சர்க்கம்
தசரதனின் ஈமச்சடங்கு
வசிஷ்டரின் ஆணை, பரதனின் புலம்பல், இறந்தவருக்கான கடமைகள், சிதையில் ஏற்றுதல், சரயுவில் நீர்க்கடன்
முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் கடுமையான சபதங்களால் கௌசல்யையிடம் தன் குற்றமின்மையை நிறுவி, துயரத்தால் உணர்விழந்து தரையில் விழுந்திருந்தான்; அவனுக்கு அந்த இரவு புலம்பலிலேயே கழிந்தது. இந்தச் சர்க்கத்தில் விடிந்துவிட்டது; கடமை முன்னே நிற்கிறது. பேச்சாளர்களில் சிறந்தவரும் சிறந்த சொல்வன்மை உடையவருமான ரிஷி வசிஷ்டர், துயரத்தால் வெந்த கைகேயியின் மகன் பரதனிடம் சொன்னார்: ‘பெரும்புகழுடைய அரசகுமாரனே, உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; துயரம் போதும். உரிய வேளை வந்துவிட்டது; மன்னருக்குச் சிறந்த இறுதிப் பயணத்தை நடத்து.’ ‘சம்யானம்’ என்ற சொல்லால் உடலின் கடைசிப் பயணம் சொல்லப்படுகிறது. குருவின் இந்தச் சொல் துயரத்தைத் தடுப்பது அல்ல, துயரத்தைக் கடமையில் ஈடுபடுத்துவது — புலம்பலிலிருந்து செயலுக்கு அழைத்துச் செல்வது. இதனாலேயே சர்க்கத்தின் பொருள் சுட்டப்படுகிறது.
தர்மம் அறிந்த பரதன் வசிஷ்டரின் சொல்லைக் கேட்டுத் தரையில் விழுந்து — குருவை வணங்கித் தரையில் வீழ்ந்து — இறந்தவருக்கான எல்லாக் கடமைகளையும் செய்வித்தான். ‘செய்வித்தான்’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் குறிக்கிறார் — பரதன் தானே செய்வது மட்டுமல்ல, மகனுக்குரிய தர்மத்தால் அனைத்தையும் செய்விக்கிறான். பரதன் கேகய நாட்டிலிருந்து திரும்பி வரும் வரை அரசனின் உடல் எண்ணெய்த் தொட்டியில் வைக்கப்பட்டிருந்தது; ஏனெனில் மகன் இல்லாமல் தகனம் விதிக்கப்படவில்லை. இப்போது எண்ணெயிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுத் தரையில் கிடத்தப்பட்டது. நெடுநாள் எண்ணெயில் இருந்ததால் அவருடைய முகம் சற்று மஞ்சள் நிறமாகியிருந்தது; பார்க்கும்போது அந்த மன்னர் உறங்குபவர் போலவே தோன்றினார் — மரணத்தை உறக்கத்தோடு ஒப்பிடும் இந்த உவமை எங்கும் இரக்கத்தை எழுப்புகிறது. பின்னர் பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிறந்த படுக்கையில் அவரைக் கிடத்தி, மகன் மிகுந்த துயருற்றுப் புலம்பினான். அவனுடைய புலம்பல் கேள்விகளின் வடிவில் இருந்தது: ‘அரசே, நான் வெளியூர் சென்றிருந்து இன்னும் திரும்பாதபோது நீர் என்ன முடிவு செய்தீர்? தர்மம் அறிந்த ராமனையும் பெரும் வலிமையுடைய லக்ஷ்மணனையும் நாடு கடத்திவிட்டு எங்கே போவீர்? துயருற்ற இந்த மக்களை விட்டு, எளிதில் செயலாற்றும், மனிதருள் சிங்கமான ராமனை இழந்த மக்களைக் கைவிட்டு எங்கே போகிறீர்? நீர் போய்விட, ராமனும் காட்டைச் சேர்ந்துவிட, இந்த நகரத்தில் கலக்கமற்ற யோகக்ஷேமத்தை யார் அமைப்பார்? அரசே, உம்மை இழந்த பூமி விதவை போலப் பொலியவில்லை; இந்த நகரமும் எனக்குச் சந்திரன் இல்லாத இரவு போலத் தோன்றுகிறது.’ இந்தச் சுலோகங்களில் பரதனின் வேதனை தந்தையின் பிரிவால் மட்டுமல்ல, அரசு அனாதையானதாலும் பிறந்தது. இரண்டு இழப்புகள் ஒருசேர — தந்தை போய்விட்டார், மூத்த சகோதரன் காட்டில். பூமியின் கைம்மை, நகரத்தின் சந்திரனின்மை — இரண்டு உவமைகளும் ஒரே கருத்தைச் சுமக்கின்றன: காப்பவன் இல்லாதபோது பொலிவு அழிகிறது.
இவ்வாறு சோர்ந்த மனத்துடன் புலம்பிக்கொண்டிருந்த பரதனிடம் மாமுனிவர் வசிஷ்டர் மீண்டும் சொன்னார்: ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, இந்த மக்கள் தலைவருக்குச் செய்ய வேண்டிய இறுதிக் கடமைகள் கலக்கமின்றி, தயக்கமின்றிச் செய்யப்படட்டும்.’ ‘தயக்கமின்றி’ என்ற சொல்லின் கருத்து — இங்கே ஆலோசனைக்கு நேரமில்லை, காலமே ஆணையிடுகிறது; தாமதித்தால் உடலின் சடங்கு கெட்டுவிடும். பரதன் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, வசிஷ்டரின் சொல்லை மதித்து, ரித்விக்குகளையும் புரோகிதர்களையும் ஆசாரியர்களையும் எல்லா வகையிலும் விரைவுபடுத்தினான். குருவின் சொல்லை மதிப்பதே பரதனின் இயல்பு — அவன் மறுத்துப் பேசுவதில்லை, தாமதிப்பதில்லை. அரசனின் அக்கினிச்சாலையிலிருந்து வெளியே கொண்டுவரப்பட்ட அக்கினிகளில் ரித்விக்குகளும் யாஜகர்களும் முறைப்படி ஹோமம் செய்தனர். தசரதர் அக்கினியை நிலைநிறுத்தியவர் (ஆஹிதாக்னி); அசுவமேதம் முதலிய யாகங்களைச் செய்தவர்; ஆகையால் அவருடைய சொந்த கார்ஹபத்யம் முதலிய அக்கினிகளாலேயே இறுதிச் சடங்கு விதிக்கப்படுகிறது — இதுவே ஆஹிதாக்னியின் ஈமச்சடங்கு முறை. பின்னர் உணர்வற்ற அரசனைப் பல்லக்கில் ஏற்றி, கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்த, மனம் கலங்கிய பணியாளர்கள் அவரைச் சுமந்து சென்றனர். ‘கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்த’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் அவர்களுடைய மௌனத்தையே காட்டுகிறார் — அழவும் இயலவில்லை, தொண்டை கண்ணீரால் அடைபட்டிருக்கிறது. ‘உணர்வற்ற’ என்ற சொல்லும் உள்ளத்தைத் தொடுவது — இதுவரை ‘அரசர்’ என்று அழைக்கப்பட்டவர் இப்போது உணர்வற்ற சுமை மட்டுமே.
மன்னருக்கு முன்னே சென்ற மக்கள் வெள்ளியையும் பொன்னையும் பலவகை ஆடைகளையும் வழியில் இறைத்துக்கொண்டு சென்றனர் — இதுவே அரசனின் கடைசிக் கொடைப் பயணம்; வாழும்போது கொடையாளியாகப் புகழ்பெற்றவரின் வழியும் கொடையாலேயே நிறைகிறது. மற்றவர்கள் சந்தனம், அகிலின் பிசின், சரளம், பத்மகம், தேவதாரு ஆகிய மரங்களைக் கொண்டுவந்து சிதையில் இட்டனர் — இவை அனைத்தும் நறுமண மரங்கள்; அரசனுக்குத் தகுந்த சிதையே. பலவகையான பிற நறுமணப் பொருள்களையும் அங்கே கொண்டுவந்து, ரித்விக்குகள் அந்த மன்னரைச் சிதையின் நடுவே கிடத்தினர். அப்போது அக்கினியில் ஹோமம் செய்து அவருடைய ரித்விக்குகள் ஜபம் செய்தனர் — வேத மந்திரங்களை மெல்லிய குரலில் ஜபித்தனர்; சாமவேதம் பாடுவோர் சாஸ்திரப்படி அங்கே சாமங்களைப் பாடினர். இவ்வாறு இந்தச் சடங்கு வெறும் உலக வழக்கு மட்டுமல்ல, சிரௌதச் சடங்கும் கூட — மந்திரத்தோடும் அக்கினியோடும் சாமத்தோடும் கூடியது. கவிஞர் இங்கே துயரத்தைத் திரும்பத் திரும்ப வருணிக்கவில்லை; செயல்களின் வரிசையை மட்டுமே சொல்கிறார்; அதனாலேயே கம்பீரம் பிறக்கிறது. புலம்பலின் இடத்தில் இப்போது விதிமுறை நிற்கிறது; ஏனெனில் விதிமுறையே துயரத்தின் எல்லை.
பின்னர் அவருடைய மனைவியர் தத்தம் தகுதிக்கேற்பப் பல்லக்குகளிலும் வாகனங்களிலும், முதியோர் சூழ நகரத்திலிருந்து வெளியே வந்தனர் — அரசமகளிர் வெளியே வருவதும் மரபின்படியே, ஒவ்வொருவரும் தம் நிலைக்கேற்ற வாகனத்தில். சிதையில் அக்கினி மூட்டப்பட்ட அந்த மன்னனை ரித்விக்குகள் இடப்புறமாக வலம் வந்தனர் — இறந்தவருக்கான சடங்கில் இடப்புறச் சுற்று விதிக்கப்பட்டுள்ளது, தேவ காரியத்திலோ வலப்புறச் சுற்று; இந்தச் செயல் வேறுபாட்டாலேயே மங்கலம், அமங்கலம் ஆகியவற்றின் வேறுபாடு குறிக்கப்படுகிறது. துயரத்தால் வெந்த கௌசல்யை முதலிய பெண்களும் அவ்வாறே செய்தனர். அங்கே ஆயிரக்கணக்கான துயருற்ற பெண்கள் இரக்கமாகக் கதறும் ஓசை பெண் கிரௌஞ்சப் பறவைகளின் கூவல் போலக் கேட்டது. ‘பெண் கிரௌஞ்சம்’ என்ற உவமை வால்மீகியின் முதல் சுலோகத்தை நினைவூட்டுகிறது — கிரௌஞ்சப் பறவையின் கொலையிலிருந்தே ஆதிகாவியம் பிறந்தது; இங்கே மீண்டும் பெண் கிரௌஞ்சங்களின் கதறலால் அரசனின் தகனம் வருணிக்கப்படுகிறது. ஒன்று தசரதனின் மரணம், மற்றது ராமனின் வனவாசம் — இரு துயரங்களின் சங்கமம் இந்த ஓசையில் கேட்கிறது.
பின்னர் அழுதுகொண்டே, தன்வசமிழந்து, மீண்டும் மீண்டும் புலம்பிய அரசமகளிர் வாகனங்களிலிருந்து சரயுவின் கரையில் இறங்கினர். பரதனோடு சேர்ந்து அந்த அரசமகளிரும் அமைச்சர்களும் புரோகிதர்களும் நீர்க்கடன் செய்து — கைகளால் நீரை அள்ளி வார்த்து — கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் நகரத்துக்குள் நுழைந்து, பத்து நாள்கள் தரையில் படுத்தபடி துயரத்தைக் கழித்தனர். இந்தச் சுலோகம் நீண்ட சந்தத்தில் (உபஜாதி சந்தத்தில்) இயற்றப்பட்டுள்ளது. ‘பத்து நாள்கள்’ என்ற சொல்லால் தீட்டுக் காலம் சுட்டப்படுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் பன்னிரண்டாம் நாளில் சிராத்தச் சடங்கு தொடங்குகிறது. இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் தசரதனின் ஈமச்சடங்கை நிறைவுசெய்கிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे षट्सप्ततितमः सर्गः॥ ७६॥