சர்க்கம்
சத்ருக்னனின் சினமும் மந்தரையைத் தண்டித்தலும்
சத்ருக்னனின் கூர்மையான சொல், கூனியை இழுத்துச் செல்லுதல், கைகேயியைக் கடிந்துகொள்ளுதல், பரதன் தடுத்தல்
முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் வசிஷ்டராலும் சுமந்திரனாலும் தேற்றப்பட்ட பரதனும் சத்ருக்னனும் எஞ்சிய சடங்குகளில் ஈடுபட்டனர். இப்போது பரதன் பயணத்தைத் திட்டமிடுகிறான் — ராமனை அழைத்துவரக் காட்டுக்குச் செல்ல விரும்புகிறான். துயரத்தால் வெந்த அந்தப் பரதனிடம் லக்ஷ்மணனின் தம்பி சத்ருக்னன் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘எல்லா உயிர்களுக்கும் துயரத்தில் புகலிடமானவன் — தன்னவர்களின் துயரத்தைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா — அந்த மனவலிமை நிறைந்த ராமன் ஒரு பெண்ணால் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டான்! லக்ஷ்மணன் என்ற பெயருடைய அந்த வலிமையும் வீரமும் நிறைந்தவன், தந்தையைக் கட்டுப்படுத்தியாவது ராமனை ஏன் விடுவிக்கவில்லை? நன்னெறியையும் தீநெறியையும் ஆராய்ந்து, முன்பே அவரைத் தடுத்திருக்க வேண்டும் — பெண்ணின் வசப்பட்டுத் தவறான வழியில் ஏறிய அரசரை.’ இந்தச் சொல் சத்ருக்னனின் இயல்பை வெளிப்படுத்துகிறது — அவன் குறைவாகப் பேசுபவன், ஆனால் பேசும்போது கூர்மையாகப் பேசுகிறான். அவனுடைய குறைகூறல் தந்தையையும் நோக்கிச் செல்கிறது; இது வால்மீகியில் அரிது; ஆயினும் கவிஞர் அவனைப் பழிக்கவில்லை, ஏனெனில் சினத்தின் வேர் ராம பக்தியே. ‘கதி’ என்ற சொல் இருபொருளுடையது — புகலிடம், மேலான பற்று; எல்லோருக்கும் புகலிடமானவனுக்கே எவரும் புகலிடமாகவில்லை என்பதே சத்ருக்னனின் வேதனை.
லக்ஷ்மணனின் தம்பி சத்ருக்னன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அந்த நேரத்தில் எல்லா அணிகலன்களும் பூண்ட கூனி கிழக்கு வாயிலில் தோன்றினாள் — பேச்சின் பொருளே தானாக வந்து நின்றது போல, திடீரென அவள் அங்கே தோன்றினாள். கவிஞர் அவளுடைய கோலத்தை விரிவாக வருணிக்கிறார் — சந்தனச் சாறு பூசி, அரச ஆடைகளை அணிந்து, பலவகையான அந்தந்த அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பல வண்ண மேகலைச் சரங்களாலும் வேறு சிறந்த அணிகலன்களாலும் கட்டப்பட்டு, கயிற்றால் கட்டப்பட்ட பெண்குரங்கு போல அவள் தோன்றினாள். இந்த உவமை இரட்டைப் பணி செய்கிறது — ஒருபுறம் அவளுடைய கூன் வடிவம் குறிக்கப்படுகிறது; மறுபுறம் அவளுடைய அணிகலன்களே கட்டுகள் என்று குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது. கைகேயியின் வெற்றியின் பலனை அனுபவித்தபடி அலங்கரித்துக்கொண்டு அவள் திரிவதே அவளுடைய தண்டனைக்குக் காரணமாகிறது. கவிஞர் இங்கே காலப் பொருத்தத்தையும் அமைக்கிறார் — அவள் கைகேயியின் அருகில் இருந்தவரை காணப்படவில்லை; அலங்கரித்துக்கொண்டு வெளியே வந்தவுடனேயே தண்டனை வந்து நின்றது.
மிகப் பெரும் பாவம் செய்த அவளைக் கண்டு, வாயில் காவலன் இரக்கமின்றிக் கூனியைப் பிடித்துச் சத்ருக்னனிடம் ஒப்படைத்துச் சொன்னான்: ‘எவளால் ராமன் காட்டில் வசிக்கிறானோ, உங்கள் தந்தை உடலைத் துறந்தாரோ, அந்தப் பாவியும் கொடியவளும் இவளே; இவளை உங்கள் விருப்பப்படி செய்யுங்கள்.’ வாயில் காவலனின் இந்தச் சொல் அயோத்தி மக்கள் அனைவரின் கருத்தையே வெளிப்படுத்துகிறது — குற்றத்துக்கு வேர் யார் என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். அந்தச் சொல்லை அறிந்து, உறுதியான விரதமுடைய சத்ருக்னன் மிகுந்த துயருற்று, அந்தப்புரத்தில் இருந்த அனைவரிடமும் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘என் சகோதரர்களுக்கும் தந்தைக்கும் கடுந்துயரத்தை உண்டாக்கியவள் இவளே; இவள் தன் கொடிய செயலின் பலனை அனுபவிக்கட்டும்.’ ‘அனுபவிக்கட்டும்’ (அஶ்னுதாம்) என்பது விருப்பத்தைக் குறிக்கும் விதிலிங் வடிவம் அல்ல, ஏவலைக் குறிக்கும் லோட் வடிவம் — இது ஆணையே, விருப்பம் அல்ல. ‘செயலின் பலன்’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் செயல் தர்மத்துக்கு இசைந்தது என்று காட்டுகிறான்; ஆனால் பெண் விஷயத்தில் தண்டனையின் எல்லையைப் பின்னர் பரதன் நினைவூட்டுகிறான். வாயில் காவலனின் ‘உங்கள் விருப்பப்படி செய்யுங்கள்’ என்ற சொல் பொருள் பொதிந்தது — அவன் தானே தண்டிக்கவில்லை; அரச குலத்தின் உரிமையைக் காக்கிறான்.
இவ்வாறு சொல்லி, தோழியர் சூழ இருந்த கூனியை அவன் உடனே வலிமையுடன் பிடித்தான்; அவளும் அந்த மாளிகையை ஒலிக்கச் செய்தாள் — அவளுடைய ஓலக்குரலால் அரண்மனை முழுவதும் எதிரொலித்தது. பின்னர் அவளுடைய தோழியர் அனைவரும் மிகவும் கலங்கி, சத்ருக்னன் சினம் கொண்டிருப்பதை அறிந்து எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடிவிட்டனர். தோழியர் கூட்டம் முழுவதும் தமக்குள் ஆலோசித்தது: ‘இவன் தொடங்கியிருக்கும் விதத்தைப் பார்த்தால், நம்மை முழுவதுமாக அழித்துவிடுவான். இரக்கமுடையவளும், கொடைவள்ளலும், தர்மம் அறிந்தவளும், புகழ்மிக்கவளுமான கௌசல்யையிடம் தஞ்சம் புகுவோம்; அவளே நமக்கு உறுதியான புகலிடம்.’ இங்கே கவிஞர் ஒரு நுட்பமான குத்தலை அமைக்கிறார் — கைகேயியின் பக்கம் இருந்தவர்களே இப்போது கௌசல்யையிடம் தஞ்சம் விரும்புகிறார்கள்; அவர்கள் துன்புறுத்தியவளே அவர்களுக்குப் புகலிடம். கௌசல்யையின் நான்கு அடைமொழிகள் — இரக்கம், கொடை, தர்ம அறிவு, புகழ் — அவளுடைய பண்பின் சுருக்கமே. ‘வலிமையுடன்’ என்ற வினையடையால் சத்ருக்னனின் உணர்ச்சிவேகம் குறிக்கப்படுகிறது; ‘ஒலிக்கச் செய்தாள்’ என்ற சொல்லால் அவளுடைய கதறல் மாளிகையின் எதிரொலியாலேயே அளக்கப்படுகிறது. தோழியரின் ஓட்டம் விரைவானது, ஆலோசனை அதைவிட விரைவானது — அச்சத்தின் இயல்பு இதுவே.
பகைவரை அடக்கும் சத்ருக்னன் சினத்தால் சூழப்பட்டு, அப்போது கதறும் கூனியைத் தரையில் இழுத்துச் சென்றான். அந்த மந்தரை அங்கும் இங்கும் இழுக்கப்பட்டபோது, அவளுடைய பல வண்ணப் பலவகை அணிகலன் தொகுப்பு தரையில் உடைந்து சிதறியது. அந்த அணிகலன்களால் பரப்பப்பட்ட பொலிவுமிக்க அரண்மனை அப்போது சரத்கால வானம் போல மேலும் பொலிந்தது. இந்த உவமை வியப்பூட்டுவது — துயரக் காட்சியிலும் கவிஞர் அழகைக் காண்கிறார்; சரத்காலத்தின் தெளிந்த வானில் நட்சத்திரங்கள் சிதறி ஒளிர்வது போல, தரையில் ரத்தினங்கள் சிதறி ஒளிர்கின்றன. ஆனால் இதே உவமையில் குத்தலும் உண்டு — அழகுக்குக் காரணமாக இருந்த அணிகலன் இப்போது உடைந்ததாலேயே அதிகம் பொலிகிறது; கூனியின் செல்வச் செருக்கின் முடிவே நகரத்தின் பொலிவு. ‘இழுத்தான்’ (விசகர்ஷ) என்ற லிட் வடிவப் பயன்பாட்டால் செயல் உறுதியாக நிறுவப்படுகிறது; ‘கதறுபவளை’ என்பதால் அவளுடைய ஆதரவற்ற நிலை குறிக்கப்படுகிறது.
வலிமையுடைய அந்த மனிதருள் காளை சினத்தால் அவளை வலுவாகப் பிடித்தபடி கைகேயியைக் கடிந்து கடுஞ்சொற்களைச் சொன்னான். துயரம் தரும் அந்தக் கடுஞ்சொற்களால் கைகேயி மிகவும் வருந்தி, சத்ருக்னனுக்கு அஞ்சி நடுங்கி, மகனிடம் தஞ்சம் புகுந்தாள். சினம் கொண்ட அந்தச் சத்ருக்னனைக் கண்டு பரதன் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘எல்லா உயிர்களிலும் பெண்கள் கொல்லத்தகாதவர்கள்; மன்னித்துவிடு. தர்மசீலனான ராமன் என்னைத் தாயைக் கொன்றவன் என்று வெறுக்கமாட்டான் என்றால், பாவியும் தீயொழுக்கம் உடையவளுமான இந்தக் கைகேயியை நானே கொன்றிருப்பேன். இந்தக் கூனியும் கொல்லப்பட்டதை ராகவன் அறிந்தால், அந்தத் தர்மாத்மா உன்னோடும் என்னோடும் நிச்சயமாகப் பேசமாட்டான்.’ பரதனின் இந்தச் சொல் இருவகை வலிமையைச் சுமக்கிறது — ஒருபுறம் தர்மசாஸ்திர விதி (பெண் கொல்லத்தகாதவள்), மறுபுறம் ராமனின் இசைவே மேலான அளவுகோல் என்ற கருத்து. அவனே கைகேயியை வெறுக்கிறான் — ‘பாவி’, ‘தீயொழுக்கம் உடையவள்’ என்ற சொற்களால் அது தெளிவு; ஆயினும் ராமனின் அதிருப்திக்கு அஞ்சியே அவன் பின்வாங்குகிறான். இதனால் கவிஞர் காட்டுகிறார் — பரதனின் செயல்கள் அனைத்தும் ராமனையே மையமாகக் கொண்டு நிகழ்கின்றன. ‘எல்லா உயிர்களிலும் பெண்கள் கொல்லத்தகாதவர்கள்’ என்ற பொது விதி சொல்லப்பட்டது; பின்னர் தன்னுடைய தனிநிலை — நானும் விரும்புகிறேன், ஆனால் செய்யமாட்டேன் என்பது. இதுவே பரதனின் மேன்மை.
பரதனின் சொல்லைக் கேட்டு லக்ஷ்மணனின் தம்பி சத்ருக்னன் சினத்திலிருந்து விலகினான்; மயங்கிக் கிடந்த அவளை விடுவித்தான். அந்த மந்தரை கைகேயியின் பாதங்களின் அடியில் விழுந்தாள்; பெருமூச்சு விட்டபடி, மிகுந்த துயருற்று, இரக்கமாகப் புலம்பினாள். கடைசிச் சுலோகம் உபஜாதி சந்தத்தில் இயற்றப்பட்டுள்ளது — சத்ருக்னன் வீசியதால் உணர்வு மயங்கிய கூனியைக் கண்டு, பரதனின் தாய் மெல்ல அவளைத் தேற்றினாள்; அவள் துயருற்ற தோற்றத்துடன், வலையில் சிக்கிய பெண் கிரௌஞ்சப் பறவை போலப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். ‘சிக்கிய பெண் கிரௌஞ்சம்’ என்பது கண்ணியில் கட்டுண்ட பறவையின் உவமை; எல்லாக் கேடுகளுக்கும் காரணமான கைகேயியே இப்போது ஆறுதல் சொல்பவள். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் சினத்தின் எழுச்சியுடன் தொடங்கி மன்னிப்புடன் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அரசனை அமர்த்துபவர்கள் பரதனை முடிசூட்டிக்கொள்ள வேண்டுகிறார்கள்; அவனோ அரசை மறுத்து ராமனை அழைத்துவரத் தீர்மானிக்கிறான். சத்ருக்னனின் சினம் அநீதியால் பிறந்தது அல்ல; ஆயினும் அது மூத்தவனின் சொல்லாலேயே தணிகிறது — இவ்வாறு கீழ்ப்படிதலின் முன்மாதிரி இங்கும் காக்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डेऽष्टसप्ततितमः सर्गः॥ ७८॥