உடைய லக்ஷ்மணனிடமும் அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் ராமனிடம் நடந்துகொண்டபடியே நடந்துகொண்டனர் — சக்களத்தி மனப்பான்மையின் சுவடுகூட அங்கே இல்லை. சீதையும் துயருற்று அவர்களுடைய பாதங்களைப் பற்றி வணங்கி, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் மாமியார்களின் முன் நின்றாள். ‘விண்ணுலகிலிருந்து நழுவி விழுந்த தேவனைப் போல’ என்ற உவமை இந்தக் காண்டத்தில் மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறது; தேவன் இயல்பாகவே ஒளிமிக்கவன், ஆனால் இடம் பெயர்ந்தவன் — ராமனும் அப்படியே. ‘ஸஸ்வரம் அச்ரூணி முமுசு:’ (குரலெழுப்பிக் கண்ணீர் சொரிந்தனர்) என்ற சொல்லால் கவிஞர், தாய்மார்களின் அழுகை மௌனமானதன்று, உரக்கக் கேட்டது என்கிறார். லக்ஷ்மணனின் வணக்கமோ ‘மெல்ல’ என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது — மூத்தோனுக்குப் பின்னரே, ஆரவாரமின்றியே.

துயரால் வேதனையுற்ற, காட்டுவாசத்தால் இளைத்து வாடிய சீதையைத் தாய் மகளைத் தழுவுவதுபோலத் தழுவிக்கொண்டு கௌசல்யை சொன்னாள்: ‘விதேக அரசனின் மகள், தசரதனின் மருமகள், ராமனின் மனைவி — அவள் ஆளரவமற்ற காட்டில் எப்படித் துன்பத்தை அடைந்தாள்?’ கேள்வி விடையை எதிர்பார்க்கவில்லை; மூன்று அடையாளங்களாலேயே அவளுக்குத் தகாத நிலை காட்டப்படுகிறது. பிறகு நான்கு உவமைகளால் அவள் முகம் வருணிக்கப்படுகிறது — வெயிலால் வாடிய தாமரை, கசங்கிய நீலோற்பலம், புழுதி படிந்த பொன், மேகங்களால் மறைக்கப்பட்ட சந்திரன் ஆகியவற்றைப் போல. நான்கு உவமானங்களும் இயல்பாகவே ஒளிமிக்கவை, ஆனால் வெளியிலிருந்து வந்த ஏதோ ஒன்றால் மாசுபடுத்தப்பட்டவை — சீதையின் நிலையும் அத்தகையதே. பிறகு கௌசல்யை தன் வேதனையைச் சொல்கிறாள்: ‘வைதேகி, உன் முகத்தைக் கண்டு, துன்பம் என்ற அரணிக்கட்டையிலிருந்து பிறந்த துயரம், நெருப்பு தான் பற்றியிருக்கும் பொருளையே எரிப்பதுபோல, என் மனத்தில் என்னைக் கடுமையாக எரிக்கிறது.’ அரணி உருவகம் இங்கே நுட்பமானது — துன்பமே அரணிக்கட்டை; அதிலிருந்து பிறந்த துயர நெருப்பு தான் பிறந்த இடமான இதயத்தையே எரிக்கிறது. வேதனையுற்ற தாய் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே பரதனின் தமையனான ராகவன் வசிஷ்டரின் பாதங்களை அணுகிப் பற்றினான். ‘தாய் மகளைப் போல’ என்ற உவமையும் பொருள் நிறைந்தது — மாமியார் இங்கே மாமியார் நிலையைக் கைவிட்டுத் தாய்மையையே ஏற்கிறாள், ஏனெனில் ஜனகனின் வீடு தொலைவில் உள்ளது, தாயும் அருகில் இல்லை. ராமன் பாதங்களைப் பற்றியது தாய் புலம்பிக்கொண்டிருந்த அதே கணத்தில் வருணிக்கப்படுகிறது — தாயின் வேதனையைக் கேட்டும் மகன் மறுமொழி தரவில்லை, குருவை நோக்கிச் செல்கிறான்; இதுவே அவனுடைய எதிர்வினை.

இறுதி ஐந்து சுலோகங்கள் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளன; அதனால் சர்க்கத்தின் முடிவில் கம்பீரம் உண்டாகிறது. நெருப்புக்கு நிகரான, மிகப் பெருகிய ஒளியுடைய அந்தப் புரோகிதரின் பாதங்களைப் பற்றி ராகவன் அவருடனேயே அமர்ந்தான் — தேவர்களின் தலைவனான இந்திரன் பிருகஸ்பதியின் பாதங்களைப் பற்றுவதுபோல. பிறகு தன் அமைச்சர்களுடனும், நகரத் தலைவர்களுடனும், படைவீரர்களுடனும், தர்மத்தை நன்கறிந்த மக்களுடனும் சேர்ந்து, தர்மநெறி கொண்ட பரதன் அப்போது அனைவருக்கும் பின்னால், தமையனின் அருகில் அமர்ந்தான் — மூத்தோனுக்குப் பின்னால்தான் தன் இடம் என்று அவனே காட்டுகிறான். அருகில் அமர்ந்த பெருவீரனான அவன், தவசிக் கோலத்திலும் பொலிவால் ஒளிரும் ராகவனைக் கண்டு, தூய மனத்துடன் மகேந்திரன் பிரஜாபதியின் முன் கைகூப்புவதுபோலக் கைகூப்பினான். அப்போது அங்கிருந்த மேன்மக்களுக்கு உண்மையிலேயே பெரும் ஆவல் எழுந்தது: ‘இந்தப் பரதன் இன்று ராகவனை வணங்கிப் போற்றிவிட்டு என்ன நல்ல சொல்லைச் சொல்லப்போகிறான்?’ இதனால் கவிஞர் அடுத்த சர்க்கத்துக்கு முன்னுரை அமைக்கிறார். இறுதியில் ஒரு சித்திரம் நிறுத்தப்படுகிறது — சத்தியத்தில் உறுதியான அந்த ராகவனும், பெருந்தன்மை மிக்க லக்ஷ்மணனும், தர்மநெறி கொண்ட பரதனும் நண்பர்கள் சூழ, வேள்வியில் சபையோருடன் கூடிய மூன்று அக்கினிகளைப் போல ஒளிர்ந்தனர். ‘ஜகன்யம்’ என்ற சொல் வரிசையைக் குறிக்கிறது — அனைவருக்கும் இறுதியில், பின்னால் என்று; பரதன் முன்னே அமரவில்லை, அனைவருக்கும் பின்னால் அமர்கிறான். மூன்று அக்கினிகளின் உவமை இறுதியில் வைக்கப்பட்டுள்ளது — கார்ஹபத்யம், ஆஹவனீயம், தக்ஷிணாக்கினி ஆகிய மூன்றும் வேள்விச்சாலையில் சபையோர் சூழ எப்படி ஒளிர்கின்றனவோ, அப்படியே மூன்று சகோதரர்களும் நண்பர்கள் சூழ ஒளிர்ந்தனர். துயரத்தின் நடுவிலும் வேள்வி உவமை — ஏனெனில் அடுத்து நிகழப்போவது தர்மத்தைப் பற்றிய தீர்ப்பே.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे चतुरधिकशततमः सर्गः॥ १०४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க