॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 72

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

கைகேயி பரதனிடம் தசரதனின் மரணத்தைத் தெரிவித்தல்

தாயின் இல்லத்துக்குள் பரதன் நுழைதல், கைகேயியின் நலம் விசாரிப்புகள், தந்தையின் மரணச் செய்தி, பரதனின் புலம்பல், ராமனின் வனவாசத்தைத் தெரிவித்தல், கைகேயியின் தற்புகழ்ச்சியும் அரசை ஏற்குமாறு ஆணையிடுதலும்

முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் ஏறக்குறைய வெறுமையான அயோத்தியைக் கண்டு தலைகுனிந்து தந்தையின் மாளிகைக்குள் நுழைந்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் தந்தையின் இல்லத்தில் தந்தையைக் காணாமல், தாயைக் காணத் தாயின் இல்லத்துக்குச் செல்கிறான். வெளியூர் சென்றிருந்த மகன் வந்ததைக் கண்டு கைகேயி மகிழ்ந்து, பொன் இருக்கையை விட்டுத் திடீரெனத் துள்ளி எழுந்தாள். தர்மாத்மாவான பரதனோ பொலிவிழந்த தன் இல்லத்துக்குள் நுழைந்ததுமே தாயின் மங்கலமான பாதங்களைப் பற்றி வணங்கினான். அவள் புகழ்மிக்க அவனுடைய உச்சியை முகர்ந்து, தழுவி, மடியில் அமர்த்திக்கொண்டு கேட்கத் தொடங்கினாள்: ‘உன் பாட்டனாரின் மாளிகையிலிருந்து புறப்பட்டு இன்றோடு எத்தனை இரவுகள்? தேரில் விரைந்து வந்த உனக்கு வழிக்களைப்பு ஏற்படவில்லையா? உன் பாட்டனாரும் தாய்மாமன் யுதாஜித்தும் நலமாக இருக்கிறார்கள் அல்லவா? மகனே, வெளியூர் வாசத்தின் இன்பங்களை எல்லாம் எனக்குச் சொல்.’ இங்கே கவிஞர் முரணைக் கூர்மையாக அமைக்கிறார் — நகரம் முழுவதும் துயரத்தில் மூழ்கியிருக்கிறது; மகிழ்ச்சி இருக்கும் ஒரே வீடு கைகேயியின் வீடு. மகனை மடியில் அமர்த்திப் பாசத்துடன் கேள்வி கேட்கும் அதே தாய் சற்று நேரத்தில் அவனிடம் தந்தையின் மரணத்தைச் சொல்லப்போகிறாள். ‘பொலிவிழந்த தன் இல்லம்’ என்ற அடைமொழியும் குறிப்பானது — உள்ளே அதர்மம் புகுந்ததால் இல்லத்தின் வெளிப் பொலிவு போய்விட்டது. ஆயினும் பரதன் முன்பு போலவே தாயின் பாதங்களைப் பற்றுகிறான்; அவனுடைய பணிவு இன்னும் உடையவில்லை. கவிஞர் கைகேயியின் மகிழ்ச்சியை இருவிதமாகக் காட்டுகிறார் — அவள் இருக்கையை விடுகிறாள், துள்ளி எழுகிறாள், உச்சியை முகர்கிறாள், மடியில் அமர்த்துகிறாள்; இவை அனைத்தும் பாசத்தின் அடையாளங்கள்; ஆனால் அவற்றின் வேர் பாசம் அல்ல, அரசைப் பெறும் பேராசை நிறைவேறியதே. எந்த மகனை அரசனாக்க அவள் விரும்புகிறாளோ அவனே இப்போது அவள் முன் நிற்கிறான்.

கைகேயி இவ்வாறு அன்புடன் கேட்டதும், தாமரைக் கண்ணனும் மன்னனின் மகனுமான பரதன் தாயிடம் அனைத்தையும் சொன்னான்: ‘பாட்டனாரின் மாளிகையிலிருந்து புறப்பட்டு இன்று எனக்கு ஏழாம் இரவு. அம்மா, உன் தந்தையும் என் தாய்மாமன் யுதாஜித்தும் நலமாக இருக்கிறார்கள். பகைவரை வாட்டும் அந்த மன்னர் எனக்குக் கொடுத்த செல்வத்தின், ரத்தினங்களின் சுமையால் வழியில் வாகனங்கள் களைத்துவிட்டன; ஆகையால் நான் முன்னதாகவே வந்துவிட்டேன். அரசச் செய்தியைக் கொண்டுவந்த தூதர்கள் அவசரப்படுத்தியதால் வந்தேன். இப்போது நான் கேட்க விரும்புவதை அம்மா சொல்ல வேண்டும். பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உன்னுடைய இந்தக் கட்டில் வெறுமையாக இருக்கிறது; இந்த இக்ஷ்வாகு குல மக்களும் எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருப்பவர்களாகத் தோன்றவில்லை. அரசர் பெரும்பாலும் இங்கே அம்மாவின் இல்லத்தில்தான் இருப்பார்; அவரை நான் இன்று காணவில்லை; அவரைக் காண விரும்பியே இங்கே வந்தேன். தந்தையின் பாதங்களைப் பற்றுவேன் — கேட்கும் எனக்கு அவரைப் பற்றிச் சொல். அல்லது மூத்த அம்மா கௌசல்யையின் இல்லத்தில் இருக்கிறாரோ?’ இந்தக் கேள்வி வரிசை மிகவும் இரக்கத்துக்குரியது — பரதன் வெறுமையான கட்டிலைக் காண்கிறான், மகிழ்ச்சியற்ற மக்களைக் காண்கிறான்; ஆயினும் உண்மையை ஊகிக்கவில்லை; தந்தை இருக்கும் இடத்தை மட்டுமே கேட்கிறான். வாசகருக்கோ எல்லாம் தெரியும்; ஆகையால் ஒவ்வொரு சொல்லும் முள்போலக் குத்துகிறது. ‘அரசர் பெரும்பாலும் இங்கே அம்மாவின் இல்லத்தில் இருப்பார்’ என்ற வாக்கியத்தால் கவிஞர் தசரதனுக்குக் கைகேயி மீதிருந்த சார்பையும் மீண்டும் நினைவூட்டுகிறார் — அந்தச் சார்பே எல்லாக் கேடுகளுக்கும் வேராக இருந்தது. பரதனின் சொல்லில் பணிவையும் காண வேண்டும் — அவன் ஆணையிடவில்லை, ‘அம்மா சொல்ல வேண்டும்’ என்று வேண்டுகிறான். செல்வம், ரத்தினங்கள் பற்றியும் அவன் பெருமை பேசவில்லை; அவற்றின் சுமையால் வாகனங்கள் களைத்தன என்று மட்டுமே சொல்கிறான்; அவற்றை வழியிலேயே விட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறான். இதனால் கவிஞர் மீண்டும் குறிக்கிறார் — செல்வத்தின் மீது பேராசை இல்லாதவனுக்கே செல்வம் அளிக்கப்படுகிறது.

ஒன்றும் அறியாத அவனிடம், அனைத்தும் அறிந்த கைகேயி அரசுப் பேராசையால் மயங்கி, இனியதைச் சொல்வது போலக் கொடிய, விரும்பத்தகாத செய்தியைச் சொன்னாள்: ‘எல்லா உயிர்களுக்கும் நேரும் கதியை உன் தந்தை அடைந்தார்; மகாத்மாவும், ஒளிமிக்கவரும், அடிக்கடி யாகம் செய்பவரும், சான்றோருக்குப் புகலிடமுமான அரசர் விண்ணுலகம் சென்றார்.’ இந்தச் சொல்லைக் கேட்டதும், தர்மமான குடிப்பிறப்புடைய தூயவனான பரதன், தந்தையைப் பற்றிய துயரத்தின் வலிமையால் தாக்குண்டு திடீரெனத் தரையில் விழுந்தான். ‘ஐயோ, நான் அழிந்தேன்’ என்று இரங்கத்தக்க, சோர்ந்த சொல்லை உதிர்த்தபடி, நீண்ட கைகளுடைய வீரமிக்க அவன் கைகளை வீசிக்கொண்டு விழுந்தான். பின்னர் துயரத்தால் சூழப்பட்டு, தந்தையின் மரணத்தால் வருந்தி, மிகுந்த ஒளியுடைய அவன் மனம் சுழன்று கலங்கியவனாகப் புலம்பினான். இங்கே கவிஞர் கைகேயியின் சொல்லின் இருமையைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறார் — சொற்கள் இனியவை, பொருளோ இடிபோன்றது; ‘இனியதைச் சொல்வது போல’ என்ற ஒரே சொல்லால் அவளுடைய இயல்பு முழுவதும் அடங்கிவிடுகிறது. ‘அறியாதவனிடம் அறிந்தவள்’ என்ற முரண் அணியும் அங்கேயே — அவள் அறிந்ததையே அவன் அறியான்; இதுவே அவர்களுக்கிடையிலான இடைவெளி. ‘அரசுப் பேராசையால் மயங்கியவள்’ என்று கவிஞரே தீர்ப்புச் சொல்கிறார்; ஆகையால் இங்கே ஐயத்துக்கு இடமில்லை. விழுதல் இருமுறை வருணிக்கப்படுகிறது — முதலில் ‘திடீரெனத் தரையில் விழுந்தான்’ என்றும், பின்னர் ‘கைகளை வீசிக்கொண்டு விழுந்தான்’ என்றும்; அதனால் துயரத்தின் வேகம் இரட்டிப்பாகத் தோன்றுகிறது. ‘அடிக்கடி யாகம் செய்பவர், சான்றோருக்குப் புகலிடம்’ என்ற அடைமொழிகளால் கைகேயியும் தசரதனின் மேன்மையை ஒப்புக்கொள்கிறாள் — ஆனால் அந்தப் புகழ்ச்சொல்லே அவளுடைய கொடுமையை மேலும் கூர்மையாக்குகிறது.

புலம்பியபடி அவன் சொல்கிறான்: ‘தந்தையின் இந்தப் படுக்கை முன்பு, மழைக்காலம் முடிந்த பின் இரவில் சந்திரனோடு கூடிய தெளிந்த வானம் போல மிகவும் அழகாகப் பொலியும். அதே படுக்கை அந்த அறிவாளரை இழந்து இன்று பொலியவில்லை — சந்திரன் இல்லாத வானம் போல, நீர் வற்றிய கடல் போல.’ இவ்வாறு சொல்லி, தொண்டையிலிருந்து கண்ணீரை உகுத்து, தன் மனத்தாலேயே வாட்டப்பட்டு, வெற்றியாளர்களில் சிறந்த அவன் பொலிவுமிக்க தன் முகத்தை ஆடையால் மூடிக்கொள்கிறான். தேவனுக்கு நிகரான, துயருற்ற அவன், காட்டில் கோடரியால் வெட்டப்பட்ட சால மரத்தின் அடிமரம் போலத் தரையில் கிடப்பதைக் கண்டு, யானைக்கு நிகரானவனும் சந்திர சூரியர்களுக்கு நிகரானவனுமான, துயரால் வாடிய மகனைத் தாய் தூக்கி நிறுத்தி இவ்வாறு சொன்னாள்: ‘எழுந்திரு, எழுந்திரு, பெரும்புகழுடைய அரசனே, ஏன் இங்கே கிடக்கிறாய்? உன்னைப் போன்ற, சபையில் மதிக்கப்படும் சான்றோர் வருந்துவதில்லை அல்லவா. அறிவு நிறைந்தவனே, தானத்துக்கும் யாகத்துக்கும் உரியதும், ஒழுக்கத்தையும் வேதத்தையும் தவத்தையும் பின்பற்றுவதுமான உன் அறிவு, சூரியனின் மாளிகையில் ஒளிபோலப் பொலிகிறது.’ இங்கே தாய் துயர வேளையிலும் புகழ்கிறாள், ‘அரசனே’ என்றும் விளிக்கிறாள் — இதுவே அவளுடைய நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது; அவள் சொல்ல விரும்புவது துயரத்தைத் தணிப்பது அல்ல, அரசை ஏற்பதே. மகனின் துயரம் அவள் பார்வையில் முடிசூட்டலுக்கான தடை மட்டுமே. இங்கே உவமைகளையும் எண்ண வேண்டும் — படுக்கை சந்திரனோடு கூடிய வானம் போல இருந்தது, இப்போது சந்திரனற்ற வானம் போல, நீரற்ற கடல் போல; விழுந்த பரதன் கோடரியால் வெட்டப்பட்ட சால அடிமரம் போல; அதே மகன் யானை போல, சந்திர சூரியர் போல. ஒரே பகுதியில் ஐந்து உவமைகளால் கவிஞர் துயரத்தின் விரிவைக் காட்டுகிறார். ‘வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவன்’ என்ற அடைமொழி குறிப்பாக உள்ளத்தைத் தொடுவது — வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவன் இப்போது ஆடையால் முகத்தை மூடிக்கொள்கிறான்.

நெடுநேரம் அழுது, தரையில் புரண்டு, பல துயரங்களால் சூழப்பட்ட அவன் தாயிடம் மறுமொழி சொன்னான்: ‘அரசர் ராமனுக்கு முடிசூட்டப்போகிறார், அல்லது யாகம் செய்யப்போகிறார் என்று எண்ணி மகிழ்ச்சியுடன் நான் பயணம் மேற்கொண்டேன். ஆனால் இது வேறு விதமாக ஆகிவிட்டது; என் மனம் பிளந்துவிட்டது; ஏனெனில் எப்போதும் எனக்கு இனியதிலும் நன்மையிலும் ஈடுபட்டிருந்த தந்தையை நான் காணவில்லை. அம்மா, நான் வருவதற்கு முன்பே எந்த நோயால் அரசர் போனார்? ராமன் முதலிய அனைவரும் பாக்கியசாலிகள்; அவர்களே தந்தைக்கு ஈமச்சடங்கு செய்தார்கள். புகழ்மிக்க மகாராஜா நான் வந்திருப்பதை நிச்சயமாக அறியவில்லை; இல்லையெனில் தந்தை விரைந்து என்னைக் குனிய வைத்து உச்சியை முகர்ந்திருப்பார். எளிதில் செயலாற்றும் தந்தையின், தொட இனிய அந்தக் கை எங்கே? புழுதி படிந்த என்னை அது மீண்டும் மீண்டும் துடைத்துவிடுமே.’ இந்தப் பகுதியில் கவிஞர் பரதனின் துயரத்தை நினைவுகளின் வழியாகக் காட்டுகிறார் — அவன் தந்தையின் படுக்கையை நினைக்கிறான், அவருடைய கையின் தொடுதலை நினைக்கிறான், அவர் உச்சி முகர்ந்ததை நினைக்கிறான். இவை அனைத்தும் மகனின் சின்னஞ்சிறு பருவத்தின் அடையாளங்கள். ‘ராமன் முதலியோர் பாக்கியசாலிகள்’ என்ற சொல்லும் உள்ளத்தைத் தொடுவது — ராமன் அயோத்தியிலேயே இருக்கிறான், அவனே தந்தைக்கு இறுதிச் சடங்கு செய்தான் என்று அவன் கருதுகிறான்; உண்மையோ முற்றிலும் வேறு; அதை அவன் விரைவிலேயே கேட்கப்போகிறான். ‘நான் வருவதற்கு முன்பே’ என்ற சொல்லில் மகனின் வேதனை பொதிந்திருக்கிறது — உரிய நேரத்தில் வந்திருந்தால் தந்தையின் கடைசிக் காட்சியைப் பெற்றிருப்பான். ‘எந்த நோயால்’ என்ற கேள்வியும் மரணத்தின் காரணம் இயற்கையானது என்றே அவன் கருதுவதைக் காட்டுகிறது; தாயின் செயல் அவனுடைய கற்பனையிலும் இல்லை.

‘எனக்குச் சகோதரனும் தந்தையும் உறவுமானவர், யாருக்கு நான் அடியான் என்று கருதப்படுகிறேனோ, எளிதில் செயலாற்றும் அந்த ராமனிடம் நான் வந்திருப்பதை விரைவில் தெரிவி. தர்மம் அறிந்த ஆர்யனுக்கு மூத்த சகோதரனே தந்தை ஆவான்; அவருடைய பாதங்களைப் பற்றுவேன்; இப்போது அவரே எனக்குப் புகலிடம். ஆர்யையே, தர்மம் அறிந்தவரும், தர்மசீலரும், பெரும் பேறுடையவரும், உறுதியான விரதமுடையவரும், சத்தியமே வீரமாகக் கொண்டவருமான என் தந்தை என்ன சொன்னார்? என்னைப் பற்றி அவர் விட்டுச்சென்ற கடைசி நற்செய்தியைக் கேட்க விரும்புகிறேன்.’ இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட கைகேயி உள்ளது உள்ளபடியே சொன்னாள்: ‘“ராமா” என்று புலம்பியபடி, “ஹா சீதை, ஹா லக்ஷ்மணா” என்று சொல்லியபடி, அறிவாளிகளில் சிறந்த அந்த மகாத்மா மேலுலகம் சென்றார். கயிறுகளால் கட்டப்பட்ட பெரிய யானையைப் போல மரணத்தின் நியதியால் வீழ்த்தப்பட்ட உன் தந்தை இந்தக் கடைசிச் சொல்லையே சொன்னார் — சீதையோடு திரும்பி வந்த ராமனையும், நீண்ட கைகளுடைய லக்ஷ்மணனையும் மீண்டும் காணும் மனிதர்களே தம் நோக்கம் நிறைவேறியவர்கள்.’ இங்கே ராமன் காட்டுக்குச் சென்றுவிட்டான் என்பது பரதனுக்கு இன்னும் தெரியாது; அவன் மூத்தவனிடம் புகல் மட்டுமே வேண்டுகிறான். கைகேயியோ தந்தையின் கடைசிச் சொல்லைச் சொல்லும்போதே அந்த உண்மையை மறைமுகமாகச் சுட்டுகிறாள் — ‘திரும்பி வந்த ராமனைக் காண்பார்கள்’ என்ற சொல்லே அவனுடைய வெளியூர் வாசத்தை ஒலிக்கிறது. இதுவே கவிஞரின் அமைப்புத் திறன் — உண்மை ஒரேயடியாக அல்ல, படிப்படியாகவே வெளிப்படுகிறது. ‘எனக்குச் சகோதரனும் தந்தையும் உறவுமானவர், யாருக்கு நான் அடியான் என்று கருதப்படுகிறேனோ’ என்ற வாக்கியம் இந்தக் காண்டத்தில் பரதனின் பண்புக்கு மூலமந்திரம் போன்றது; பின்னரும் அவன் மீண்டும் மீண்டும் இவ்வாறே சொல்வான். ‘மூத்தவனே தந்தை ஆவான்’ என்பதும் தர்மசாஸ்திரச் சொல்லே எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. கைகேயி தந்தையின் கடைசிச் சொல்லைச் சொல்லும்போது உண்மையையே சொல்கிறாள் — ஆனால் அந்த உண்மை அவளுக்குப் பெருமை சேர்ப்பது அல்ல, அவளுடைய குற்றத்துக்கான சான்றே.

அதைக் கேட்டு, இரண்டாவது விரும்பத்தகாத செய்தி அறிவிக்கப்பட்டதால் அவன் மேலும் சோர்ந்தான்; வாடிய முகத்துடன் மீண்டும் தாயிடம் கேட்டான்: ‘தம்பி லக்ஷ்மணனோடும் சீதையோடும் சேர்ந்து சென்ற, கௌசல்யையின் மகிழ்ச்சியை வளர்க்கும் அந்தத் தர்மாத்மா இப்போது எங்கே இருக்கிறார்?’ இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட அவள் முறைப்படி சொல்லத் தொடங்கினாள்; இவனுடைய தாய் விரும்பத்தகாத சொல்லை இனிய செய்தியைச் சொல்வது போல ஒரேயடியாகச் சொன்னாள்: ‘மகனே, அந்த அரசகுமாரன் மரவுரி அணிந்து வைதேகியுடன் தண்டகப் பெருங்காட்டுக்குச் சென்றான்; லக்ஷ்மணனும் அவனைப் பின்தொடர்ந்தான்.’ அதைக் கேட்டுப் பரதன் அஞ்சினான்; சகோதரனின் நடத்தை பற்றி அவனுக்கு ஐயம் எழுந்தது; தன் வம்சத்தின் மேன்மையின் காரணமாக அவன் கேட்கத் தொடங்கினான்: ‘ராமன் எந்த அந்தணனின் செல்வத்தையாவது கவர்ந்தானா? செல்வனோ ஏழையோ பாவமற்ற எவரையாவது துன்புறுத்தினானா? அரசகுமாரன் பிறர் மனைவியை விரும்பினானா? எதன் காரணமாக என் சகோதரன் ராமன் தண்டகாரண்யத்துக்கு நாடு கடத்தப்பட்டான்?’ இந்தக் கேள்வி வரிசை பரதனின் பண்பை வெளிப்படுத்துகிறது — அவன் ராமனை ஐயுறவில்லை, நாடு கடத்தலின் காரணத்தைத் தேடுகிறான்; ஏனெனில் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் காரணமின்றி நாடு கடத்தல் நிகழாது என்பது அவனுடைய நம்பிக்கை. ‘வம்சத்தின் மேன்மையின் காரணமாக’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் குறிக்கிறார் — கேள்வி ஐயத்தால் அல்ல, வம்ச தர்மத்தின் பெருமையாலேயே பிறந்தது. ‘விரும்பத்தகாததை இனியதாகச் சொல்லுதல்’ என்ற முரண் கைகேயியின் இயல்பை மீண்டும் வெளிப்படுத்துகிறது — மகனின் இதயத்தைப் பிளக்கும் செய்தியை அவள் இனிய செய்தியைப் போல உற்சாகத்துடன் சொல்கிறாள். ‘நிலையற்ற தாய்’ என்றும் கவிஞர் அடுத்துச் சொல்கிறார். பரதனின் மூன்று கேள்விகளும் மூன்று மாபாதகங்களைக் குறித்துக் கேட்கப்பட்டவை — அந்தணர் செல்வத்தைக் கவர்தல், குற்றமற்றவரைத் துன்புறுத்தல், பிறர் மனைவியைத் தீண்டுதல்; இவையே அரச குலத்தவரை நாடு கடத்தத் தகுந்த குற்றங்கள் என்பது அவனுடைய கருத்து.

அப்போது அவனுடைய நிலையற்ற தாய், அதே பெண்ணியல்பால், தன் செயலை உள்ளது உள்ளபடியே சொல்லத் தொடங்கினாள். மகாத்மாவான பரதன் இவ்வாறு கேட்டதும், மகிழ்ச்சியுடனும், வீணாகத் தன்னை அறிவாளியாகக் கருதியபடியும் கைகேயி சொன்னாள்: ‘ராமன் எவருடைய அந்தணச் செல்வத்தையும் சிறிதும் கவரவில்லை; செல்வனோ ஏழையோ பாவமற்ற எவரையும் அவன் துன்புறுத்தவில்லை; ராமன் பிறர் மனைவியைக் கண்ணால்கூடப் பார்ப்பதில்லை. ஆனால் மகனே, ராமனின் முடிசூட்டலைக் கேட்டதுமே நான் உன் தந்தையிடம் உனக்கு அரசையும் ராமனுக்கு நாடு கடத்தலையும் வேண்டினேன். உன் தந்தை தன் நடைமுறையைக் கடைப்பிடித்து அதை அப்படியே செய்தார்; ராமன் சௌமித்திரியோடும் சீதையோடும் அனுப்பப்பட்டான். அந்த அன்பு மகனைக் காணாமல், பெரும்புகழுடைய மன்னர் மகனைப் பற்றிய துயரத்தால் வாடி மரணமடைந்தார். தர்மம் அறிந்தவனே, இப்போது நீ அரசப் பதவியை ஏற்றுக்கொள்; உனக்காகவே நான் இவை அனைத்தையும் இவ்வாறு செய்தேன். துயரப்படாதே, வருந்தாதே; மனத் துணிவைக் கைக்கொள், மகனே. இந்த நகரமும், இந்தக் குறையற்ற அரசும் உன் வசமே. ஆகையால் மகனே, சடங்குமுறைகளை அறிந்த வசிஷ்டர் முதலிய சிறந்த அந்தணர்களுடன் சேர்ந்து, மனவலிமை குன்றாத அரசருக்கு விரைவில் முறைப்படி ஈமக்கடன் செய்து, உன்னைப் பூமியின் அரசனாக முடிசூட்டிக்கொள்.’ கடைசிச் சுலோகம் நீண்ட சந்தத்தில் அமைந்துள்ளது; அதனால் கைகேயியின் ஆணை கம்பீரத்துடன் முடிகிறது. ‘உனக்காகவே நான் அனைத்தையும் செய்தேன்’ என்று அவள் தற்புகழ்ச்சியுடன் சொல்வதே பரதனுக்கு மிகவும் பொறுக்க இயலாதது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவளுடைய சொல்லைக் கேட்டு அவன் கடுஞ்சினத்தை வெளிப்படுத்துவான், தாயை நிந்திப்பான். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் கதையில் ஒரு பெரும் திருப்பத்தை உருவாக்குகிறது — இனிமேல் பரதனின் பண்பே கதையின் மையமாகிறது. கைகேயியின் பதில் மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது — முதலில் அவள் ராமனின் குற்றமின்மையை ஒப்புக்கொள்கிறாள், பின்னர் தன் செயலைத் தெரிவிக்கிறாள், இறுதியில் பலனைக் கேட்கிறாள். இந்த வரிசையே அவளுடைய மயக்கத்தின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது; ராமன் குற்றமற்றவன் என்று அறிந்தவளே அவனை நாடு கடத்தினாள். ‘வீணாகத் தன்னை அறிவாளியாகக் கருதுபவள்’ என்ற கவிஞரின் அடைமொழி இங்கே தீர்மானமானது — அவள் தன்னை நீதிநெறி அறிந்தவளாகக் கருதுகிறாள்; உண்மையில் தன் மகனுக்கே முழு அழிவைச் செய்துவிட்டாள். பரதனோ இன்னும் எதுவும் சொல்லவில்லை; அவனுடைய மௌனமே அடுத்த சர்க்கத்தின் சினத்தைச் சுட்டுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे द्विसप्ततितमः सर्गः॥ ७२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க