சர்க்கம்
கங்கைக் கரை வரை அரசப் பாதை அமைத்தல்
நிலப்பகுதிகளை அறிந்த கைவினைஞர்களின் புறப்பாடு, காட்டைச் சீர்செய்து மேடுபள்ளங்களைச் சமமாக்குதல், கால்வாய்களும் கிணறுகளும் அமைத்தல், இந்திரனின் நகரம் போன்ற பாசறைகளின் அழகு, ஜாஹ்னவி வரை நீளும் தேவபாதை போன்ற வழி
முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் ‘கைவினைஞர்கள் பாதையை அமைக்கட்டும்’ என்று பரதன் கட்டளையிட்டான்; இந்தச் சர்க்கம் அந்தக் கட்டளையின் விளைவையே விரிவாக வருணிக்கிறது. முன்னே புறப்பட்டவர்கள் இவர்கள் — நிலப்பகுதிகளை அறிந்தவர்கள் (மேடும் பள்ளமும், நீருள்ளதும் நீரற்றதுமான நிலத்தை ஆராய்பவர்கள்), சூத்திரப் பணியில் வல்லவர்கள் (அளவை நூலைப் பயன்படுத்துவதில் திறமையானவர்கள்), தம் தொழிலில் ஈடுபாடுள்ள வீரர்கள், நிலம் தோண்டுபவர்கள், பொறி இயக்குபவர்கள், கர்மாந்திகர்கள் (கூலி பெறும் பணியாளர்கள்), சிற்பிகள், பொறிகளில் வல்லவர்கள், தச்சர்கள், வழிகாட்டிகள், மரம் வெட்டுபவர்கள், சமையல்காரர்கள், சுண்ணாம்பு பூசுபவர்கள், மூங்கிலும் தோலும் கொண்டு பொருள் செய்பவர்கள், திறமையான மேற்பார்வையாளர்கள். கவிஞர் ஒரே இடத்தில் பண்டைய இந்தியாவின் பாதை அமைக்கும் கலையின் எல்லா உறுப்புகளையும் எண்ணிக் காட்டுகிறார் — ஆய்வாளர்கள், அளப்பவர்கள், தோண்டுபவர்கள், கட்டடக் கலைஞர்கள், ஆயத்தம் செய்பவர்கள், மேற்பார்வையாளர்கள். இவர்களைப் பட்டியலிடுவதே இந்தப் பணி தற்செயலானது அல்ல, நன்கு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட அரசு முயற்சி என்பதைக் காட்டுகிறது. அனைவரும் ‘முன்னே புறப்பட்டனர்’ — படைக்கு முன்னால் சென்று பாதையை ஆயத்தம் செய்கின்றனர்; அதன் பின்னரே பரதன் மக்களோடு செல்வான்.
மகிழ்ச்சியோடு அந்த இலக்கை நோக்கிச் சென்ற அந்தப் பெரும் மக்கள் வெள்ளம், பருவ நாளில் பொங்கும் கடலின் பெரு வேகம் போல விளங்கியது — பௌர்ணமியில் பொங்கி எழும் கடலின் உவமை மக்கள் கூட்டத்தின் வேகத்தையும் பரப்பையும் ஒருசேரக் குறிக்கிறது. பாதைப் பணியில் வல்லவர்களான அவர்கள் தத்தம் முறைப்படி அணிவகுத்து, கோடரி, அரிவாள், உளி முதலிய பலவகைக் கருவிகளுடன் முன்னே புறப்பட்டனர். ‘ஸ்வவாரம்’ (தத்தம் முறை) என்ற சொல்லால் பணியின் ஒழுங்கு குறிக்கப்படுகிறது; எல்லாரும் ஒரே நேரத்தில் அல்ல, குழுக் குழுவாக முறைப்படி ஈடுபட்டனர். ‘முன்னே’ என்பதும் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது — எப்போதும் படைக்கு முன்னால்தான் அவர்களுடைய இடம். இங்கே மகிழ்ச்சி தனியாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது — ராமனை அழைத்து வரச் செல்லும் மக்கள் உழைப்பையும் ஒரு திருவிழாவாகவே கருதுகின்றனர்.
அந்த மக்கள் கொடிகளையும் படர்கொடிகளையும் புதர்களையும் அடிமரக் கட்டைகளையும் கற்களையும் அகற்றி, பலவகை மரங்களை வெட்டிப் பாதையை அமைத்தனர். மரங்கள் இல்லாத இடங்களில் சிலர் மரங்களை நட்டனர்; வேறு சிலர் கோடரிகளாலும் உளிகளாலும் அரிவாள்களாலும் ஆங்காங்கே வெட்டினர். வலிமையில் மிக்க வேறு சிலர் வீரணப் புல் புதர்களை வேரோடு பிடுங்கி, ஆங்காங்கே கடினமான இடங்களைத் தகர்த்தனர். மற்றவர்கள் கிணறுகளையும் நீண்ட குழிகளையும் மண்ணால் நிரப்பி, தாழ்ந்த பகுதிகளை விரைவாக எல்லாப் பக்கமும் சமமாக்கினர். இந்த வருணனை யதார்த்தமானது — வெட்டுதல், நடுதல், வேரோடு பிடுங்குதல், நிரப்புதல், சமமாக்குதல் என்று ஐந்து செயல்கள் வரிசையாக எண்ணப்படுகின்றன. இங்கே சிறப்பானது ‘மரமற்ற இடங்களில் மரங்களை நட்டனர்’ என்பதே — பாதை சீர்செய்யப்படுவது மட்டுமல்ல, நிழலுக்காக மரங்களால் அழகுபடுத்தவும் படுகிறது; இந்தப் பணி வெறும் பயணத்துக்கான கருவி மட்டுமல்ல, நிலைத்து நிற்கும் ஒரு உபசாரம் என்பதைக் கவிஞர் இதனால் காட்டுகிறார்.
அப்போது மனிதர்கள் கட்ட வேண்டிய இடங்களைக் கட்டினர், பொடியாக்க வேண்டியவற்றைப் பொடியாக்கினர், உடைக்க வேண்டியவற்றை உடைத்தனர் — எங்கே எது தேவையோ அங்கே அது செய்யப்பட்டது என்பது கருத்து. சிறிது காலத்துக்குள்ளேயே அவர்கள் மிகுந்த நீர் கொண்ட, பல வடிவங்களில் அமைந்த, கடலுக்கு நிகரான பல நீர்நிலைகளை உருவாக்கினர் — சிறிய நீரோடைகளை எல்லாப் பக்கமும் அணைகட்டித் தடுத்துப் பரந்த நீர்த்தேக்கங்கள் அமைக்கப்பட்டன. நீரற்ற இடங்களில் மேடைகளால் சூழப்பட்ட, பலவகையான சிறந்த கிணறுகளைத் தோண்டினர். இந்தப் பாதை பயணத்துக்கு ஏற்றது மட்டுமல்ல, படையோடு கூடிய மக்களின் தாகம் தணிக்கும் வசதிகளும் நிறைந்தது என்று காட்டப்படுகிறது. ‘ஸாகரப்ரதிமான்’ (கடலுக்கு நிகரான) என்ற மிகைப்படுத்தலால் நீர்நிலைகளின் பரப்பும், ‘வேதிகாபரிமண்டிதான்’ (மேடைகளால் அணிசெய்யப்பட்ட) என்பதால் கிணறுகளின் சிற்ப அழகும் குறிக்கப்படுகின்றன. கட்டுதல், பொடியாக்குதல், உடைத்தல் என்ற நிலத்தைச் சீர்செய்யும் மூன்று முறைகள் இடத்துக்கு இடம் வேறுபட்டுப் பயன்படுத்தப்பட்டன.
அந்தப் பாதை சுண்ணாம்பும் கல்தளமும் இட்ட தரையுடையதாக, இருபுறமும் பூத்துக் குலுங்கும் மரங்களுடையதாக, களிப்புற்ற பறவைக் கூட்டங்களின் கூவலால் ஒலிப்பதாக, கொடிகளால் அணிசெய்யப்பட்டதாக, சந்தன நீர் தெளிக்கப்பட்டதாக, பலவகைப் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாக இருந்தது; இவ்வாறு படைக்கான அந்தப் பாதை தேவர்களின் வழியைப் போல மிகவும் விளங்கியது. கவிஞர் படிப்படியாகக் கீழிருந்து மேல்நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறார் — தரை, மரங்கள், பறவைகள், கொடிகள், மணம், மலர்கள் — பிறகு தேவபாதையின் உவமையைத் தருகிறார். இரண்டு சுலோகங்களும் சேர்ந்து ஒரே வாக்கியத்தை அமைக்கின்றன; அடைமொழிகள் பல, வினைச்சொல்லோ ‘பஹ்வசோபத’ (மிகவும் விளங்கியது) என்ற ஒன்றே. இதுவே வால்மீகியின் புகழ்பெற்ற வருணனை நடை — அடைமொழிகளின் மாலையால் ஓவியம் தீட்டி, இறுதியில் ஒரே வினைச்சொல்லால் அதை நிறைவு செய்வது.
பின்னர் பொறுப்பேற்ற திறமையான மனிதர்கள் கட்டளைப்படியே பணிகளை ஏவி, சுவையான கனிகள் நிறைந்த அழகிய இடங்களில் மகாத்மாவான பரதன் விரும்பிய பாசறையை — தானே ஓர் அணிகலன் போன்ற அதை — அணிகலன்களால் மேலும் அழகுபடுத்தினர். அதை அறிந்தவர்களான வாஸ்து சாஸ்திர வல்லுநர்கள், சிறந்த நட்சத்திரங்களிலும் நல்ல முகூர்த்தங்களிலும் மகாத்மாவான பரதனின் பாசறைகளை அமைத்தனர். பாதை அமைப்பிலும் சாஸ்திரப்படி நேரத்தைத் தீர்மானிப்பது தேவை என்று இங்கே குறிக்கப்படுகிறது; இந்தப் பணி கைவினைஞர் வேலை மட்டுமல்ல, முறைப்படியான அரசுப் பணியும் ஆகும். ‘யதாஜ்ஞப்தி’ (கட்டளைப்படியே) என்ற சொல்லால் கட்டளை எழுத்துக்கு எழுத்துப் பின்பற்றப்பட்டது குறிக்கப்படுகிறது — பொறுப்பாளர்கள் தம் விருப்பப்படி எதையும் செய்யவில்லை. ‘பூஷணோபமம்’ (அணிகலன் போன்ற) என்ற உவமை அழகானது — பாசறையே பாதைக்கு ஆபரணம்.
அந்தப் பாசறைகள் மிகுந்த மண் குவியல்களுடையவை, அகழிகளால் சூழப்பட்டவை, அங்கே இந்திரநீல மணியாலான உருவச் சிலைகள் இருந்தன, சிறந்த பிரதோலிகளால் (முதன்மைத் தெருக்களால்) அழகுபெற்றவை; மாளிகை வரிசைகளுடன் கூடியவை, வெண்மாடங்களும் மதில்களும் சூழ்ந்தவை, கொடிகளால் விளங்கியவை, நன்கு அமைக்கப்பட்ட பெருவீதிகளைக் கொண்டவை. வானில் படர்ந்து செல்வது போல உயர்ந்து நின்ற விடங்கங்களுடனும் உச்சி மாடங்களுடனும் (புறாக்கூண்டுகளுடனும் உயர்ந்த கோபுரங்களுடனும்) அந்தப் பாசறைகள் இந்திரனின் நகரத்தைப் போல ஒளிர்ந்தன. அயோத்தியின் செல்வச் சிறப்பு பாதையிலேயே விரிக்கப்பட்டது என்பது கருத்து — அரசன் காட்டுக்குச் செல்கிறான், ஆனால் தலைநகரம் அவனோடு கூடவே நகர்கிறது. மூன்று சுலோகங்களும் அடைமொழித் தொடராலேயே அமைக்கப்பட்டு, இறுதியில் ‘பபு: சக்ரபுரோபமா:’ (இந்திரனின் நகரம் போல ஒளிர்ந்தன) என்ற ஒரே வினைச்சொல்லால் நிறைவுறுகின்றன. ‘வானில் படர்ந்து செல்வது போல’ என்ற தற்குறிப்பேற்றத்தால் உயர்ந்த கோபுரங்களின் உயரம் காட்டப்படுகிறது.
இறுதியில் அந்தப் பாதை, பலவகை மரங்களும் சோலைகளும் கொண்ட, குளிர்ந்த தெளிந்த நீருடைய, பெரிய மீன்கள் நிறைந்த ஜாஹ்னவியை (கங்கையை) அடைந்து முடிகிறது. இரவில் சந்திரனும் நட்சத்திரக் கூட்டங்களும் அணிசெய்யும் தெளிந்த வானம் விளங்குவது போல, நல்ல கைவினைஞர்களால் அமைக்கப்பட்ட அழகிய அந்த அரசப் பாதை படிப்படியாக ஒளிர்ந்தது. உவமை பொருள் நிறைந்தது — கருநிலத்தின் மீது வெண்கொடிகளும் விளக்குகளும் நட்சத்திரங்கள் போலவும், நடுவில் அரசப் பாதை சந்திரன் போலவும். இந்தச் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் அமைந்து சர்க்கத்தை நிறைவு செய்கிறது. இருபத்தோராம் சுலோகம் தானே வாக்கியத்தை முடிக்கவில்லை — ‘ஜாஹ்னவியை அடைந்து’ என்ற செயல் இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில்தான் நிறைவுறுகிறது; இது வல்கேட் பதிப்பின் சுலோகப் பிரிப்பு முறை. அடுத்த சர்க்கத்தில் மீண்டும் அயோத்தியில் விடியற்காலைக் கதை தொடர்கிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डेऽशीतितमः सर्गः॥ ८०॥