॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 91

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

பரத்வாஜர் பரதனின் படைக்கு அளித்த தெய்வீக விருந்தோம்பல்

முனிவரின் அழைப்பு, விசுவகர்மா, உலகக் காவலர்கள், நதிகள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள் ஆகியோரை அழைத்தல், தேவர்கள் அமைத்த அரச மாளிகை, ராமனின் ஆசனத்துக்கு வழிபாடு, படையின் பெருங்களிப்பு

முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் வசிஷ்டர் முதலிய புரோகிதர்களுடன் பரத்வாஜரை அணுகி ராமனைப் பற்றிய செய்தியைக் கேட்டான்; முனிவரும் அதே ஆசிரமத்தில் அந்த இரவு தங்குமாறு அவனைப் பணித்தார். இந்தச் சர்க்கம் அந்த இரவின் வரலாறே; ராமாயணம் முழுவதிலும் இணையற்ற விருந்தோம்பல் என்று இது புகழ்பெற்றது. பரதன் அங்கேயே தங்க முடிவு செய்தபோது, முனிவர் கைகேயியின் மகனான பரதனை விருந்தோம்பலுக்கு அழைத்தார் — தங்குவதற்கு மட்டுமல்ல, உபசரிப்புக்கும். பரதனோ பணிவோடு பதில் சொல்கிறான்: ‘இதை நீங்கள் ஏற்கெனவே செய்துவிட்டீர்களே. காட்டில் இயலக்கூடிய விருந்தோம்பல் — பாத்யம், அர்க்கியம், கனிகளும் கிழங்குகளும் — அனைத்தையும் நான் பெற்றுவிட்டேன். இதற்கு மேல் என்ன எதிர்பார்க்க வேண்டும்?’ இந்தச் சொற்களால் பரதனின் எளிமை வெளிப்படுகிறது; இளவரசனாக இருந்தும் தவசியின் இல்லத்தில் அவன் எதையும் கேட்பதில்லை. பரத்வாஜரோ புன்னகைப்பவர் போல அவனிடம் சொன்னார்: ‘நீ அன்பு நிறைந்தவன் என்று அறிவேன்; எதைக் கொடுத்தாலும் நீ மகிழ்வாய். ஆனால் என் விருப்பம் வேறு — உன்னுடைய இந்தப் படைக்கு உணவளிக்க விரும்புகிறேன். மனிதருள் காளையே, என் அன்புக்கு ஏற்ற செயலைச் செய்ய நீ இணங்க வேண்டும்.’ பின்னர் முனிவர் ஒரு கேள்வி கேட்கிறார்: ‘படையைத் தொலைவில் நிறுத்திவிட்டு ஏன் இங்கே வந்தாய்? மனிதருள் காளையே, ஏன் படையோடு வரவில்லை?’ இந்தக் கேள்வியே சர்க்கத்தின் கதவைத் திறக்கிறது. பரதன் கைகூப்பி, தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்ட அவரிடம் பணிவாகப் பதில் சொல்கிறான்: ‘பகவானே, உங்களிடம் கொண்ட அச்சத்தாலேயே நான் படையோடு வரவில்லை.’

பரதன் தான் தனியாக வந்ததன் காரணத்தை விரிவாகச் சொல்கிறான்: ‘பகவானே, அரசனோ இளவரசனோ தன் நாட்டில் தவசிகளை எப்போதும் கவனமாகத் தொந்தரவு செய்யாமல் விலக்க வேண்டும்; தவவனத்துக்கு ஒருபோதும் இடையூறு செய்யக் கூடாது என்பது அரசநீதியின் தொன்றுதொட்ட விதி. சிறந்த குதிரைகளும், பல மனிதர்களும், மதம் கொண்ட சிறந்த யானைகளும் பெரும் நிலப்பரப்பை மூடிக்கொண்டு என்னைப் பின்தொடர்கின்றன. அவை ஆசிரமத்தின் மரங்களையும் நீரையும் நிலத்தையும் குடில்களையும் சேதப்படுத்தக் கூடாது என்று எண்ணியே நான் தனியாக இங்கே வந்தேன்.’ இவ்வாறு முனிவர்களிடம் பரதனின் பக்தியும், தன்னடக்கமும், அரச தர்ம அறிவும் தெளிவாகக் காட்டப்படுகின்றன — படை பகட்டுக்காகக் கொண்டு வரப்படவில்லை, அறிவோடு தொலைவில் நிறுத்தப்பட்டது. அந்தச் சொற்களால் மகிழ்ந்த மாமுனிவர் ஆணையிடுகிறார்: ‘படையை இங்கே கொண்டு வா.’ ஆணையிடப்பட்ட பரதனும் அவ்வாறே செய்தான்; படையை அருகே வரச் செய்தான். இங்கேதான் சர்க்கத்தின் திசை மாறுகிறது — காட்டில் கனிகளையும் கிழங்குகளையும் கொண்டு வாழும் முனிவர், நால்வகைப் படைக்கு உணவளிக்க முன்வருகிறார். பின்னர் பரத்வாஜர் அக்னிசாலைக்குள் நுழைந்து, நீரைப் பருகி, முகத்தைத் துடைத்துத் தூய்மையாகி, விருந்தோம்பலுக்காக விசுவகர்மாவை அழைக்கிறார். இதன் பின் முனிவரின் அழைப்புச் சொற்கள் மூலத்திலேயே நேரடியாக எடுத்துரைக்கப்பட்டுள்ளன, கவிஞர் மறைமுகமாக வருணிக்கவில்லை — இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் சிறப்பு; இதனால் அழைப்பின் மந்திரம் போன்ற கம்பீரத்தைக் கேட்பவர் நேரடியாக உணர்கிறார்.

முனிவர் சொல்கிறார்: ‘விசுவகர்மாவான துவஷ்டாவை நான் அழைக்கிறேன்; விருந்தோம்பல் செய்ய விரும்புகிறேன்; அதற்கு எனக்கு ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்.’ மீண்டும் சொல்கிறார்: ‘இந்திரனை முன்னிட்ட மூன்று உலகக் காவல் தேவர்களை அழைக்கிறேன்; விருந்தோம்பல் செய்ய விரும்புகிறேன்; அதற்கும் எனக்கு ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்.’ இவ்விரு சுலோகங்களின் பின்பாதி ஒன்றே — இங்கே திரும்பச் சொல்லுதல் குறை அல்ல, மந்திரம் போன்ற மறுமொழிவு. பின்னர் நதிகளை அழைக்கிறார்: ‘கிழக்கு நோக்கிப் பாயும் நதிகளும், குறுக்காகப் பாயும் நதிகளும், பூமியிலும் வானிலும் பாயும் நதிகளும் — அனைத்தும் இன்று இங்கே வரட்டும். அவற்றுள் சில மைரேயம் என்னும் இனிய மதுவைப் பெருக்கட்டும், சில நன்கு வடித்த சுராவைப் பெருக்கட்டும், மற்றவை கரும்புச் சாறு போன்ற குளிர்ந்த நீரைக் கொண்டு வரட்டும்.’ நதிகளின் நீரே வேறு சுவையாக மாறட்டும் என்ற கற்பனை கவிஞருக்கே உரியது. அதன் பின் கந்தர்வ உலகை அழைக்கிறார்: ‘விசுவாவசு, ஹாஹா, ஹூஹூ முதலிய தேவகந்தர்வர்களை அழைக்கிறேன்; அவ்வாறே அப்சரஸ்களையும் தேவகந்தர்வப் பெண்களையும் அனைவரையும் அழைக்கிறேன்.’ இந்தச் சுலோகங்களில் முனிவர் தமக்கென்று எதையும் கேட்கவில்லை; அனைத்தும் விருந்தினனுக்காகவே. தவத்தால் ஈட்டிய ஆற்றல் பிறர் நலனுக்காகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது என்ற ஆசிரம தர்மத்தின் அடிப்படைக் கொள்கை இங்கே செயல் வடிவில் காட்டப்படுகிறது. முனிவரின் அழைப்பைத் தேவர்களும் மீறக்கூடாதது என்று கருதுகின்றனர் — இதையே கவிஞர் காட்ட விரும்புகிறார்.

முனிவர் அப்சரஸ்களைப் பெயர் சொல்லி அழைக்கிறார் — கிருதாசி, விசுவாசி, மிச்ரகேசி, அலம்புஷை, நாகதத்தை, ஹேமை, சோமை, அத்ரிக்ருதஸ்தலி. அவர்கள் தேவலோகத்தின் புகழ்பெற்ற நடனமாதர். பின்னர் சொல்கிறார்: ‘இந்திரனுக்குப் பணிபுரிபவர்களையும், பிரம்மனுக்குச் சேவை செய்யும் அழகிய மங்கையரையும் — அனைவரையும் தும்புரு என்னும் கந்தர்வனோடு, தம் பரிவாரங்களுடன் அழைக்கிறேன்’ — அதாவது நடனத்துக்கும் பாட்டுக்குமான எல்லாக் கருவிகளுடனும் வரட்டும். அதன் பின் காட்டை அழைக்கிறார்: ‘வடகுருவில் உள்ள தெய்வீகக் காடு — எதன் இலைகளே ஆடைகளும் அணிகலன்களுமோ, எதன் கனிகளே தெய்வ மங்கையரோ — குபேரனுடைய அந்த நிலையான காடு இங்கேயே வரட்டும்.’ பின்னர் உணவை அழைக்கிறார்: ‘பகவான் சோமன் இங்கே என் விருந்தினர்களுக்குச் சிறந்த உணவை அமைக்கட்டும் — கடித்து உண்பவை, மென்று உண்பவை, உறிஞ்சுபவை, நக்குபவை எனப் பலவகை. மரங்களிலிருந்து அக்கணமே உதிர்ந்த வண்ணமயமான மாலைகளும், சுரா முதலிய பானங்களும், பலவகை இறைச்சிகளும் இங்கே வந்து சேரட்டும்.’ இவ்வாறு முனிவரின் அழைப்பு வரிசையாகக் கலைஞனையும், உலகக் காவலர்களையும், நதிகளையும், கந்தர்வர்களையும், அப்சரஸ்களையும், காட்டையும், உணவுத் தெய்வத்தையும் தொடுகிறது; ஒரே அழைப்பால் உலகம் முழுவதும் அழைக்கப்படுகிறது. எங்குமே வன்முறை இல்லை, எங்குமே உழைப்பு இல்லை — சொல் ஒன்றே கருவி. தவத்தின் ஆற்றல் இவ்வளவு என்று கவிஞர் குறிக்கிறார்.

இவ்வாறு தியானத்தில் ஆழ்ந்த, இணையற்ற ஒளி கொண்ட, நல்விரதம் உடைய முனிவர், ஒலிநூல் முறைப்படியான சுரத்துடன் தூய உச்சரிப்புடைய சொற்களைக் கூறினார். கிழக்கு நோக்கிக் கைகூப்பி அவர் மனத்தால் தியானித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, அந்தத் தெய்வங்கள் அனைத்தும் தனித்தனியே வந்துசேர்ந்தன — தாமதமும் இல்லை, ஐயமும் இல்லை, வேண்டுகோளைத் திரும்பச் சொல்லவும் தேவையில்லை. பின்னர் மலயம், தர்துரம் என்னும் மலைகளைத் தொட்டு வந்த, வியர்வையைப் போக்கும், மிக இனிய, இன்பமான, மங்கலமான காற்று முறைப்படி — அதாவது ஏற்றவாறு மெல்ல மெல்ல — வீசியது. மேகங்கள் தெய்வீக மலர்மாரி பொழிந்தன; எல்லாத் திசைகளிலும் தேவதுந்துபிகளின் முழக்கம் கேட்டது. சிறந்த காற்றுகள் வீசின, அப்சரஸ் கூட்டங்கள் நடனமாடின, தேவகந்தர்வர்கள் பாடினர், வீணைகள் சுரங்களை எழுப்பின. ஏற்ற இறக்கங்கள் கொண்ட, மென்மையான, சமமான, லயப் பண்புகள் நிறைந்த அந்த ஒலி வானிலும் பூமியிலும் உயிரினங்களின் செவிகளிலும் புகுந்தது. கவிஞர் இங்கே ஒலியின் பாதையை மூன்று இடங்களில் பின்தொடர்கிறார் — வானில், பூமியில், உயிரினங்களின் செவிகளில். மனிதர்களின் செவிக்கு இன்பம் தரும் அந்தத் தெய்வீக ஒலி இவ்வாறு எழுந்தபோது, பரதன் தன் படையையும் விசுவகர்மாவின் படைப்பையும் கண்டான். அதாவது இசை நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த நேரத்துக்குள்ளேயே விசுவகர்மா கட்டுமானத்தை முடித்துவிட்டார். இந்த வரிசையைக் கவிஞர் நுட்பமாக அமைக்கிறார் — முதலில் காற்று, பின்னர் மழை, பின்னர் இசை, இறுதியில் காட்சி. தேவர்களின் வருகையைக் கவிஞர் தனித்தனியே வருணிக்கவில்லை; ‘அந்தத் தெய்வங்கள் அனைத்தும்’ என்ற ஒரே சொற்றொடரால் அடக்குகிறார்; இதனால் அழைப்பின் உடனடிப் பயன் குறிக்கப்படுகிறது. மலயம், தர்துரம் ஆகியவற்றைத் தொட்டு வரும் காற்று மலயச் சந்தனத்தின் மணத்தைச் சுமக்கிறது என்பது மரபு; அதனால் ஆசிரமத்தின் காற்றும் விருந்தோம்பலுக்காகவே இயங்கியது என்பது தொனிப்பொருள். இங்கே இசையை வருணிக்கக் கவிஞர் ஒலிநூலின் கலைச்சொற்களைப் பயன்படுத்துகிறார் — ‘உச்சாவச:’ (ஏற்ற இறக்கமுடையது), ‘ச்லக்ஷ்ண:’ (மென்மையானது), ‘ஸம:’ (சமமானது), ‘லயகுணான்வித:’ (லயப் பண்புகள் நிறைந்தது); இவற்றால் சுரத்தின் ஏற்றம், இனிமை, தாளச் சமநிலை, லய ஒழுங்கு ஆகியவை குறிக்கப்படுகின்றன.

முதலில் சுற்றிலும் ஐந்து யோஜனை தூரம் நிலம் சமமாயிற்று; நீலமும் வைடூரியமும் போன்ற பல புல்வெளிகளால் மூடப்பட்டது. அந்தப் பகுதியில் வில்வம், விளா, பலா, நாரத்தை, நெல்லி, மா ஆகிய மரங்கள் கனிகளால் அணிசெய்யப்பட்டு நின்றன. வடகுருவிலிருந்து தெய்வீக இன்பப் பொருள்கள் நிறைந்த அந்தக் காடு வந்தது; கரையில் வளர்ந்த பல மரங்கள் சூழ்ந்த அழகிய நதியும் வந்தது. பின்னர் வெண்மையான நாற்கட்டு வீடுகளும், யானைகளுக்கும் குதிரைகளுக்குமான கொட்டில்களும், மாடமாளிகைகளுடன் கூடிய அழகிய தோரண வாயில்களும் அமைக்கப்பட்டன. வெண்மேகம் போன்ற, அழகிய தோரணங்கள் கொண்ட அரச மாளிகை தோன்றியது; வெண்மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, தெய்வீக நறுமண நீர் தெளிக்கப்பட்டது. அந்த மாளிகை சதுரமானது, நெரிசலற்றது, படுக்கைகளும் ஆசனங்களும் வாகனங்களும் கொண்டது, எல்லாத் தெய்வீகச் சுவைகளும் நிறைந்தது, தெய்வீக உணவும் ஆடைகளும் கொண்டது. அங்கே எல்லா உணவும் ஆயத்தமாக இருந்தன; பாத்திரங்கள் கழுவப்பட்டுத் தூய்மையாக இருந்தன; எல்லா ஆசனங்களும் உரிய இடங்களில் அமைக்கப்பட்டிருந்தன; நன்கு விரிக்கப்பட்ட அழகிய சிறந்த படுக்கைகளும் இருந்தன. மாமுனிவரின் அனுமதி பெற்று, நீண்ட கைகளுடைய கைகேயியின் மகனான பரதன் ரத்தினங்கள் நிறைந்த அந்த மாளிகைக்குள் நுழைந்தான். இவை அனைத்தும் ஒரு முகூர்த்த நேரத்திலேயே நிகழ்ந்தன — கவிஞர் எங்குமே காலத்தை நீட்டவில்லை; ஏனெனில் தவ ஆற்றலின் செயல் கணநேரமே. இதுவே சர்க்கத்தின் அழகு — ஆளரவமற்ற பிரயாகையில் காட்டின் நடுவே திடீரென ஒரு நகரம் போன்ற செல்வச் செழிப்பு எழுகிறது; அதுவும் இன்ப நுகர்வுக்காக அல்ல, விருந்தினனை உபசரிக்கவே. கவிஞர் கட்டுமானத்தின் வரிசையையும் உலகப் படைப்பின் வரிசையைப் போலவே அமைக்கிறார் — முதலில் சமநிலம், பின்னர் புல், பின்னர் கனிமரங்கள், பின்னர் நதி, பின்னர் வீடுகள், இறுதியில் அரச மாளிகை. ஐந்து யோஜனைப் பரப்பு என்ற எண்ணிக்கை படையின் பெருமையைக் குறிக்கிறது; நால்வகைப் படைக்கு அவ்வளவு இடம் தேவைப்பட்டது. ‘நீலவைடூரியம் போன்ற புல்வெளிகள்’ என்ற உவமையால் பசும்புல்லின் ஒளி மணியின் ஒளிக்கு நிகரானது என்று காட்டப்படுகிறது. வில்வம், விளா, பலா, நாரத்தை, நெல்லி, மா ஆகிய இவை அனைத்தும் உண்மையில் வெவ்வேறு பருவங்களில் கனிதருபவை; இங்கோ ஒரே நேரத்தில் கனிகளால் அணிசெய்யப்பட்டுள்ளன — இதுவும் தவத்தின் ஆற்றலே. ‘சது:சாலானி’ என்பது நான்கு கூடங்களால் சூழப்பட்ட வீடுகள்; அவற்றின் வெண்மையைக் கவிஞர் தனியாகக் குறிப்பிடுகிறார். யானைகளுக்கும் குதிரைகளுக்கும் தனிக் கொட்டில்கள் என்று சொல்வதால், படையின் வாகனங்களுக்கும் தங்குமிடம் அமைக்கப்பட்டது என்று அறியலாம். அரச மாளிகையின் வருணனையில் ‘வெண்மேகம் போன்ற’ என்ற உவமை வெண்மாளிகையின் உயரத்தையும் வெண்மையையும் ஒருசேரச் சுமக்கிறது. ‘திவ்யகந்தஸமுக்ஷிதம்’ என்பது நறுமண நீரால் தெளிக்கப்பட்டது என்று பொருள்.

புரோகிதர்களுடன் அமைச்சர்கள் அனைவரும் பரதனைப் பின்தொடர்ந்தனர்; மாளிகையின் அமைப்பைக் கண்டு மகிழ்ந்தனர். அங்கே தெய்வீக அரியணையும், சாமரமும், குடையும் வைக்கப்பட்டிருந்தன; பரதன் அமைச்சர்களுடன் அரசனைப் போல அதை வலம் வந்தான் — அதாவது அரசர்க்குரிய முறையில் அதை அணுகினான். ஆனால் அவன் தானே அதில் அமரவில்லை. ராமனுக்கு வணக்கம் செலுத்தி அந்த ஆசனத்தை வழிபட்டு, வெண்சாமரத்தை எடுத்துக்கொண்டு அமைச்சரின் ஆசனத்தில் அமர்ந்தான். இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் அறநெறி மையம் — தேவர்கள் படைத்த செல்வம் கண்முன்னே இருக்கிறது, ஆனால் பரதன் இன்னும் தன்னைச் சகோதரனின் அமைச்சனாகவே கருதுகிறான்; அரியணை ராமனுடையது, சாமரம் வீசுவதே பரதனின் கடமை. பின்னர் வரிசைப்படி அமைச்சர்களும் புரோகிதர்களும் அமர்ந்தனர்; அதன் பின் படைத்தலைவனும் பிரசாஸ்தாவும் அமர்ந்தனர். பின்னர் ஒரு முகூர்த்தத்திலேயே பரத்வாஜரின் ஆணைப்படி பாயசத்தைச் சேறாகக் கொண்ட நதிகள் பரதனை வந்தடைந்தன. அவற்றின் இருகரைகளிலும் வெண்மண் பூசிய அழகிய தெய்வீக இல்லங்கள் அந்த அந்தணரின் அருளால் தோன்றின. அதே முகூர்த்தத்தில் தெய்வீக அணிகலன்கள் அணிந்த இருபதாயிரம் பெண்கள் பிரம்மனால் அனுப்பப்பட்டு வந்தனர்; பொன்னாலும் மணியாலும் முத்தாலும் பவளத்தாலும் விளங்கிய இருபதாயிரம் பெண்கள் குபேரனால் அனுப்பப்பட்டு வந்தனர். இவ்வாறு உலகக் காவலர்களின் அருள் வரிசையாக வெளிப்படுகிறது; விருந்தோம்பலும் தெய்வீக அளவை அடைகிறது. ‘ராமாயாபிப்ரணம்ய’ (ராமனுக்கு வணக்கம் செலுத்தி) என்ற சொல்லே இந்தச் சர்க்கத்தின் இதயம் — இல்லாதபோதும் ராமனே அங்கே அரசன். பின்னர் பரதன் அரியணையில் பாதுகைகளை வைக்கப்போவதன் வித்து இங்கேயே தென்படுகிறது. ‘ஆனுபூர்வ்யாத்’ (வரிசைப்படி) என்ற சொல்லால் அவையின் மரபு குறிக்கப்படுகிறது — அனைவரும் தத்தம் பதவிக்கேற்ப அமர்ந்தனர், விருப்பப்படி அல்ல. பிரசாஸ்தா என்பவர் வேள்வியின் ஒருவகைப் புரோகிதர்; படைத்தலைவனுடன் அவர் இறுதியில் அமர்ந்தார். பாயசச் சேறு கொண்ட நதிகள் என்ற கற்பனை மிகைப்படுத்தல் போலத் தோன்றும்; ஆனால் காவியத்தில் அது தெய்வ அருளின் உருவ வடிவம். பிரம்மனும் குபேரனும் அனுப்பிய பெண்கள் என்று சொல்வதால், இரு உலகக் காவலர்களின் அருள் தனித்தனியே குறிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு தேவர்கள் அமைத்த ஆசனத்தைப் பரதன் அனுபவிக்கவில்லை, வழிபட மட்டுமே செய்தான் — இந்த முரணே சர்க்கத்தின் முழுச் செல்வச் சிறப்புக்கும் அறநெறிப் பொருளைத் தருகிறது.

எவர்களால் பற்றப்பட்ட ஆண் பித்துப் பிடித்தவன் போலத் தோன்றுவானோ, அத்தகைய இருபதாயிரம் அப்சரஸ் கூட்டங்கள் நந்தனவனத்திலிருந்து வந்தனர். நாரதர், தும்புரு, கோபன் — ஒளியில் சூரியனுக்கு நிகரான இந்தக் கந்தர்வ அரசர்கள் பரதனின் முன்னே பாடினர். அலம்புஷை, மிச்ரகேசி, புண்டரீகை, வாமனை — இந்த நான்கு அப்சரஸ்கள் பரத்வாஜரின் ஆணைப்படி பரதனின் முன் நடனமாடினர். தேவர்களிடம் உள்ள மாலைகளும், சைத்ரரதக் காட்டில் உள்ள மாலைகளும் அனைத்தும் பரத்வாஜரின் ஒளியால் பிரயாகையில் காணப்பட்டன. இங்கே கவிஞர், காவியம் முழுவதிலும் அரிதான ஓர் அற்புதச் சித்திரத்தைத் தீட்டுகிறார் — மரங்களே இசைக்கலைஞர்களாகவும் நடனக் கலைஞர்களாகவும் ஆயின. வில்வ மரங்கள் மிருதங்கம் வாசிப்பவர்கள் ஆயின, தான்றி மரங்கள் தாளக்கோல் பிடிப்பவர்கள் ஆயின, அரச மரங்கள் நடனமாடுபவர்கள் ஆயின. சரளம், பனை, திலகம், தமாலம் ஆகியவை கூனர்களாகவும் குள்ளர்களாகவும் ஆகி மகிழ்ந்து அங்கே ஓடிவந்தன. சிம்சுபை, நெல்லி, நாவல், மாலதி, மல்லிகை, ஜாதிமல்லி, காட்டிலுள்ள பிற கொடிகள் — அனைத்தும் இளமங்கையரின் வடிவம் எடுத்துப் பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்தில் தங்கின. ஐம்பத்தோராம் சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது — மூன்று பாதிகள் ஒரே எண்ணின் கீழ் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. அதே பெண்கள் படையிடம் உரக்க அறிவிக்கின்றனர்: ‘சுரா பருகுபவர்களே, சுராவைப் பருகுங்கள்; பசித்தவர்களே, பாயசத்தை உண்ணுங்கள்; தூய இறைச்சிகளும் உள்ளன; எவர் எதை விரும்புகிறாரோ அதை உண்ணட்டும்.’ கந்தர்வ அரசர்களின் பாட்டு, அப்சரஸ்களின் நடனம், மரங்களின் இசை — இந்த மூன்றாலும் கவிஞர் முழுமையான கந்தர்வக் கலையைக் காட்டுகிறார். ‘மார்தங்கிகா:’ என்பது மிருதங்கம் வாசிப்பவர்கள், ‘சம்யாக்ராஹா:’ என்பது தாளக்கோல் பிடிப்பவர்கள்; இந்தக் கலைச்சொற்கள் இசைநூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை. வில்வக் கனி மிருதங்க வடிவுடையது, தான்றி மரக்கட்டை தாளக்கோலுக்கு ஏற்றது என்ற உலக வழக்கே இந்தக் கற்பனையின் வேர். கொடிகள் மங்கையர் வடிவம் எடுப்பதும் பெயர் ஒற்றுமையாலேயே பொருந்துகிறது — சிம்சுபா, ஆமலகீ, ஜம்பூ, மாலதீ, மல்லிகா, ஜாதி — இவை அனைத்தும் சமஸ்கிருதத்தில் பெண்பால் பெயர்கள். ‘சைத்ரரதம்’ என்பது குபேரனின் பூங்கா; சித்திரரதன் என்னும் கந்தர்வனால் காக்கப்படுவது. அங்கிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட பூக்கள் பிரயாகையில் காணப்படுகின்றன என்று சொல்வதால், இரு உலகங்களுக்கும் இடையிலான எல்லை மறைந்தது என்று குறிக்கப்படுகிறது. ‘ஸோன்மாத இவ லக்ஷ்யதே’ (பித்துப் பிடித்தவன் போலத் தோன்றுவான்) என்பது அப்சரஸ்களின் அழகின் விளைவு; கவிஞர் அதைப் ‘பித்துப் போல’ என்ற தற்குறிப்பேற்றத்தால் மட்டுமே குறிக்கிறார், உண்மையான பித்தாக அல்ல.

பின்னர் ஏழெட்டுப் பெண்கள் சேர்ந்து ஒவ்வொரு ஆணுக்கும் நறுமணப் பொடியால் உடல் தேய்த்து, அழகிய நதிக்கரைகளில் நீராட்டினர். அகன்ற கண்களுடைய பெண்கள் உடல் பிடித்துவிட வந்தனர்; அழகிய மங்கையர் அவர்களைத் துடைத்துவிட்டுப் பானங்களைப் பருகச் செய்தனர். மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, வாகனங்களும் உபசரிக்கப்பட்டன — வாகனக் காவலர்கள் குதிரைகளுக்கும் யானைகளுக்கும் கழுதைகளுக்கும் ஒட்டகங்களுக்கும் சுரபியின் மக்களான மாடுகளுக்கும் முறைப்படி உணவளித்தனர்; பெருவலிமை கொண்ட அவர்கள் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் சிறந்த வீரர்களுடைய வாகனங்களைத் தூண்டி, கரும்பும் தேன் கலந்த பொரியும் உண்ணச் செய்தனர். அங்கே எந்த அளவுக்குக் களிப்பு இருந்ததென்றால், குதிரைக்காரன் தன் குதிரையை அறியவில்லை, யானைப்பாகன் தன் யானையை அறியவில்லை. அந்தப் படை மதுவால் களித்து, தன்னிலை மறந்து, மகிழ்ந்து அங்கே விளங்கியது. எல்லா விருப்பங்களாலும் நிறைவுற்று, செஞ்சந்தனம் பூசி, அப்சரஸ் கூட்டங்களுடன் கூடிய படைவீரர்கள் இவ்வாறு சொன்னார்கள்: ‘அயோத்திக்கும் போகமாட்டோம், தண்டகாரண்யத்துக்கும் போகமாட்டோம்; பரதனுக்கு நலம் உண்டாகட்டும், ராமனுக்கும் அவ்வாறே இன்பம் உண்டாகட்டும்.’ இவ்வாறு காலாட்படை வீரர்களும் யானை, குதிரைகளை ஏறிச் செலுத்துபவர்களும் பராமரிப்பவர்களும் — தம்மைத் தாமே காத்துக்கொள்ள இயலாத சாதாரணப் பணியாளர்கள் — அந்த உபசாரத்தைப் பெற்று இதே சொற்களைக் கூறினர். ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்கள் பெருமகிழ்ச்சியடைந்து ஆரவாரம் செய்து, ‘நாங்கள் பரதனைப் பின்தொடர்பவர்கள்; இதுவே சொர்க்கம்’ என்று சொன்னார்கள். படைவீரர்கள் நடனமாடியும் சிரித்தும் பாடியும் மாலைகள் அணிந்தும் ஆயிரக்கணக்கில் எல்லாப் பக்கமும் ஓடித் திரிவது காணப்பட்டது. இந்தச் சொற்களைக் கவிஞர் எளிமையாகவே எடுத்துரைக்கிறார்; ஆனால் அவற்றில் படையின் முழு மனமாற்றமும் பொதிந்துள்ளது — ராமனை அழைத்து வரப் புறப்பட்ட படை இப்போது போகவே விரும்பவில்லை. ‘உச்சாத்ய’ என்பது நறுமணப் பொடியை உடலில் தேய்க்கும் செயல்; அதன் பின்னரே நீராட்டல். ‘ஸம்வாஹந்த்ய:’ என்பது களைப்பைப் போக்க உடல் பிடித்துவிடுதல். இவ்வாறு நீராட்டலின் மூன்று உறுப்புகள் வரிசையாகக் குறிக்கப்படுகின்றன. வாகனங்களுக்கு உணவளிப்பதில் கவிஞர் தனிக் கவனம் செலுத்துகிறார் — ஏனெனில் நால்வகைப் படையின் நிறைவு வாகனங்களின் நிறைவின்றி முழுமையடையாது. ‘நாச்வபந்தோ(அ)ச்வமாஜானாத்’ (குதிரைக்காரன் குதிரையை அறியவில்லை) என்ற வாக்கியத்தால் கவிஞர் களிப்பின் உச்சத்தை நகைச்சுவை கலந்து வருணிக்கிறார். படையின் ‘அயோத்திக்குப் போகமாட்டோம்’ என்ற சொல்லோ ஆழமானது — இதனால் உபசாரத்தின் இனிமை கடமையை மறக்கும் அளவுக்குச் சென்றது என்றும், அயோத்தியின் துயரம் கணநேரம் மறக்கப்பட்டது என்றும் குறிக்கப்படுகிறது. ‘ஸுரபே: ஸுதா:’ (சுரபியின் மக்கள்) என்பது பசுக்களும் காளைகளும்; காமதேனுவின் சந்ததி என்ற புராணப் பெயர். ‘மதுலாஜா:’ என்பது தேன் கலந்த பொரி; வாகன விலங்குகளுக்குக் கொடுக்கப்படுவது. ‘தர்ப்பிதா: ஸர்வகாமை:’ என்பது எல்லா விருப்பங்களாலும் நிறைவுற்றவர்கள். ‘ரக்தசந்தனரூஷிதா:’ என்பது செஞ்சந்தனம் பூசியவர்கள் — விழாவின் அடையாளம். இங்கே ‘அநாதா:’ என்ற சொல் தலைவனற்றவர்கள் என்று பொருள்படாது; தம்மைத் தாமே காத்துக்கொள்ள இயலாத சாதாரணப் பணியாளர்கள் என்றே பொருள்.

அமுதத்துக்கு நிகரான அந்த உணவை உண்ட பின்னும், தெய்வீகத் தின்பண்டங்களைக் கண்டு அவர்களுக்கு மீண்டும் உண்ணும் எண்ணம் எழுந்தது — நிறைவும் ஆசையையே வளர்த்தது. ஏவலர்களும், பணிப்பெண்களும், மனைவியரும், படையில் இருந்தவர்களும் அனைவரும் மிகவும் மகிழ்ந்து, புத்தாடை அணிந்தவர்களாக இருந்தனர். யானைகளும் கழுதைகளும் ஒட்டகங்களும் பசுக்களும் குதிரைகளும் விலங்குகளும் பறவைகளும் அங்கே நன்கு பேணப்பட்டன; எவரும் பிறருடைய பங்கை நாடவில்லை. அங்கே வெள்ளாடை அணியாதவனோ, பசித்தவனோ, அழுக்கானவனோ, புழுதி படிந்த தலைமுடியுடையவனோ எவனும் காணப்படவில்லை — இவ்வாறு கவிஞர் ஒரே எதிர்மறை வாக்கியத்தால் உபசாரத்தின் முழுமையைக் காட்டுகிறார். ஆட்டிறைச்சியும் பன்றியிறைச்சியும், சிறந்த இறைச்சிக் குழம்பின் குவியல்களும், கனிச்சாற்றில் சமைத்த மணமும் சுவையும் கொண்ட பருப்புக் குழம்புகளும், வெண்சோறும் நிறைந்த, மலர்க்கொடிகளால் அணிசெய்யப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான இரும்புப் பாத்திரங்களை வியப்படைந்த மனிதர்கள் எல்லாப் பக்கமும் கண்டனர். காட்டின் ஓரங்களில் கிணறுகள் பாயசச் சேறு கொண்டவையாயின, பசுக்கள் வேண்டியதைக் கறப்பவையாயின, மரங்கள் தேன் சொரிபவையாயின. குளங்கள் மைரேய மதுவால் நிறைந்து, சுவையான இறைச்சிக் குவியல்களால் சூழப்பட்டன; சூடான சட்டிகள் மான், மயில், கோழி இறைச்சிகளால் நிறைந்திருந்தன. இவ்வாறு கவிஞர் செழிப்பின் வருணனையை வரிசையாக அடர்த்தியாக்குகிறார் — முதலில் உணவு, பின்னர் ஆடை, பின்னர் விலங்குகளின் நிறைவு, இறுதியில் பாத்திரங்களும் கிணறுகளும் மிகுந்திருத்தல். இவை அனைத்தும் ஒரே இரவுக்காக — என்பதை நினைக்கும்போதே கேட்பவரின் வியப்பு பெருகுகிறது. ‘லௌஹ்ய:’ என்பது இரும்பாலான பெரிய பாத்திரங்கள்; ‘புஷ்பத்வஜவத்ய:’ என்பது மலர்க் கொடிகளால் அணிசெய்யப்பட்டவை. ‘நிஷ்டானம்’ என்பது இறைச்சிக் குழம்பு, ‘நிர்யூஹ:’ என்பது கனிகளின் கஷாயம், ‘ஸூப:’ என்பது பருப்பு — இந்தச் சொற்களால் கவிஞர் சமையல் கலையின் நுட்ப அறிவை வெளிப்படுத்துகிறார். ‘காமதுகா: காவ:’ என்று சொல்வதால் பசுக்கள் அனைத்தும் காமதேனுவுக்கு நிகராயின என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘மதுச்யுதோ த்ருமா:’ என்பது மரங்களிலிருந்து தேன் வடிதல். ‘மைரேயம்’ என்பது இனிய மது, ‘மார்கமாயூரகௌக்குடம்’ என்பது மான், மயில், கோழி ஆகியவற்றின் இறைச்சி — இவை அக்கால உணவுக்குச் சான்று. இவ்வாறு கவிஞர் தெய்வ மாயையை மட்டுமல்ல, மனித உலகின் இன்பப் பொருள்களையும் விரிவாக முன்வைக்கிறார். ‘நான்யோ ஹ்யன்யமகல்பயத்’ என்ற வாக்கியத்தின் பொருள் — எவரும் பிறருடைய பங்கைக் கேட்கவில்லை, ஏனெனில் அனைவருக்கும் போதுமான அளவு இருந்தது; போட்டிக்கு இடமே இல்லை.

அங்கே ஆயிரக்கணக்கான கிண்ணங்களும், நியுதக் கணக்கில் (லட்சக்கணக்கில்) தட்டுகளும், நியர்புதக் கணக்கில் (கோடிக்கணக்கில்) பொன்னாலான பாத்திரங்களும் இருந்தன. தயிர் நிறைந்த, நன்கு தயாரிக்கப்பட்ட தட்டுகளும் குடங்களும் கரம்பிகளும் இருந்தன; பருவம் வந்த மஞ்சள் நிறமான மணமுள்ள விளாம்பழத்தின் சாறும், ரசாலம் என்னும் இனிய தயிர்ப்பானமும், வெண்தயிரும், பாயசமும் நிறைந்த குளங்களும், சர்க்கரைக் குவியல்களும் இருந்தன. நதிகளின் துறைகளில் மனிதர்கள் பாத்திரங்களில் வைக்கப்பட்ட அரைத்த நறுமணக் கலவைகளையும், நறுமணப் பொடிகளையும் கஷாயங்களையும், பலவகை நீராட்டுப் பொருள்களையும் கண்டனர். வெண்மையான நார் கொண்ட பல்துலக்கும் குச்சிகளின் குவியல்களும், பேழைகளில் வைக்கப்பட்ட வெண்சந்தனக் கலவைகளும், துடைத்துப் பளபளப்பாக்கப்பட்ட கண்ணாடிகளும், ஆடைக் குவியல்களும், ஆயிரக்கணக்கான மரப் பாதுகைகளும் தோல் செருப்புகளும், மைச்சிமிழ்களும், சீப்புகளும், தூரிகைகளும், குடைகளும், வில்களும், வண்ணமயமான கவசங்களும், படுக்கைகளும், ஆசனங்களும் அங்கேயே இருந்தன. கழுதைகள், ஒட்டகங்கள், யானைகள், குதிரைகளுக்கென நீர் அருந்தும் குளங்கள் நிறைந்திருந்தன; அல்லியும் தாமரையும் கொண்ட, நல்ல துறைகள் உடைய, இறங்கி நீராடக்கூடிய, வானின் நிறம் கொண்ட, தெளிந்த நீருடைய, இனிதே நீராடக்கூடிய குளங்களும் இருந்தன. இந்த எழுபத்தெட்டாம் சுலோகமும் ஆறு அடிகள் கொண்டது — மூன்று பாதிகள் ஒரே எண்ணின் கீழ் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. விலங்குகளின் பசியாற நீலவைடூரிய நிறமுடைய மென்மையான புல் குவியல்களும் எல்லா இடங்களிலும் காணப்பட்டன. இந்தச் சுலோகங்களில் கவிஞர் படைவீரனின் அன்றாட வாழ்வின் ஒவ்வொரு கூறையும் தொடுகிறார் — உணவு, நீராட்டல், அலங்காரம், ஆயுதம், படுக்கை, விலங்குகளுக்கான புல்லும் நீரும். எதுவும் மறக்கப்படவில்லை; இதுவே முழுமையான விருந்தோம்பலின் வரையறை. இங்கே எண்ணுப்பெயர்களின் ஏற்றத்தைக் கவனிக்க வேண்டும் — ஸஹஸ்ராணி (ஆயிரங்கள்), நியுதானி (லட்சங்கள்), நியர்புதானி (கோடிகள்) என வரிசையாகப் பெருகும் எண்கள்; இதனால் மிகுதியின் அனுபவம் படிப்படியாக அடர்த்தியாகிறது. ‘கரம்ப்ய:’ என்பது தயிர்ப் பாத்திரங்கள், ‘ஸமுத்கா:’ என்பது சந்தனப் பேழைகள், ‘ஆஞ்ஜன்ய:’ என்பது மைச்சிமிழ்கள், ‘கங்கதா:’ என்பது சீப்புகள், ‘கூர்ச்சா:’ என்பது தூரிகைகள், ‘மர்மத்ராணானி’ என்பது கவசங்கள். இந்தச் சொற்களால் படைப் பாசறைக்கான முழுப் பொருள்களும் எண்ணப்படுகின்றன. குளங்களின் வருணனையில் ‘வானின் நிறம் கொண்ட’ என்ற உவமையால் நீரின் தெளிவு வானத்தோடு ஒப்பிடப்படுகிறது. விலங்குகளுக்குத் தனி நீர்நிலைகளும் தனிப் புல் குவியல்களும் — இதனால் விருந்தோம்பலின் சமநிலை காட்டப்படுகிறது; மனிதர்களுக்குப் போலவே விலங்குகளுக்கும் அக்கறை காட்டப்படுகிறது. ‘கல்கா:’ என்பது அரைத்த நறுமணப் பொருள்கள், ‘சூர்ணகஷாயா:’ என்பது நீராடும்போது பயன்படும் நறுமணப் பொடிகளும் கஷாயங்களும். ‘அம்சுமந்தோ தந்ததாவனஸஞ்சயா:’ என்பது நார் கொண்ட பல்துலக்கும் குச்சிகள். ‘பாதுகா’ என்பது மரத்தாலானது, ‘உபானத்’ என்பது தோலாலானது — இரண்டும் ஆயிரக்கணக்கான இணைகள். ‘நிர்வாபார்தம்’ என்பது விலங்குகளின் பசியைப் போக்குவதற்காக. ‘ஸுகாப்லவான்’ என்பது எளிதில் இறங்கி நீராடக்கூடியவை; அவற்றின் கரைகளும் எளிதில் அணுகக்கூடியவையாக இருந்தன.

மாமுனிவர் பரதனுக்குச் செய்த, கனவு போன்ற அந்த அற்புத விருந்தோம்பலைக் கண்டு அந்த மனிதர்கள் வியந்தனர் — இது உண்மையா கனவா என்ற ஐயம் அவர்களுக்கு இருந்தது. இவ்வாறு நந்தனவனத்தில் தேவர்களைப் போல அவர்கள் களித்திருக்க, அழகிய பரத்வாஜ ஆசிரமத்தில் அந்த இரவு கழிந்தது. பின்னர் அந்த நதிகளும், அந்தக் கந்தர்வர்களும், அந்த அழகிய மங்கையர் அனைவரும் பரத்வாஜரிடம் விடைபெற்று, வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றனர் — எவர் எங்கிருந்து வந்தனரோ அங்கேயே சென்றனர். ஆனால் விடியலிலும் மனிதர்கள் அப்படியே மதுவால் மிகக் களித்திருந்தனர், அப்படியே தெய்வீக அகிலும் சந்தனமும் பூசியிருந்தனர்; அப்படியே பலவகைச் சிறந்த தெய்வீக மாலைகள் மனிதர்களால் கசக்கப்பட்டு ஆங்காங்கே சிதறிக் கிடப்பதும் காணப்பட்டது. இறுதிச் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் அமைந்தது. கவிஞர் சர்க்கத்தைத் தேவர்கள் சென்றதோடு முடிக்கவில்லை; எஞ்சிய நறுமணத்தோடும், சந்தனப் பூச்சோடும், சிதறிய மலர்மாலைகளோடும் முடிக்கிறார் — இதனால் கேட்பவரே இரவின் விழாவை நினைவுகூர்கிறார். அடுத்த சர்க்கத்தில் பரதன் புறப்பட அனுமதி கேட்பான்; முனிவரும் அவனுக்குச் சித்திரகூடத்துக்கான வழியைக் காட்டுவார்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकनवतितमः सर्गः॥ ९१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க