॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 86

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

குகன் லக்ஷ்மணனின் நல்லுள்ளத்தை வருணித்தல்

லக்ஷ்மணனின் விழிப்பு, குகனின் காவல் உறுதிமொழி, லக்ஷ்மணனின் புலம்பல், விடியலில் சடை முடித்தலும் கங்கையைக் கடத்தலும்

முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் குகன் துயரத்தில் மூழ்கிய பரதனைத் தேற்றத் தொடங்கினான்; அந்தத் தேற்றுதலே இந்தச் சர்க்கம். அடர்ந்த காடுகளில் திரியும் குகன், அளவிட முடியாத பரதனுக்கு மகாத்மாவான லக்ஷ்மணனின் நல்லுள்ளத்தை எடுத்துரைத்தான் — தான் நேரில் கண்டதையே வருணிக்கிறான், கேட்டதை அல்ல. ‘விழித்திருந்த, நற்குணங்கள் நிறைந்த, சிறந்த வில்லையும் அம்பறாத்தூணியையும் ஏந்திய, சகோதரனைக் காப்பதற்காக மிகுந்த விழிப்புடன் இருந்த லக்ஷ்மணனிடம் நான் சொன்னேன்’ என்கிறான். குகனின் சொற்கள் இவை: ‘ஐயா, இந்த இனிய படுக்கை உனக்காகவே ஆயத்தம் செய்யப்பட்டது; ஆறுதல் கொள், இதில் படுத்துக்கொள்; ராகவ குலத்தை மகிழ்விப்பவனே, இன்பமாக உறங்கு. இந்த மக்கள் அனைவரும் துன்பங்களுக்குப் பழகியவர்கள்; நீயோ இன்பத்துக்குப் பழகியவன். தர்மாத்மாவே, அந்த ராமனைக் காப்பதற்காக நாங்களே விழித்திருப்போம்.’ இங்கே கவிஞர் காட்டுவது — காட்டில் வாழும் நிஷாதர்கள் துன்பம் தாங்குபவர்கள், இளவரசனோ மென்மையானவன்; ஆயினும் மென்மையானவனே விழித்திருக்கிறான், துன்பம் தாங்குபவர்கள் அவனை உறங்கச் சொல்கின்றனர். இந்தத் தலைகீழ் நிலையே லக்ஷ்மணனின் பக்திக்கு அளவுகோல். மேலும், ‘ஸத்பாவம் ஆசசக்ஷே’ (நல்லுள்ளத்தை எடுத்துரைத்தான்) என்ற சொற்களால் கவிஞர் குறிப்பது — பரதன் கேட்கப்போவது வெறும் புகழுரை அல்ல, நேரில் கண்டவனின் சாட்சியம்.

குகன் தன் சொற்களைத் தொடர்கிறான்: ‘இந்தப் பூமியில் ராமனைவிட எனக்கு அன்புக்குரியவர் எவரும் இல்லை; ஆகவே நீ கவலைப்படாதே — இதை உன் முன்னே உண்மையாகவே சொல்கிறேன்.’ பின்னர் அவன் தன் நம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘இவனுடைய அருளாலேயே இவ்வுலகில் மிகப் பெரும் புகழையும், நிறைந்த தர்மப் பேற்றையும், பொருளையும் இன்பத்தையும் முழுமையாக அடைவேன் என்று நம்புகிறேன்.’ அதன் பின் உறுதிமொழி: ‘அப்படிப்பட்ட நான் கையில் வில்லேந்தி, என் உறவினர் அனைவருடனும் சேர்ந்து, சீதையுடன் உறங்கும் என் அன்புத் தோழன் ராமனைக் காப்பேன். இந்தக் காட்டில் எப்போதும் திரியும் எனக்குத் தெரியாதது எதுவுமே இல்லை; நால்வகைப் படையையும் போரில் நாங்கள் தாங்கி நிற்போம்.’ காட்டில் திரிபவனின் இந்தச் சொற்கள் தற்புகழ்ச்சி அல்ல, தன் இடத்தையும் வலிமையையும் பற்றிய உண்மையான அறிவிப்பு — எவன் எங்கே பிறந்தானோ, அவன் அங்கே வல்லவன். இவ்வாறு குகன் தன் ஆற்றலை ஒப்படைத்து லக்ஷ்மணனை ஓய்வெடுக்கத் தூண்டுகிறான். நிஷாத அரசனின் இந்த அன்பு அரசனிடம் கொண்ட அச்சத்தால் பிறந்தது அல்ல, நட்பால் மட்டுமே — அதுவே இந்தப் பகுதியின் இனிமை.

‘நாங்கள் இவ்வாறு சொன்னபோது, மகாத்மாவான லக்ஷ்மணன் தர்மத்தையே நோக்கி, எங்கள் அனைவரையும் அன்போடு தடுத்தான்.’ அவனுடைய பதில்: ‘தசரதனின் மகன் சீதையுடன் தரையில் படுத்திருக்கும்போது, உறக்கத்தையோ உயிர்வாழ்வையோ இன்பங்களையோ என்னால் எப்படி அடைய முடியும்? குகனே, எல்லாத் தேவர்களும் அசுரர்களும் சேர்ந்தாலும் போரில் தாங்க முடியாதவன், சீதையுடன் புற்களின் மேல் படுத்திருப்பதைப் பார்.’ பின்னர் அவன் ராமனின் பிறப்பின் பெருமையை நினைவூட்டுகிறான்: ‘பெருந்தவத்தாலும் பலவகை முயற்சிகளாலும் பெறப்பட்ட, தசரதனுக்கு நிகரான இலக்கணங்கள் கொண்ட ஒரே மகன் இவன். இவன் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டதால் அரசன் நெடுநாள் உயிர்வாழமாட்டான்; நிச்சயமாக விரைவிலேயே இந்தப் பூமி கைம்பெண் ஆவாள்.’ ‘விதவா மேதினீ’ (கைம்பெண்ணான பூமி) என்ற சொற்களால் அரசனின் மரணம் பூமியின் கைம்மையாக உருவகிக்கப்படுகிறது — அரசனே பூமியின் கணவன். இதனால் லக்ஷ்மணனின் தொலைநோக்கு குறிக்கப்படுகிறது; அவன் அப்போதே ஐயுற்றதுதான் பின்னர் உண்மையாயிற்று. மேலும், இங்கே லக்ஷ்மணனின் பதில் மறுப்பு வடிவில் இல்லை, ‘அனுநய:’ (அன்பான தடுப்பு) மட்டுமே — தர்மத்தை நோக்கி அவன் குகனைக் குறைகூறவில்லை, உறங்க இயலாத தன் நிலையை மட்டுமே தெரிவிக்கிறான். ‘புற்களின் மேல் படுத்திருப்பவன்’ என்ற இரு சொற்களிலேயே ராமனின் முந்தைய நிலைக்கும் இன்றைய நிலைக்குமான முரண் பொதிந்துள்ளது.

லக்ஷ்மணனின் எண்ணம் காட்டிலிருந்து அயோத்தியை நோக்கி ஓடுகிறது. ‘பெருங்குரலெடுத்து அழுது, பெண்கள் களைப்பால் ஓய்ந்திருப்பார்கள்; நிச்சயமாக இன்று அரண்மனையில் அந்த ஓலம் அடங்கியிருக்கும்.’ பின்னர் சிறப்பாக மூவரை நினைக்கிறான்: ‘கௌசல்யை, அரசன், அவ்வாறே என் தாய் சுமித்திரை — இவர்கள் அனைவரும் இந்த இரவு உயிரோடு இருப்பார்கள் என்று நான் நம்பவில்லை. என் தாயோ சத்ருக்னனைப் பார்த்துக்கொண்டாவது உயிர் வாழக்கூடும்; ஆனால் துயருற்ற, வீரனைப் பெற்றெடுத்த கௌசல்யை அழிந்துபோவாள்.’ தந்தையைப் பற்றிய அவனுடைய சொற்கள் மிகவும் இரங்கத்தக்கவை: ‘போய்விட்டது, போய்விட்டது என்று சொல்லிக்கொண்டே, விருப்பம் நிறைவேறாமல், ராமனிடம் அரசை ஒப்படைக்காமலேயே என் தந்தை இறந்துபோவான்.’ இறுதியில், அந்த நேரம் வரும்போது இறந்த தந்தைக்கு எல்லா ஈமக்கடன்களையும் செய்பவர்களே பயன் பெற்றவர்கள் என்று அவன் கருதுகிறான் — மகன் செய்ய வேண்டியதைப் பிறர் செய்வார்கள் என்பதே இந்தப் புலம்பலின் உட்பொருள். காட்டில் வசிக்கும் மகனின் இந்த வேதனை கேட்பவர்களின் இதயத்தைத் தொடுகிறது. கவிஞர் இங்கே ஒரு வரிசையைக் காக்கிறார் — முதலில் அந்தப்புரத்தின் ஓசை, பின்னர் மூவரின் உயிர் பற்றிய ஐயம், பின்னர் தாய் சுமித்திரைக்கும் கௌசல்யைக்குமான வேறுபாடு, இறுதியில் தந்தையின் மரணம்; தொலைவில் இருப்பவனின் மனம் ஒவ்வொருவராக வரிசையாக நினைவுகூர்வது போலவே இந்த அமைப்பு.

பின்னர் லக்ஷ்மணன் கனவில் காண்பது போல அயோத்தியை வருணிக்கிறான் — அழகிய நாற்சந்திகள் அமைந்த, நன்கு பிரிக்கப்பட்ட பெருவீதிகள் கொண்ட, மாடமாளிகைகள் நிறைந்த, எல்லா ரத்தினங்களாலும் அணிசெய்யப்பட்ட, யானைகளும் குதிரைகளும் தேர்களும் நெருங்கிய, இசைக்கருவிகளின் ஒலியால் முழங்கும், எல்லா மங்கலங்களும் நிறைந்த, மகிழ்ந்த செழித்த மக்கள் நிறைந்த, தோட்டங்களும் பூங்காக்களும் நிறைந்த, கூட்டங்களாலும் விழாக்களாலும் விளங்கும் தந்தையின் தலைநகரம். ‘அதில் இன்பமாக உலவுபவர்களே பாக்கியசாலிகள்’ என்பது அவன் கருத்து — தானோ காட்டில் புல்படுக்கையின் அருகே நிற்கிறான். இந்த முரணே வருணனையின் நோக்கம்; நகரின் அழகு எவ்வளவு விரிகிறதோ, அவ்வளவு காட்டு வாழ்வின் கடுமையும் தெளிவாகிறது. இறுதியில் அவனுக்கு ஒரே ஒரு நம்பிக்கை எஞ்சுகிறது: ‘இந்தக் காலம் முடிந்ததும், சத்தியத்தில் உறுதியான, நலமுடன் இருக்கும் ராமனுடன் நாங்களும் மகிழ்ந்து அந்த நகரத்துக்குள் நுழைவோமா?’ பதினான்கு ஆண்டுக் காத்திருப்பு ‘அபி’ (ஆகுமா) என்ற ஒரு சொல்லில் கட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த மூன்று சுலோகங்களும் ஒரே வாக்கியத்தைச் சுமக்கின்றன — பதின்மூன்று அடைமொழிகளால் அணிசெய்யப்பட்ட தலைநகரம் இறுதியில் ‘பிது:’ (தந்தையின்) என்ற சொல்லோடு நிறைவுறுகிறது; ஏனெனில் லக்ஷ்மணனின் நினைவில் நகரம் வெறும் கட்டடங்கள் அல்ல, தந்தையின் உருவமே.

இவ்வாறு புலம்பியபடி நின்ற அந்த மகாத்மாவான இளவரசனுக்கு அந்த இரவு கழிந்தது — இரவு முழுவதும் விழிப்பிலேயே போயிற்று. ‘விடியலில் சூரியன் தெளிவாக உதித்ததும், இருவருக்கும் சடை முடிக்கச் செய்து, இதே பாகீரதிக் கரையில் அவ்விருவரையும் நான் இனிதே கடத்தி அனுப்பினேன்’ என்று குகன் சொல்கிறான். இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்த ஒரு காட்சிச் சித்திரம் — சடை தரித்தவர்களாக, மரவுரி உடுத்தவர்களாக, பெருவலிமை கொண்டவர்களாக, யானைக் கூட்டத் தலைவர்களுக்கு நிகரானவர்களாக, சிறந்த அம்பறாத்தூணியும் வில்லும் ஏந்தியவர்களாக, பகைவரை வாட்டுபவர்களாக, அங்குமிங்கும் திரும்பிப் பார்த்தபடி அவ்விருவரும் சீதையுடன் சென்றனர். குகனின் கதையாடல் அங்கேயே முடிகிறது — பார்வை அவர்களைப் பின்தொடர இயலாத இடத்தில் வருணனையும் ஓய்கிறது. ஆனால் இந்த வருணனையின் விளைவு பரதனிடம் தெரிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் இதைக் கேட்டு அவன் மயங்கி விழுவான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे षडशीतितमः सर्गः॥ ८६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க