சர்க்கம்
கௌசல்யையின் முன்னிலையில் பரதனின் சபதங்கள்
பரதன் தன் நிலையைத் தெரிவித்தல், கௌசல்யையின் கடுஞ்சொற்கள், முப்பத்தெட்டுச் சபதங்களின் தொடர், தாய் ஆறுதல் கூறுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் கைகேயியைக் கண்டித்து, ஈட்டியாலும் அங்குசத்தாலும் குத்தப்பட்ட யானை போலத் தரையில் விழுந்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் நெடுநேரத்துக்குப் பின் எழுந்து நினைவு பெறுகிறான். எழுந்ததுமே அவன் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களால் வாடிய தாயைப் பார்க்கிறான்; பின்னர் அமைச்சர்களின் நடுவிலேயே அவளைப் பழிக்கிறான். அவனுடைய சொல் மூன்று வகையான அறிவிப்பு: ‘நான் ஒருபோதும் அரசை விரும்பவில்லை; தாயுடன் ஆலோசனையும் செய்யவில்லை; அரசர் திட்டமிட்ட முடிசூட்டலையும் நான் அறியேன், ஏனெனில் சத்ருக்னனுடன் நான் தொலைதூர நாட்டில் இருந்தேன்; மகாத்மாவான ராமனின் வனவாசமும், சௌமித்திரியும் சீதையும் நாடு கடத்தப்பட்டதும் எப்படி நிகழ்ந்தன என்பதையும் நான் அறியேன்.’ அமைச்சர்களின் நடுவே இதைச் சொல்வது முக்கியமானது — பரதன் தாயை மட்டுமல்ல, அரச சபை முழுவதையும் சாட்சியாக்குகிறான்; அதனால் உலகில் அவனுடைய குற்றமின்மை வெளிப்படும். இந்த நான்கு சுலோகங்களும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வழக்கிலுள்ள பாடத்தில் அவை சர்க்கத்தின் முன்னுரை போல அமைந்துள்ளன. ‘நெடுநேரத்துக்குப் பின்’ என்ற சொல்லால் மயக்கத்தின் நீளம் குறிக்கப்படுகிறது — முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் விழுந்த அவன் நீண்ட நேரத்துக்குப் பின்னரே எழுகிறான். ‘நினைவு பெற்று’ என்பதால் உடலுக்கு உணர்வு திரும்பியது, ஆனால் மனத்துக்கு அமைதி திரும்பவில்லை. இங்கே பரதனின் சொல் பிதற்றல் அல்ல, நன்கு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட மூன்று கூற்றுகளான சான்று — விருப்பமின்மை, அறியாமை, வேறு நாட்டில் இருந்தது. சத்ருக்னன் உடனிருந்ததைக் குறிப்பிடுவதும் சாட்சியாகவே. இவ்வாறு கவிஞர் அடுத்து வரும் சபதப் பகுதிக்கான களத்தை அமைக்கிறார் — தானே குற்றமற்றவனே சபதம் செய்ய இயலும்.
அவ்வாறு கதறும் மகாத்மாவான பரதனின் குரலை அறிந்து கௌசல்யை சுமித்திரையிடம் சொன்னாள்: ‘கொடிய செயல் புரிந்த கைகேயியின் மகன் பரதன் வந்திருக்கிறான்; தொலைநோக்குடைய அந்தப் பரதனைக் காண விரும்புகிறேன்.’ ‘கொடிய செயல் புரிந்தவள்’ என்ற அடைமொழியால் அவளுடைய இன்னும் தணியாத சினம் குறிக்கப்படுகிறது; ஆயினும் ‘தொலைநோக்குடையவன்’ என்ற சொல்லால் பரதன் மீது அவளுக்குள்ள மதிப்பும் வெளிப்படுகிறது. இவ்வாறு சொல்லி, நிறமிழந்த முகத்துடன், மெலிந்து, நடுங்கி, உணர்வு கலங்கியவளாக அவள் பரதன் இருக்கும் இடம் நோக்கிப் புறப்பட்டாள். அதே நேரத்தில் அரசகுமாரன் பரதனும் சத்ருக்னனுடன் அதே வழியில் கௌசல்யையின் இல்லம் நோக்கிப் புறப்பட்டிருந்தான். பின்னர் சத்ருக்னனும் பரதனும் கௌசல்யையைக் கண்டு துயருற்றனர்; விழுந்து, உணர்விழந்து, துயரத்தால் வாடிய அவளைத் தழுவிக்கொண்டனர். அழுதுகொண்டே இருவரும் அழுகின்ற அவளை அணுகி அணைத்துக்கொண்டனர்; ஆர்யையும் மன உறுதியுடையவளுமான கௌசல்யை கடுந்துயருற்றவளாகப் பரதனிடம் பேசினாள். இருவரின் சந்திப்பும் மௌனத்துடனேயே தொடங்கியது — கண்ணீரே முதல் சொல். ‘குரலை அறிந்து’ என்ற சொல்லால் காட்டப்படுகிறது — கௌசல்யை பரதனைப் பார்க்கவில்லை, அவனுடைய கதறலை மட்டுமே கேட்கிறாள்; அதனாலேயே அவனை அடையாளம் காண்கிறாள். இருவரின் நடையும் ஒருவரை நோக்கி ஒருவர் — அவள் அவனை நோக்கி, அவன் அவளை நோக்கி; வழியிலேயே சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. கவிஞரின் இந்த இணைவு இருவரின் இதயத்திலும் ஒரே துயரம் இருக்கிறது என்று குறிக்கிறது. ‘ஆர்யை, மன உறுதியுடையவள்’ என்ற இரண்டு அடைமொழிகளால் கௌசல்யையின் கம்பீரமும் உறுதியும் நினைவூட்டப்படுகின்றன — அவள் விழுந்து உணர்விழந்திருந்தாலும் அவளே முதலில் பேச இயன்றவளாகிறாள்.
கௌசல்யையின் சொல் குத்தல் நிறைந்தது: ‘அரசை விரும்பிய உனக்கு இந்த முள்ளில்லாத அரசு கிடைத்துவிட்டது; வருத்தம் இவ்வளவுதான் — அது கைகேயியால் கொடிய செயலின் மூலம் விரைவில் பெறப்பட்டது.’ பின்னர் அவள் கேட்கிறாள்: ‘என் மகனை மரவுரி உடுத்திக் காட்டுவாசியாக அனுப்பியதில் கொடிய பார்வையுடைய கைகேயி என்ன நன்மையைக் காண்கிறாள்?’ அதன் பின் அவள் தனக்குரிய வழியை வேண்டுகிறாள்: ‘பெரும்புகழுடைய, பொன்னிறத் தொப்புளுடைய என் மகன் இருக்கும் இடத்துக்கே கைகேயி என்னையும் விரைவில் அனுப்பலாம். அல்லது நானே சுமித்திரை பின்தொடர, அக்கினிஹோத்திரத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு, ராகவன் இருக்கும் இடத்துக்கு இன்பமாகப் புறப்படுவேன். அல்லது மனிதருள் புலியான என் மகன் தவம் செய்யும் இடத்துக்கு நீயே இன்று என்னை அழைத்துச் செல்லலாம்.’ இறுதியில் அவள் மிகக் கசப்பான சொல்லைச் சொல்கிறாள்: ‘செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த, யானைகளும் குதிரைகளும் தேர்களும் நிறைந்த இந்தப் பரந்த அரசு அவளால் உனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டுவிட்டது.’ ‘ஒப்படைக்கப்பட்டது’ என்ற சொல் கொடை போல ஒலிக்கிறது, உண்மையிலோ பறித்தலையே குறிக்கிறது. இந்தச் சொற்கள் கௌசல்யையின் மகனைப் பற்றிய துயரத்தால் பிறந்தவை, பகையால் அல்ல — ஆயினும் பரதனுக்கு அவை நஞ்சு போலப் பொறுக்க இயலாதவை. ‘பொன்னிறத் தொப்புளுடையவன்’ (ஹிரண்யநாப) என்பது ராமனின் நல்லிலக்கணத்தைக் குறிக்கும் அடைமொழி; அதனால் அவள் மகனின் அரசுக்குரிய தகுதியை நினைவூட்டுகிறாள். ‘அக்கினிஹோத்திரத்தை முன்னிட்டு’ என்ற சொல்லால் அவள் வானப்பிரஸ்த முறையையே பின்பற்ற விரும்புகிறாள் — கணவன் இறந்த பின் தர்மபத்தினிக்கு அதுவே வழி. மூன்று மாற்றுவழிகளிலும் — கைகேயி அனுப்புதல், தானே செல்லுதல், பரதன் அழைத்துச் செல்லுதல் — ஒரே நோக்கம்தான், ராமனின் அருகே வாழ்தல்.
இவை போன்ற பல கொடிய சொற்களால் கடிந்துகொள்ளப்பட்ட குற்றமற்ற பரதன், புண்ணில் ஊசியால் குத்தப்பட்டது போல மிகவும் வேதனையடைந்தான். உவமை மிக நுட்பமானது — ஏற்கெனவே காயமுற்றவனின் காயத்திலேயே ஊசி செருகப்படுகிறது; தாயின் சொற்கள் அவனுடைய முந்தைய துயரத்தையே இரட்டிப்பாக்குகின்றன. கலங்கிய மனத்துடன் அவன் அவளுடைய பாதங்களில் விழுந்தான்; பலவாறு புலம்பி உணர்விழந்தான்; பின்னர் மீண்டும் உணர்வு பெற்றான். இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்த, பல துயரங்களால் சூழப்பட்ட அந்தக் கௌசல்யையிடம் பரதன் கைகூப்பிச் சொன்னான்: ‘ஆர்யையே, ஒன்றும் அறியாத, களங்கமற்ற என்னை ஏன் பழிக்கிறீர்கள்? ராகவனிடம் எனக்குள்ள நிலைத்த பெருமன்பை நீங்களே அறிவீர்கள் அல்லவா.’ இங்கே ‘அறிவீர்கள்’ என்ற சொல்லால் அவன் அவளுடைய இதயத்தையே சாட்சியாக அழைக்கிறான். அதன் பின் அவன் தொடங்குவது அயோத்தியா காண்டம் முழுவதிலும் தனித்தன்மை வாய்ந்த பகுதி — தன் குற்றமின்மையை நிறுவ முப்பத்தெட்டுச் சபதங்களின் நீண்ட தொடர். ‘குற்றமற்றவன்’ என்ற அடைமொழியால் கவிஞரே பரதனின் குற்றமின்மையை அறிவிக்கிறார் — வாசகருக்கு ஐயம் எஞ்சுவதில்லை. ‘பாதங்களில் விழுந்தான்’ என்ற சொல்லால் பரதன் சொல்லால் அல்ல, உடலாலேயே முதல் பதிலைத் தருகிறான். இருமுறை மயக்கம் — முந்தைய சர்க்கத்தில் கைகேயியின் முன், இங்கே கௌசல்யையின் முன் — அவனுடைய உடல் தளர்ச்சியை அல்ல, மனத்துக்கு நேர்ந்த அடியின் கடுமையையே காட்டுகிறது. சபதங்களின் தொடக்கத்தில் ‘அறிவீர்கள்’ என்ற சொல்லே அவனுக்கு ஒரே புகலிடம்.
பரதனின் சபதங்களின் அமைப்பு ஒரே வடிவுடையது — ஒவ்வொரு சுலோகத்தின் பின்பாதியிலும் ‘யாருடைய இசைவால் ஆர்யன் சென்றானோ’ என்ற நிலையான பல்லவி திரும்ப வருகிறது; முன்பாதியில் ஏதேனும் ஒரு பாவம் குறிப்பிடப்படுகிறது. கருத்து — ‘யாருடைய இசைவால் ஆர்யனான ராமன் காட்டுக்குச் சென்றானோ, அவனுக்கு இந்தப் பாவம் சேரட்டும்.’ முதல் சபதத்தில் அவன் சொல்கிறான்: ‘அவனுடைய அறிவு கற்ற சாஸ்திரங்களைப் பின்பற்றாதிருக்கட்டும்; அவன் சத்தியத்தில் உறுதியானவனாகவும் சான்றோரில் சிறந்தவனாகவும் இல்லாதிருக்கட்டும்.’ பின்னர் வரிசையாக: ‘அவன் பாவிகளிலும் பாவிகளுக்கு ஏவலனாகட்டும்; சூரியனை நோக்கிச் சிறுநீர் கழிக்கட்டும்; உறங்கும் பசுவைக் காலால் உதைக்கட்டும்; தலைவன் பணியாளனைக் கொண்டு பெரும் வேலையைச் செய்வித்து அவனுக்குப் பலன் அளிக்காவிட்டால் எந்த அதர்மம் உண்டாகுமோ, அது அவனுக்குச் சேரட்டும்; உயிர்களை மக்களைப் போலக் காக்கும் அரசனுக்குத் துரோகம் செய்வோருக்கு எந்தப் பாவமோ, அது அவனுக்கு; வருவாயில் ஆறில் ஒரு பங்கை வரியாகப் பெற்றும் மக்களைக் காக்காத மன்னனுக்கு எந்த அதர்மமோ, அது அவனுக்கு; சத்திர யாகத்தில் தவசிகளுக்கு யாக தக்ஷிணையை வாக்களித்துவிட்டு மறுப்போருக்கு எந்தப் பாவமோ, அது அவனுக்கு; யானைகளும் குதிரைகளும் தேர்களும் நெருங்கிய, ஆயுதங்கள் நிறைந்த போரில் அவன் சான்றோரின் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்காதிருக்கட்டும்; குரு முயற்சியுடன் உபதேசித்த மிக நுட்பமான பொருளுடைய சாஸ்திரத்தை அந்தத் தீய மனத்தவன் அழிக்கட்டும்.’ இந்தச் சபத முறை தொன்மையானது — தன் தூய்மையை நிறுவப் பேசுபவன் வேறொருவருக்குப் பெரும் பாவத்தை வேண்டுகிறான். இங்கோ ஒரு சிறப்பு — பரதன் ‘எனக்கு இந்தப் பாவம் சேரட்டும்’ என்று சொல்லவில்லை; ‘யாருடைய இசைவால் ராமன் சென்றானோ அவனுக்குச் சேரட்டும்’ என்கிறான். இவ்வாறு அவன் தன்னை அந்த மனிதனிடமிருந்து பிரித்து நிறுத்துகிறான். பாவங்களின் தேர்வும் நன்கு சிந்திக்கப்பட்டது — முதலில் அறிவு சாஸ்திரத்திலிருந்து வழுவுதல், பின்னர் உடல் சார்ந்த தூய்மையின்மை, பின்னர் அரசத் துரோகமும் அரசனின் குற்றமும் — சிறியதிலிருந்து பெரியதை நோக்கிய வரிசை காணப்படுகிறது. ‘ஏவலனாகட்டும்’ (பிரைஷ்யம்) என்பது அடிமைத்தனமும் இழிந்த சேவையும்; ‘ஆறில் ஒரு பங்கு வரி’ என்பது மக்களிடமிருந்து அரசன் பெறத்தக்க வருவாயின் ஆறில் ஒரு பங்கு; அதைப் பெறுவதற்குக் கைம்மாறு மக்களைக் காப்பதே என்பது சாஸ்திர வரம்பு. ‘வாக்களித்துவிட்டு மறுத்தல்’ என்பது தானம் தருவதாக உறுதியளித்துவிட்டு மறைத்துவிடுதல்.
சபதங்களின் இரண்டாம் தொகுதி குல தர்மம் பற்றியது. ‘அகன்ற தோள்களும் கைகளும் உடைய, சந்திர சூரியர்களின் ஒளியுடைய அவன் அரியணையில் அமர்ந்திருப்பதை அவன் காணாதிருக்கட்டும்’ — ராமனின் முடிசூட்டலைக் காண்பதே பெரும் புண்ணியம்; அதை இழப்பதே சாபம். ‘இரக்கமற்ற அவன் பாயசத்தையும், கிருசரத்தையும் (எள்ளும் அரிசியும் கலந்த உணவு), ஆட்டு இறைச்சியையும் வீணாக உண்ணட்டும்; பெரியோரை அவமதிக்கட்டும்; பசுக்களைக் காலால் தொடட்டும்; பெரியோரைப் பழித்துப் பேசட்டும்; நண்பனுக்கு மிகவும் துரோகம் செய்யட்டும்; நம்பிக்கையுடன் தனிமையில் எப்போதோ சொல்லப்பட்ட குறையை அந்தத் தீய மனத்தவன் வெளிப்படுத்தட்டும்; நன்றி செய்யாதவனாக, நன்றி மறந்தவனாக, தன்னைக் கைவிட்டவனாக, வெட்கமற்றவனாக உலகில் வெறுக்கப்படட்டும்; தன் வீட்டில் மக்களாலும் மனைவியராலும் பணியாளர்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தும் சுவையானதைத் தனியாகவே உண்ணட்டும்; தகுந்த மனைவியை அடையாமல், மக்களற்றவனாக, தர்மச் சடங்குகளைப் பெறாமல் இறக்கட்டும்; தன் மனைவியரால் துயருற்று, தன் சந்ததியைக் காணாதிருக்கட்டும்; முழு ஆயுளையும் அடையாமல் இறக்கட்டும்.’ இந்தச் சபதங்கள் இல்லறத் தர்மத்தின் எல்லா உறுப்புகளையும் தொடுகின்றன — உணவு, விருந்தினர், பெரியோர், நண்பன், மனைவி, சந்ததி, ஆயுள். ‘சுவையானதைத் தனியாகவே உண்ணட்டும்’ என்ற சபதம் ஸ்மிருதிகளில் புகழ்பெற்ற சொல்லைப் பின்பற்றுகிறது — குடும்பத்தை விடுத்துத் தனியாக இனியதை உண்பவன் பாவத்துக்கு உரியவன். இந்தச் சபதங்களில் வால்மீகியின் காலத்து இல்லறத் தர்மத்தின் முழுச் சித்திரம் காணப்படுகிறது. பரதனின் உணர்ச்சிவேகமும் இதனால் வெளிப்படுகிறது — பொதுவாக அளவாகப் பேசுபவனும் பணிவுடையவனுமான அவன் இப்போது முப்பத்தெட்டுச் சுலோகங்கள் வரை சாபத் தொடரைச் சொல்கிறான். ‘வெளிப்படுத்தட்டும்’ என்பது நம்பிக்கையுடன் சொல்லப்பட்ட ரகசியத்தை அம்பலப்படுத்துதல்; ‘நன்றி செய்யாதவன்’ என்பது உதவி செய்யாதவன்; ‘தன்னைக் கைவிட்டவன்’ என்பது தன்னடக்கம் அற்றவன். ‘சுவையானது’ (ம்ருஷ்டம்) என்பது மிக இனிய உணவு; அதைத் தனியாக உண்ணலாகாது என்பது ஸ்மிருதி வாக்கு.
மூன்றாம் தொகுதி அரசப் பணியாளனின் குற்றங்களைக் குறிக்கிறது. ‘அரசனையோ, பெண்ணையோ, குழந்தையையோ, முதியவரையோ கொல்வதில் எந்தப் பாவம் சொல்லப்படுகிறதோ, பணியாளனைக் கைவிடுவதில் எந்தப் பாவமோ, அவை அனைத்தையும் அவன் அடையட்டும். அரக்கு, தேன், இறைச்சி, இரும்பு, நஞ்சு ஆகிய தடைசெய்யப்பட்ட விற்பனைப் பொருள்களைக் கொண்டே அவன் எப்போதும் பணியாளர்களைப் பேணட்டும். பகைவர் தரப்புக்கு அச்சமூட்டும் போர் மூளும்போது அவன் புறமுதுகிட்டு ஓடும்போது கொல்லப்படட்டும். மண்டையோட்டைக் கையில் ஏந்தி, மரவுரி உடுத்தி, பித்தனைப் போலப் பிச்சையெடுத்தபடி பூமியில் திரியட்டும். அவன் எப்போதும் கள்ளிலும் பெண்களிலும் சூதிலும் மூழ்கி, காமத்தாலும் கோபத்தாலும் ஆட்கொள்ளப்படட்டும். அவனுடைய மனம் தர்மத்தில் நிலைக்காதிருக்கட்டும்; அவன் அதர்மத்தைப் பின்பற்றட்டும்; தகாதவர்களுக்கு வாரி வழங்குபவனாகட்டும். ஆயிரக்கணக்கில் சேர்த்த அவனுடைய பலவகைச் செல்வங்கள் கொள்ளையர்களால் சூறையாடப்படட்டும். இரு சந்தி வேளைகளிலும் உறங்குபவனுக்கு எந்தப் பாவம் கற்பிக்கப்படுகிறதோ, அதுவும் அவனுக்குச் சேரட்டும்.’ இந்தச் சபதங்களில் வர்ண தர்மம், அர்த்தசாஸ்திரம் ஆகியவற்றின் குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன — தடைசெய்யப்பட்ட வணிகம், போரிலிருந்து ஓடுதல், தகாதவர்களுக்குக் கொடை. ‘அரக்கு, தேன், இறைச்சி, இரும்பு, நஞ்சு’ ஆகிய இந்த ஐந்து தடைசெய்யப்பட்ட விற்பனைப் பொருள்கள் ஸ்மிருதிகளில் புகழ்பெற்றவை; அவற்றால் வாழ்க்கை நடத்துவது பாவத்தை வேராகக் கொண்டது என்பது சாஸ்திரக் கருத்து. ‘ஓடும்போது கொல்லப்படட்டும்’ என்பது க்ஷத்திரிய தர்மத்தின் தலைகீழ் — முதுகில் அடிபட்டு இறப்பது க்ஷத்திரியனுக்கு மிக இழிந்த கதி. ‘மண்டையோட்டைக் கையில் ஏந்தியவன்’ என்பது மாபாதகம் செய்தவனின் பிராயச்சித்தக் கோலம்; அவன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பிச்சையெடுத்துத் திரிகிறான். இவ்வாறு பரதன் உலக வழக்கையும் சாஸ்திரத்தையும் இரண்டையும் சான்றாகக் கொண்டு சபதம் செய்கிறான். ‘தகாதவர்களுக்கு வாரி வழங்குபவன்’ என்பது மேகம் போலத் தகுதியற்றவர்களுக்குக் கொடையைப் பொழிபவன்; ‘இரு சந்தி வேளைகளிலும் உறங்குபவன்’ என்பது காலை மாலைச் சந்தி வேளைகளில் உறக்கத்தால் காலத்தை வீணாக்குபவன்; அதன் குற்றம் ஸ்மிருதிகளில் புகழ்பெற்றது. ‘மண்டையோட்டைக் கையில் ஏந்தியவன்’ என்பது கையில் மண்டையோட்டை ஏந்திப் பிராயச்சித்தம் செய்து திரிபவன்.
நான்காம் தொகுதி மாபாதகங்களைத் தொடுகிறது. ‘தீ வைப்பவனுக்கு எந்தப் பாவமோ, குருவின் படுக்கையைத் தீண்டுபவனுக்கு எந்தப் பாவமோ, நண்பனுக்குத் துரோகம் செய்வதில் எந்தப் பாவமோ — அவை அனைத்தையும் அவன் அடையட்டும். தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் தாய் தந்தையருக்கும் அவன் பணிவிடை செய்யாதிருக்கட்டும். சான்றோரின் உலகத்திலிருந்தும், சான்றோரின் புகழிலிருந்தும், சான்றோர் போற்றும் செயலிலிருந்தும் அவன் இன்றே விரைவில் வீழட்டும். தாய்க்குப் பணிவிடை செய்வதைக் கைவிட்டு அவன் கேட்டில் நிலைக்கட்டும். பல பணியாளர்களை உடையவனாக, ஏழையாக, காய்ச்சலும் நோயும் கொண்டவனாக எப்போதும் துன்பத்தை அடையட்டும். நம்பிக்கையுடன் வேண்டி நிற்கும், வாடிய, மேல்நோக்கிய கண்களுடைய யாசகர்களின் நம்பிக்கையை அவன் வீணாக்கட்டும். அந்த மனிதன் கோள் சொல்பவனாக, தூய்மையற்றவனாக, அதர்ம மனத்தவனாக, அரசனுக்கு அஞ்சியவனாக, எப்போதும் வஞ்சகத்தில் மகிழட்டும். மாதவிலக்குக் காலத்துக்குப் பின் நீராடி நிற்கும், அந்தக் காலத்துக்கு இசைந்த கற்புடைய மனைவியை அந்தத் தீய மனத்தவன் புறக்கணிக்கட்டும்.’ ‘தீ வைப்பவன், குருவின் படுக்கையைத் தீண்டுபவன், நண்பனுக்குத் துரோகி’ ஆகிய மூவரும் சாஸ்திரங்களில் மாபாதகர்களில் கணக்கிடப்படுகிறார்கள்; ஆகையால் இந்தத் தொகுதியே சபதத் தொடரில் மிகக் கனமானது. ஸ்மிருதிகளில் ஐந்து மாபாதகங்கள் எண்ணப்படுகின்றன — பிரம்மஹத்தி, கள்ளுண்ணல், களவு, குருவின் படுக்கையைத் தீண்டுதல், இவர்களோடு சேர்க்கை. இங்கே பரதன் அவற்றில் தீ வைத்தலையும் நண்பனுக்குத் துரோகத்தையும் சேர்த்து மூன்றாகச் சொல்கிறான். ‘தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் தாய் தந்தையருக்கும் பணிவிடை’ என்பது மூவகைக் கடமை — தேவர்களுக்கு யாகம், பித்ருக்களுக்குச் சிராத்தம், தாய் தந்தையருக்குச் சேவை — அதன் இழப்பு சாபமாகச் சொல்லப்படுகிறது. ‘சான்றோரின் உலகத்திலிருந்து வீழட்டும்’ என்பதால் மறுமையும் பறிக்கப்படுகிறது. இதனால் சபதங்களின் கடுமை உச்ச எல்லையை எட்டுகிறது. ‘வீணாக்கட்டும்’ என்பது யாசகர்களின் நம்பிக்கையை உடைத்தல்; ‘மேல்நோக்கிய கண்களுடையவர்கள்’ என்பது கொடையாளியின் முகத்தை அண்ணாந்து பார்த்துக் காத்திருக்கும் வாடியவர்கள். ‘புறக்கணிக்கட்டும்’ என்பது உரிய காலத்தில் அணுகும் மனைவியைக் கடந்து செல்லுதல், அதாவது அலட்சியம் செய்தல்.
கடைசித் தொகுதியில் அந்தணர் தொடர்பான பாவங்களும் நீர் தொடர்பான பாவங்களும் சுட்டப்படுகின்றன. ‘மக்களை இழந்த அந்தணனுக்கு எந்தத் தீவினையோ, அதை அவன் அடையட்டும். கலங்கிய புலன்களுடைய அவன் அந்தணனுக்காக ஆயத்தமான பூஜையைக் கெடுக்கட்டும்; இளங்கன்றுடைய பசுவைக் கறக்கட்டும் — கன்று இன்னும் பால் குடிக்கும் பசுவைக் கறப்பதே கொடுமை. தர்மபத்தினியைத் துறந்து, தர்மத்தில் விருப்பத்தை விட்டவனாக, மூடனாகப் பிறர் மனைவியரை நாடட்டும். குடிநீரைக் கெடுப்பவனுக்கும் நஞ்சிடுபவனுக்கும் எந்தப் பாவமோ, அவை அனைத்தையும் அவன் ஒருவனே பெறட்டும். நீர் இருந்தும் தாகத்தால் வாடுபவனை ஏமாற்றுபவன் எந்தப் பாவத்தைப் பெறுகிறானோ, அது அவனுக்குச் சேரட்டும். சச்சரவிடுபவர்களிடையே வழியில் நின்று ஒருபக்கச் சார்புடன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பவனுக்கு எந்தப் பாவமோ, அதனோடு அவன் இணையட்டும்.’ கடைசிச் சபதம் மிக நுட்பமானது — சண்டையில் சார்புடன் வாளாவிருந்து பார்ப்பவனும் குற்றத்துக்கு உரியவன். இவ்வாறு பரதன் மிகச் சிறியதிலிருந்து மிகப் பெரியது வரை எல்லாப் பாவங்களையும் தன்மேல் ஏற்றிக்கொள்ள முன்வருகிறான். நீரைக் கெடுத்தலும் நஞ்சிடுதலும் சமமான பாவங்களாகக் கணக்கிடப்படுகின்றன என்பது இங்கே தெளிவு — ஏனெனில் நீர் எல்லா உயிர்களுக்கும் வாழ்வு. ‘தாகமுற்றவனை ஏமாற்றுதல்’ என்ற சொற்களால் தாகமுற்றவனை வஞ்சிப்பதும் வன்முறையே என்று சொல்லப்படுகிறது. கடைசிச் சபதமோ மனம் சார்ந்த பாவத்தையே எடுத்துக்கொள்கிறது — செயலால் அல்ல, சார்புடைய பார்வையாலும் பாவம் சேர்கிறது. இவ்வாறு பரதன் வெளியிலிருந்து உள்ளே வரை, பருமையிலிருந்து நுண்மை வரை எல்லாப் பாவங்களையும் கணக்கிடுகிறான். ‘மக்களை இழந்தவன்’ (விப்ரலுப்தப்ரஜாத) என்பது சந்ததி அழிந்த அந்தணன்; ‘ஏமாற்றுதல்’ (விப்ரலம்ப) என்பது வஞ்சனை, ஏய்ப்பு. ‘சார்புடன் பார்ப்பவன்’ என்பது ஒரு பக்கத்தின் மீதுள்ள விருப்பத்தால் வாளாவிருந்து பார்ப்பவன்; தானே எதுவும் செய்யாவிட்டாலும் அவன் குற்றத்துக்கு உரியவனாகிறான்.
இவ்வாறு ஆறுதல் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, துயரால் வாடிய அரசகுமாரன் பரதன், கணவனையும் மகனையும் இழந்த கௌசல்யையின் முன் தரையில் விழுந்தான். அச்சுப் பதிப்பில் இரண்டு அரைச் சுலோகங்களின் வரிசை திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து மாறி அமைந்துள்ளது; பொருள் ஒன்றே. பின்னர் கடுமையான சபதங்களால் சபதமிட்டு, உணர்விழந்து, துயரத்தால் வெந்த பரதனிடம் கௌசல்யை சொன்னாள்: ‘மகனே, என்னுடைய இந்தத் துயரம் மேலும் பெருகுகிறது; சபதங்களால் சபதமிட்டு நீ என் உயிரைத் திணறடிக்கிறாய்.’ இங்கே தாயின் பாசம் ஒளிர்கிறது — சபதங்கள் அவளுடைய துயரத்தைத் தணிக்க அல்ல, பெருக்கவே வல்லவை. பின்னர் அவள் அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்கிறாள்: ‘நல்லவேளையாக, லக்ஷ்மணனைப் போலவே உன் மனமும் தர்மத்திலிருந்து நழுவவில்லை; குழந்தாய், சத்திய உறுதிமொழியுடைய நீ சான்றோரின் உலகங்களை அடைவாய்.’ இந்தச் சொல்லால் கௌசல்யையின் ஐயம் முற்றிலும் நீங்கியது; பரதனின் குற்றமின்மை தாயின் வாயாலேயே நிறுவப்பட்டது. ‘உயிரைத் திணறடிக்கிறாய்’ என்ற சொல்லால் கௌசல்யை காட்டுகிறாள் — அவளுக்கு ஆறுதல் அளிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட சபதமே அவளுடைய உயிரைத் தடுக்கிறது; மகன் தன்னைத் தானே சபிப்பது தாய்க்குப் பொறுக்க இயலாதது. ‘நல்லவேளையாக’ (திஷ்ட்யா) என்ற இடைச்சொல்லால் அவள் தெய்வத்தின் அருளையே நினைக்கிறாள். ‘ஸஹலக்ஷ்மண’ என்ற சொல் இருவிதமாக விளக்கப்படுகிறது — லக்ஷ்மணனோடு ஒத்து, அல்லது நல்லிலக்கணங்களோடு கூடி என்று. ‘சான்றோரின் உலகங்களை அடைவாய்’ என்ற ஆசிமொழி அதே சபதங்களுக்கான மறுமொழி — அவன் பிறருக்கு வேண்டியதற்கு நேர்மாறானதை அவள் அவனுக்கு அளிக்கிறாள்.
இவ்வாறு சொல்லி, கௌசல்யை சகோதரப் பாசமுடைய பரதனை மடியில் இழுத்து, நீண்ட கைகளுடைய அவனைத் தழுவிக்கொண்டு, கடுந்துயருற்றவளாக அழுதாள். இந்தத் தழுவலே சர்க்கத்தின் விளைவு — பழிப்பு மன்னிப்பாகவும், ஐயம் நம்பிக்கையாகவும் மாறியது. ஆனால் பரதனின் துயரம் தணியவில்லை — இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்த, துயரால் வாடிய அந்த மகாத்மாவின் மனம் மயக்கத்தாலும் துயரத்தின் கொந்தளிப்பாலும் கலங்கியது. கடைசிச் சுலோகம் உபஜாதி சந்தத்தில் இயற்றப்பட்டுள்ளது — மீண்டும் மீண்டும் புலம்பியபடி, உணர்விழந்து, அறிவு கலங்கி, தரையில் விழுந்து, அடிக்கடி நீண்ட பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்த அவனுக்கு அந்த இரவு துயரத்திலேயே கழிந்தது. ‘அந்த இரவு’ என்று சுட்டுவதன் மூலம் கவிஞர் காலத்தின் ஒரு முழு இரவும் துயரத்தாலேயே நிறைந்திருந்ததைக் காட்டுகிறார். அடுத்த சர்க்கத்தில் வசிஷ்டர் பரதனை எழுப்பித் தசரதனுக்கு ஈமச்சடங்குகளைச் செய்ய ஆணையிடுவார். ‘மடியில் இழுத்து’ என்ற சொல்லால் கௌசல்யை பரதனைக் குழந்தையைப் போல ஏந்துகிறாள் — அதனால் தாய்மை மீண்டும் நிலைநாட்டப்படுவது குறிக்கப்படுகிறது. ‘அடிக்கடி நீண்ட பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்த’ என்ற சொற்களால் உறக்கமின்மையே குறிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு கவிஞர் துயரத்தின் கால அளவையே கடைசிச் சித்திரமாக்குகிறார் — சொல்லும் இல்லை, செயலும் இல்லை, இரவு மட்டுமே.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे पञ्चसप्ततितमः सर्गः॥ ७५॥