॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 88

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

ராமனின் படுக்கையைக் கண்டு பரதன் புலம்புதல்

இங்குதி மரத்தடியில் ராமனின் படுக்கையைக் காணுதல், பரதனின் துயர வெளிப்பாடு, காவலற்ற அயோத்தியைப் பற்றிய கவலை, தானே காட்டில் வசிப்பதாக உறுதிமொழி

முந்தைய சர்க்கத்தில் குகன் சிருங்கிபேரபுரத்தில் ராமனுக்கு நடந்த அனைத்தையும் பரதனுக்கு நுணுக்கமாகச் சொன்னான் — ராமன் அவனுடைய விருந்தோம்பலை எவ்வாறு ஏற்கவில்லை, நீர் மட்டும் அருந்தி எவ்வாறு உண்ணா நோன்பு இருந்தான், லக்ஷ்மணன் தானே தர்ப்பைகளைக் கொண்டு வந்து எவ்வாறு படுக்கை விரித்தான் என்பதையெல்லாம். அவை அனைத்தையும் கேட்டு, பரதன் அமைச்சர்களுடன் அதே இங்குதி மரத்தின் அடிக்கு வந்து, ராமனின் படுக்கையை நேரில் காண்கிறான். இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் வித்து — காட்சியிலிருந்து புலம்பலும், புலம்பலிலிருந்து உறுதிமொழியும் பிறக்கின்றன. அவன் அன்னையர் அனைவரிடமும் சொல்கிறான்: ‘இங்கேதான் அந்த மகாத்மா தரையில் இரவைக் கழித்தான்; இதுவே அவனுடைய உடலால் நசுக்கப்பட்ட புல்.’ பின்னர் அவன் குலத்தின் பெருமையை நினைக்கிறான்: ‘மாமன்னர் குலத்தில் பிறந்த, பெரும்பேறு பெற்ற, அறிவாளியான தசரதனுக்கு மண்ணில் பிறந்த ராமன் தரையில் உறங்கத் தகாதவன்.’ பின்னர் முரணை முன்வைக்கிறான்: ‘மான்தோல் மேலே விரித்த, சிறந்த விரிப்புகளின் குவியலில் படுத்துப் பழகிய அந்த மனிதருள் புலி தரையில் எப்படிப் படுத்திருக்கிறான்?’ இந்த முரணே அடுத்த சுலோகங்களில் மீண்டும் மீண்டும் விரிக்கப்படுகிறது. ‘நிபுணம்’ (நுணுக்கமாக) என்ற சொல்லால் கவிஞர் குறிப்பது — குகன் எதையும் மறைக்கவில்லை, ஒவ்வொரு விவரத்தையும் சொன்னான்; அதனாலேயே பரதனின் வேதனை கூர்மையாயிற்று.

அதன் பின் பரதன் ராமனின் முந்தைய வாழ்க்கையை வருணிக்கிறான்; இதனால் இன்றைய நிலையின் கடுமை இன்னும் தெளிவாகிறது. ‘அவன் எப்போதும் மாளிகைகளின் உச்சியிலுள்ள மேல்மாடங்களிலும் மொட்டைமாடிகளிலும் வசித்தான்; அவை பொன்னாலும் வெள்ளியாலும் ஆன தளங்கள் கொண்டவை, சிறந்த விரிப்புகளால் விளங்கியவை; பூக்குவியல்களால் வண்ணமயமானவை, சந்தனமும் அகிலும் மணப்பவை, வெண்மேகம் போல ஒளிர்பவை, கிளிக்கூட்டங்களின் கூவலால் ஒலிப்பவை. சிறந்த மாளிகைகளுள் சிறந்த அவை குளிர்ச்சியும் நறுமணமும் கொண்டவை, பொன் வேய்ந்த சுவர்களுடையவை, மேருமலைக்கு நிகரானவை.’ இவை அனைத்தும் தசரதனின் தலைநகரச் செல்வத்தைக் காட்டுகின்றன. பின்னர் அவனை எழுப்பும் முறையையும் நினைவுகூர்கிறான்: ‘பாட்டும் இசைக்கருவிகளும் முழங்கவும், சிறந்த அணிகலன்கள் ஒலிக்கவும், சிறந்த மிருதங்கங்களின் ஒலியாலும் அவன் எப்போதும் எழுப்பப்பட்டான்; பல வந்திகளும் சூதர்களும் மாகதர்களும் உரிய வேளையில் ஏற்ற பாடல்களாலும் துதிகளாலும் பகைவரை வாட்டும் அவனைப் போற்றினர்.’ இப்போதோ அவனை எழுப்ப எதுவும் இல்லை, படுக்கையோ வெறும் புல் — என்பது தொனிப்பொருள். இங்கே கவிஞர் வருணனையின் வரிசையைத் திறமையாக அமைக்கிறார் — முதலில் இடம், பின்னர் அதன் அழகு, பின்னர் மணம், பின்னர் ஒலி, இறுதியில் எழுப்பும் முறை. இவ்வாறு ஐந்து புலன்களின் வழியாக முந்தைய இன்பம் நினைவூட்டப்படுகிறது; அதனால் புல்படுக்கையின் கரடுமுரடு தானாகவே வெளிப்படுகிறது. இந்தச் சுலோகங்களில் பரதன் ராமனைக் குறைகூறவில்லை, கைகேயியையும் நினைக்கவில்லை; முரணை மட்டுமே நிறுவுகிறான் — முன்பு இருந்தது எது, இப்போது இருப்பது எது.

காட்சி தாங்க முடியாததாக இருப்பதால் பரதனின் அறிவே ஐயத்துக்கு உள்ளாகிறது: ‘இது உலகில் நம்ப முடியாதது; எனக்கு இது உண்மையாகத் தோன்றவில்லை. என் உள்ளம் நிச்சயமாக மயங்குகிறது; இது கனவு என்றே நினைக்கிறேன்.’ பின்னர் அவன் காரணத்தைத் தீர்மானிக்கிறான்: ‘காலத்தைவிட வலிமையான தெய்வம் வேறு எதுவும் நிச்சயமாக இல்லை; அதனால்தான் தசரதனின் மகனான ராமன் இவ்வாறு தரையில் படுக்க நேர்ந்தது; விதேக அரசனின் காண்பதற்கு இனிய மகளும், தசரதனின் அன்புக்குரிய மருமகளுமான அவளும் தரையில் படுக்க நேர்ந்தது.’ பின்னர் விரலால் சுட்டுவது போலப் படுக்கையையே காட்டுகிறான்: ‘இது என் சகோதரனின் படுக்கை; இதோ புரண்டு படுத்த மங்கலமான இடம்; கடினமான வெறுந்தரையில் உடல் உறுப்புகளால் புல் முழுவதும் நசுங்கியிருக்கிறது.’ இவ்வாறு பொதுவான புலம்பலிலிருந்து குறிப்பான காட்சியை நோக்கி அவன் செல்கிறான்; அடுத்து அதே படுக்கையில் சீதையின் அடையாளங்களைக் காண்பான். ‘முஹ்யதே கலு மே பாவ:’ (என் உள்ளம் நிச்சயமாக மயங்குகிறது) என்ற சொற்கள் இங்கே நெஞ்சைத் தொடுபவை — துயரம் எல்லையைக் கடக்கும்போது மனம் உண்மையையே ஏற்க மறுக்கிறது. ‘இது கனவு’ என்ற ஆறுதல் கணநேரமே நீடிக்கிறது; ஏனெனில் உடனேயே அவன் படுக்கையைத் தொடுவது போல வருணிக்கிறான். சீதையைக் குறிப்பிடுவதால் துயரம் இரட்டிப்பாகிறது — சகோதரன் மட்டுமல்ல, அரச மருமகளும் தரையில் படுத்தாள்.

பரதன் படுக்கையை நுணுக்கமாக ஆராய்கிறான். ‘மங்கலமான சீதை அணிகலன்களுடனேயே இந்தப் படுக்கையில் உறங்கினாள் என்று நினைக்கிறேன்; ஏனெனில் ஆங்காங்கே ஒட்டியிருக்கும் பொன் துகள்கள் தெரிகின்றன.’ மீண்டும்: ‘சீதையின் மேலாடை அப்போது இங்கே சிக்கிக்கொண்டது என்பது மிகத் தெளிவு; ஏனெனில் ஒட்டியிருக்கும் இந்தப் பட்டு நூல்கள் மின்னுகின்றன.’ இந்த இரண்டு அடையாளங்களுமே அவனுடைய ஊகத்துக்குச் சான்றுகள். பின்னர் அவன் சீதையின் மன உறுதியைப் புகழ்கிறான்: ‘கணவனின் படுக்கை எப்போதும் இன்பமானதே என்று நினைக்கிறேன்; அதனால்தான் இளம்பெண்ணும், தவக்கோலம் பூண்டவளும், மென்மையானவளும், கற்புடையவளுமான மைதிலி துன்பத்தை உணர்வதில்லை.’ இறுதியில் அவனுடைய பார்வை தன் மீதே விழுகிறது: ‘ஐயோ, நான் அழிந்தேன், நான் கொடியவன்; என்னால்தான் மனைவியுடன் கூடிய ராகவன் இத்தகைய படுக்கையில் அனாதையைப் போலப் படுக்கிறான்.’ இங்கே புலம்பல் சுயகண்டனத்தை அடைகிறது; அந்தச் சுயகண்டனமே இறுதியில் உறுதிமொழிக்கு வேராகிறது. இங்கே வால்மீகியின் பார்வை தனிச்சிறப்பாக நுட்பமானது — புலம்பல் உணர்ச்சி சார்ந்தது மட்டுமல்ல, சான்றின் அடிப்படையிலானதும் கூட; பரதன் தான் காண்பதிலிருந்தே ஊகிக்கிறான். இதனால் துயரத்தின் உண்மைத்தன்மை கூடுகிறது.

பரதன் மீண்டும் ராமனின் பெருமையை வருணிக்கிறான்: ‘பேரரசர் குலத்தில் பிறந்தவன், உலகம் அனைத்துக்கும் இன்பம் தருபவன், அனைவருக்கும் நலம் செய்பவன், அன்புக்குரிய ஒப்பற்ற அரசைத் துறந்தான். நீலோற்பலம் போலக் கருநிறமும், சிவந்த கண்களும் கொண்ட, காண்பதற்கு இனிய, இன்பத்துக்கு உரியவனான, துன்பத்துக்குத் தகாத அந்த ராகவன் எப்படித் தரையில் படுத்தான்?’ பின்னர் ராமனுடன் சென்ற இருவரையும் நினைக்கிறான்: ‘நல்ல இலக்கணங்கள் கொண்ட லக்ஷ்மணன் உண்மையில் பாக்கியசாலி, பெரும்பேறு பெற்றவன்; இக்கட்டான காலத்தில் சகோதரன் ராமனைப் பின்தொடர்கிறான். கணவனைப் பின்தொடர்ந்து காட்டுக்குச் சென்ற வைதேகியும் உண்மையில் நோக்கம் நிறைவேறியவள்.’ தன் நிலையையோ வேறுவிதமாகக் காண்கிறான்: ‘அந்த மகாத்மாவை இழந்த நாங்கள் அனைவரும் ஐயத்துக்கு உள்ளானவர்களாக இருக்கிறோம்.’ இங்கே பரதனின் வேதனையின் வேர் — மற்றவர்கள் ராமனின் அண்மையைப் பெற்றனர், அவன் மட்டுமே அவனிடமிருந்து தொலைவில் நிற்கிறான். ‘தன்ய:’ (பாக்கியசாலி), ‘ஸித்தார்தா’ (நோக்கம் நிறைவேறியவள்) என்ற இரு சொற்களால் பரதன் மற்றவர்களின் நற்பேற்றைப் போற்றி, தான் வஞ்சிக்கப்பட்டதைத் தெரிவிக்கிறான். ‘ஸம்சயிதா:’ (ஐயத்துக்கு உள்ளானவர்கள்) என்ற சொல்லும் இருபொருள் கொண்டது — ஒருபுறம் உயிர் பற்றிய ஐயம், மறுபுறம் ராமனின் அருள் கிடைக்குமா என்ற ஐயம். இந்த நிலையே இறுதியில் அவனை உறுதிமொழியை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது.

இங்கிருந்து பரதனின் பார்வை படுக்கையிலிருந்து அரசை நோக்கித் திரும்புகிறது. ‘தசரதன் விண்ணுலகம் சென்றுவிட, ராமனும் காட்டை அடைந்துவிட, இந்தப் பூமி சுக்கானோட்டி இல்லாத படகைப் போல வெறுமையாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.’ ஆயினும் அவன் ஒரு வியப்பையும் தெரிவிக்கிறான்: ‘காட்டில் வசித்தாலும் அவனுடைய புயவலிமையால் காக்கப்படும் இந்தப் பூமியை எவனும் மனத்தால்கூட விரும்புவதில்லை.’ பின்னர் அவன் அயோத்தியின் இன்றைய நிலையை விரிவாகச் சொல்கிறான்: ‘காவலும் அரணும் வெறுமையான, கட்டுப்படுத்தப்படாத குதிரைகளும் யானைகளும் கொண்ட, திறந்த நகர வாயில்கள் கொண்ட, காவலற்ற தலைநகரம்; உற்சாகமற்ற படை கொண்டது, வெறுமையானது, இக்கட்டான நிலையில் இருப்பது, பாதுகாப்பற்றது.’ இப்படியிருந்தும், ‘நஞ்சு கலந்த உணவைப் போல, பகைவர்கள் அதை விரும்புவதில்லை’ என்ற உவமையால் அவன் காட்டுவது — ராமனின் பெயரே அதற்குக் காவல், படையோ மதிலோ அல்ல. ‘நஞ்சு கலந்த உணவைப் போல’ என்ற உவமை கூர்மையானது — உணவு கண்ணுக்குத் தெரிகிறது, எளிதில் கிடைக்கிறது, ஆனால் தொடுவதே மரணம்; அதுபோல அயோத்தியும் காவலற்றதாகத் தோன்றுகிறது, ஆனால் ராமனின் மீதான அச்சத்தால் தொடக்கூடாததாக இருக்கிறது. இதனால் பரதன் குறிப்பது — இப்போது காட்டில் வசிப்பவனே உண்மையில் அரசின் காவலன்.

இறுதியில் புலம்பல் உறுதியின் வடிவம் பெறுகிறது. ‘இன்று முதல் நானும் தரையிலோ புல்லிலோ படுப்பேன்; எப்போதும் கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்டு, சடையும் மரவுரியும் தரித்தவனாக இருப்பேன். அவனுக்கு எஞ்சியிருக்கும் காலத்தை நானே காட்டில் இனிதே கழிப்பேன்; இவ்வாறு உன்னதமான அண்ணன் கொடுத்த வாக்கும் பொய்யாகாது.’ இந்த யுக்தி நுட்பமானது — வாக்குறுதி காப்பாற்றப்படுகிறது, ஆனால் காட்டு வாழ்வைப் பரதன் தானே ஏற்றுக்கொள்கிறான். ‘சகோதரனுக்காக வசிக்கும் என்னைச் சத்ருக்னன் பின்தொடர்ந்து வசிப்பான்; உன்னதமான அண்ணனோ லக்ஷ்மணனுடன் அயோத்தியை ஆள்வான்; இருபிறப்பாளர்கள் அயோத்தியில் காகுத்ஸ்தனுக்கு முடிசூட்டுவார்கள். தேவர்கள் என்னுடைய இந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றட்டும்.’ இறுதியில் அவன் ஒரு ஐயத்தையும் சொல்கிறான்: ‘தலையால் வணங்கிப் பலவகையிலும் நானே வேண்டியும் அவன் இணங்காவிட்டால், நான் நெடுங்காலம் ராகவனைப் பின்தொடர்ந்து வசிப்பேன்; காட்டில் திரியும் அவன் என்னைப் புறக்கணிக்கத் தகாது.’ இந்த உறுதியுடன் சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது. இங்கே பரதனின் மூன்று மாற்றுவழிகள் வரிசையாகச் சொல்லப்படுகின்றன — தானே காட்டில் வசிப்பது, ராமன் அயோத்தியில் ஆள்வது, இறுதியில் ராமனைப் பின்தொடர்வது. இவற்றால் தெளிவாவது — அவனுடைய விருப்பம் அரசு அல்ல, ராமனின் அண்மை மட்டுமே.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डेऽष्टाशीतितमः सर्गः॥ ८८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க