॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 84

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

நிஷாத அரசன் குகனின் ஐயமும் விருந்தோம்பல் அறிவிப்பும்

கங்கைக் கரையில் பரதனின் படையைக் கண்டு குகனின் ஐயம், உறவினர்கள் போருக்கு ஆயத்தமாதல், சுமந்திரனின் அறிமுகம், குகனின் பணிவான சொற்கள்

முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதனின் படை கங்கைக் கரையில் சிருங்கிபேரபுரத்தின் அருகே தங்கியது. இந்தச் சர்க்கத்தில் அதே படை குகனின் கண்களில் படுகிறது; அவன் மனத்தில் ஐயம் எழுகிறது. கங்கையை ஒட்டித் தங்கியிருந்த அந்தக் கொடிப்படையைக் கண்டதுமே, நிஷாத அரசன் சுற்றிலும் நின்ற உறவினர்களிடம் சொன்னான்: ‘இங்கிருந்து தெரியும் இந்தப் பெரும் படை கடலைப் போன்றது; மனத்தால் எண்ணிப் பார்த்தாலும் இதன் முடிவை என்னால் அறிய முடியவில்லை. நிச்சயமாகத் தீய எண்ணம் கொண்ட பரதனே நேரில் வந்திருக்கிறான்; அவனுடைய தேரில் உள்ள பெரிய கோவிதாரக் கொடி இதுவே. அவன் நம்மைக் கயிறுகளால் கட்டுவான், அல்லது கொல்வான்; பின்னர் தந்தையால் அரசிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட தசரதனின் மகனான ராமனையும் பின்தொடர்ந்து சென்று கொல்வான். அந்த அரசனுடைய நிறைவான, மிக அரிய செல்வத்தைத் தான் ஒருவனே அடைய விரும்பி, கைகேயியின் மகனான பரதன் ராமனைக் கொல்ல வருகிறான்.’ குகனின் இந்த ஐயம் காரணமற்றது அல்ல — எவனுடைய தாயின் வரத்தால் ராமன் காட்டுக்குச் சென்றானோ, அவனுடைய கொடியே இப்போது கங்கைக் கரையில் தெரிகிறது. கோவிதாரக் கொடியே சான்று; ஆனால் அந்தச் சான்று தவறாக வழிநடத்துகிறது, ஏனெனில் பரதன் வந்ததன் காரணம் நேர் எதிரானது. இந்தச் சர்க்கம் முழுவதும் தலைகீழான புரிதலில் கட்டப்பட்டுள்ளது — வாசகர் உண்மையை அறிவார், குகனோ அறியான்; ஆகவே அவனுடைய ஒவ்வொரு சொல்லும் இரக்கமும் நகைச்சுவையும் கலந்ததாகிறது. இங்கே கவிஞர் முதன்முறையாகக் கதையை வெளியாளான ஒரு சாட்சியின் கண்களால் காட்டுகிறார்; இதனால் பரதனின் தூய்மை பிறருடைய ஐயத்தாலும் சோதிக்கப்படுகிறது.

குகன் இப்போது தன் பக்கத்தை அறிவிக்கிறான்: ‘தசரதனின் மகனான ராமன் என் தலைவனும் நண்பனும் ஆவான்; ஆகவே அவனுடைய நலனை விரும்புபவர்களாக, போருக்கு ஆயத்தமாகி இங்கே கங்கைக் கரையின் சதுப்பு நிலத்தில் நில்லுங்கள்.’ ‘தலைவனும் நண்பனும்’ என்ற இரு சொற்கள் ஒரே வாக்கியத்தில் — ஒன்று பணியாளின் பாவத்தையும், மற்றது சமநிலையையும் குறிக்கின்றன; நிஷாத அரசனுக்கு ராமனிடம் பக்தியும் நட்பும் சம அளவில் உள்ளன. பின்னர் அவன் ஏற்பாட்டுக்கு ஆணையிடுகிறான்: ‘வலிமை கொண்ட தாசர்கள் அனைவரும் நதியைக் காவல் காத்து, இறைச்சியும் கிழங்கும் கனிகளும் உண்டு கங்கையைச் சார்ந்து நிற்கட்டும். ஐந்நூறு படகுகளில் ஒவ்வொன்றிலும் போருக்கு ஆயத்தமான நூறு நூறு இளம் மீனவர்கள் நிற்கட்டும்’ என்று அவன் தூண்டினான். ஐந்நூறு படகுகள், ஒவ்வொரு படகிலும் நூறு வீரர்கள் — இந்தக் கணக்கால் கவிஞர் நிஷாத அரசனின் வலிமையைக் காட்டுகிறார். இறுதியில் அவன் ஒரு நிபந்தனையும் சொல்கிறான்: ‘இங்கே பரதன் ராமனைப் பற்றி நல்லெண்ணம் கொண்டவனாக இருந்தால் மட்டுமே, நலமுடன் இந்தப் படை இன்று கங்கையைக் கடக்கும்.’ நதியே இங்கே சோதனை; அதைக் கடக்காமல் ராமனை அடைய இயலாது. படகுகள் நிஷாத அரசனின் கையில் உள்ளன; ஆகவே அவனே வாயிற்காவலன். ‘ஸ்வஸ்திமதீ’ (நலமுடன்) என்ற சொல்லால் அவன் படையின் நலனையும் சுட்டுகிறான் — பரதனின் எண்ணம் தூயதாக இருந்தால், எவருக்கும் தீங்கு இல்லை.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, நிஷாதர் தலைவனான குகன் மீனும் இறைச்சியும் தேனும் காணிக்கையாக எடுத்துக்கொண்டு பரதனை நோக்கிச் சென்றான் — ஒருபுறம் போர் ஆயத்தம், மறுபுறம் காணிக்கை; ஐயம் இன்னும் நீங்கவில்லை, ஆனால் மரியாதை கைவிடப்படவில்லை. அவன் வருவதைக் கண்டு, ஆற்றல் மிக்கவனும் தக்க நேரத்தை அறிந்தவனுமான தேரோட்டியின் மகன் சுமந்திரன் பணிவோடு பரதனிடம் தெரிவித்தான்: ‘ஆயிரக்கணக்கான உறவினர்கள் சூழ்ந்த இந்தத் தலைவன் தண்டகாரண்யத்தை நன்கு அறிந்தவன், முதியவன்; உன் சகோதரனின் நண்பனும் ஆவான். ஆகவே காகுத்ஸ்தனே, இந்த நிஷாதர் தலைவனான குகன் உன்னைக் காணட்டும்; ராமனும் லக்ஷ்மணனும் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்பதை அவன் ஐயமின்றி அறிவான்.’ சுமந்திரனின் சொற்களில் மூன்று நோக்கங்கள் — குகனை அறிமுகப்படுத்துதல், அவன் ராமனின் நண்பன் என்று சொல்லுதல், அவனுடைய வழியறிவைப் பயன்படுத்துதல். சுமந்திரனிடமிருந்து இந்த நல்ல சொற்களைக் கேட்டதும் பரதன் உடனே, ‘குகன் என்னைக் காணட்டும்’ என்றான். இளவரசனின் இந்த ஒரே சொல் எல்லா ஐயத்தையும் உடைக்கப் போதுமானது. அவன் படையை ஏவவில்லை, ஆயுதம் ஏந்தவில்லை; ‘காணட்டும்’ என்று மட்டுமே சொல்கிறான். சுமந்திரனும் குகனை ‘முதியவன்’ என்று சிறப்பாக மதிக்கிறான்; இதனால் சாதி வேறுபாடும் இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறது.

அனுமதி பெற்று, பெருமகிழ்ச்சியடைந்த குகன் உறவினர்கள் சூழப் பரதனை அணுகி, வணங்கி இவ்வாறு சொன்னான்: ‘இந்தப் பகுதி உன்னுடைய வீட்டுத் தோட்டமே; நீ வருவது முன்பே தெரியாததால் நாங்கள் ஏமாந்துபோனோம்; ஆகவே வரவேற்பு ஆயத்தம் செய்யப்படவில்லை. எங்களிடம் உள்ளவை அனைத்தையும் உனக்குக் காணிக்கையாக்குகிறோம்; உன்னுடையதே ஆன இந்தத் தாசர்களின் இல்லத்தில் தங்குவாயாக. நிஷாதர்கள் தாமே திரட்டிய கிழங்கும் கனியும் இதோ, ஈரமானதும் உலர்ந்ததுமான இறைச்சியும், பலவகைக் காட்டுப் பொருள்களும் உள்ளன. நன்கு உணவளிக்கப்பட்ட படை இந்த இரவைக் கழிக்கும் என்று நம்புகிறேன்; பலவகை விருப்பங்களால் உபசரிக்கப்பட்டு நீ நாளை படையோடு செல்வாய்.’ இவ்வாறு ஐயம் விருந்தோம்பலாக மாறியது. ‘நிஷ்குட:’ என்ற சொல் இனிமையானது — வீட்டின் அருகிலுள்ள தோட்டம் போல இந்தப் பகுதியும் உன்னுடையதே என்பது கருத்து. போருக்கு ஆயத்தமான தாசர்கள் இன்னும் நதிக்கரையில் நிற்கின்றனர்; ஆனால் அவர்களுடைய அரசன் விருந்தினரை உபசரிக்கிறான் — இந்த இருநிலை, அடுத்த சர்க்கத்தில் பரதனின் பதிலால் நீங்கும். சர்க்கம் அனுஷ்டுப் யாப்பிலேயே நிறைவுறுகிறது, நீண்ட யாப்பு எங்கும் இல்லை — கதை இங்கே ஓய்வதில்லை, முன்னோக்கிப் பாய்கிறது என்பதற்கான குறிப்பு இது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे चतुरशीतितमः सर्गः॥ ८४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க