சர்க்கம்
பரதன் குகன் உரையாடலில் பரதனின் துயரம்
குகனுக்குப் பரதனின் மறுமொழி, வழி பற்றிய கேள்வி, குகனின் ஐயமும் அது நீங்குதலும், இரவில் பரதனை எரிக்கும் துயரத் தீ
முந்தைய சர்க்கத்தில் நிஷாதர் தலைவனான குகன் பரதனுக்கு மீனும் இறைச்சியும் தேனும் கனிகளும் கிழங்குகளும் தங்குமிடமும் அளிப்பதாகத் தெரிவித்து, ‘இந்தப் பகுதி உன்னுடைய வீட்டுத் தோட்டம்; நீ வருவது தெரியாததால் நாங்கள் ஏமாந்து ஆயத்தமின்றி இருந்தோம்’ என்றும் சொன்னான். இந்தச் சர்க்கத்தில் பேரறிவாளனான பரதன், இவ்வாறு சொன்ன குகனுக்குக் காரணமும் நோக்கமும் கொண்ட சொற்களால் மறுமொழி கூறினான்: ‘நண்பனே, நீ என் குருவான ராமனின் நண்பன்; இத்தகைய பெரும் படையையும் உபசரிக்க விரும்புகிறாய் என்பதால் உன் அந்த விருப்பம் உயர்ந்ததே. உன்னுடைய அன்பாலேயே அனைவருக்குமான உபசாரம் நிறைவேறிவிட்டது.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — பரதன் உணவையோ விருந்தோம்பலையோ ஏற்கவில்லை, ஏனெனில் அவன் துயர விரதத்தில் இருக்கிறான்; ஆனால் குகனின் நட்பை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறான். இந்தச் சர்க்கத்தின் தொடக்கத்திலேயே காட்டப்படும் பண்பு இதுவே. பின்னர் அந்தச் சீரும் பேரொளியும் கொண்டவன் கையால் செல்ல வேண்டிய வழியைச் சுட்டிக்காட்டியபடி மீண்டும் கேட்கிறான்: ‘எந்த வழியாகப் பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்துக்குச் செல்வேன்? கங்கைக் கரையிலுள்ள இந்தச் சதுப்பு நிலப்பகுதி மிக அடர்ந்தது, கடக்க அரியது.’ இந்தக் கேள்வியே சர்க்கத்தின் போக்கைத் தீர்மானிக்கிறது. அறிவாளியான அந்த இளவரசனின் சொற்களைக் கேட்டு, அடர்ந்த காடுகளில் திரிபவனான குகன் கைகூப்பிப் பதில் சொல்கிறான்: ‘இப்பகுதியை அறிந்த, கவனமுள்ள தாசர்கள் உன்னைப் பின்தொடர்வார்கள்; பெருவலிமை கொண்ட இளவரசே, நானும் உன்னுடன் வருவேன்.’ காட்டில் பிறந்து காட்டில் வளர்ந்தவனே வழிகாட்டியாகத் தகுந்தவன். இவ்வாறு முதல் ஆறு சுலோகங்களில் பரதனின் பணிவும் குகனின் உதவும் எண்ணமும் — இருவருடைய நட்புக்கும் உறுதியான அடித்தளம் — நிறுவப்படுகின்றன.
அதன் பின் குகன் திடீரெனத் தன் உள்ளத்தில் இருந்த ஐயத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘களங்கமற்ற செயல்களைச் செய்யும் ராமனிடம் நீ தீய எண்ணத்தோடு செல்லவில்லை அல்லவா? உன்னுடைய இந்த நால்வகைப் பெரும் படை என் மனத்தில் ஐயத்தை எழுப்புவது போல் இருக்கிறது.’ குகன் ராமனின் அன்புத் தோழன்; ஆகவே அவனுக்கு இந்த ஐயம் இயல்பானதே; படையுடன் வந்த தம்பி எதற்காக வந்திருப்பான் என்ற கேள்வி உலகுக்கும் எழக்கூடும். இவ்வாறு பேசிய குகனுக்கு, வானம் போலத் தெளிந்த மனத்துடன் பரதன் மிருதுவான இனிய குரலில் பதிலளிக்கிறான்: ‘அத்தகைய துன்பமான காலம் ஒருபோதும் வராதிருக்கட்டும்; என்னை நீ ஐயுறத் தகாது. அந்த ராகவன் என் மூத்த சகோதரன்; அவனை நான் தந்தைக்கு நிகராகக் கருதுகிறேன். காட்டில் வசிக்கும் அந்தக் காகுத்ஸ்தனைத் திருப்பி அழைத்து வரவே நான் செல்கிறேன். குகனே, என்னைப் பற்றி வேறு எண்ணம் கொள்ளாதே; உனக்கு உண்மையையே சொல்கிறேன்.’ ஐயத்துக்கான பதில் சினத்தால் அல்ல, இனிமையாலும் உண்மைச் சொல்லாலும் அளிக்கப்படுகிறது — இங்கேதான் பரதனின் பெருமை ஒளிர்கிறது. ‘வானம் போலத் தெளிந்தவன்’ என்ற உவமையால் கவிஞர் குறிப்பது — மனத்தில் எந்தக் களங்கமும் இல்லாதவனே ஐயத்தைப் பொறுத்துக்கொள்கிறான், சினம் கொள்வதில்லை.
பரதனின் சொற்களைக் கேட்டதும் குகனின் முகம் மலர்ந்தது; ஐயம் வேரோடு நீங்கியது; அவன் மகிழ்ந்து மீண்டும் பரதனிடம் சொன்னான்: ‘நீ பாக்கியசாலி! முயற்சியின்றி வந்த அரசையும் துறக்க விரும்பும் உனக்கு நிகரான எவனையும் இந்தப் பூவுலகில் நான் காணவில்லை. சாதாரண மனிதன் முயன்றேனும் அரசை விரும்புவான்; நீயோ முயற்சியின்றிக் கிடைத்ததையும் துறக்கிறாய். துன்பத்தில் உழலும் ராமனைத் திருப்பி அழைத்து வர நீ விரும்புவதால், உன் புகழ் நிலைபெற்று உலகங்களெங்கும் பரவும்.’ இவ்வாறு குகன் பரதனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது சூரியன் ஒளி மங்கினான், இரவு வந்தது — உரையாடலின் முடிவைக் கவிஞர் பகலின் முடிவோடு இணைக்கிறார். பின்னர் குகனால் மனநிறைவு பெற்ற சீர்மிகு பரதன், அந்தப் படையை உரிய இடங்களில் தங்க வைத்து, சத்ருக்னனுடன் மீண்டும் படுக்கைக்குச் சென்றான். பகல் முடிந்தது, ஆனால் பரதனின் இரவு முடிவதில்லை — அடுத்த சுலோகங்கள் அவனுடைய உறக்கமின்மையையே வருணிக்கின்றன. படைக்கு ஓய்வு கிடைத்தது, அரசனின் மகனுக்கோ இல்லை.
படுக்கையில் படுத்திருந்த மகாத்மாவான பரதனின் மனத்தில் ராமனைப் பற்றிய எண்ணங்களால் ஆன துயரம் எழுந்தது — தர்மத்தையே நோக்கும், துயரத்துக்குத் தகாத அவனுக்கு அத்தகைய துயரம் பொருந்தாது; ஆயினும் அது வந்தது; குற்றம் செய்யாதவனே தண்டனையை அனுபவிப்பது போல. உள்ளே எரியும் தீ அந்த ராகவனை வாட்டுகிறது — காட்டுத் தீயால் வெந்துபோன மரத்தை, அதன் பொந்துக்குள்ளேயே மறைந்திருக்கும் தீ இன்னும் அதிகமாக எரிப்பது போல; வெளித் துன்பமும் உள் துன்பத்தோடு ஒப்பிடச் சிறியதே. சூரியக் கதிர்களால் சுடப்பட்ட இமயமலை பனியைப் பொழிவது போல, துயரத் தீயால் பிறந்த வியர்வை அவனுடைய எல்லா உறுப்புகளிலிருந்தும் பெருகியது. பின்னர் கவிஞர் துயரம் முழுவதையும் ஒரே பெரிய உருவகத்தால் காட்டுகிறார் — துயரம் என்னும் பெருமலை கைகேயியின் மகனை அழுத்தியது. அந்த மலையின் குகைகள் சிந்தனை, அதன் தாதுப்பொருள்கள் பெருமூச்சுகள், மரக்கூட்டம் தளர்ச்சி, சிகரங்கள் துயரத்தால் பிறந்த களைப்பு, எண்ணற்ற உயிரினங்கள் மயக்கம், மூலிகைகளும் மூங்கில்களும் உள்ளும் புறமுமான வேதனைகள். ஒரே உருவகத்தில் பரதனின் முழு மனநிலையும் சித்திரிக்கப்படுகிறது — இது வால்மீகியின் தனிச்சிறப்பான முறை. ‘கைகேயியின் மகன்’ என்ற பெயரிலும் ஒரு குறிப்பு உண்டு — எவளுடைய வரத்தால் இவை அனைத்தும் நடந்தனவோ, அவளுடைய மகனே இப்போது அதன் சுமையைச் சுமக்கிறான்.
மனிதருள் காளையான அவன் பெருமூச்சு விட்டு, மனம் மிக வருந்தி, நினைவு மயங்கி, பெரும் துன்பத்துக்கு ஆளானான்; இதயக் காய்ச்சலால் வாட்டப்பட்டு அமைதி பெறவில்லை — கூட்டத்திலிருந்து பிரிக்கப்பட்டு அடிபட்ட காளையைப் போல. உவமை நெஞ்சைத் தொடுவது — தானே கூட்டத்தின் தலைவனாக இருக்க வேண்டியவன், கூட்டமின்றித் தனித்து நிற்கிறான். இறுதியில் பெருந்தன்மையுள்ள, தன் மக்களுடன் இருந்த, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திய பரதன் குகனுடன் கூடினான்; அப்போது மிக வருந்திய மனத்துடன் மூத்தவனைப் பற்றிய எண்ணத்திலேயே ஆழ்ந்திருந்த பரதனைக் குகன் மீண்டும் தேற்றினான். இந்தத் தேற்றுதலோடுதான் அடுத்த சர்க்கம் தொடங்குகிறது — அங்கே குகன் லக்ஷ்மணனின் நல்லுள்ளத்தையும் புலம்பலையும் வருணிப்பான். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் உரையாடலோடு தொடங்கித் துயரத்தோடு நிறைவுறுகிறது; அடுத்ததன் கதை இழை குகனின் வாயிலேயே வைக்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे पञ्चाशीतितमः सर्गः॥ ८५॥