॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 83

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

பரதன் படையுடன் கங்கைக் கரைக்குச் செல்லுதல்

காலையில் புறப்பாடு, நால்வகைப் படை, அன்னையர், நகரமக்களும் கைவினைஞர்களும், சிருங்கிபேரபுரத்தில் கங்கைக் கரையில் படை தங்குதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் அவையில் பரதன் அரசை மறுத்து, ராமனைத் திருப்பி அழைத்து வரப் பயணத்துக்கு ஆணையிட்டான்; இரவில் நகரம் முழுவதும் வாகனங்களைப் பூட்டியது. இந்தச் சர்க்கத்தில் விடியற்காலையில் அந்தப் பயணம் தொடங்குகிறது. அதிகாலையில் எழுந்து, பரதன் சிறந்த தேரில் ஏறி, ராமனைக் காணும் விருப்பத்தால் விரைந்து புறப்பட்டான். ‘ராமதர்சனகாம்யயா’ (ராமனைக் காணும் விருப்பத்தால்) என்ற சொல்லால் கவிஞர் பயணத்துக்கு ஒரே நோக்கத்தை நிறுவுகிறார் — அரசு அல்ல, வெற்றி அல்ல, தரிசனம் மட்டுமே. அவனுக்கு முன்னே அமைச்சர்கள் அனைவரும் புரோகிதர்களும் குதிரைகள் பூட்டிய, சூரியனின் தேருக்கு நிகரான தேர்களில் ஏறிச் சென்றனர். பின்னர் கவிஞர் படையை எண்ணிக் காட்டுகிறார் — முறைப்படி அணிசெய்யப்பட்ட ஒன்பதாயிரம் யானைகள், இக்ஷ்வாகு குலத்தை மகிழ்விக்கும், செல்கின்ற பரதனைப் பின்தொடர்ந்தன; அறுபதாயிரம் தேர்களும் பலவகை ஆயுதங்கள் ஏந்திய வில்லாளிகளும் புகழ்மிக்க அந்த இளவரசனைப் பின்தொடர்ந்தனர்; வீரர்கள் ஏறிய ஒரு லட்சம் குதிரைகளும் அவ்வாறே. இந்த எண்ணிக்கைகளால் பயணத்தின் அரச மாட்சி காட்டப்படுகிறது; ஆனால் அந்தப் படை போருக்காக அல்ல, வேண்டுதலுக்காகச் செல்கிறது. நான்காம், ஐந்தாம் சுலோகங்களில் ‘அன்வயுர்பரதம் யாந்தம் ராஜபுத்ரம் யசஸ்வினம்’ (செல்கின்ற புகழ்மிக்க இளவரசனான பரதனைப் பின்தொடர்ந்தனர்) என்ற அடி இருமுறை திரும்ப வருகிறது — இந்தத் திரும்பல் குறை அல்ல, எண்ணிக்கையின் தாளம் போன்றது; அதனால் படையின் முடிவின்மை கேட்பவரின் செவியில் பதிகிறது. ‘சூர்யரதோபமான்’ (சூரியனின் தேருக்கு நிகரான) என்ற உவமையால் விடியலின் ஒளியும் தேர்களின் ஒளியும் ஒன்றாக்கப்படுகின்றன; பயணம் விடியலில் தொடங்கியது என்பது முன்பே ‘கல்யம்’ (அதிகாலையில்) என்ற சொல்லால் குறிக்கப்பட்டது.

படைக்குப் பின் கவிஞர் மூன்று அரசமாதாக்களைக் காட்டுகிறார் — கைகேயி, சுமித்திரை, புகழ்மிக்க கௌசல்யை ஆகியோர், ராமனை அழைத்து வருவதால் மகிழ்ந்தவர்களாக ஒளிவீசும் வாகனத்தில் சென்றனர். கைகேயியின் பெயர் முதலில் சொல்லப்படுவது நுட்பமான அங்கதம் — ராமனைக் காட்டுக்கு அனுப்பியவளே இப்போது அவனை அழைத்து வரும் பயணத்தில் செல்கிறாள். பின்னர் உன்னதமானோரின் கூட்டங்கள் லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராமனைக் காணப் புறப்பட்டு, மகிழ்ந்த மனத்தோடு அவனைப் பற்றிய வியப்பான கதைகளையே பேசிக்கொண்டு சென்றன. அவர்களுடைய சொற்களையும் கவிஞர் எடுத்துரைக்கிறார்: ‘மேகம் போலக் கருநிறமுடைய, நீண்ட கைகளுடைய, உறுதியான மனவலிமையும் உறுதியான விரதமும் கொண்ட, உலகின் துயரைப் போக்கும் ராமனை எப்போது காண்போம்?’ மீண்டும்: ‘உதிக்கும் கதிரவன் உலகம் முழுவதன் இருளையும் அகற்றுவது போல, அந்த ராகவன் கண்ணில் பட்டவுடனேயே நம் துயரை அகற்றுவான்.’ இங்கே உவமை இருமடங்கானது — ராமனைக் காண்பதே சூரிய உதயம், துயரமே இருள்; வேறு சிகிச்சை தேவையில்லை, காண்பதாலேயே காரியம் நிறைவேறுகிறது. இவ்வாறு நல்ல கதைகளைப் பேசிக்கொண்டு, பெருமகிழ்ச்சியடைந்த நகரமக்கள் ஒருவரையொருவர் தழுவிக்கொண்டு அப்போது சென்றனர். ‘பரிஷ்வஜானா:’ (தழுவிக்கொண்டு) என்ற சொல் இந்தப் பகுதி முழுவதன் உணர்வையும் சுமக்கிறது — இன்னும் ராமன் காணப்படவில்லை, ஆனால் அவன் வருவான் என்ற நம்பிக்கையாலேயே நகரமக்கள் ஒருவரையொருவர் தழுவுகின்றனர். முந்தைய சர்க்கங்களில் அழுது புலம்பியதாக வருணிக்கப்பட்ட அயோத்தியே இப்போது மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருக்கிறது; ஆனால் இந்த மகிழ்ச்சி நம்பிக்கையை மட்டுமே வேராகக் கொண்டது, நிறைவேற்றத்தை அல்ல — அடுத்த சர்க்கங்களில் அந்த நம்பிக்கை உடையப்போகிறது என்பதை அறிந்தே இதைப் படிக்க வேண்டும்.

பின்னர் கவிஞர் அயோத்தியின் மக்கள் அனைவரையும் எண்ணிக் காட்டுகிறார். அங்கே மதிக்கப்பட்ட மற்றவர்கள் அனைவரும், வணிகர்களும் — அந்த நல்ல குடிமக்கள் அனைவரும் — மகிழ்ந்து ராமனை நோக்கிச் சென்றனர். அதன் பின் நான்கு சுலோகங்கள் கைவினைஞர்களின் பெயர்களாலேயே நிறைந்துள்ளன — மணி வேலை செய்பவர்கள், சிறந்த குயவர்கள், நூல் வேலையில் வல்லவர்கள், ஆயுதங்களைக் கொண்டு வாழ்பவர்கள், மயில்தோகைப் பொருள் செய்பவர்கள், ரம்பத்தால் அறுப்பவர்கள், மணிகளைத் துளைப்பவர்கள், சுவர்களை அழகுபடுத்துபவர்கள், தந்த வேலை செய்பவர்கள், சுண்ணாம்பு பூசுபவர்கள், நறுமணப் பொருள் வணிகர்கள், புகழ்பெற்ற பொற்கொல்லர்கள், கம்பளி நெய்பவர்கள், வெந்நீரில் நீராட்டுபவர்கள், மருத்துவர்கள், தூபம் இடுபவர்கள், கள் விற்பவர்கள், வண்ணார்கள், தையல்காரர்கள், கிராமங்களுக்கும் இடைச்சேரிகளுக்கும் தலைவர்கள், பெண்களுடன் கூடிய கூத்தர்கள், மீனவர்கள். இறுதியில் மனம் ஒருமுகப்பட்ட, ஒழுக்கத்தால் மதிக்கப்பட்ட, வேதம் அறிந்த ஆயிரக்கணக்கான அந்தணர்கள் மாட்டு வண்டிகளில் செல்கின்ற பரதனைப் பின்தொடர்ந்தனர். இந்தப் பெயர்ப்பட்டியல் அழகுக்காக மட்டும் அல்ல — அயோத்தியின் ஒவ்வொரு தொழிலும், ஒவ்வொரு வருணமும், ஒவ்வொரு கலைஞரும் ராமனுக்காக ஓரிடத்தில் கூடினர் என்பதே இங்கே கருத்து. அரசன் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டது அரசகுலத்தின் துயரம் மட்டுமல்ல, நகரம் முழுவதன் துயரம் — இது இந்தப் பட்டியலால் நிலைநாட்டப்படுகிறது. மேலும் இந்தச் சுலோகங்கள் பண்டைய இந்தியாவின் கைத்தொழில் வாழ்க்கையின் அகராதி போன்றவை — மணி தூய்மைப்படுத்தல், மண்பாண்டம் செய்தல், நெசவு, ஆயுதம் செய்தல், மயில்தோகைக் கலை, மரம் அறுத்தல், மணி துளைத்தல், சுவர் அழகுபடுத்தல், தந்த வேலை, சுண்ணாம்பு பூசுதல், நறுமண வணிகம், பொன் வேலை, கம்பளி நெய்தல், வெந்நீர் நீராட்டல், மருத்துவம், தூபமிடல், கள் விற்பனை, துணி வெளுத்தல், தையல், நாடகம், மீன்பிடித்தல். இவற்றுள் பல பெயர்கள் வேறிடங்களில் அரிதாகவே காணப்படுவதால், பொருளைத் தீர்மானிப்பதில் இந்தி உரையும் சான்றாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது.

அவர்கள் அனைவரும் நல்ல உடை அணிந்து, தூய ஆடைகள் உடுத்தி, செந்நிறமான மென்மையான நறுமணப் பூச்சு பூசிக்கொண்டு, பலவகை வாகனங்களில் மெதுவாகப் பரதனைப் பின்தொடர்ந்தனர். ‘சனை:’ (மெதுவாக) என்ற சொல் பெரியது — இந்தப் பயணம் விரைவுடையதாயினும் பணிவானது, ஏனெனில் இது வேண்டுதல் பயணம். பெருமகிழ்ச்சியும் உவகையும் கொண்ட படை, சகோதரனை அழைத்து வரப் புறப்பட்ட, சகோதர அன்பு கொண்ட கைகேயியின் மகனான பரதனைப் பின்தொடர்ந்தது. அவர்கள் தேர்களாலும் வாகனங்களாலும் குதிரைகளாலும் யானைகளாலும் நீண்ட வழி சென்று, சிருங்கிபேரபுரத்தருகே கங்கையை அடைந்தனர். அங்கேதான் ராமனின் தோழனான வீரன் குகன், தன் உறவினர் கூட்டம் சூழ, விழிப்போடு அந்தப் பகுதியைக் காத்து வசித்து வந்தான் — அடுத்த சர்க்கத்துக்கான களம் அமைய வேண்டி, கவிஞர் அவனை முன்கூட்டியே நினைவூட்டுகிறார். சக்கரவாகப் பறவைகளால் அணிசெய்யப்பட்ட கங்கைக் கரையை அடைந்து, பரதனைப் பின்தொடர்ந்த அந்தப் படை அங்கே தங்கியது. சக்கரவாகப் பறவைகளைக் குறிப்பிடுவதும் பொருள் உடையது — அவை பிரிவின் பறவைகள்; பரதனுக்கும் ராமனுக்குமான பிரிவே இந்தக் காண்டத்தின் பொருள். இங்கே நான்கு அரைச் சுலோகங்கள் (19–21) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அவை குகனையும் சிருங்கிபேரபுரத்தையும் முன்கூட்டியே அறிமுகப்படுத்துகின்றன. வல்கேட் பாடத்தை அமைத்தவர் அடுத்த சர்க்கத்தின் பாத்திரத்தை முன்பே நுழைக்கிறார்; இதனால் குகனின் ஐயம் வாசகருக்குத் திடீரெனத் தோன்றாது.

எழாமல் இளைப்பாறும் படையையும் மங்கல நீருடைய கங்கையையும் பார்த்து, பேச்சில் வல்ல பரதன் அமைச்சர்கள் அனைவரிடமும் சொன்னான்: ‘என் படையை எல்லாப் பக்கமும் விருப்பப்படி தங்கச் செய்யுங்கள்; இளைப்பாறிய பின் நாளை கடலைச் சேரும் இந்த நதியைக் கடப்போம்.’ பின்னர் இரண்டாவது நோக்கத்தையும் அவன் சொல்கிறான்: ‘விண்ணுலகம் சென்ற மன்னனின் ஈமக் கடனுக்காக நதியில் இறங்கி நீர்க்கடன் செய்ய விரும்புகிறேன்.’ பரதன் சகோதரனைத் தேடிச் செல்பவன் மட்டுமல்ல, தந்தையின் மகனும் கூட என்பதை இந்தச் சுலோகம் நினைவூட்டுகிறது; தந்தைக்கான தர்ப்பணம் இன்னும் எஞ்சியிருந்தது. அவன் இவ்வாறு சொன்னதும், அமைச்சர்கள் ‘அப்படியே’ என்று கூறி, கவனத்தோடு அவர்கள் அனைவரையும் அவரவர் விருப்பப்படி தனித்தனியே தங்க வைத்தனர். இறுதியில் நீண்ட யாப்பில் ஒரு சுலோகம் — பெருநதியான கங்கையின் கரையோரம், கூடாரங்களாலும் தளவாடங்களாலும் விளங்கும் படையை முறைப்படி தங்க வைத்து, மகாத்மாவான ராமனைத் திருப்பி அழைத்து வருவதைப் பற்றிச் சிந்தித்தபடியே பரதன் அப்போது அங்கே தங்கினான். சர்க்கத்தின் இறுதிச் சொல்லே ‘நிவர்த்தனம்’ (திருப்பி அழைத்து வருதல்) — பயணம் முழுவதும் அந்த ஒரு சொல்லின் பொருளுக்காகவே. இங்கே யாப்பும் மாறுகிறது — சர்க்கத்தின் முடிவில் பொதுவாக நிகழ்வது போல, அனுஷ்டுப்புக்குப் பதிலாக வம்சஸ்த யாப்பு. படை தங்கியிருக்கிறது, நதி முன்னே, அக்கரையில் குகனின் ஆட்சிப் பகுதி — இந்த மூன்று கூறுகளால் கவிஞர் அடுத்த சர்க்கத்தின் அரங்கை ஆயத்தமாக்குகிறார். பரதனின் இரண்டு எண்ணங்கள் இங்கே ஒருசேர நிலவுகின்றன — தந்தைக்கான தர்ப்பணம், சகோதரனைத் திருப்பி அழைத்தல்; முதலாவது கடமையின் வடிவம், இரண்டாவது விருப்பத்தின் வடிவம்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे त्र्यशीतितमः सर्गः॥ ८३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க