சர்க்கம்
கைகேயியைக் கடுமையாகக் கண்டித்தலும் சுரபியின் கதையும்
சாபம் போன்ற பரதனின் கடுமையான குறைகூறல், சுரபிக்கும் இந்திரனுக்கும் இடையிலான உரையாடல், ராமனை அழைத்துவருவதாக உறுதிமொழி, பரதன் தரையில் விழுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் கைகேயியைக் கண்டித்து, ராமனைத் திரும்ப அழைத்துவருவதாக உறுதிமொழி எடுத்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவனுடைய சினம் முன்னதைவிடக் கடுமையாகிறது. அவளை அவ்வாறு கண்டித்த பின்னரும் பெருஞ்சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அவன் மீண்டும் பேசுகிறான். முதலிலேயே அவன் சாபமிடுவது போலச் சொல்கிறான்: ‘கைகேயி, கொடியவளே, தீயொழுக்கம் உடையவளே, அரசிலிருந்து வீழ்வாயாக; தர்மம் உன்னைக் கைவிட்டுவிட்டது; இறந்த என்னைப் பற்றி அழுபவளாக ஆகாதே.’ பின்னர் அவன் கேட்கிறான்: ‘மிகுந்த தர்மசீலரான அரசரோ ராமனோ உனக்கு என்ன தீங்கு செய்தார்கள்? உன்னால் ஒருவருக்கு மரணமும் மற்றவருக்கு நாடு கடத்தலும் ஒருசேர வந்துவிட்டனவே.’ பின்னர் அவளைக் கருக்கொலைப் பாவம் உடையவள் என்று சொல்கிறான்: ‘இந்தக் குலத்தை அழித்ததால் நீ கருக்கொலைப் பாவத்தை அடைந்தாய்; நரகத்துக்குப் போ; தந்தை சென்ற உலகத்தை அடையாதே.’ ‘இறந்த என்னைப் பற்றி அழுபவளாக ஆகாதே’ என்ற வாக்கியம் இருபொருள் கொண்டது — அல்லது என்னை இறந்தவனாகக் கருதி வாழ்நாள் முழுவதும் அழு என்றும் பொருள்படும். ‘அவளை அவ்வாறு கண்டித்த பின்னரும்’ என்ற சொற்களால் கவிஞர் குறிக்கிறார் — முந்தைய கண்டனம் முடிந்துவிடவில்லை; இது சினத்தின் மறு எழுச்சியே. ‘ஒருசேர வந்தன’ என்ற சொல்லால் மரணமும் நாடு கடத்தலும் இரண்டும் ஒரே வேரிலிருந்து பிறந்தவை என்று காட்டப்படுகிறது. ‘நரகத்துக்குப் போ’ என்பது மகன் தாயிடம் சொல்லும் மிக அரிதான சொல்; அதனால் அவனுடைய உணர்ச்சிவேகத்தின் ஆழம் புலனாகிறது.
பரதன் சொல்கிறான்: ‘கொடிய செயலால் நீ இத்தகைய பாவத்தைச் செய்தாய்; உலகுக்கெல்லாம் இனியவனான ராமனைத் துறந்து எனக்கும் அச்சத்தை உண்டாக்கினாய்.’ அவனுடைய அச்சத்தின் வேர் இதுவே — மக்கள் அவனை அரசுப் பேராசைக்காரனாகவே கருதுவார்கள். ‘உன்னால் என் தந்தை மாண்டார், ராமன் காட்டைச் சேர்ந்தான்; உயிருலகில் நீ என்னை அவப்பெயருக்கு உரியவனாக்கினாய்’ என்று அவன் வருந்துகிறான். பின்னர் மிகக் கடுமையான சொல்லைச் சொல்கிறான்: ‘தாயின் வடிவில் இருக்கும் என் பகைவியே, கொடியவளே, அரசை விரும்புபவளே, தீயொழுக்கம் உடையவளே, கணவனைக் கொன்றவளே, நான் உன்னோடு பேசவும் தகாதவன்’ — தாய்மை பெயரளவில் மட்டுமே, உண்மையில் அவள் பகைவியே என்பது கருத்து. இறுதியில் அவன் தாய்மார்களின் நிலையை நினைக்கிறான்: ‘கௌசல்யையும் சுமித்திரையும், என் மற்ற தாய்மார்களும், குலத்தைக் கெடுத்த உன்னை அடைந்து பெருந்துயரத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறார்கள்.’ ‘எனக்கும் அச்சத்தை உண்டாக்கினாய்’ என்ற சொல்லால் பரதன் தனக்கு வரக்கூடிய அவப்பெயர் பற்றிய அச்சத்தையே குறிக்கிறான் — உலகில் அவனே தூண்டியவன் என்ற ஐயம் எழலாம். ‘நான் உன்னோடு பேசவும் தகாதவன்’ என்ற சொல் உறவை வேரோடு அறுப்பதையே அறிவிக்கிறது. ‘என் மற்ற தாய்மார்களும்’ என்ற சொல்லால் தசரதனின் அரசியர் அனைவரையும் பரதன் தாய்மார்களாகவே ஏற்றுக்கொண்டான் என்பது தெளிவாகிறது.
அதன் பின் பரதன் அவளுடைய பிறப்பையே மறுக்கிறான்: ‘அறிவுடைய தர்மராஜரான அசுவபதியின் மகள் அல்லள் நீ; தந்தையின் குலத்தை அழிக்கும் ஓர் அரக்கியாக அங்கே பிறந்திருக்கிறாய்.’ இது மிகக் கடுமையான குற்றச்சாட்டு — ஏனெனில் நற்குடியில் பிறந்த மகளால் இத்தகைய செயல் இயலாது. ‘எப்போதும் சத்தியத்தில் நிலைத்த, தர்மசீலனான வீரன் ராமன் உன்னால் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டான், தந்தையும் விண்ணுலகம் சென்றார்’ என்று அவன் காரணத்தை முன்வைக்கிறான். ‘தந்தையை இழந்து, சகோதரர்கள் இருவராலும் கைவிடப்பட்டு, உலகம் முழுவதற்கும் வெறுப்புக்குரியவனாக நான் ஆகிவிட்டேன் — இதற்கெல்லாம் நீயே முதன்மைக் காரணம் என்பதால், அந்தப் பாவம் முழுவதும் உன்னுடையதே’ என்று அவன் தீர்ப்புச் சொல்கிறான். இறுதியில் அவன் கேட்கிறான்: ‘பாவ நோக்கமுடையவளே, தர்மம் நிறைந்த கௌசல்யையைக் கணவனையும் மகனையும் இழக்கச் செய்து, நரகம் செல்பவளே, நீ இன்று எந்த உலகத்தை அடைவாய்?’ ‘அங்கே பிறந்திருக்கிறாய்’ என்ற சொல்லால் அரச குலத்தில் பிறப்பதும் இயல்பை மாற்றுவதில்லை என்று குறிக்கப்படுகிறது. ‘நீயே முதன்மையானவள்’ என்ற சொல்லால் பல குற்றங்களுக்கிடையே அவளே முதன்மைக் காரணம் என்று நிறுவப்படுகிறது. கடைசிக் கேள்வி — ‘எந்த உலகத்தை அடைவாய்’ — மறுமை பற்றிய அச்சத்தை எழுப்புகிறது; அதுவே அவளுக்கு எஞ்சியிருக்கும் ஒரே அச்சத்துக்குரிய இடம்.
பின்னர் கௌசல்யையின் துயரத்தின் ஆழத்தைப் புரியவைக்கப் பரதன் ஒரு பொது உண்மையை முன்வைக்கிறான். முதலில் அவன் கேட்கிறான்: ‘கொடியவளே, உறவினர்கள் அனைவருக்கும் நிலையான புகலிடமும், மூத்தவனும், தந்தைக்கு நிகரானவனும், கௌசல்யையின் வயிற்றில் பிறந்தவனுமான ராமனை நீ ஏன் அறியவில்லை?’ அதன் பின் உலகம் அறிந்த ஒரு சொல்லைச் சொல்கிறான்: ‘மகன் தாயின் ஒவ்வோர் அங்கத்திலிருந்தும் இதயத்திலிருந்தும் பிறக்கிறான்; ஆகையால் அவன் தாய்க்கு மிகவும் இனியவன்; மற்ற உறவினர்கள் இனியவர்களே, ஆனால் அதைவிட இனியவர்கள் அல்லர்.’ இதனால் அவன் கௌசல்யையின் துயரம் பொறுக்க இயலாதது என்று நிறுவுகிறான். இந்தச் சொல்லே சுரபியின் கதைக்கான பின்னணியை அமைக்கிறது — அது அடுத்த சுலோகங்களில் எடுத்துக்காட்டாக விரிக்கப்படுகிறது. ‘ஒவ்வோர் அங்கத்திலிருந்தும் பிறந்தவன்’ என்ற சொல்லால் மகன் தாயின் உடலிலிருந்து தோன்றியவன் என்பதே காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது. ‘உறவினர்களின் நிலையான புகலிடம்’ என்ற சொல்லால் ராமன் உறவினர் அனைவருக்கும் உறுதியான ஆதாரம் என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘இதயத்திலிருந்தும் பிறக்கிறான்’ என்ற சொல்லில் உடல் உறவு மட்டுமல்ல, அன்பு உறவும் சுட்டப்படுகிறது. அதனால் கௌசல்யைக்கு ஒரே மகன் என்பதும், அவளுடைய துயரம் எல்லையற்றது என்பதும் ஆகிய இரண்டும் ஒருசேர நிறுவப்படுகின்றன.
இங்கே கவிஞர் ஒரு பழங்கதையை முன்வைக்கிறார். ஒருமுறை தர்மம் அறிந்தவளும் தேவர்களால் மதிக்கப்பட்டவளுமான சுரபி, பூமியில் சுமையைச் சுமந்து உணர்விழந்த தன் மகன்கள் இருவரைக் கண்டாள். நண்பகல் வரை உழைத்துக் களைத்து நிலத்தில் கிடந்த அவர்களைக் கண்டு அவள் மகன்களைப் பற்றிய துயரத்தால் அழுதாள்; அவளுடைய கண்கள் கண்ணீரால் கலங்கியிருந்தன. அவளுக்குக் கீழே சென்றுகொண்டிருந்த மகாத்மாவான தேவராஜனின் உடலில் நறுமணம் வீசும் நுண்ணிய துளிகள் விழுந்தன. மேலே நோக்கிய இந்திரன் வானில் நின்றுகொண்டிருந்த, வாடிய, அழுகின்ற, கடுந்துயருற்ற அவளைக் கண்டான். துயரத்தால் வெந்த புகழ்மிக்க அவளைக் கண்டு, வஜ்ரத்தைக் கையில் ஏந்திய தேவராஜன் இந்திரன் கலக்கமுற்றுக் கைகூப்பிச் சொன்னான்: ‘அனைவர் நலத்தையும் விரும்புபவளே, எங்களுக்கு எங்கிருந்தேனும் பெரும் அச்சம் ஏதேனும் இருக்கிறதா? உன்னுடைய இந்தத் துயரத்துக்குக் காரணம் என்ன? சொல்.’ தேவராஜனின் இந்தப் பணிவு சுரபியின் மேன்மையைக் குறிக்கிறது. ‘ஒருமுறை’ என்ற சொல்லால் கதை பழங்காலத்தில் நிகழ்ந்தது என்று குறிக்கப்படுகிறது. சுரபி தேவர்களுக்கும் வணக்கத்துக்குரியவள்; ஆயினும் தாய் என்ற நிலையில் அவள் ஒரு சாதாரணத் தாயைப் போல அழுகிறாள் — இதுவே கதையின் இதயம். அவளுடைய கண்ணீர் இந்திரனின் உடலில் விழுந்தது என்று வருணிப்பதன் மூலம் கவிஞர் துயரம் மேலுலகம் வரை செல்வதைக் காட்டுகிறார்; தேவராஜனும் அதனால் தொடப்படுகிறான்.
அறிவுடைய தேவராஜன் இவ்வாறு கேட்டதும், மன உறுதியும் சொல்வன்மையும் உடைய சுரபி மறுமொழி சொன்னாள்: ‘அமரர் தலைவனே, பாவம் தணியட்டும்; உங்களுக்கு எங்கிருந்தும் எந்த அச்சமும் இல்லை. நானோ இடர்நிலையில் மூழ்கியிருக்கும் என் மகன்கள் இருவரைப் பற்றியே வருந்துகிறேன். மெலிந்து, வாடி, சூரியக் கதிர்களால் வெந்து, தீய மனமுடைய உழவனால் அடிக்கப்படும் இந்த இரண்டு எருதுகளையும் பார். என் உடலிலிருந்து பிறந்தவர்கள், துயருற்றவர்கள், சுமையால் வாட்டப்பட்டவர்கள் — இவர்களைக் கண்டு நான் வருந்துகிறேன்; மகனுக்கு நிகரான இனியது வேறு இல்லை.’ ஆயிரக்கணக்கான மகன்களால் உலகம் முழுவதும் நிறைந்திருக்கும் அவள் அழுவதைக் கண்டு, மகனைவிட மேலானது எதுவும் இல்லை என்று இந்திரன் கருதினான். தன் உடலில் விழுந்த புனித மணம் வீசும் கண்ணீர்த் துளிகளைக் கண்டு அந்தத் தலைவன் சுரபியை இவ்வுலகில் மிக மேலானவளாகக் கருதுகிறான். எல்லோரிடத்திலும் சமமான ஒப்பற்ற நடத்தை உடையவளும், உலகைத் தாங்கும் விருப்பத்தால் இயல்பான முயற்சியுடையவளும், திருவுடையவளும், நற்குணங்களில் முதன்மையானவளுமான, விரும்பியதைக் கறக்கும் காமதேனுவே வருந்துகிறாள் என்றால், ஒரே மகனுடைய கௌசல்யை ராமன் இல்லாமல் எப்படி வாழ்வாள் என்று பரதன் முடிக்கிறான். ‘பாவம் தணியட்டும்’ என்ற மங்கலச் சொல்லால் அவள் முதலில் தேவர்களின் நலத்தையே வாழ்த்துகிறாள், பின்னர் தன் துயரத்தைச் சொல்கிறாள் — இதனால் அவளுடைய பெருந்தன்மை ஒளிர்கிறது. ‘மகனுக்கு நிகரான இனியது இல்லை’ என்ற வாக்கியமே இந்தச் சர்க்கத்தின் மைய இழை. இந்திரனின் மனமாற்றமே அதற்குச் சான்று — ஆயிரக்கணக்கான மகன்களை உடையவளும் ஒவ்வொரு மகனிடமும் சமமான அன்பைக் கொண்டிருக்கிறாள்.
‘ஒரே மகனுடைய இந்த உத்தமியை நீ கன்றை இழந்த பசுவாக்கிவிட்டாய்; ஆகையால் நீ இம்மையிலும் மறுமையிலும் எப்போதும் துயரத்தையே அடைவாய்’ என்று பரதன் சாபமிடுவது போலச் சொல்கிறான். பின்னர் அவன் தன் கடமையை அறிவிக்கிறான்: ‘நானோ சகோதரனுக்கும் தந்தைக்கும் செய்ய வேண்டிய இந்த முழுக் கைம்மாற்றையும் செய்வேன், அவர்களுடைய புகழையும் வளர்ப்பேன்; இதில் ஐயமில்லை. நீண்ட கைகளுடைய, பெரும் வலிமையுடைய கோசல மன்னனை அழைத்துவரச் செய்து, நானே முனிவர்கள் வாழும் காட்டுக்குள் புகுவேன்.’ ‘பாவ எண்ணம் கொண்ட பாவியே, நீ செய்த பாவத்தைக் கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்த நகர மக்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, நான் தாங்கிக்கொண்டிருக்க இயலாது’ என்று அவன் தெளிவாகச் சொல்கிறான் — வெட்கமே அவனுக்குப் பொறுக்க இயலாதது. இறுதியில் அவன் அவளுக்குரிய வழியைச் சுட்டுகிறான்: ‘நெருப்பில் புகு, அல்லது நீயே தண்டகக் காட்டுக்குப் போ, அல்லது கழுத்தில் கயிற்றைக் கட்டிக்கொள்; உனக்கு வேறு புகலிடம் இல்லை. சத்தியமே வீரமாகக் கொண்ட ராமன் பூமியை அடைந்தால், நானே களங்கம் நீங்கியவனாகக் கடமை நிறைவேறியவனாவேன்.’ ‘கைம்மாற்றைச் செய்வேன்’ என்ற சொல்லால் பரதன் கடனைத் தீர்ப்பதையே தன் கடமையாகக் கருதுகிறான். ‘கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்த நகர மக்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க’ என்ற சொற்களால் நகர மக்களின் கருத்தும் அவனுடைய துயரத்துக்குக் காரணம் என்று காட்டப்படுகிறது. கைகேயிக்கு மூன்று வழிகள் சுட்டப்படுகின்றன — நெருப்பு, தண்டகாரண்யம், தூக்கு; மூன்றும் மரணத்தின் மாற்றுப் பெயர்களே; அதனால் அவளுக்குப் பிராயச்சித்தம் இல்லை என்று குறிக்கப்படுகிறது.
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுப் பரதன், காட்டில் ஈட்டியாலும் அங்குசத்தாலும் குத்தப்பட்ட யானை போலக் கடுஞ்சினம் கொண்டு தரையில் விழுந்தான்; பெருமூச்சுவிடும் பாம்பு போல ஆனான். இங்கே இரண்டு உவமைகள் இணைகின்றன — யானையின் வீழ்ச்சி உடலின் கனத்தைக் காட்டுகிறது, பாம்பின் பெருமூச்சு உள்ளடங்கிய சினத்தைக் காட்டுகிறது. கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த சந்தத்தில் இயற்றப்பட்டுள்ளது — சிவந்த கண்களுடன், நெகிழ்ந்த ஆடையுடன், அணிகலன்கள் அனைத்தையும் உதறியவனாக, பகைவரை வாட்டும் அந்த அரசகுமாரன், விழா முடிந்ததும் வீழ்த்தப்படும் இந்திரனின் கொடிமரம் போலத் தரையில் விழுந்து கிடந்தான். இந்திரக் கொடியின் உவமை மிகப் பொருள் பொதிந்தது — விழாவில் உயர்த்தப்பட்டுப் பொலியும் அது, விழா முடிந்ததும் தரையில் கிடத்தப்படுகிறது; அதுபோலவே முடிசூட்டலுக்கு ஆயத்தமாக்கப்பட்ட அரசகுமாரன் இப்போது வீழ்ந்து கிடக்கிறான். இந்தக் காட்சியுடன் சர்க்கம் முடிகிறது. ‘அணிகலன்கள் அனைத்தையும் உதறியவன்’ என்ற சொல்லால், முடிசூடத் தகுந்த அரசகுமாரன் அரச அடையாளங்கள் அனைத்தையும் தானே துறந்தான் என்பது ஒலிக்கிறது. சர்க்கத்தின் முடிவில் பரதன் வெற்றியாளனும் அல்லன், அரசனும் அல்லன் — துயரத்தால் வீழ்ந்த ஒரு மகனும் சகோதரனும் மட்டுமே. அடுத்த சர்க்கத்தில் வீழ்ந்து கிடக்கும் அவனைக் காணக் கௌசல்யை வருவாள்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे चतुःसप्ततितमः सर्गः॥ ७४॥