॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 89

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

பரதன் கங்கையைக் கடந்து பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்துக்குச் செல்லுதல்

விடியலில் குகனின் வருகை, ஐந்நூறு படகுகளைத் திரட்டுதல், படை கங்கையைக் கடத்தல், பிரயாகைக் காட்டில் தங்குதல், பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்தைக் காணுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் ராமனின் தர்ப்பைப் படுக்கையைக் கண்டு புலம்பி, தானே காட்டில் வசிப்பதாக உறுதிமொழி செய்தான். இந்தச் சர்க்கம் அவனுடைய உறுதியின் செயல் வடிவத் தொடக்கத்தைக் காட்டுகிறது — கங்கையைக் கடத்தல். சிருங்கிபேரபுரத்தில் கங்கைக் கரையிலேயே இரவைக் கழித்த ராகவனான பரதன், அதிகாலையில் எழுந்து சத்ருக்னனிடம் சொன்னான்: ‘சத்ருக்னா, எழுந்திரு, ஏன் படுத்திருக்கிறாய்? உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நிஷாதர் தலைவனான குகனை விரைவாக அழைத்து வா; அவன் படையைக் கடத்துவான்.’ இங்கே ‘கால்யம்’ (அதிகாலையில்) என்ற சொல்லால் கவிஞர் குறிப்பது — பரதன் உறக்கம் பெறவில்லை, விடியலுக்காகவே காத்திருந்தான். சத்ருக்னனும் அப்படியே — ‘விழித்திருக்கிறேன், உறங்கவில்லை; நானும் உன்னதமான அண்ணனைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்’ என்று பதில் சொல்கிறான். மனிதருள் சிங்கங்களான அவ்விருவரும் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, குகன் உரிய நேரத்தில் கைகூப்பியபடி வந்து பேசினான். இந்த முன்னுரை சர்க்கத்தின் போக்கைக் குறிக்கிறது — இப்போது துயரத்திலிருந்து செயலுக்கு மாறுதல். ‘பத்ரம் தே’ (உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்) என்ற விளியும் கவனிக்கத்தக்கது — பரதன் தம்பிக்குக் கட்டளையிடவில்லை, ஆசியோடு வேண்டுகிறான். இவ்வாறு கவிஞர் இந்தக் குலத்தின் பண்பைக் காட்டுகிறார் — துயரத்திலும் பண்பாடு கைவிடப்படுவதில்லை. குகன் ‘உரிய நேரத்தில்’ வருவதும் அவனுடைய திறமையைக் குறிக்கிறது; அழைக்கப்படாமல் அவன் வருவதில்லை, அழைக்கப்பட்டால் தாமதிப்பதுமில்லை.

குகன் அன்போடு கேட்கிறான்: ‘காகுத்ஸ்தனே, நதிக்கரையில் இரவை இனிதே கழித்தாயா? படையோடு கூடிய உனக்கு எப்போதும் நலம்தானே?’ இந்தச் சொற்கள் அன்பால் சொல்லப்பட்டவை என்று கவிஞர் தெளிவாகச் சொல்கிறார்; நிஷாத அரசனின் விருந்தோம்பல் சம்பிரதாயமானது அல்ல, இதயப்பூர்வமானது. அதைக் கேட்டு, ராமனுக்குக் கட்டுப்பட்ட பரதன் பதில் சொல்கிறான்: ‘அறிவாளியே, எங்கள் இரவு இனிமையாகக் கழிந்தது; நீ எங்களை உபசரித்தாய். இப்போது தாசர்கள் பல படகுகளில் எங்களைக் கங்கையைக் கடத்தட்டும்.’ இங்கே பரதனின் சொற்களில் எங்குமே அரசக் கட்டளையின் கடுமை இல்லை; ‘ஸந்தாரயந்து’ (கடத்தட்டும்) என்ற வியங்கோள் வினையே வேண்டுகோள் போலப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. குகனோ அதைக் கட்டளையாகவே ஏற்று, விரைந்து மீண்டும் நகரத்துக்குள் நுழைந்து உறவினர்களை அழைக்கிறான். ‘ராமஸ்யானுவச:’ (ராமனுக்குக் கட்டுப்பட்டவன்) என்ற அடைமொழியால் கவிஞர் நினைவூட்டுவது — பரதனின் ஒவ்வொரு செயலும் ராமனின் விருப்பத்தையே பின்பற்றுகிறது. இங்கே இருவருடைய சொற்களையும் ஒப்பிடுவது இனிமையானது — குகன் அரசனிடம் ‘இனிதே இருந்தாயா’ என்று கேட்கிறான்; பரதனோ பதிலில் அவனுடைய விருந்தோம்பலையே புகழ்கிறான். துயரத்தால் எரிந்தவனும் பிறருடைய உபசாரத்தை மறப்பதில்லை. ‘தாசா:’ என்ற சொல்லால் நிஷாதர்களின் தொழில் குறிக்கப்படுகிறது — அவர்கள் மீனவர்களும் படகோட்டிகளும்; அவர்களுடைய திறமையாலேயே இந்தப் பெரும் படை அக்கரை செல்லும்.

குகன் உறவினர்களிடம் சொல்கிறான்: ‘எழுந்திருங்கள், விழித்துக்கொள்ளுங்கள்; உங்களுக்கு எப்போதும் நலம் உண்டாகட்டும். படகுகளை இழுத்து வாருங்கள்; படையைக் கடத்தப்போகிறேன்.’ அவர்கள் அரசக் கட்டளைப்படி விரைந்து எழுந்து, எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் ஐந்நூறு படகுகளைக் கொண்டு வந்தனர். அவற்றுள் சில ஸ்வஸ்திகக் குறியால் அடையாளம் காணக்கூடியவை, பெரிய மணிகள் கட்டியவை, கொடிகள் கொண்டவை, துடுப்புகள் பொருத்தப்பட்டவை, உறுதியாகக் கட்டப்பட்டவை. பின்னர் குகன் தானே ஸ்வஸ்திகக் குறி கொண்ட, வெண்கம்பளம் போர்த்திய, மங்கல ஒலி முழங்கும் அழகிய ஒரு படகைக் கொண்டு வந்தான். அதில் பரதனும், பெருவலிமை கொண்ட சத்ருக்னனும், கௌசல்யையும், சுமித்திரையும், மற்ற அரசப் பெண்டிரும் ஏறினர். அதற்கு முன்பே புரோகிதரும் குருமார்களும் அந்தணர்களும் ஏறினர்; அதன் பின் அரச மகளிர், அவ்வாறே வண்டிகளும் கடைச் சரக்குகளும். இங்கே கவிஞர் ஏறும் வரிசையையே ஒரு மரபாகக் காட்டுகிறார் — முதலில் அந்தணர்கள், பின்னர் அரச குடும்பம், பின்னர் தளவாடங்கள். இவ்வாறு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட பெரும் படைக்கூட்டம் கங்கையின் அக்கரை செல்ல ஆயத்தமாகிறது. ‘ராஜசாஸநாத்’ (அரசக் கட்டளைப்படி) என்ற சொல்லால் குகனின் சொல்லே அரசக் கட்டளை என்பது தெளிவாக்கப்படுகிறது — நிஷாதர்கள் அவனைத் தம் அரசனாகக் கருதுகின்றனர். ஐந்நூறு படகுகள் என்ற எண்ணிக்கை பரதனின் படையின் பெருமையைக் குறிக்கிறது. படகுகளின் வருணனையும் அணிநலம் கொண்டது — ஸ்வஸ்திகக் குறி, பெரிய மணிகள், கொடிகள், உறுதியான கட்டு — இவற்றால் கவிஞர் சிற்றூர்ப் படகுகளை அல்ல, அரசர்க்குத் தகுந்த வாகனங்களைக் காட்டுகிறார்.

கவிஞர் இப்போது கடக்கும் பெரும் காட்சியை வருணிக்கிறார். தங்குமிடத்துக்குத் தீ வைப்பவர்களும், துறையில் இறங்குபவர்களும், பாண்டங்களை எடுத்துக்கொள்பவர்களுமான மக்களின் ஆரவாரம் வானைத் தொட்டது. கொடிகள் கொண்ட அந்தப் படகுகள், தாசர்களே செலுத்த, ஏறியிருந்த மக்களைச் சுமந்துகொண்டு விரைந்து பறப்பவை போலச் சென்றன. அவற்றுள் சில பெண்களால் நிறைந்திருந்தன, சில குதிரைகளால், சில வண்டிகளையும் பூட்டு விலங்குகளையும் பெருஞ்செல்வத்தையும் சுமந்தன. அவை அக்கரை சென்று அந்த மக்களை இறக்கிவிட்டுத் திரும்பின; அப்போது தாசர்கள் நீரில் ‘காண்டசித்ராணி’ — படகு செலுத்தும் திறமையின் காட்சிகள் — நிகழ்த்தினர். வெற்றிக்கொடிகளுடன் கூடிய யானைகள், பாகர்களால் செலுத்தப்பட்டு நீந்தும்போது சிறகுள்ள மலைகளைப் போல விளங்கின. இந்த உவமை, மலைகள் பறவைகளைப் போலப் பறந்த பண்டைய கதையையும் நினைவூட்டுகிறது. இவ்வாறு கவிஞர் மக்களின் ஆரவாரம், படகுகளின் இயக்கம், யானைகளின் அழகு என்று மூன்று சித்திரங்களை வரிசையாக இணைக்கிறார். ‘ஆரவாரம் வானைத் தொட்டது’ என்ற மிகைப்படுத்தலால் படையின் பெருமை குறிக்கப்படுகிறது. ‘ஆவாஸம் ஆதீபயதாம்’ (தங்குமிடத்துக்குத் தீ வைப்பவர்களின்) என்ற சொற்களின் பொருளை உரையாசிரியர்கள் இவ்வாறு சொல்கின்றனர் — பாசறையை விட்டுச் செல்லும் வீரர்கள் எஞ்சிய குடில்கள் முதலியவற்றை எரித்துவிட்டே செல்கின்றனர்; இதனால் பகைவனுக்கு எந்தத் தடயமும் எஞ்சாது; இது படைநெறியின் ஓர் உறுப்பு.

அனைவரும் ஒரே முறையில் கடக்கவில்லை — சிலர் படகுகளில் ஏறினர், வேறு சிலர் மிதவைகளில் கடந்தனர், சிலர் குடங்களையும் பானைகளையும் பற்றிக்கொண்டு, சிலர் கைகளால் நீந்தியே. இதனால் கவிஞர் படையின் பரப்பைக் குறிக்கிறார். புண்ணியமான அந்தக் கொடிப்படை, தாசர்களே கங்கையைக் கடத்திவிட, மைத்திர முகூர்த்தத்தில் சிறந்த பிரயாகைக் காட்டை நோக்கிச் சென்றது. அங்கே மகாத்மாவான பரதன் படைக்கு ஓய்வளித்து, விருப்பப்படி தங்க வைத்து, முனிவர்களில் சிறந்த பரத்வாஜரைக் காணப் புரோகிதர்களுடனும் அவையோருடனும் புறப்பட்டான். படையைத் தொலைவில் நிறுத்திவிட்டுத் தான் சிலருடன் மட்டுமே செல்வது — இது தவவனத்தின் மரபைக் காப்பதாகும். இறுதியில் அவன் தேவர்களின் புரோகிதரான மகாத்மாவான அந்த அந்தணரின் ஆசிரமத்தை அணுகி, அழகிய குடில்களும் மரங்களும் கொண்ட அந்த அந்தணர் தலைவரின் பரந்த அழகிய காட்டைக் கண்டான். இந்தக் காட்சியோடு சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் பரத்வாஜருடனான உரையாடல் தொடங்குகிறது. ‘மைத்ரே முஹூர்த்தே’ (மைத்திர முகூர்த்தத்தில்) என்ற காலக்குறிப்பு மங்கலத்தைக் குறிக்கிறது — பகலில் பதினைந்து முகூர்த்தங்கள்; அவற்றுள் மூன்றாவது ‘மைத்ர’ என்று பெயர் பெற்றது; அது பயணத்துக்கு உகந்தது. ‘புண்யா த்வஜினீ’ (புண்ணியமான கொடிப்படை) என்ற அடைமொழியால் கவிஞர் குறிப்பது — இந்தப் படை போருக்குச் செல்லவில்லை, சகோதரனை மனம் இரங்கச் செய்யவே செல்கிறது; ஆகவே அது புண்ணியமானதே.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकोननवतितमः सर्गः॥ ८९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க