சர்க்கம்
பரதன் மயங்குதலும் குகன் நடந்ததைக் கூறுதலும்
குகனின் சொல்லால் பரதன் மயங்குதல், அன்னையர் வருதல், கௌசல்யையின் கேள்விகள், ராமன் உண்ணாமல் இருந்ததையும் படுத்ததையும் குகன் தெரிவித்தல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் குகன் லக்ஷ்மணனின் விழிப்பையும் புலம்பலையும் வருணித்தான்; அதைக் கேட்டுப் பரதனின் நிலை என்னவாயிற்று என்பதை இந்தச் சர்க்கம் காட்டுகிறது. குகனின் மிகவும் கசப்பான சொற்களைக் கேட்டு, பரதன் அங்கேயே ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான் — எங்கே அந்தக் கசப்பான செய்தியைக் கேட்டானோ, அங்கேயே அவன் மனம் மூழ்கிவிட்டது. கவிஞர் முதலில் அவனுடைய தோற்றத்தை வருணிக்கிறார் — மென்மையானவன், பெரும் மனவலிமை கொண்டவன், சிங்கம் போன்ற தோள்கள் உடையவன், நீண்ட கைகள் உடையவன், தாமரை போன்ற அகன்ற கண்கள் உடையவன், இளைஞன், காண்பதற்கு இனியவன். இந்த அடைமொழிகளால் வலிமையும் அழகும் கொண்ட சித்திரத்தைத் தீட்டிய பின், அவனுடைய வீழ்ச்சியைக் காட்டுகிறார் — சற்று நேரம் ஆறுதல் பெற்றும், மிகவும் மனம் கலங்கியவனாக, இதயத்தில் அங்குசங்களால் குத்தப்பட்ட யானையைப் போல அவன் திடீரெனத் தளர்ந்து விழுந்தான். யானை உவமை பொருள் நிறைந்தது — தானே யானையைப் போல வலிமையானவன், அங்குசத்தால் குத்தப்பட்டது போல விழுகிறான். மயங்கிய பரதனைக் கண்டு குகனின் முகம் வெளிறியது; நிலநடுக்கத்தில் மரம் போல அவன் அங்கே நடுங்கினான். அருகில் இருந்த சத்ருக்னன் அந்நிலையிலிருந்த அவனைத் தழுவிக்கொண்டு உரக்க அழுதான்; தானும் துயரத்தால் மெலிந்து நினைவிழந்தான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — துயரம் படிப்படியாகப் பரவுகிறது; முதலில் சொன்னவனான குகன் திகைக்கிறான், பின்னர் கேட்டவனான பரதன் விழுகிறான், பின்னர் அவனைக் கண்டு குகன் நடுங்குகிறான், பின்னர் சத்ருக்னன் நினைவிழக்கிறான். ஒருவனுடைய சொல்லின் அலை அனைவரையும் மூழ்கடிக்கிறது. இந்தச் சர்க்கத்தில் வால்மீகி துயரம் ஒருவரிடமிருந்து மற்றவருக்குப் பரவுவதையே காட்டுகிறார்.
பின்னர் பரதனின் அன்னையர் அனைவரும் அங்கே விரைந்து வந்தனர் — உண்ணாமையால் மெலிந்தவர்களாக, வருந்தியவர்களாக, கணவனின் இழப்பால் வாடியவர்களாக. அவர்கள் அழுதபடி தரையில் விழுந்திருந்த அவனைச் சூழ்ந்துகொண்டனர்; கௌசல்யையோ மனம் கலங்கியவளாக அவனை நெருங்கித் தழுவிக்கொண்டாள். அன்புள்ள பசு தன் கன்றைத் தழுவுவது போல, அந்தத் தவக்கோலம் பூண்டவள் அவனை அணைத்துக்கொண்டு, துயரத்தால் தவித்து அழுதபடி கேட்டாள். அவளுடைய கேள்விகள் மூன்று: ‘மகனே, உன் உடலை நோய் எதுவும் வருத்தவில்லையே? இந்த அரசகுலத்தின் உயிர் இன்று உன் கையில்தான் உள்ளது. உன்னைப் பார்த்தே நான் உயிர் வாழ்கிறேன் — ராமன் சகோதரனுடன் சென்றுவிட, அரசன் தசரதனும் இறந்துவிட, இன்று நீ ஒருவனே எங்கள் தலைவன். லக்ஷ்மணனைப் பற்றி ஏதேனும் கசப்பான செய்தி கேட்டாயா? அல்லது ஒரே மகனைக் கொண்ட எனக்கு, மனைவியுடன் காட்டுக்குச் சென்ற அந்த மகனைப் பற்றியா?’ இங்கே கௌசல்யையின் தாய்ப்பாசம் தன் துயரத்தையும் கடந்து நிற்கிறது — மகனையும் கணவனையும் இழந்தவளே சக்களத்தியின் மகனைத் தேற்ற முன்வருகிறாள். ‘ஏகபுத்ராயா:’ (ஒரே மகனைக் கொண்டவளின்) என்ற சொல்லால் சுமித்திரை அல்ல, அவளே குறிக்கப்படுகிறாள் — ஒரே மகனைக் கொண்டவள், அவனும் காட்டுக்குச் சென்றுவிட்டான். மேலும் அவளுடைய கேள்விகளில் உள்ள வரிசை கவனிக்கத்தக்கது — முதலில் பரதனின் உடல், பின்னர் அரசகுலத்தின் உயிர், இறுதியில் ராம லக்ஷ்மணரைப் பற்றிய செய்தி; தாயின் இதயத்துக்கு மிக அச்சம் தருவது இறுதியாகச் சொல்லப்படுகிறது. ‘அன்புள்ள பசு கன்றைப் போல’ என்ற உவமையால் கவிஞர் அவளுடைய கள்ளமற்ற தாய்ப்பாசத்தைக் குறிக்கிறார்.
பெரும்புகழ் கொண்ட அவன் சற்று நேரம் ஆறுதல் பெற்று, அழுதுகொண்டே கௌசல்யையைத் தேற்றிவிட்டு, குகனிடம் இவ்வாறு கேட்டான்: ‘என் சகோதரன் இரவில் எங்கே தங்கினான்? சீதை எங்கே? லக்ஷ்மணன் எங்கே? எந்தப் படுக்கையில் உறங்கினான்? எதை உண்டான்? குகனே, எனக்குச் சொல்.’ இந்தக் கேள்விகள் முந்தைய சர்க்கங்களில் தசரதன் கேட்ட கேள்விகளின் எதிரொலி — தந்தை சுமந்திரனிடம் கேட்டதையே இப்போது மகன் குகனிடம் கேட்கிறான். இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட நிஷாதர் தலைவனான குகன் மகிழ்ந்து, அன்புக்குரிய நலம் விரும்பும் விருந்தினனான ராமனிடம் தான் எவ்வாறு நடந்துகொண்டான் என்பதையெல்லாம் பரதனிடம் சொல்கிறான்: ‘ராமன் உண்பதற்காகப் பலவகை உணவும் தின்பண்டங்களும் பலவகைக் கனிகளும் நான் மிகுதியாகக் கொண்டு வந்தேன். சத்திய பராக்கிரமம் கொண்ட ராமன் அவை அனைத்தையும் ஏற்றுப் பாராட்டினான் — ஒப்புக்கொண்டான், புகழ்ந்தான் — ஆனால் க்ஷத்திரிய தர்மத்தை நினைவுகூர்ந்து அவற்றைப் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை. ‘நண்பனே, நாங்கள் பெற்றுக்கொள்ளக் கூடாது, எப்போதும் கொடுக்கவே வேண்டும்’ என்று அந்த மகாத்மா எங்கள் அனைவரையும் அன்போடு சமாதானப்படுத்தினான்.’ இந்த ஒரே வாக்கியத்தால் ராமனின் க்ஷத்திரியப் பண்பும் நட்புணர்வும் ஒருசேர வெளிப்படுகின்றன. அச்சுப் பதிப்பில் ‘பரதம் ஹ்ருஷ்ட:’ (மகிழ்ந்து பரதனிடம்) என்ற பாடம் — அன்புத் தோழனைப் பற்றிய செய்தியைச் சொல்ல வாய்ப்புக் கிடைத்ததால் குகன் கேள்வியைக் கேட்டு மகிழ்கிறான்; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘ப்ருஷ்ட:’ (கேட்கப்பட்டு) என்ற பாடவேறுபாடு; அங்கே ‘கேட்கப்பட்டவனாகச் சொன்னான்’ என்று பொருள் கொள்ள வேண்டும்.
குகன் நடந்ததை விரிவாகச் சொல்கிறான்: ‘மகாத்மாவான லக்ஷ்மணன் கொண்டு வந்த நீரை மட்டுமே பருகி, ராகவன் சீதையுடன் அந்த இரவு உண்ணா நோன்பு இருந்தான். பின்னர் எஞ்சிய நீரால் லக்ஷ்மணனும் அவ்வாறே செய்தான்; மூவரும் மௌனமாக, ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன் சந்தியா வழிபாடு செய்தனர். அதன் பின் சௌமித்ரியே தானாகத் தர்ப்பைகளை விரைவாகக் கொண்டு வந்து, ராகவனுக்காக நல்ல படுக்கையை விரித்தான். அந்தப் படுக்கையில் ராமன் சீதையுடன் அமர்ந்தான்; லக்ஷ்மணன் அவ்விருவரின் பாதங்களையும் கழுவிவிட்டுப் பின்னர் விலகிச் சென்றான்.’ இறுதியில் அவன் கையால் இடத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான்: ‘இதுவே அந்த இங்குதி மரத்தின் அடி; இதுவே அந்தப் புல்; இதில்தான் ராமனும் சீதையும் அந்த இரவு படுத்திருந்தனர்.’ இதுவே சர்க்கத்தின் நெஞ்சைத் தொடும் கணம் — செய்தி இப்போது காட்சியாகிறது; துயரம் நினைவின் இடத்திலிருந்து நேர்க்காட்சியின் இடத்தை அடைகிறது. ‘இதுவே அது’, ‘இதுவேதான் அது’ என்று இருமுறை சொல்வதன் மூலம் கவிஞர் நேரில் காண்பதன் உடனடித்தன்மையைக் குறிக்கிறார்; அடுத்த சர்க்கத்தில் பரதன் அதே புல்படுக்கையைக் கண்டு புலம்புவான். இங்கே ராமனின் ஒழுக்கமும் நுட்பமாக வருணிக்கப்படுகிறது — நீர் மட்டுமே உணவு, மௌனம், சந்தியா வழிபாடு, தரையில் தர்ப்பை விரிப்பு; தவசிகளின் விரதமான அதையே இளவரசன் முதல் இரவிலேயே கடைப்பிடித்தான்.
இறுதி இரண்டு சுலோகங்களும் வம்சஸ்த யாப்பில் இரவுக் காவலின் சித்திரத்தைக் காட்டுகின்றன. பகைவரை வாட்டும் லக்ஷ்மணன், உள்ளங்கைக் காப்பும் விரல் காப்பும் அணிந்து, முதுகில் அம்புகள் நிறைந்த இரு அம்பறாத்தூணிகளைக் கட்டிக்கொண்டு, பெரிய வில்லில் நாணேற்றி ஏந்தி, இரவு முழுவதும் அவனைச் சுற்றியே நின்றான் — உறக்கமும் இல்லை, ஓய்வும் இல்லை, சுற்றி வருவது மட்டுமே. ‘பின்னர் நானும் சிறந்த அம்பும் வில்லும் ஏந்தியவனாக, லக்ஷ்மணன் நின்ற அதே இடத்தில், வில்லேந்திய சோர்வற்ற உறவினர்களுடன் சேர்ந்து, மகேந்திரனுக்கு நிகரான அவனைக் காத்து நின்றேன்’ என்று குகன் தன் விழிப்பையும் தெரிவிக்கிறான். சர்க்கம் காவல் காட்சியோடு நிறைவுறுகிறது — புலம்பலோடும் அல்ல, கேள்வியோடும் அல்ல, விழிப்புடன் நிற்கும் இரு வில்லாளிகளின் சித்திரத்தோடு. குகனின் கதையாடலும், தன் சேவை எங்கே முடிந்ததோ அங்கேயே ஓய்கிறது. ‘மஹேந்த்ரகல்பம்’ (மகேந்திரனுக்கு நிகரான) என்ற அடைமொழியால் குகனின் பார்வையில் ராமனின் பெருமை காட்டப்படுகிறது — காக்கப்படுபவனே உண்மையில் இந்திரனுக்கு நிகரானவன், ஆயினும் நிஷாதர்கள் அவனைக் காக்கின்றனர்; இதுவே பக்தியின் முரண்தோற்றம்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे सप्ताशीतितमः सर्गः॥ ८७॥