॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 77

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

சிராத்தச் சடங்கு, அஸ்தி சேகரித்தல், பரதன் சத்ருக்னனின் புலம்பல்

பன்னிரண்டாம் நாளில் சிராத்தம், அந்தணர்களுக்குக் கொடை, பதின்மூன்றாம் நாளில் சிதையடியில் புலம்பல், வசிஷ்டர், சுமந்திரன் ஆகியோரின் அறிவுரை

முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் தந்தையின் ஈமச்சடங்கை முடித்து, சரயுவில் நீர்க்கடன் செய்து, பத்து நாள்கள் தரையில் படுத்திருந்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் தீட்டுக் காலம் கடந்துவிட்டது — பத்து நாள்கள் கழிந்ததும் அரசகுமாரன் தூய்மை பெற்று, பன்னிரண்டாம் நாள் வந்ததும், சிராத்தச் சடங்குகளைச் செய்விக்கிறான். அங்கே அவன் அந்தணர்களுக்குச் செல்வத்தையும் ரத்தினங்களையும் ஏராளமான உணவையும் தருகிறான்; விலையுயர்ந்த ஆடைகளையும், பலவகை ரத்தினங்களையும், பல வீட்டுப் பொருள்களையும், மிகுந்த வெள்ளியையும், பல பசுக்களையும் வழங்குகிறான். அதுமட்டுமல்ல — பணிப்பெண்களையும் பணியாளர்களையும் வாகனங்களையும் மிகப் பெரிய மாளிகைகளையும் அந்தணர்களுக்குக் கொடுத்தான். இவை அனைத்தும் அரசனுக்கான மறுமைச் சடங்கு — மறுவுலகுக்கு உதவும் கொடை. ‘மகன்’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் குறிக்கிறார் — பரதன் இங்கே அரசன் என்ற நிலையில் அல்ல, மகன் என்ற நிலையிலேயே கடமையைச் செய்கிறான். ‘ஏராளமான உணவு’ என்ற சொல்லால் கொடையின் மிகுதி குறிக்கப்படுகிறது; அந்தணர்களுக்கு உணவளித்தல் சிராத்தத்தின் முதன்மை அங்கம்.

பின்னர் பதின்மூன்றாம் நாள் விடியல் வேளையில் நீண்ட கைகளுடைய பரதன் துயரத்தால் மயங்கிப் புலம்பினான். அஸ்தி சேகரிக்க அவன் சிதை இருந்த இடத்துக்கு வந்தான்; அங்கே தன் அழுகையாலேயே தொண்டை அடைத்து, மிகுந்த துயருற்றவனாகச் சிதையின் அடியில் நின்று தந்தையை நோக்கிப் பேசுகிறான். அவனுடைய சொல் இருவகைக் குறைகூறல்: ‘தந்தையே, எந்தச் சகோதரனான ராகவனிடம் நீர் என்னை ஒப்படைத்தீரோ, அவன் காட்டுக்குச் சென்று இடம் வெறுமையானபோது நீர் என்னைக் கைவிட்டீர். ஆதரவற்ற எவளுக்கு மகன் ஒருவனே புகலிடமாக இருந்தானோ, அவனும் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டுவிட்டான்; அந்தத் தாய் கௌசல்யை அம்மாவைக் கைவிட்டு, மன்னா, நீர் எங்கே போனீர்?’ இங்கே பரதனின் வேதனை தன்னைப் பற்றியது மட்டுமல்ல — அவன் கௌசல்யையின் நிலையையும் நினைக்கிறான். தந்தையிடம் இந்தக் குறைகூறல் மகனுக்குரிய உரிமையிலிருந்தே பிறக்கிறது, அவமதிப்பால் அல்ல; காக்கப்பட வேண்டியவர்களைக் கைவிட்டுச் சென்றவரிடம் கேள்வி கேட்பது இயல்பே. அஸ்தி சேகரித்தல் என்பது தகனத்துக்குப் பின் எஞ்சிய எலும்புகளைச் சேகரிப்பது; அது பதின்மூன்றாம் நாளில் விதிக்கப்படுகிறது; அதற்காகவே அவன் அங்கே வந்தான்.

சாம்பலால் செந்நிறமான அந்த இடத்தை, எரிந்த எலும்புகள் வட்டவடிவில் சிதறிக் கிடந்த அந்தத் தந்தையின் உடல் அணைந்த இடத்தைக் கண்டு, அவன் முனகியபடி சோர்ந்தான். உடல் இருந்தவரை துயரம் தாங்கக்கூடியதாக இருந்தது; இப்போது சாம்பல் மட்டுமே எஞ்சியிருப்பதைக் கண்டு அவன் அழுதபடி வாடித் தரையில் விழுந்தான். கவிஞர் இங்கே உள்ளத்தைத் தொடும் ஓர் உவமையை அமைக்கிறார் — உயர்த்தப்படும் இந்திரனின் இயந்திரக் கொடிமரம் நடுவிலேயே நழுவி விழுவது போல அவன் விழுந்தான். கொடி உயர்த்தப்பட்டே இருந்தது, ஆனால் ஆதாரம் உடைந்தது. பின்னர் அவனுடைய அமைச்சர்கள் அனைவரும் தூய விரதமுடைய அவனை நோக்கி விரைந்தனர் — இறுதிக் காலத்தில் வீழ்ந்த யயாதியை ரிஷிகள் அணுகியது போல. யயாதியின் இந்த உவமை அயோத்தியா காண்டத்தில் மீண்டும் மீண்டும் கையாளப்படுகிறது — சுவர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்த அரசன் சான்றோரின் சேர்க்கையாலேயே மீண்டும் எழுந்தான்.

துயரத்தில் மூழ்கிய பரதனைக் கண்டு சத்ருக்னனும் உணர்விழந்து தரையில் விழுந்தான்; மன்னரை நினைத்து நினைத்துப் பித்தனைப் போல, சிந்தனையற்றவனாக, மிகுந்த துயருற்றுப் புலம்பினான் — தந்தையின் அந்தந்தப் பண்புகளை அவ்வப்போது நினைத்து. ‘அந்தந்த’ என்று இருமுறை சொல்வதால் நினைவுகளின் பெருக்கு குறிக்கப்படுகிறது — ஒவ்வொரு கொஞ்சலும், ஒவ்வொரு சொல்லும். பின்னர் அவன் துயரத்துக்கு ஒரு பெரிய உருவகத்தைச் சொல்கிறான் — மந்தரையிடமிருந்து தோன்றிய, கைகேயி என்னும் முதலைகள் நிறைந்த, வரங்களால் ஆன, கலக்க இயலாத இந்தத் துயரக் கடல் நம்மை மூழ்கடித்துவிட்டது. கடலின் தோற்றம், முதலைகள், நீர் — மூன்றும் உருவகத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன: தோற்றம் மந்தரை, கொடிய உயிர் கைகேயி, நீர் இரண்டு வரங்கள். ஒரே சுலோகத்தில் கதை முழுவதும் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கே சத்ருக்னனின் துயரம் முதன்முறையாக இவ்வளவு விரிவாக வருணிக்கப்படுகிறது; இதன் பின் அடுத்த சர்க்கத்தில் அவன் சினத்துடன் கூனியை நோக்கிப் பாய்கிறான்; ஆகையால் இந்தச் சுலோகம் அவனுடைய சினத்தின் விதையும் கூட.

மீண்டும் பரதன் தந்தையை விளிக்கிறான்: ‘தந்தையே, மென்மையானவனும் சிறுவனும் எப்போதும் உம்மால் கொஞ்சப்பட்டவனுமான, புலம்பும் பரதனைக் கைவிட்டு நீர் எங்கே போனீர்? உணவுகளிலும் பானங்களிலும் ஆடைகளிலும் அணிகலன்களிலும் நீர் எங்கள் அனைவரையும் தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்வீர் அல்லவா — விருப்பப்படி சிறந்ததை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் என்று சொல்வீர்; இன்று எங்களுக்கு அதை யார் செய்வார்?’ பின்னர் அவனுடைய சொல் இன்னும் கடுமையாகிறது: ‘பிளக்க வேண்டிய வேளையிலும் பூமி பிளக்கவில்லையே! தர்மம் அறிந்த மகாத்மாவான அரசரான உம்மை இழந்த அது ஏன் பிளக்கவில்லை?’ இங்கே வியப்பே குறைகூறலாகச் சொல்லப்படுகிறது — பூமி இன்னும் அசையாமல் நிற்பதே தகாதது என்று. இறுதியில் அவன் வெறுப்பை வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘தந்தை சுவர்க்கம் அடைந்து, ராமனும் காட்டைச் சேர்ந்துவிட்ட பின் நான் வாழ்வதற்கு என்ன ஆற்றல் இருக்கிறது? நெருப்பில் புகுவேன். சகோதரனையும் தந்தையையும் இழந்த நான், இக்ஷ்வாகுக்களால் காக்கப்பட்ட வெறுமையான அயோத்திக்குள் நுழையமாட்டேன்; தவவனத்துக்கே செல்வேன்.’ அவன் முன் இரண்டே வழிகள் — நெருப்பு அல்லது தவவனம்; அரசு மூன்றாவது வழி என்று அவன் கருதவே இல்லை. இந்தத் தீர்மானத்தின் பலன் அடுத்த சர்க்கங்களில் காணப்படுகிறது; அங்கே அவன் அரசை மறுத்து ராமனை அழைத்துவரப் புறப்படுவான்.

அவ்விருவரின் புலம்பலைக் கேட்டு, அந்தப் பேரிடரைக் கண்டு, பின்தொடர்ந்தவர்கள் அனைவரும் மேலும் மிகுந்த துயருற்றனர் — துயரம் பரவுகிறது, ஒருவனுடைய புலம்பல் ஆயிரக்கணக்கானோரின் வேதனையைப் பெருக்குகிறது. பின்னர் சோர்ந்து களைத்த சத்ருக்னனும் பரதனும் இருவரும், கொம்புடைந்த காளைகளைப் போலத் தரையில் புரண்டனர். காளையின் வலிமை கொம்பில்; அரசகுமாரர்களின் வலிமை தந்தையிலும் மூத்த சகோதரனிலும்; இரண்டும் உடைந்துவிட்டன. அப்போது அவர்களுடைய தந்தையின் புரோகிதரான வசிஷ்டர் — நிலைகுலையாத இயல்புடையவர், வைத்தியர், உடலுக்கும் மனத்துக்கும் மருத்துவர் — பரதனை எழுப்பிச் சொன்னார். அவருடைய சொல் இரண்டு: முதலாவது கடமையை நினைவூட்டுதல் — ‘தலைவனே, உன் தந்தை மறைந்து இது பதின்மூன்றாம் நாள்; அஸ்தி சேகரிப்பு இன்னும் எஞ்சியிருக்க, ஏன் இங்கே தாமதிக்கிறாய்?’ இரண்டாவது தத்துவ உபதேசம் — ‘உயிர்களிடத்தில் மூன்று இரட்டைகள் வேறுபாடின்றி இயங்குகின்றன (பசி தாகம், துயரம் மயக்கம், மூப்பு மரணம்); அவை தவிர்க்க இயலாதவை என்பதால் நீ இவ்வாறு இருக்கலாகாது.’ குருவின் உபதேசம் வெறும் ஆறுதல் அல்ல, தர்மத்தை நினைவூட்டுவது — துயரம் தவிர்க்க இயலாதது என்று அறிந்து கடமையில் ஈடுபட வேண்டும். ‘வைத்தியர்’ என்ற சொல்லை இருவிதமாகப் பொருத்த வேண்டும் — உடலுக்கு மருத்துவர், கல்வியறிவுடையவர்; வசிஷ்டர் இருவகையிலும் அத்தகையவரே. ‘நிலைகுலையாத இயல்புடையவர்’ என்ற சொல்லால் அவருடைய கலங்காத மனம் குறிக்கப்படுகிறது — அனைவரும் மயங்கியிருக்கும்போது அவர் ஒருவரே நிலைத்திருக்கிறார்.

சுமந்திரனும் சத்ருக்னனை எழுப்பி, தேற்றி, தத்துவம் அறிந்தவனாக எல்லா உயிர்களின் தோற்றத்தையும் மறைவையும் — பிறப்பையும் இறப்பையும் — எடுத்துரைத்தான். இரண்டு முதியவர்கள், இரண்டு இளைஞர்கள்: வசிஷ்டர் பரதனுக்கு உணர்த்துகிறார், சுமந்திரன் சத்ருக்னனுக்கு; ஒருவர் தர்மத்தால், மற்றவர் உலக அனுபவத்தால். எழுந்து நின்ற புகழ்மிக்க மனிதருள் புலிகளான அவ்விருவரும், மழையாலும் வெயிலாலும் வாடித் தனித்தனியே நிற்கும் இரண்டு இந்திரக் கொடிமரங்களைப் போலத் தோன்றினர். இந்திரக் கொடி விழாவில் உயர்த்தப்படுகிறது, பின்னர் மழையாலும் வெயிலாலும் மங்குகிறது; அதுபோலவே இந்த அரசகுமாரர்கள் மேன்மையால் உயர்ந்தவர்கள், துயரத்தால் வாடியவர்கள். கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டிருந்த, சிவந்த கண்களுடைய, சோர்வாகப் பேசும் அந்த மகன்களை அமைச்சர்கள் அடுத்த சடங்குகளுக்கு விரைவுபடுத்தினர். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் துயரத்திலிருந்து கடமைக்கு நிகழும் மாற்றத்துடன் முடிகிறது. இங்கே கவிஞர் துயரத்தின் எல்லையையே காட்டுகிறார் — புலம்பல் கடமைக்குத் தடையாகாத வரையே பொறுக்கத்தக்கது; அதற்கு மேல் பெரியோரும் அமைச்சர்களும் அதைத் தணிக்கிறார்கள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे सप्तसप्ततितमः सर्गः॥ ७७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க