॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 73

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

பரதன் கைகேயியைக் கண்டித்தல்

தந்தையின் மரணத்தைக் கேட்டுப் பரதனின் துயரம், கைகேயியைக் கடுமையாகப் பழித்தல், அரச தர்மத்தை நினைவூட்டுதல், ராமனைத் திரும்ப அழைத்துவருவதாக உறுதிமொழி

முந்தைய சர்க்கத்தில் கைகேயி பரதனிடம் நடந்த அனைத்தையும் சொன்னாள் — தசரதனின் மரணம், ராமன், லக்ஷ்மணன், சீதை ஆகியோரின் வனவாசம், தான் இரண்டு வரங்களைக் கேட்டது. இந்தச் சர்க்கத்தில் அதைக் கேட்டதன் விளைவு வெளிப்படுகிறது. தந்தை இறந்ததையும் சகோதரர்கள் இருவரும் நாடு கடத்தப்பட்டதையும் கேட்டு, துயரத்தால் வெந்த பரதன் பேசத் தொடங்குகிறான். முதலில் அவன் தான் அழிந்துவிட்டதையே சொல்கிறான்: ‘தந்தையையும், தந்தைக்கு நிகரான சகோதரனையும் இழந்து வருந்தும் எனக்கு அரசால் என்ன பயன்?’ பின்னர் தாயிடம் கடுமையாகக் குறை கூறுகிறான்: ‘துயரத்தின் மேல் துயரத்தைச் செய்தாய், புண்ணில் உப்பைத் தடவுவது போல; அரசரை இறந்தவராக்கி, ராமனைத் தவசியாக்கி, நீ இதைச் சாதித்திருக்கிறாய்.’ அதன் பின் அவன் அவளைக் குலத்தின் அழிவுக்காக வந்த காளராத்திரி போல என்று வருணிக்கிறான் — தந்தையும் அவளைத் தீக்கங்கு என்று அறியாமல் ஏற்றுக்கொண்டார் என்கிறான். இங்கே ‘அழிந்தவன்’ என்ற சொல்லால் பரதன் தன்னையே இறந்தவனுக்கு நிகராகக் கருதுகிறான். அவனுடைய துயரம் தந்தையின் பிரிவால் மட்டும் பிறந்தது அல்ல, தன் பெயரால் செய்யப்பட்ட அதர்மம் பற்றிய வெட்கத்தாலும் பிறந்தது என்று கவிஞர் சர்க்கத்தின் தொடக்கத்திலேயே குறிக்கிறார்.

பின்னர் பரதன் கைகேயியைப் ‘பாவத்தையே காண்பவளே, குலத்தைக் கெடுத்தவளே’ என்று நேரடியாக விளித்துச் சொல்கிறான்: ‘உன்னால் என் தந்தை மரணத்துக்குத் தள்ளப்பட்டார்; மயக்கத்தால் நீ இந்தக் குலத்தின் இன்பத்தை அகற்றிவிட்டாய்.’ சத்தியத்தில் உறுதியானவரும் பெரும்புகழுடையவருமான தசரதர் உன்னையே மனைவியாக அடைந்து கடுந்துயரால் வெந்து மாண்டார் என்று அவன் சொல்கிறான் — இங்கே ‘உன்னை அடைந்து’ என்ற சொல்லால், அரசனின் அழிவு திருமணத்திலிருந்தே தொடங்கியது என்று கவிஞர் குறிக்கிறார். பின்னர் அவன் இரண்டு கேள்விகள் கேட்கிறான்: ‘தர்மத்தில் பற்றுடைய மகாராஜா எதற்காக அழிக்கப்பட்டார்? ராமன் எதற்காக நாடு கடத்தப்பட்டார், எதற்காகக் காட்டுக்குச் சென்றார்?’ இந்த மூன்று சுலோகங்களும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வழக்கிலுள்ள பாடத்தில் அவை பரதனின் உணர்ச்சிவேகத்தை இரட்டிப்பாக்குகின்றன. இங்கே ‘மயக்கத்தால்’ என்ற சொல் முக்கியமானது — கைகேயியின் செயல் திட்டமிட்டதாக இருந்தாலும் அதன் வேர் மயக்கமே என்பது பரதனின் கருத்து. ‘எதற்காக’ என்று இருமுறை கேட்கும் கேள்வியால் அவனுடைய வியப்பும் உணர்ச்சிவேகமும் குறிக்கப்படுகின்றன.

பின்னர் பரதன் தாய்மார்களின் நிலையை நினைக்கிறான்: ‘மகனைப் பற்றிய துயரத்தால் வாடும் கௌசல்யையும் சுமித்திரையும் உன்னைப் போன்ற தாயை அடைந்த பின் உயிரோடிருப்பதே அரிது.’ அதன் பின் அவன் கைகேயியிடம் ராமன் நடந்துகொண்ட விதத்தை எடுத்துரைக்கிறான் — ஆர்யனும், தர்மாத்மாவும், பெரியோரிடம் நடக்கும் முறை அறிந்தவனுமான ராமன், தன் தாயிடம் நடப்பது போலவே உன்னிடமும் ஒப்பற்ற முறையில் நடந்துகொண்டான். அதுபோலவே தொலைநோக்குடைய மூத்த தாய் கௌசல்யையும் தர்மத்தையே பற்றி நின்று உன்னிடம் சகோதரியிடம் போல நடந்துகொண்டாள். இதனால் பரதன் காட்டுகிறான் — கைகேயியிடம் அனைவரும் அன்புடனேயே நடந்துகொண்டனர்; அவளோ பதிலுக்கு நஞ்சையே அளித்தாள். இதுவே அவனுடைய கண்டனத்தின் அடிப்படைப் பின்னணி. ‘சகோதரியிடம் போல’ என்ற உவமையால் கவிஞர் கௌசல்யையின் பெருந்தன்மையைக் காட்டுகிறார் — மூத்த அரசியாக இருந்தும் இளைய சக்களத்தியைத் தன் சகோதரியாகவே கருதினாள். ‘அல்லவா’ (நனு) என்ற இடைச்சொல்லால் பரதன் கைகேயியையே சாட்சியாக்குகிறான்.

கௌசல்யையின் மகாத்மாவான மகனை மரவுரியும் மரப்பட்டையும் அணியச் செய்து வனவாசத்துக்கு அனுப்பிய பின்பும், பாவியே, நீ வருந்தவில்லையா என்று பரதன் வியப்புடன் கேட்கிறான். ‘பாவத்தைக் காணாதவனும், வீரனும், தன்னை வென்றவனும், புகழ்மிக்கவனுமான அவனை மரவுரி உடுத்தி நாடு கடத்தியதில் நீ என்ன காரணத்தைக் காண்கிறாய்?’ என்பது இரண்டாம் கேள்வி — இங்கே ‘என்ன காரணம்’ என்ற சொல்லால் ராமனிடம் எந்தக் குற்றமும் இல்லை, ஆகையால் நாடு கடத்தலுக்குக் காரணம் பேராசையே என்று அவன் காட்டுகிறான். பின்னர் அவன் தீர்ப்புச் சொல்கிறான்: ‘பேராசைக்காரியான உனக்கு ராமனிடம் எனக்குள்ள உணர்வு தெரியவில்லை; அதனாலேயே அரசுக்காக நீ இந்தப் பெருங்கேட்டைக் கொண்டுவந்தாய்.’ கைகேயியின் பேராசையே அனைத்துக்கும் வேர் என்பது இங்கே தெளிவாக்கப்படுகிறது. ‘மரவுரி உடுத்தி நாடு கடத்தி’ என்ற சொற்களால் தவக்கோலத்தின் இரக்கநிலை மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது. ‘பாவியே, ஏன் வருந்தவில்லை’ என்ற கேள்வி அவளுடைய இரக்கமின்மையையே வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவருகிறது.

பின்னர் பரதன் தன் இயலாமையை வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘மனிதருள் புலிகளான ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் காணாமல், எந்த ஆற்றலின் வலிமையால் நான் அரசைக் காக்க முற்படுவேன்?’ மேரு மலை தன்னைச் சூழ்ந்த காட்டைச் சார்ந்திருப்பது போல, மகாராஜாவும் வலிமையும் பெரும் ஆற்றலும் உடைய அவனையே எப்போதும் சார்ந்திருந்தார் — அரசனுக்கும் ஆதாரம் ராமனே என்பதை இந்த உவமை காட்டுகிறது. ‘பெரும் சுமை தாங்கும் எருது ஏற்றுக்கொண்ட நுகத்தை, பழக்கப்படாத இளங்கன்று பெற்றது போல, இந்தச் சுமையை நான் எந்த வலிமையால் தாங்குவேன்?’ என்று அவன் சொல்கிறான். இறுதியில் அவன் உறுதிமொழி எடுக்கிறான்: ‘உபாயங்களாலோ அறிவின் வலிமையாலோ எனக்கு ஆற்றல் இருந்தாலும், மகனுக்காக ஏங்கும் உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றமாட்டேன்.’ ‘தம்யம்’ என்பது பழக்கப்படாத இளம் காளை; அது பெரிய நுகத்தைச் சுமக்க இயலாது என்பதே உவமையின் கருத்து. இவ்வாறு பரதன் தன் சிறுமையையும் ராமனின் பெருமையையும் ஒருசேர வெளிப்படுத்துகிறான்.

பரதன் சொல்கிறான்: ‘ராமன் உன்னை எப்போதும் தாயாகக் கருதாதிருந்தால், பாவ நோக்கமுடைய உன்னைத் துறப்பதில் எனக்குத் தயக்கமே இருந்திருக்காது’ — ராமனின் மதிப்பால் மட்டுமே அவள் இன்னும் தாய் என்பது பொருள். ‘நல்லொழுக்கத்திலிருந்து வழுவியவளே, முன்னோரால் பழிக்கப்பட்ட இந்தப் பாவ எண்ணம் உனக்கு எப்படி உண்டானது?’ என்று அவன் கேட்கிறான். பின்னர் அவன் அரச தர்மத்தை நினைவூட்டுகிறான் — இந்தக் குலத்தில் அனைவரிலும் மூத்தவனே அரசனாக முடிசூட்டப்படுகிறான்; மற்ற சகோதரர்கள் மனவொருமையுடன் அவனைப் பின்பற்றி நடக்கிறார்கள். ‘கொடியவளே, நீ அரச தர்மத்தைக் கருத்தில் கொள்ளவில்லை என்று நினைக்கிறேன்; அரச நடைமுறையின் நிலையான போக்கையும் நீ அறியவில்லை. அரசகுமாரர்களில் எப்போதும் மூத்தவனே முடிசூட்டப்படுகிறான்; எல்லா அரசர்களுக்கும் இது பொதுவானது, இக்ஷ்வாகுக்களுக்கோ குறிப்பாக.’ இதனால் அவன் காட்டுகிறான் — கைகேயி செய்தது குடும்பத்துக்குச் செய்த தீங்கு மட்டுமல்ல, அரச தர்மத்தையே மீறியது. ‘நிலையான போக்கு’ என்ற சொல்லால் மரபின் நிலைபேறு சொல்லப்படுகிறது.

தர்மத்தாலேயே காக்கப்பட்டு, குல ஒழுக்கத்தால் பொலிந்த இக்ஷ்வாகுக்களுக்கு இருந்த ஒழுக்கப் பெருமிதம் உன்னை அடைந்து இன்று விலகிப்போனது என்று பரதன் வேதனையுடன் சொல்கிறான் — ஒரு பெண்ணால் வம்சம் முழுவதின் புகழும் அழிந்தது என்பது கருத்து. ‘பெரும் பேறுடையவளே, உன் பிறப்பும் மன்னர் குலத்திலேயே; ஆயினும் பழிக்கத்தக்க இந்த அறிவு மயக்கம் உன்னிடம் எப்படித் தோன்றியது?’ என்று அவன் வியக்கிறான். பின்னர் உறுதியாகச் சொல்கிறான்: ‘பாவ நோக்கமுடையவளே, என் உயிரையே முடிக்கும் பேரிடரைத் தொடங்கிய உன் விருப்பத்தை நான் நிறைவேற்றமாட்டேன்.’ இதனால் பரதன் அரசை மறுக்கிறான் — தாயின் முயற்சி அனைத்தும் பயனற்றதே என்று அறிவிக்கிறான். ‘பெரும் பேறுடையவளே’ என்ற விளி குத்தல் பொருள் பொதிந்தது — பெரும் பேறுடையவளுக்கு இத்தகைய தீய எண்ணம் தகாது என்பது கருத்து. ‘பேரிடர்’ என்ற சொல்லால் அவன் அந்தச் செயலைப் பேராபத்தாகவே கணக்கிடுகிறான்.

இறுதியில் பரதன் தன் தீர்மானத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘இதோ, இப்போதே உனக்கு விருப்பமில்லாததைச் செய்ய, குற்றமற்றவனும் உறவினர்களுக்கு இனியவனுமான சகோதரனைக் காட்டிலிருந்து திரும்ப அழைத்து வருவேன்.’ ‘ராமனைத் திரும்ப அழைத்து வந்து, ஒளிமிக்க அவனுக்கு அடியானாகி, அமைதியான உள்ளத்துடன் இருப்பேன்’ என்றும் சொல்கிறான் — அரசு அல்ல, ராமனுக்கு அடிமை செய்வதே அவனுடைய விருப்பம். இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, மகாத்மாவான பரதன் விரும்பத்தகாத சொற்கூட்டங்களால் அவளைக் குத்தியபடி, துயரத்தால் வாடி, மந்தர மலைக் குகையிலிருக்கும் சிங்கம் போல மீண்டும் முழங்கினான். இந்த வம்சஸ்த சந்தச் சுலோகத்துடன் சர்க்கம் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அதே கண்டனம் இன்னும் கடுமையாகிறது. ‘அடியானாவேன்’ என்ற சொல்லால் பரதனின் பண்பு ஒளிர்கிறது — அளிக்கப்பட்ட அரசையும் விரும்பாதவனே பின்னர் ராமனின் பாதுகைகளைத் தலைமேல் தாங்குவான். சிங்க உவமையால் அவனுடைய சினமே குறிக்கப்படுகிறது, தளர்ச்சி அல்ல.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे त्रिसप्ततितमः सर्गः॥ ७३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க