॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 90

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

பரதன் பரத்வாஜர் உரையாடல்

கால்நடையாக ஆசிரமம் செல்லுதல், பரத்வாஜரின் விருந்தோம்பலும் ஐயமும், பரதன் தன் குற்றமின்மையைத் தெரிவித்தல், சித்திரகூடத்தைச் சுட்டுதல், ஆசிரமத்தில் தங்குமாறு கூறுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் பரதன் பரத்வாஜரின் அழகிய ஆசிரமக் காட்டைக் கண்டான். இந்தச் சர்க்கம் அவன் ஆசிரமத்துக்குள் நுழைவதோடு தொடங்கி, முனிவருடனான உரையாடலோடு நிறைவுறுகிறது. மனிதருள் காளையான பரதன் பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்று, ஒரு குரோச தூரத்திலேயே மக்கள் அனைவரையும் நிறுத்திவிட்டு, அமைச்சர்களுடன் மட்டும் முன்னே செல்கிறான். தர்மம் அறிந்த அவன் ஆயுதங்களையும் அரசர்க்குரிய ஆடம்பரங்களையும் களைந்து, இரு பட்டாடைகளை மட்டுமே அணிந்து, புரோகிதரை முன்னிறுத்திக் கால்நடையாகவே செல்கிறான். பரத்வாஜர் கண்ணுக்குத் தெரியத் தொடங்கும் இடத்தில் அமைச்சர்களையும் நிறுத்திவிட்டு, புரோகிதரை மட்டுமே பின்தொடர்கிறான். இந்த வரிசை தவவனத்தின் மரபை நுட்பமாகக் காப்பதாகும் — படை தொலைவில், அமைச்சர்கள் அதைவிடச் சற்று அருகில், தானோ ஆயுதமின்றிப் பின்தொடர்பவன். வசிஷ்டரைக் கண்டதுமே பெருந்தவசியான பரத்வாஜர் ‘அர்க்கியம்’ என்று சீடர்களிடம் சொல்லியபடி ஆசனத்திலிருந்து விரைந்து எழுந்தார். வசிஷ்டரைச் சந்தித்து, பரதனால் வணங்கப்பட்ட பேரொளி கொண்ட அவர், அவனைத் தசரதனின் மகன் என்று அறிந்தார். அவ்விருவருக்கும் அர்க்கியமும் பாத்யமும் கனிகளும் அளித்து, வரிசைப்படி குலத்தின் நலத்தைக் கேட்டார். வசிஷ்டரைக் கண்டதுமே முனிவர் எழுந்ததும் கவனிக்கத்தக்கது — பிரம்மரிஷிக்குப் பிரம்மரிஷி காட்டும் மதிப்பு. பரதனின் வணக்கமோ தனியாகச் சொல்லப்படுகிறது; இதனால் தெளிவாவது — இளவரசனானாலும் அவன் அரசனாக அல்ல, விருந்தினனாகவே வந்தான்.

முனிவர் கேட்கும் வரிசை விவேகம் நிறைந்தது — அயோத்தி, படை, கருவூலம், நண்பர்கள், அமைச்சர்கள் ஆகியவற்றின் நலத்தைக் கேட்கிறார்; ஆனால் தசரதன் இறந்துவிட்டான் என்று அறிந்ததால் அரசனைக் குறிப்பிடவில்லை. தவத்தால் தெய்வப் பார்வை பெற்ற அவர், இறந்தவனின் பெயரைச் சொல்லி மகனின் துயரைக் கிளறவில்லை — இது முனிவரின் கருணை. வசிஷ்டரும் பரதனும் பதிலுக்குக் கேட்கின்றனர் — அவருடைய உடல், வேள்வித் தீகள், சீடர்கள், மரங்கள், விலங்குகள், பறவைகள் ஆகியவற்றின் நலத்தைக் கேட்கின்றனர். தவவனத்தின் நலம் விசாரிப்பில் மரங்களும் விலங்குகளும் பறவைகளும் அடங்குகின்றன — ஆசிரமவாசிகளுக்கு அவையும் குடும்பமே என்பது கருத்து. பரத்வாஜர் ‘அப்படியே’ என்று ஏற்றுக்கொண்டு, ராகவனின் மீதான அன்புப் பிணைப்பாலேயே பரதனிடம் சொல்கிறார்: ‘அரசை ஆளும் நீ இங்கே வந்ததன் காரணம் என்ன? இவை அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்; என் மனம் தெளியவில்லை.’ இந்த இறுதி வாக்கியமே வரவிருக்கும் கூர்மையான கேள்விக்கு வித்து. ‘ந ஹி மே சுத்யதே மன:’ (என் மனம் தெளியவில்லை) என்ற சொற்கள் வியப்பூட்டுகின்றன — முனிவரே தம் ஐயத்தைத் தெரிவிக்கிறார். இதனால் அவர் பரதனைப் பதில் சொல்ல அழைக்கிறார்; கேள்வியே இங்கே சோதனை. கவிஞர் இங்கே உரையாடலின் கலையைக் காட்டுகிறார் — முதலில் பண்பாடு, பின்னர் ஐயம், பின்னர் பதில், இறுதியில் அருள்.

பரத்வாஜர் ஐயத்தை மறைக்கவில்லை, வெளிப்படையாகவே முன்வைக்கிறார். ‘பகைவரை அழிப்பவனும் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவனுமான எவனைக் கௌசல்யை பெற்றாளோ, எவன் சகோதரனோடும் மனைவியோடும் நெடுங்காலம் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டானோ, பெரும்புகழ் கொண்ட எவன் ஒரு பெண்ணின் காரணமாகத் தந்தையால் கட்டளையிடப்பட்டு ‘இங்கே பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டில் வசிப்பவனாக இரு’ என்று ஆணையிடப்பட்டானோ — பாவமற்ற அவனுக்கு, அவனுடைய தம்பிக்கும், இங்கே தீங்கு செய்ய நீ விரும்பவில்லை அல்லவா, முட்களற்ற அரசை அனுபவிக்கும் எண்ணத்தோடு?’ இந்த ஐயம் கடுமையானது; ஆனால் முனிவரின் நோக்கம் வேறு — பரதனின் தூய்மையை உலகின் முன் வெளிப்படுத்த விரும்புகிறார். ‘ஸ்த்ரீநிமித்தேன’ (ஒரு பெண்ணின் காரணமாக) என்ற சொல்லால் கைகேயியின் செயல் குறிக்கப்படுகிறது; ஆனால் அங்கே பரதனின் பெயர் இணைக்கப்படவில்லை. ‘அகண்டகம்’ (முட்களற்ற) என்ற சொல்லே ஐயத்தின் கூர்மையான ஆயுதம் — ராமனும் லக்ஷ்மணனும் இல்லையென்றால் அரசு முள்ளற்றதாகும் என்பது தொனிப்பொருள். ஐயத்தின் அமைப்பும் திறமை நிறைந்தது — முதலில் ராமனின் குணங்கள், பின்னர் அவனுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதி, இறுதியில் பரதனின் சாத்தியமான சூழ்ச்சி. இதனால் கேட்பவரின் மனத்தில் ராமனின் பக்கம் உறுதியாக நிறுவப்படுகிறது; அதன் பின் குற்றச்சாட்டு இன்னும் கூர்மையாகிறது. ஆனால் ‘நீ விரும்பவில்லை அல்லவா’ என்று கேள்வி வடிவிலேயே சொல்லப்படுகிறது, உறுதியாக அல்ல — ஆகவே முனிவரின் நோக்கம் பழிப்பது அல்ல, சோதிப்பதே.

இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட பரதன், துயரத்தால் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், தழுதழுக்கும் குரலில் பதில் சொல்கிறான்: ‘பகவானாகிய நீங்களும் என்னை இப்படி நினைத்தால், நான் அழிந்தேன். என்னிடம் குற்றம் இருப்பதாக ஐயுறாதீர்கள்; இவ்வாறு என்னைக் கண்டிக்காதீர்கள்.’ பின்னர் அவன் தாயின் செயலைத் தெளிவாக மறுக்கிறான்: ‘நான் இல்லாதபோது என் பெயரைச் சார்ந்து என் தாய் சொன்னது எனக்கு விருப்பமானது அல்ல; நான் அதனால் மகிழவில்லை; அந்தச் சொல்லை நான் ஏற்கவுமில்லை.’ மகன் தாயின் சொல்லை ஏற்கவில்லை — இதுவே அவனுடைய தூய்மைக்குச் சான்று. பின்னர் அவன் தன் நோக்கத்தைத் தெரிவிக்கிறான்: ‘நானோ அந்த மனிதருள் புலியை மனம் இரங்கச் செய்யவே வந்தேன் — அவனை அயோத்திக்குத் திருப்பி அழைத்துச் செல்லவும், அவனுடைய பாதங்களை வணங்கவும்.’ இறுதியில் வேண்டுகிறான்: ‘இந்நிலையில் உள்ள என்னைப் புரிந்துகொண்டு அருள் புரிய வேண்டும்; பகவானே, எனக்குச் சொல்லுங்கள் — இப்போது மண்ணை ஆளும் ராமன் எங்கே?’ இங்கே ‘மஹீபதி:’ (மண்ணை ஆள்பவன்) என்ற சொல்லால், பரதன் ராமனையே அரசனாகக் கருதுகிறான் என்பது குறிக்கப்படுகிறது. இந்தப் பதிலுக்கு மூன்று பகுதிகள் — தன் குற்றமின்மை, தாயின் சொல்லை மறுத்தல், வருகையின் நோக்கம். இவற்றுள் இரண்டாவதே முக்கியமானது; ஏனெனில் உலகம் பரதனைக் கைகேயியின் மகன் என்பதாலேயே ஐயத்தோடு பார்க்கிறது; அவனோ தாயின் சொல்லைத் தெளிவாக மறுத்து, அவளிடமிருந்து தன்னைப் பிரித்துக்கொள்கிறான்.

வசிஷ்டர் முதலிய புரோகிதர்கள் வேண்டிக்கொண்டதும், பகவான் பரத்வாஜர் அருளோடு பரதனிடம் சொன்னார்: ‘மனிதருள் புலியே, ராகவ குலத்தில் பிறந்த உனக்கு இது பொருத்தமானதே — பெரியோரிடம் பணிவு, புலனடக்கம், சான்றோரைப் பின்பற்றுதல். உன் மனத்தில் இருப்பதை நான் அறிவேன்; ‘இது உறுதிப்படட்டும்’ என்று உன் புகழைப் பெருக்கவே நான் உன்னைக் கேட்டேன்.’ இவ்வாறு முனிவர் தம் ஐயத்தின் நோக்கத்தைத் தாமே வெளிப்படுத்துகிறார் — அது நம்பிக்கையின்மையால் அல்ல, பரதனின் தூய்மையை வெளிப்படுத்தவே எழுந்தது. பின்னர் அவர் விரும்பிய பதிலைத் தருகிறார்: ‘சீதையோடும் லக்ஷ்மணனோடும் கூடிய, தர்மம் அறிந்த ராமனையும் நான் அறிவேன்; உன்னுடைய இந்தச் சகோதரன் சித்திரகூடம் என்னும் பெருமலையில் வசிக்கிறான். நாளை நீ அந்த இடத்துக்குச் செல்வாய்; இன்றோ அமைச்சர்களுடன் இங்கேயே தங்கு. மிகுந்த அறிவாளியே, விருப்பத்தையும் பொருளையும் அறிந்தவனே, என்னுடைய இந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்று.’ பரந்த பார்வையும் தெளிந்த முகமும் கொண்ட பரதன் ‘அப்படியே’ என்று கூறி, அந்த ஆசிரமத்திலேயே இரவு தங்க முடிவு செய்தான் — இத்துடன் சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது. ‘கீர்த்திம் ஸமபிவர்தயன்’ (புகழைப் பெருக்கியபடி) என்ற சொற்களால் முனிவர் தம் கேள்வியின் நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார் — பரதனின் தூய்மை அவன் வாயாலேயே சொல்லப்பட்டால் அது உலகில் நிலைபெறும். இவ்வாறு ஐயமே புகழுரைக்குக் கருவியாயிற்று. இறுதியில் முனிவர் விருந்தோம்பலை வேண்டுகிறார், கட்டளையிடவில்லை — ‘என்னுடைய இந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்று’; அடுத்த சர்க்கத்தில் அதே விருந்தோம்பலின் விரிவான வருணனை வரும்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे नवतितमः सर्गः॥ ९०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க