॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 79

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

பரதன் அரசை மறுத்தலும் ராமனை அழைத்து வர முயலுதலும்

பதினான்காம் நாளில் அரசை அமைப்பவர்கள் முடிசூட்டிக்கொள்ள வேண்டுதல், மூத்தவனுக்கே உரிமை என்று பரதன் அறிவித்தல், நால்வகைப் படையைத் திரட்டுதல், பாதை அமைக்கக் கட்டளை, மக்களின் பாராட்டு

முந்தைய சர்க்கத்தில் சத்ருக்னன் மந்தரையைப் பிடித்துத் தண்டித்து, பரதனின் சொல்லால் அவளை விடுவித்தான்; இங்கே கதை மீண்டும் அரசுப் பணியின் பக்கம் திரும்புகிறது. தசரதனின் ஈமக்கடன்களை முடித்துவிட்டு, பதினான்காம் நாள் விடியற்காலையில் அரசை அமைப்பவர்கள் — அமைச்சர்கள், புரோகிதர்கள், நகரத் தலைவர்கள் — ஒன்றுகூடிப் பரதனிடம் பேசுகின்றனர்: ‘நமக்குப் பெரியோர்க்கெல்லாம் பெரியோராக இருந்த தசரதன், மூத்தவனான ராமனையும் பெருவலிமை படைத்த லக்ஷ்மணனையும் காட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டு விண்ணுலகம் சென்றுவிட்டான். ஆகவே பெரும்புகழ் கொண்ட இளவரசே, இன்று நீயே எங்கள் அரசனாக இரு. இந்த அரசு தலைவனின்றி இருக்கிறது; நியாயமான முறையிலேயே இது உன்னை வந்தடைந்திருக்கிறது; ஆகவே நீ இதை ஏற்றுக்கொண்டால் எவருக்கும் எந்தக் குற்றமும் இழைத்தவன் ஆகமாட்டாய்.’ தலைவனற்ற நாடு அழிந்துவிடக் கூடாது என்பதே அவர்களுடைய கவலையின் வேர்; அதில் அரசின் மீதான பேராசை சிறிதும் இல்லை. ‘ராஜகர்த்தார:’ (அரசை அமைப்பவர்கள்) என்ற சொல்லே இதைக் குறிக்கிறது — அரசனுக்கு முடிசூட்டும் அதிகாரம் பெற்றவர்கள் இவர்கள்; ஆகவே அவர்களுடைய வேண்டுகோள் முறைப்படியானது.

அவர்கள் மீண்டும் சொல்கின்றனர்: ‘ராகவனே, முடிசூட்டுக்குரிய இவை அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு உன் சுற்றத்தாரும் வணிகக் குழுக்களும் உனக்காகக் காத்திருக்கின்றனர். மனிதருள் காளையே, தந்தை பாட்டன் வழியாக வந்த நிலையான இந்த அரசை ஏற்றுக்கொள்; உனக்கு நீயே முடிசூட்டிக்கொள்; எங்களைக் காப்பாற்று.’ இந்த வேண்டுகோள் வெறும் சொல் அல்ல; ஆயத்தமாக வைக்கப்பட்ட கலசங்கள் முதலியவை சான்றாக நிற்க அது முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆனால் பரதனோ விரதத்தில் உறுதியானவன் — தந்தைக்குக் கொடுத்த வாக்கைப் போல மூத்தவனின் உரிமையை மனத்தில் தாங்கியவன் — முடிசூட்டுக்கான அந்தப் பொருள்கள் அனைத்தையும் வலம் வந்து, கூடியிருந்த மக்களுக்கு மறுமொழி சொன்னான். இங்கே அந்த வலம் வருதலே அவனுடைய பதிலின் முன்னோடி — அவன் அந்தப் பொருள்களை இகழவில்லை, வழிபடுகிறான்; ஆனால் அவற்றின் பயனைத் தனக்கென்று விரும்பவில்லை. இதன் மூலம் கவிஞர் பரதனின் பண்பைக் காட்டுகிறார் — பணிவும் உறுதியும் அவனிடம் ஒருங்கே நிலைகொண்டுள்ளன.

பரதனின் பதில் தெளிவானது: ‘நம் குலத்தில் எப்போதும் மூத்தவனுக்கே அரசுரிமை தகும்; திறமையும் அறிவும் உள்ள நீங்கள் என்னிடம் இப்படிப் பேசுவது தகாது. ராமனே எங்கள் மூத்த சகோதரன்; அவனே மண்ணை ஆளும் அரசனாவான்; நானோ ஒன்பதும் ஐந்துமாகப் பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டில் வசிப்பேன்.’ இதன் மூலம் அவன் கைகேயியின் வரத்தை எழுத்துக்கு எழுத்து ஏற்றுக்கொள்கிறான், ஆனால் அதன் பயனைத் தலைகீழாக்குகிறான் — காட்டு வாழ்வைத் தானே ஏற்றுக்கொண்டு, அரசை ராமனுக்குக் கொடுக்கிறான். பின்னர் கட்டளையிடுகிறான்: ‘நால்வகை உறுப்புகளும் கொண்ட பெருவலிமையுள்ள பெரும் படை ஆயத்தமாகட்டும்; என் மூத்த சகோதரனான ராகவனைக் காட்டிலிருந்து நான் அழைத்து வருவேன்.’ அவனுடைய உறுதி வெறும் சொல்லாக நிற்கவில்லை, செயலோடு சேர்ந்தே நடக்கிறது; படையைத் திரட்டுவதே அதன் முதல் சான்று.

‘முடிசூட்டுக்காக ஆயத்தம் செய்யப்பட்ட இவை அனைத்தையும் முன்னே கொண்டு, ராமனுக்காகக் காட்டுக்குச் செல்வேன்; அங்கேயே அந்த மனிதருள் புலிக்கு முடிசூட்டி, அவனை முன்னிறுத்தி, வேள்வியிலிருந்து அக்னியைக் கொண்டு வருவது போல ராமனை அழைத்து வருவேன்’ என்று பரதன் சொல்கிறான். உவமை ஆழமானது — வேள்வியிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட அக்னி முன்னே நிறுவப்படுவது போல, காட்டிலிருந்து அழைத்து வரப்பட்ட ராமன் அரசின் முன்னணியில் நிற்பான். பின்னர் அவன் தன் தாயைப் பற்றிக் கடுஞ்சொல் சொல்கிறான்: ‘தாய் என்ற வாசனை மட்டுமே கொண்ட இவளுடைய விருப்பத்தை நிறைவேற்றமாட்டேன்; நான் கடினமான காட்டில் வசிப்பேன், ராமனே அரசனாவான்.’ ‘மாத்ருகந்தினீ’ (தாயின் வாசனை மட்டும் உடையவள்) என்ற சொல்லால் கவிஞர் குறிப்பது — தாய்மையின் வாசனை மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது, தாய்மை அல்ல. தாயின் வரத்தை அவன் முறிக்கவில்லை; அதன் விளைவைத் தன் தலைமேல் ஏற்றுக்கொள்கிறான் — இதுவே பரதனின் தர்மநிஷ்டை.

அதன் பின் செயல்முறைக்கான கட்டளை: ‘கைவினைஞர்கள் பாதையை அமைக்கட்டும்; மேடுபள்ளமான இடங்களைச் சமமாக்கட்டும்; கடினமான வழிகளை ஆராய்பவர்களும் காவலர்களும் வழியில் உடன் செல்லட்டும்.’ இந்தக் காட்டுப் பயணம் ஒருவனின் தனிப் பயணம் அல்ல; படையோடு கூடிய அரசப் பயண வரிசை; ஆகவே பாதை அமைப்பது இன்றியமையாதது. ராமனுக்காக இவ்வாறு பேசிய அந்த இளவரசனுக்கு மக்கள் அனைவரும் அழகிய ஒப்பற்ற சொற்களால் மறுமொழி கூறினர்: ‘மூத்த இளவரசனுக்கு மண்ணைக் கொடுக்க விரும்புகிறாய் என்பதால், இவ்வாறு பேசும் உன்னைத் தாமரையில் உறையும் திருமகள் வந்தடையட்டும்.’ இந்த ஆசி, பரதனின் தியாகத்துக்கு உலகம் அளித்த முதல் அங்கீகாரம்; அரசைத் துறப்பவனையே திருமகள் பின்தொடரட்டும் என்பது மக்களின் உணர்வு.

செவிக்கு இனிய அந்த ஒப்பற்ற சொற்களைக் கேட்டதும், இளவரசனின் உன்னதமான முகத்திலுள்ள கண்களிலிருந்து மகிழ்ச்சியால் பிறந்த கண்ணீர்த் துளிகள் உதிர்ந்தன — துயர நாள்களில் இதுவே முதல் ஆனந்தக் கண்ணீர். பின்னர் அமைச்சர்களோடும் அவையோரோடும் கூடிய அவர்கள், துயரம் நீங்கி மகிழ்ந்து சொல்கின்றனர்: ‘மனிதருள் சிறந்தவனே, உன் சொல்லின்படி பாதைக்கும் கைவினைஞர் குழுவுக்கும் கட்டளை இடப்பட்டுவிட்டது’; பக்தியுள்ள மக்கள் தாமாகவே செயலில் இறங்கினர் என்பது இதனால் குறிக்கப்படுகிறது. இத்துடன் சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தின் பொருளான கங்கைக் கரை வரையிலான அரசப் பாதை அமைப்பும் இங்கேயே சுட்டப்படுகிறது. இறுதி இரண்டு சுலோகங்களும் நீண்ட யாப்பில் அமைந்தவை; சர்க்கத்தின் முடிவில் பொதுவாக இவ்வாறு காணப்படும்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकोनाशीतितमः सर्गः॥ ७९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க