॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 81

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

விழித்தெழுந்த பரதனின் புலம்பலும் வசிஷ்டர் அவைக்கு வருதலும்

சூதர்களும் மாகதர்களும் பாடும் மங்கலத் துதி, இசைமுழக்கத்தால் பெருகும் துயரம், ‘நான் அரசன் அல்லன்’ என்ற மறுப்பு, கைகேயியைப் பழித்தல், வசிஷ்டர் அவைக்கு வருதல், தூதர்கள் மூலம் அவையோரை அழைத்தல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் கங்கைக் கரை வரை பாதை ஆயத்தமாக்கப்பட்டது; இந்தச் சர்க்கத்தில் கதை மீண்டும் அயோத்திக்குத் திரும்புகிறது. புறப்படும் நாளுக்கு முந்தைய இரவின் எஞ்சிய பகுதியில் — அதை ‘நாந்தீமுகீ’ இரவு என்று அழைப்பர் — நுட்பம் அறிந்த சூதர்களும் மாகதர்களும் மங்கலத் துதிகளால் பரதனைப் போற்றினர். பொன் கோலால் அடிக்கப்பட்ட யாமத்தைக் குறிக்கும் துந்துபி முழங்கியது; நூற்றுக்கணக்கான சங்குகள் ஊதப்பட்டன; உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும் ஒலிக்கும் இசைக்கருவிகள் இசைக்கப்பட்டன. ஆனால் அரசனின் எழுச்சியைக் குறிக்கும் அதே முழக்கம், துயரத்தில் வெந்துகொண்டிருந்த பரதனை மேலும் துயரங்களால் துளைத்தது — வானை நிரப்புவது போன்ற அந்தப் பெரும் இசைமுழக்கம் அவனுடைய இதயத்தை வருத்துகிறது. மங்கல ஒலியே துயரத்தின் கருவியாகிறது என்ற கடுமையான முரணைக் கவிஞர் சுட்டுகிறார். ‘நாந்தீமுகீ’ என்ற சொல்லே அந்த முரணைக் கூர்மையாக்குகிறது — எழுச்சியைக் குறிக்கும் இரவே பரதனுக்குத் துயரத்தின் தொடக்கமாகிறது.

பின்னர் விழித்தெழுந்த பரதன் அந்த முழக்கத்தை நிறுத்தச் செய்து, ‘நான் அரசன் அல்லன்’ என்று கூறி, சத்ருக்னனிடம் சொல்கிறான்: ‘பார் சத்ருக்னா, கைகேயி உலகுக்குப் பெரும் தீங்கு இழைத்துவிட்டாள்; அரசன் தசரதன் துயரங்களை என் மீது விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டான். அந்தத் தர்மராஜனான மகாத்மாவின், தர்மத்தை வேராகக் கொண்ட இந்த அரசச் செல்வம், சுக்கானற்ற படகு நீரில் சுழல்வது போலச் சுழன்று அலைகிறது. எங்களுக்குப் பெரும் தலைவனாக இருந்த ராகவனையும், என்னுடைய இந்தத் தாய் தர்மத்தைக் கைவிட்டுத் தானே காட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டாள்.’ ‘சுக்கானற்ற படகு’ என்ற உவமை நெஞ்சைத் தொடுவது — படகின் சுக்கான் (படகோட்டியின் துடுப்பு) அழிந்துவிட்டால் அது நீரில் சுழன்றுகொண்டே இருக்கும், சேர வேண்டிய இடத்தை அடையாது; அரசன் இல்லாத அரசச் செல்வமும் அப்படியே. ஏழாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. ‘அனயா மாத்ரா மே’ (என்னுடைய இந்தத் தாயால்) என்ற சொற்களில் பரதனின் வேதனை தெளிவாகிறது — தாயைத் தன்னவள் என்று சொல்ல அவன் விரும்பவில்லை; ‘இவளால்’ என்ற தொலைவைக் குறிக்கும் சுட்டுப்பெயரால் மட்டுமே அவளைக் குறிப்பிடுகிறான்.

இவ்வாறு நினைவிழந்தவன் போலப் புலம்பும் பரதனைக் கண்டு, அப்போது பெண்கள் அனைவரும் இரங்கத்தக்கவர்களாக உரத்த குரலில் அழுதனர் — துயரம் ஒருவரிடமிருந்து அந்தப்புரம் முழுவதும் பரவுகிறது. அவன் இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்தபோது, அரச தர்மம் அறிந்த பெரும்புகழ் வசிஷ்டர் இக்ஷ்வாகுத் தலைவனின் அவைக்குள் நுழைந்தார். இங்கே கதையின் திசை மாறுகிறது — துயரத்தின் இடத்தில் அரசுப் பணி வருகிறது; புரோகிதரே அரசின் நிலைப்பாட்டைக் காப்பவர் என்று காட்டப்படுகிறது. ‘ராஜதர்மவித்’ (அரச தர்மம் அறிந்தவர்) என்ற அடைமொழி நோக்கத்துடன் அமைந்தது — தர்மத்தை அறிந்தவரே தலைவனற்ற அரசில் செய்ய வேண்டியதைத் தீர்மானிக்க இயலும். பரதன் புலம்புகிறான்; வசிஷ்டரோ செயலைத் தொடங்குகிறார் — இதுவே அரச குருவின் பங்கு.

அந்த அவை பொன்னால் ஆனது, அழகியது, மணிகளும் பொன்னும் நிறைந்தது; தர்மாத்மாவான வசிஷ்டர் தம் சீடர் குழுவுடன் சுதர்மையை அடைவது போல அதை அடைந்தார். இந்திரனின் சுதர்மை என்னும் தேவசபையைப் போன்றது இந்த இக்ஷ்வாகுக்களின் அவை என்பது உவமை. எல்லா வேதங்களையும் அறிந்த அவர், ஸ்வஸ்திகக் குறி கொண்ட விரிப்பால் மூடப்பட்ட பொன்னாசனத்தில் அமர்ந்து, தூதர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார். ‘ஸ்வஸ்த்யாஸ்தரண’ என்பது ஸ்வஸ்திக வடிவ விரிப்பால் மூடப்பட்ட ஆசனம்; இவ்வாறு முறைப்படி அமர்வதே இது சாதாரண அவை அல்ல, அரசுப் பணிக்கான சடங்கு முறை என்பதைக் குறிக்கிறது. ‘ஸர்வவேதஜ்ஞ:’ (எல்லா வேதங்களையும் அறிந்தவர்) என்ற அடைமொழியால் அவருடைய அதிகாரம் நிலைநாட்டப்படுகிறது — அரசன் இல்லாதபோது அவையைக் கூட்டும் தகுதி வேதம் அறிந்தவருக்கே உண்டு.

வசிஷ்டர் தூதர்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார்: ‘பதற்றமின்றி, அந்தணர்களையும் க்ஷத்திரியர்களையும் வீரர்களையும் அமைச்சர்களையும் குழுத் தலைவர்களையும் விரைவாக அழைத்து வாருங்கள்; நமக்கு ‘ஆத்யயிகம்’ (மிக அவசரமான) ஒரு பணி இருக்கிறது. இளவரசனுடன் கூடிய சத்ருக்னனையும், புகழ்மிக்க பரதனையும், யுதாஜித்தையும் சுமந்திரனையும், அங்கே நலம் நாடுபவர்கள் எவரோ அவர்கள் அனைவரையும் அழைத்து வாருங்கள்.’ யுதாஜித் கைகேயியின் சகோதரனான கேகய மாமன்; சுமந்திரன் தேரோட்டி — இருவரும் அங்கே இருந்தனர் என்று நினைவூட்டப்படுகிறது. பதின்மூன்றாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. ‘ஆத்யயிகம் க்ருத்யம்’ (அவசரப் பணி) என்ற சொற்களால் பணியின் அவசரம் குறிக்கப்படுகிறது — அரசு தலைவனின்றி நிற்கிறது; ஆகவே தாமதம் பொறுக்கத்தக்கதல்ல. அடுத்த சர்க்கத்தில் இதே அவையில் வசிஷ்டர் பரதனை முடிசூட்டிக்கொள்ளுமாறு அறிவுறுத்துகிறார்.

பின்னர் தேர்களிலும் குதிரைகளிலும் யானைகளிலும் வந்துசேரும் மக்களின் பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது. வருகின்ற பரதனை அமைச்சர்களும் குடிமக்களும், தேவர்கள் இந்திரனை வரவேற்பது போலவும், முன்பு தசரதனை வரவேற்றது போலவும் மகிழ்ந்து வரவேற்றனர். இறுதியில் கவிஞர் ஓர் உவமை தருகிறார் — திமிங்கிலங்களும் நாகங்களும் சூழ்ந்த, அசைவற்ற நீருடைய, மணிகளும் சங்குகளும் மணற்பரலும் கொண்ட ஏரியைப் போல, தசரதனின் மகனால் அழகுபெற்ற அந்த அவை, முன்பு தசரதனுடன் இருந்தது போலவே ஆயிற்று. உவமையின் ஒவ்வொரு உறுப்பையும் உவமேயத்தோடு பொருத்த வேண்டும் — திமிங்கிலங்களும் நாகங்களும் ஓவியங்கள், அசைவற்ற நீர் நிலையான ஒளி, மணிகள் தூண்களில், சங்குகள் ஓவியங்களில், மணற்பரல் பொன் பூசிய தரை; இந்தி உரையும் அடிக்குறிப்பில் இவ்வாறே விளக்குகிறது. இந்த உவமையுடன் சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकाशीतितमः सर्गः॥ ८१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க