சர்க்கம்
பரதன் முடிசூட்டை மறுத்தல்
அவையில் வசிஷ்டர் முடிசூட்டிக்கொள்ள அறிவுறுத்தல், பரதனின் புலம்பல், ‘அரசு ராமனுடையது’ என்ற உறுதி, காட்டுப் பயணத்துக்குப் படையை ஆயத்தம் செய்தல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் வசிஷ்டர் தூதர்களை அனுப்பி அந்தணர்களையும் க்ஷத்திரியர்களையும் வீரர்களையும் அமைச்சர்களையும் குழுத் தலைவர்களையும் இக்ஷ்வாகுத் தலைவனின் அவை மண்டபத்துக்கு அழைத்தார்; பரதனோ சத்ருக்னனுடன் புலம்பிக்கொண்டிருந்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அதே அவை பரதனின் பார்வைக்கு வருகிறது. அறிவு நிறைந்த பரதன், சிறந்த கோள்கள் கூடிய, உன்னதமானோர் நிறைந்த அந்த அவையை முழுநிலவுடைய இரவைப் போலக் காண்கிறான் — இங்கே உவமையே கதையைச் சுமக்கிறது; இரவு தானாக ஒளிர்வதில்லை, சந்திரனால் ஒளிர்விக்கப்படுகிறது; அதுபோல அவையும் தானாக அழகுபெறவில்லை, அங்கே அமர்ந்துள்ள உன்னதமானோரால்தான் அழகுபெறுகிறது. முறைப்படி ஆசனங்களில் அமர்ந்திருந்த உன்னதமானோரின் ஆடைகளும் அவர்கள் பூசிய நறுமணப் பூச்சுகளும் வீசிய ஒளியால் அந்தச் சிறந்த அவை ஒளிர்ந்தது. கற்றோர் நிறைந்த, மிக அழகிய அந்த அவை, மேகங்கள் விலகியபின் முழுநிலவுடன் திகழும் இரவைப் போலத் தோன்றியது. ‘கனாபாயே’ (மேகங்கள் விலகியபின்) என்ற சொல்லால் கவிஞர் சரத்காலத்தைக் குறிக்கிறார் — மேகங்கள் விலகும்போது வானம் தெளிவாவது போல; ஆனால் இந்தக் கணத்தில் துயர மேகங்கள் விலகவில்லை, அவையின் அழகு மட்டும் அப்படி இருக்கிறது. மூன்று சுலோகங்களில் மூன்று உவமைகள் ஒரே ஓவியத்தைத் தீட்டுகின்றன — ஒளி, பிரகாசம், தெளிவு. ஆனால் மூன்றிலும் உவமானம் இரவே; பகல் எங்குமே இல்லை. அயோத்திக்கு இன்னும் இரவே நீடிக்கிறது என்பதைக் கவிஞர் மௌனமாகக் குறிக்கிறார்.
அரசனின் குடிமக்கள் அனைவரும் கூடியிருப்பதைக் கண்டு, தர்மம் அறிந்த புரோகிதர் வசிஷ்டர் பரதனிடம் மென்மையான சொற்களைக் கூறினார். அவருடைய சொற்கள் மூன்று படிகளில் அமைந்தவை — தந்தையின் நிலை, சகோதரனின் நிலை, பரதனின் கடமை. முதலில் அவர் சொல்கிறார்: ‘குழந்தாய், அரசன் தசரதன் தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்து, செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த செழிப்பான இந்தப் பூமியை உனக்கு அளித்துவிட்டு விண்ணுலகம் சென்றான்.’ பின்னர்: ‘சத்தியத்தையே வாழ்வாகக் கொண்ட ராமனும், சான்றோரின் தர்மத்தை நினைவில் கொண்டு, உதித்த சந்திரன் தன் நிலவொளியைக் கைவிடாதது போலத் தந்தையின் கட்டளையைக் கைவிடவில்லை.’ இங்கே உவமை நுட்பமானது — சந்திரனின் நிலவொளி அதன் இயல்பே; அதுபோல ராமன் தந்தையின் சொல்லைக் காப்பதும் அவனுடைய இயல்பே, வெளியிலிருந்து விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடு அல்ல. பின்னர் முடிவு: ‘தந்தையும் சகோதரனும் உனக்கு அளித்த, முட்கள் களையப்பட்ட இந்த அரசை, மகிழ்ந்த அமைச்சர்களுடன் ஆண்டு அனுபவி; விரைவிலேயே உனக்கு நீயே முடிசூட்டிக்கொள்.’ இறுதியில் அவர் அரசின் பரப்பையும் காட்டுகிறார்: ‘வடக்கிலும் மேற்கிலும் தெற்கிலும் உள்ளோரும், கோட்யாபராந்தர்களும், கடலோர மக்களும் உனக்கு ரத்தினங்களைக் காணிக்கையாகக் கொண்டு வரட்டும்.’ குருவின் சொல் தர்மத்துக்கு இசைந்ததே, ஏனெனில் அரசு தலைவனின்றி இருக்கலாகாது; ஆனால் அதே சொல் பரதனின் இதயத்தில் முள்ளைப் போலத் தைக்கிறது. ‘நிஹதகண்டகம்’ (முட்கள் களையப்பட்ட) என்ற அடைமொழியும் இருபொருள் கொண்டது — வசிஷ்டரின் கருத்தில் அரசில் போட்டியாளர் எவரும் எஞ்சவில்லை; பரதனின் கருத்திலோ முள்ளே அகற்றப்பட்டுவிட்டது.
அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, தர்மம் அறிந்த பரதன் துயரத்தில் மூழ்கி, தர்மத்தை விரும்பும் மனத்தோடு ராமனிடமே சென்றான் — உடலால் அவையில் அமர்ந்திருந்தாலும் உள்ளத்தால் அவன் காட்டிலேயே இருந்தான். கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில், கலகம்ஸப் பறவையின் குரல் கொண்ட அந்த இளைஞன் அவையின் நடுவே புலம்பினான்; புரோகிதரையும் கண்டித்தான். ‘ஜகர்ஹே’ (கண்டித்தான்) என்ற சொல் பெரியது — சீடன் குருவைக் குறைகூறுகிறான், ஆனால் பணிவின்மையால் அல்ல, தர்மத்தின் மீதான பற்றால். அவனுடைய முதல் கேள்வியே பதிலாக இருக்கிறது: ‘பிரம்மசரியத்தைக் கடைப்பிடித்தவனும், கல்வியில் நிறைவுபெற்றவனும், அறிவாளியும், தர்மத்தில் முயல்பவனுமான ராமனுடைய அரசை என்னைப் போன்ற எவன் பறிப்பான்?’ நான்கு அடைமொழிகள் ராமனின் உரிமையை நிலைநாட்டுகின்றன — விரதம், கல்வி, அறிவு, தர்மநிஷ்டை. இரண்டாவது கேள்வி குலத்தைச் சார்ந்தது: ‘தசரதனுக்குப் பிறந்த எவன் அரசைப் பறிப்பவனாவான்? அரசும் நானும் ராமனுடையவர்களே; ஆகவே இங்கே நீங்கள் தர்மத்தைச் சொல்ல வேண்டும்.’ ‘நானும் ராமனுடையவன்’ என்ற சொற்களால் பரதன் தன்னை அரசுக்குப் போட்டியாளனாக அல்ல, ராமனின் உடைமையாகவே கருதுகிறான் — இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் இதயம். இங்கேயே பரதனின் பண்பு தீர்மானிக்கப்படுகிறது — அரசை விரும்பாதவனே அரசுக்குத் தகுதியானவன் என்பது வால்மீகியின் குறிப்பு.
இப்போது பரதன் தர்க்கத்தைப் பின்பற்றுகிறான்: ‘காகுத்ஸ்தன் மூத்தவன், சிறந்தவன், தர்மாத்மா, திலீபனுக்கும் நகுஷனுக்கும் நிகரானவன்; ஆகவே தசரதனைப் போல அவனே அரசைப் பெறத் தகுந்தவன்’ — வயதாலும் குணத்தாலும் தர்மத்தாலும் குல மரபாலும் உரிமை ராமனுக்கே. பின்னர் அவன் தன் அச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘உன்னதமானோர் செய்யாத, விண்ணுலகுக்கு வழிகாட்டாத பாவத்தை நான் செய்தால், உலகில் இக்ஷ்வாகுக்களின் குலத்துக்கு இழிவு தேடியவனாவேன்.’ பாவத்தின் மூன்று அடையாளங்கள் இங்கே சொல்லப்படுகின்றன — சான்றோர் அதைச் செய்வதில்லை, அது விண்ணுலகுக்கு அழைத்துச் செல்வதில்லை, அது குலத்தைக் களங்கப்படுத்துகிறது. அதன் பின் அவன் தாயின் செயலைத் தன்னிடமிருந்து பிரிக்கிறான்: ‘என் தாய் செய்த பாவத்தை நானும் விரும்பவில்லை; இங்கே நின்றபடியே, கடுங்காட்டில் இருக்கும் ராமனைக் கைகூப்பி வணங்குகிறேன்.’ இறுதியில் உறுதி: ‘ராமனையே பின்தொடர்வேன்; இருகால் உயிரினங்களில் சிறந்த அவனே அரசன்; ராகவன் மூவுலகங்களின் அரசுக்கும் தகுந்தவன்.’ அயோத்தியின் அரசுகூட அவனுக்குச் சிறியது என்பது இங்கே தொனிப்பொருள். ‘இங்கே நின்றபடி, கடுங்காட்டில் இருப்பவனை வணங்குகிறேன்’ என்ற சொற்களின் முரணால் இடத்தின் தொலைவும் பக்தியின் அண்மையும் ஒருசேரக் காட்டப்படுகின்றன.
தர்மம் நிறைந்த அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, அவையோர் அனைவரும் ராமனிடம் மனத்தைப் பதித்தவர்களாக மகிழ்ச்சியால் கண்ணீர் விட்டனர். துயர அவையில் எழுந்த முதல் மகிழ்ச்சி இதுவே. பின்னர் பரதன் இரண்டு சபதங்கள் செய்கிறான். முதலாவது: ‘உன்னதமான அண்ணனைக் காட்டிலிருந்து திருப்பி அழைத்து வர என்னால் இயலாவிட்டால், உன்னதமான லக்ஷ்மணனைப் போல நானும் அங்கே காட்டிலேயே வசிப்பேன்.’ இரண்டாவது: ‘நற்குணம் கொண்ட சான்றோர்களான இந்த மதிப்பிற்குரியவர்களின் முன்னிலையில், அவனை வலிந்தேனும் திருப்பி அழைத்து வர எல்லா வழிகளிலும் முயல்வேன்.’ ‘வலிந்தேனும்’ என்ற சொல் அன்பின் வற்புறுத்தலையே குறிக்கிறது, வன்முறையை அல்ல. அதன் பின் இந்த உறுதி கணநேர உணர்ச்சி அல்ல என்று அவன் காட்டுகிறான்: ‘பாதையைச் சீர்செய்வதில் வல்லவர்களான பணியாளர்கள் அனைவரையும் நான் முன்பே அனுப்பிவிட்டேன்; பயணமே எனக்கு விருப்பம்.’ பாதையைச் சீர்செய்யும் பணி முன்பே தொடங்கிவிட்டது என்று அறிந்ததும், பரதனின் மனம் நெடுநாளாகவே உறுதிப்பட்டிருந்தது, குருவின் சொல்லால் கலங்கியது அல்ல என்று அவை உணர்கிறது. அவையோரின் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீரும் அவனுடைய உறுதிக்குச் சான்று — துயர நகரத்தில் இதுவே முதல் இன்பம்.
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, சகோதர அன்பு கொண்ட தர்மாத்மாவான பரதன் அருகில் நின்ற, ஆலோசனையில் வல்ல சுமந்திரனிடம் கூறினான்: ‘சுமந்திரா, விரைந்து எழுந்து என் கட்டளைப்படி செல்; உடனே பயணத்துக்கு ஆணையிடு; படையையும் திரட்டி வா.’ மகாத்மாவான பரதன் இவ்வாறு சொன்னதும், சுமந்திரன் மிக மகிழ்ந்து, சொன்னபடியே அனைத்தையும் விருப்பத்தோடு ஆணையிட்டான் — ‘இஷ்டவத்’ (விருப்பத்தோடு) என்ற சொல்லால், இந்தக் கட்டளை எல்லாராலும் விரும்பப்பட்டதே என்று கவிஞர் குறிக்கிறார். ராமனைத் திருப்பி அழைத்து வரப் பயணம் ஆணையிடப்பட்டது என்று கேட்டு, குடிமக்களும் படைத்தலைவர்களும் மகிழ்ந்தனர். பின்னர் வீடுதோறும் வீரர்களின் மனைவியர் பயணத்தைப் பற்றி அறிந்து மகிழ்ந்து தத்தம் கணவர்களை விரைவுபடுத்தினர் — பெண்களின் இந்த உற்சாகமே இந்தப் பகுதியின் மிக இனிய கூறு; ஏனெனில் பொதுவாகப் பயணத்தைப் பெண்கள் எதிர்ப்பார்கள், இங்கோ அவர்களே தூண்டுகின்றனர். படைத்தலைவர்கள் பெண்களுடன் சேர்ந்து குதிரைகளாலும் மாட்டு வண்டிகளாலும் மனவேகம் கொண்ட தேர்களாலும் படை முழுவதையும் விரைவாக முடுக்கினர். இந்தப் பயணம் போர்ப் பயணம் அல்ல, வேண்டுதல் பயணம்; ஆகவேதான் பெண்களும் உடன் செல்கின்றனர்.
அந்தப் படை ஆயத்தமாக இருப்பதைக் கண்டு, பரதன் குருவின் அருகில் பக்கத்தில் நின்ற சுமந்திரனிடம், ‘என் தேரை விரைந்து கொண்டு வா’ என்றான். பரதனின் அந்தக் கட்டளையை ஏற்று மிக மகிழ்ந்த சுமந்திரன், சிறந்த குதிரைகள் பூட்டிய தேரை எடுத்துக்கொண்டு அருகே வந்தான். இங்கே கவிஞர் யாப்பை மாற்றுகிறார் — அனுஷ்டுப்புக்குப் பதிலாக நீண்ட யாப்பு வருகிறது; இதனால் பயணத்தின் கம்பீரம் குறிக்கப்படுகிறது. சத்தியத்தில் உறுதியும், உறுதியான சத்தியமும் வீரமும், பெரும் ஆற்றலும் கொண்ட அந்த ராகவன், பெருங்காட்டுக்குச் சென்ற புகழ்மிக்க மூத்தவனை மனம் இரங்கச் செய்ய எண்ணி, பொருத்தமான சொற்களைக் கூறினான்: ‘சுமந்திரா, விரைந்து எழுந்து, படையைத் திரட்டுவதற்காகப் படைத்தலைவர்களிடம் செல்; காட்டில் இருக்கும் ராமனை மனம் இரங்கச் செய்து, உலகின் நலனுக்காக அவனை அழைத்து வர விரும்புகிறேன்.’ ‘உலகின் நலனுக்காக’ என்ற சொற்களால், பரதன் தன் சொந்தத் துயரத்தை அல்ல, உலகின் நன்மையையே காரணமாகக் காட்டுகிறான். பரதனால் முறையாகக் கட்டளையிடப்பட்ட தேரோட்டியின் மகன், விருப்பம் முழுமையாக நிறைவேறியவனாக, குடிமக்களின் தலைவர்கள் அனைவருக்கும் படைத்தலைவர்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் ஆணையிட்டான். பின்னர் குலந்தோறும் க்ஷத்திரியர்களும் வைசியர்களும் சூத்திரர்களும் அந்தணர்களும் எழுந்து, நற்குலத்தில் பிறந்த ஒட்டகங்களையும் தேர்களையும் கழுதைகளையும் யானைகளையும் குதிரைகளையும் பூட்டினர் — நான்கு வருணத்தாரும் ஒருசேரச் சொல்லப்படுவதே இங்கே சிறப்பு; நகரம் முழுவதும் ஒரே எண்ணத்தோடு புறப்படுவதற்கு எழுகிறது என்ற காட்சியுடன் சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे द्व्यशीतितमः सर्गः॥ ८२॥